Tinkeltje


Ik ben de middelste van de drie honden die nu in dit huis wonen en dit is mijn verhaal
                                              

                                                    
          


Mijn naam is Katinka, mijn vrouwtje moest, toen ze mij zag, aan een liedje van vroeger denken: Kleine kokette Katinka. Dus heeft ze ook mij die naam gegeven. Ik ben geboren op 26 oktober 1999 en behoor tot het ras Maltezer Leeuw. Mijn eerste baasje heeft me bij de fokker gekocht toen ik 8 weken was. Ik was bedoeld als kerstcadeau voor het dochtertje. Ik vond het in dat huis niet zo leuk want ik mocht niet spelen en ronddartelen, maar moest de hele dag in een bench liggen. En als ik een beetje druk was, dan mopperde mijn baasje. Dus werd besloten dat ik naar een andere baas moest. Op een dag kwam een oudere meneer met een jonge vrouw. Die vrouw vond ik wel leuk, maar wat schetst mijn verbazing, ik ging naar de oudere meneer. Dat klikte dus echt niet. Ik was een beetje bang en die meneer wist niet wat ik bedoelde. Dus na een week moest ik weer verhuizen. Maar die laatste verhuizing op 16 januari 2000, heeft me echt blij gemaakt want nu mocht ik naar de jonge vrouw die ik toen gezien had. Dat was boffen want zij begreep me wel en ze had al snel in de gaten dat ik een beetje veel last had van verlatingsangst. Ik was toen ongeveer 3 maanden oud en zij was mijn derde baasje, ze zeggen niet voor niets driemaal is scheepsrecht. In Huisje Weltevree woonde toen ook nog een kleine zwarte hond en een zwart-witte. De zwarte hond werd door vrouwtje Rakker genoemd. Dat was een dol baasje en ik heb heel veel met hem gespeeld. En van hem heb ik geleerd hoe je moet waken. Jammer genoeg is hij er niet meer. Ik heb hem heel erg gemist, maar vrouwtje heeft een andere hond uit het asiel gehaald, een bordercollie-kruising. En ik ben lekker de baas over die twee want dat heeft Rakkertje me ook nog geleerd.

Naast Rakkertje heb ik nog een speciaal vriendje. Dat is Hansie, een van de katten We zijn samen opgegroeid en hij is zo lief. Kijk maar eens naar de foto
:

                   

Lekker samen slapen...






Vandaag, 30 oktober 2010, heb ik afscheid van vrouwtje genomen.  Ik was al een poosje niet in orde, maar dit afscheid had niemand aan zien komen. Het is eigenlijk van de zomer begonnen toen ik zo ziek ben geworden dat ik bij de dierendokter in het ziekenhuis heb gelegen. Daarna ben ik nooit meer helemaal beter geworden. Ondanks alle medicijn heeft mijn hartje het te zwaar gehad en is op 30 oktober ermee gestopt. Ik ben gelukkig bij vrouwtje in de armen gestorven en ik heb niet hoeven te lijden. Nu moet vrouwtje zonder mij verder met haar leven. Ook al weet ze nu niet aan wie ze al haar verhalen kwijt moet en al ziet het leven er op dit moment somber en verdrietig uit, er komen weer betere tijden. Ik wacht hierboven op Lotje en dan neem ik haar mee naar Rakkertje. En ooit zal vrouwtje bij ons komen en zijn we weer bij elkaar. Ik hoop dat vrouwtje zich hieraan vast kan houden zodat ze het allemaal weer ziet zitten. Ik heb een heerlijk leventje bij haar gehad en we hebben samen leuke dingen  meegemaakt, als het verdriet wat weg is, zal vrouwtje zeker steeds meer aan de leuke dingen gaan denken.
Rust zacht mijn lieve kleine meid.