Miss Molly


Mijn naam is Sweet Charity van Landsheer, ik ben op 22 juni 1996 geboren als dochter van Bubba en Laggonda's Sweet Owendy. Ik ben dus niet gewoon zomaar een kat, nee ik ben van het adellijke ras Perzen. Maar dat heeft niks te betekenen hoor, zelfs adellijke dames kunnen in een asiel terechtkomen. Dat is gebeurt met mij en mijn zusje. Daar zaten we dan, tussen al dat plebs en we werden niet eens met voorrang behandelt. Gelukkig heb ik er maar een half jaar moeten zitten, hoe het met mijn zusje afgelopen is weet ik niet. Zelf heb ik op 8 juli 1998 mijn intrek genomen in Huize Weltevree en alsof dat niet genoeg was werd mijn adellijke naam ook nog verandert in Miss Molly. Ik heb daarmee wel iets boven de anderen, ik ben de enige met een dubbele naam. Ik zit niet graag tussen al die gewone katten en wil eigenlijk het liefst buiten rondzwerven op ons landgoed en gelukkig vind mevrouw dat goed. In het begin werd ik wel nog vernedert doordat ik aan een lijn gelegd werd, maar toen ik heb laten zien dat ik niet van het goed afga werd de lijn achterwegen gelaten. Nu verblijf ik meestal met de oudste bewoner in de garage. Overdag tenminste, 'avonds als het donker wordt haalt mevrouw me naar binnen.
 
Ik heb een grote voorkeur voor kasten, ik lig niet graag gewoon op een bank of stoel, als ergens een deurtje opstaat kruip ik lekker in de kast, daar zitten die gewone katten niet en dus hebik dan een lekker eigen plekje waar ik niet gestoord wordt als ik wil rusten of gewoon lekker wil liggen.

Alleen als ik in het tv-meubel kruip wordt ik er uitgehaald omdat mevrouw vindt dat het deurtje dicht moet.Maar ik heb nog een alternatief. Op ons landgoed woont ook een papagaai en die heeft een 
behoorlijk huis.
Nou als hij de hielen ligt kan ik lekker gebruik maken van dit huis. Alleen als de echte bewoner terugkomt moet ik weer plaats maken, maar het duurt vaak uren voordat dit het geval is. Nu ik al jaren in dit huis woon, maakt het me niet meer uit om tussen gewone katten te moeten leven. Ze zijn aardig en eigenlijk is het best gezellig. Dus nu ben ik ook niet meer ze gehecht aan mijn adellijke afkomst, ik heb geleerd dat het belangrijker is hoe je bent, dan waar je vandaan komt. En als je je een beetje aardig opstelt is het leven best fijn. Er is er maar eentje die ik niet zo graag mag, dat is de jongste, hij heeft totaal geen respect voor me. Hij wil steeds met me spelen, of mijn eten verorberen. Dat is het enige minpuntje, maar ik moet erbij vertellen dat mevrouw er altijd op toeziet dat hij het niet te bont maakt.



Vrouwtje en ik hebben vandaag afscheid moeten nemen. Het ging al een poosje niet meer zo goed met me, maar ik bleef eten en lekker spinnen, alleen mijn achterpoten wilden steeds minder meedoen. Twee weken geleden begon ik met bloed verliezen als ik gepoept had, vrouwtje is toen met me naar de dokter geweest en die dacht dat het een ontstoken darm was. Dus heb ik 10 dagen medicijn gekregen in de hoop dat het dan weer beter zou gaan. Maar helaas, de laatste twee dagen kon ik helemaal niet meer poepen, hoe hard ik ook probeerde. In eten en drinken had ik helemaal geen zin meer. Vandaag is vrouwtje dan ook meteen weer met me naar de dokter gegaan en die voelde een dikke knobbel in mijn buikje. Hij heeft geprobeert of de knobbel eruit kon, maar dat lukte niet want hij zat vastgegroeid aan mijn darmen.  Gelukkig heb ik van dit alles niets gevoeld want ik was onder narcose en toen de dokter de knobbel gevonden had, heeft hij me rustig in laten slapen. Dat had vrouwtje tegen hem gezegd, als het kanker zou zijn, dan mocht hij me niet meer wakker maken, maar me mijn rust geven. Vrouwtje had al een voorgevoel en had thuis al een beetje afscheid van me genomen, maar ze vond wel dat ze deze laatste mogelijkheid nog aan moest grijpen om te kijken of ik niet beter kon worden.
Onze Lieve Heer had echter besloten dat ze me vandaag, 10-01-2011 weer  aan Hem terug moest geven. Vrouwtje zegt altijd dat ze ons geleend heeft en dat Onze Lieve Heer ons ook weer terug wil hebben. Nu ben ik bij mijn Bolleke en het is goed zo.