Muupke

Ik ben een konijntje en woon sinds 8 augustus 2011 in Huisje Weltevree. Ik ben ergens in februari of zo geboren en nu dus ongeveer een half jaar oud. Bij mijn eerste baasje had ik het niet goed. Ik zat in een hokje van 65 cm lang, 30 cm breed en 30 cm hoog.






Dit s mijn oude huis waar ik bij mijn eerste baasje in gewoond heb




Ik had geen ruimte om te huppelen en eten en drinken kreeg ik niet regelmatig, meestal werd dit vergeten. Ik heb dus heel vaak honger en dorst gehad. En dat is waar ik nu aan moet wennen want nu is mijn kommetje altijd gevuld en in mijn drinkfles zit altijd water.

Omdat ik niet zo aardig voor vrouwtje was heb ik eerst een proeftijd gehad van twee weken. Tenminste het was de bedoeling dat deze twee weken zou duren. Na een week mocht ik definitief blijven omdat ik heel hard mijn best gedaan heb om lief te zijn.

Omdat ik bij mijn vorige baasje buiten in de tuin stond, kon ik hier in huis niet meteen in de huiskamer staan, dat zou te warm voor me zijn. Dus mijn eerst plekje was beneden in de kelder. Vrouwtje had een grote kooi voor me georganiseerd en daar een ren aan vast gemaakt zodat ik lekker kon springen en huppelen.





Dit is de tijdelijke huisvesting in de kelder






Na het krijgen van de definitieve verblijfsvergunning ben ik ook een etage omhoog verhuisd en heb zomaar het huisje van Poezelke gekregen. Dat is een ruim huis met twee etages zodat ik lekker kan rennen en op mijn kontje rechtop kan zitten.

Ik hoop dat ik hier nog heel lang mag blijven wonen want het begint me steeds beter te bevallen.


Mijn hoop om nog heel lang hier te mogen blijven is niet helemaal uitgekomen want vandaag, 6 januari 2012, hebben vrouwtje en ik afscheid van elkaar moeten nemen. In de 21 weken dat ik hier heb mogen wonen ben ik drie keer ziek geworden. De eerste keer was meteen al, omdat ik verkouden was geworden in dat tochtige huisje bij mijn vorige baasje. Na een hele poos medicijnen nemen was de verkoudheid over, maar toen kreeg ik oorsontsteking. Wij weer naar de dierendokter en toen volgde een week van medicijnen slikken. Had ik dat eindelijk achter de rug kreeg ik oorontsteking aan het andere oor. Toen zijn we weer naar de dierendokter gegaan. Omdat ik nogal heel erg overstuur was van al die medicijnen moeten nemen ben ik niet meer op mijn gemak geweest en vond ik het leven ook helemaal niet meer leuk. Ik was constant bang dat vrouwtje me weer uit mijn huisje moest plukken en me weer medicijn zou geven. Dus daarom verstopte ik me het liefst. Vrouwtje heeft toen heel ernstig met de dierensdokter overlegd want nu zou ik weer een week medicijnen moeten slikken en zou alsmaar banger worden. Wat vrouwtje zich toen afgevraagd heeft is of ze me dit wel aan kon doen. Omdat ik zo'n slechte start in mijn leven gemaakt heb zou de kans groot zijn dat de ene ziekte na de andere zou bliven komen. Want op zich is 3x in 21 weken al erg veel. Dat zou betekenen dat vrouwtje en ik geen kans zouden krijgen om van elkaar te genieten. Ik niet omdat ik altijd bang zou zijn dat ik uit mijn huisje geplukt zou worden voor medicijn en vrouwtje niet omdat ze het zo erg vond om me te moeten pesten met die rommel. Dus na dat overleg kwam vrouwtje tot de conclusie dat zij mij alleen kon helpen door me te laten gaan en dat heeft ze dus ook gedaan. Wat wel heel duidelijk is is de overtuiging dat mensen overal op mogen beknibbelen, maar niet op de kwaliteit van goede voeding, want wij kunnen alleen gezond en sterk worden als we het goede eten krijgen en ook dan kunnen genieten van een lang en gezond leven. Voor mij heeft het helaas niet zo mogen zijn ondanks alle moeite die vrouwtje zich voor me heeft gedaan.