Sassie

                                                                                 
 

Sassie was de eerste hond die ik ooit gehad heb. Het was een dierproevenhondje en nadat de proef mislukt was, zij had de proef niet mogen overleven, werd een thuis voor haar gezocht. Via mijn broer heb ik haar toen gekregen en 11 jaar van haar mogen genieten. Het begin was niet eenvoudig. Ze was dus opgegroeid in een "laboratorium"en kende geen normaal huis met alle geluiden en gebeurtenissen die daarbij horen. In het begin was ze ontzettend bang voor alles en kroop ze het liefst in een hoekje. Met veel liefde en vooral geduld is het gelukt om haar over de angst heen te helpen en zo heeft ze nog een gelukkig leven gehad. Het enige wat me nooit gelukt is, is haar over de angst van de witte doktersjas heen te helpen. Gelukkig had ik een dierenarts die daar veel begrip voor had en als hij me in de wachtkamer zag zitten deed hij eerst zijn jas uit voordat hij ons naar binnen riep.

We hebben samen heel wat meegemaakt en er is een gebeurtenis die invloed heeft gehad op de rest van mijn leven. Op een dag waren we gezellig aan het wandelen toen mevrouw een stukje vlees ontdekte. Dat werd natuurlijk meteen naar binnen gewerkt. Ik had het niet gezien en zij dacht dus dat ze geboft had. Niet dus, toen we thuis kwamen ging ze drinken en begon heel raar te doen. Ik vertrouwde de zaak niet en ben met de dierenambulance naar de dierenarts gegaan. Daar bleek dat ze vergiftigd was met strichnine. Hij heeft haar behandelt en ik moest de volgende dag met haar terugkomen, als ze dan tenminste nog leefde. De hele nacht ben ik opgebleven en heb haar moed ingesproken en kleine slokjes water laten drinken. De nacht leek eindeloos te duren, maar de morgen heeft ze gehaald. Dus ik terug naar de dierenarts en die was verbaasd ons te zien. Hij had niet verwacht dat Sassie de nacht zou overleven. Aan deze vergiftiging heeft ze nierproblemen overgehouden waardoor ze op dieet moest en dat was niet zo leuk voor haar want eten, vooral vlees, was heel belangrijk voor haar. Het gevolg van deze ervaring is dat ik alle honden die na haar gekomen zijn, gedrild heb dat ze op straat niets op mogen rapen en nooit van iemand eten aan mogen nemen. Helaas kun je mensen nu eenmaal niet altijd vertrouwen en veiligheid gaat boven alles.

Wat ik van Sassie geleerd heb is: Als je van je dier houdt moet je het loslaten als het ziek wordt en dan niet aan jezelf denken, maar het belang van het diertje voorop stellen. Helaas is me dat me haar niet gelukt. Ze werd ziek en ik heb haar twee maanden laten "lijden" voordat ik inzag dat ze niet meer te redden was. Dat was veel te lang, ik had haar eerder los moeten laten. Ik heb in die twee maanden alles voor haar gedaan wat ik kon, maar ik had niet zo lang mogen wachten met de definitieve stap.