Minouschka


                                                                                       


Minouschka heb ik uit het asiel gehaald. Het idee begon doordat Rakker Bolleke geen rust gunde, dus moest er een makkertje voor hem bijkomen. Na driftig informeren en raadplegen bleek dat er geen tweede hond bij Rakkertje kon en dus dacht ik als er een poesje bij zou komen had hij wat meer te doen en zou Bolleke tot rust komen. De moeilijke weg naar het asiel werd aanvaard en omdat de bus al weg was gebeurde dit te voet. Eenmaal in het asiel aangekomen ging ik dus katjes kijken. Minouschka begon meteen tegen me te mauwen toen ze me hoorde en zag, die zou dus meegaan. Na ongeveer twee weken kreeg mevrouw een verdacht dik buikje en voor mij stond vast dat er iets op komst was. Maar niemand wilde me geloven tot haar buikje de typische eivorm had. Het was niet gepland en ook niet de bedoeling, maar aangezien vrouwtje nu ook een beetje zwanger was is het niet in me opgekomen om de zwangerschap af te breken. De dierenarts had dat aangeboden omdat ik nu onvoorbereid een zwangere kat uit het asiel gehaald had. Normaal deed hij dat niet, maar omdat ik al wat dieren had wilde hij een uitzondering maken. Maar zoals gezegd bleef Nouschie in blijde verwachting  en op 12 juli 1996 heeft ze het leven geschonken aan twee prachtige katertjes. Omdat ze ziek was toen ik haar uit het asiel gehaald heb heeft de verzorging van de kleintjes en haar zelf wel wat voeten in de aarde gehad. Nouschie was sterk ondervoed en had een ontsteking aan haar ogen en in haar hoofdje. Gelukkig had ik vakantie en kon me dus volledig op mijn nieuwe taak van kraamvrouw storten.

Nouschie is twee jaar bij me geweest en het zou beslist langer zijn geweest als ze niet in paniek naar buiten gerend was. Ze heeft zich verschrokken voor een monteur die in mijn huis bezig was. Deze meneer heeft de buitendeur open laten staan en toen zij hem opeens zag is ze pardoes naar buiten gerend. Ik heb wekenlang naar haar gezocht maar ze leek van de aardbodem verdwenen te zijn. Na een hele poos heb ik haar los moeten laten, haar vinden kon ik niet, maar verdrietig blijven kon ook niet. Dus toen heb ik een afscheidsbrief voor haar geschreven en haar daarmee los gelaten:

Mijn lieve Nouschie

Minouschka heeft niet geheel vrijwillig besloten om te vertrekken

Je blijft hopen en de tijd om een definitieve beslissing te nemen rekken

Het doet zeer, de lege plek die je elke dag weer ervaart

Je beseft hoeveel zorgen een beestje je baart

Maar je hebt het er graag voor over, want je krijgt liefde en genegenheid

Iedere keer weer opnieuw, totdat het noodlot de kans grijpt

Dan doet zo'n lieve kleine Nouschie je veel pijn en verdriet

En het is menige traan die je om het verlies vergiet

Ik zal je nooit vergeten mijn lieve poes, daarvoor hebben we teveel meegemaakt

De twee kleine zonen die je hebt gebaart

In hun zie ik jou gelukkig nog steeds en zijn bezorgen me veel plezier

Ik hoop dat het je goed gaat, dat je niet gedoemd bent om te zwerven

Dat je intussen een nieuw baasje hebt gevonden om je lekker te bederven

Dat Bolleke niet langer meer om je zal treuren

Deze gedachtes zouden me kunnen opbeuren

Ware het niet dat het ongewisse over je lot me bezig blijft houden

Toch zal ik nu afscheid van je moeten nemen hoe zwaar me dit ook valt

Het ga je goed mijn lieve Minouschka waar je nu ook bent

juli 1998