Willy en Marieke


Wij zijn broer en zus en luisteren naar de namen Willy en Marieke. Het is nu acht jaar geleden dat wij ingetrokken zijn. We waren toen nog erg jong, ongeveer 6 weken, dus van de periode voorheen weten we eigenlijk niet veel meer. Alleen dat we buiten geboren zijn ergens op een bedrijfsterrein. Dus toen we hier kwamen was het best wel even wennen want nu moesten we in een huis wonen en de mevrouw die daar woonde wilde niet dat wij buiten rond dartelden, ze was een beetje bang dat we onder een auto of zo zouden komen. Alles went en nu weten we niet beter als lekker binnen liggen en als we toch de frisse lucht in willen dan moeten we via de kelder naar de kattenren. Daar mogen we zo lang liggen en spelen als we willen. We zijn ongeveer gelijk met Lotje, de hond, gekomen. De andere dieren moesten meteen aan drie nieuwkomers wennen, gelukkig heeft dat geen problemen opgeleverd. Nu doen wij ook niet moeilijk, als we maar regelmatig geknuffeld worden en als niemand ons stoort bij het eten. De tijd dat we steeds bij elkaar in de buurt bleven is ook voorbij, we leven in de groep en spelen vaak met de andere katten. We zijn niet meer op elkaar aangewezen.

Ik. Willy, ben een parmantig mannetje geworden. Als kleine jongen was ik al flink en als je nu naar me kijkt zie je dat ik aardig groot ben. Als kleintje speelde ik graag en haalde allerlei ondeugd uit. Het enige waar ik vrouwtje boos mee kon maken was als ik aan de planten ging knabbelen of als ik het behang wilde slopen. Het belangrijkste toen en nu is het eten. Ik heb altijd trek, maar ik lust niet alles. Vroeger wel, maar nu weet ik dat als ik maar lang genoeg kabaal maak ik krijg wat ik graag wil eten. Daarnaast hoef ik dan niet bij al die anderen te eten, nee ik eet netjes op de tafel in de keuken. Vroeger wilde ik met iedereen spelen, nu vind ik dat veel te druk, ik lig het liefst boven op de dierenkamer lekker alleen, want overdag is daar zelden of nooit iemand. Dat is lekker rustig, kan ik genieten van het zonnetje als dit naar binnen schijnt en lekker slapen op de bank of het hondenbed. Zo vind ik het leven best wel aangenaam




Ik ben dus het zusje Marieke en ik lijk best wel op mijn broer. Ik wil graag rustig liggen en slapen en toen we klein waren speelde ik alleen met mijn broertje en het liefst was ik dicht in de buurt van het vrouwtje. Verder ben ook ik het liefst alleen, dat is wel zo rustig. Om niet gestoord te worden verstop ik me meestal, zelfs vrouwtje kan me dan niet vinden. Als alles rustig in huis is en vrouwtje gaat bij de kijkkast zitten dan lig ik er natuurlijk wel bij, dat is namelijk de knuffeltijd en die wil ik echt niet missen. Ik ben niet zo'n prater dus ik vind dat het zo wel genoeg is. Jullie weten nu hoe ik in elkaar steek dus wil ik het hierbij laten.
Helaas hebben vrouwtje en ik afscheid van elkaar moeten nemen op 31 mei 2010

Eindelijk ben ik bij mijn zusje. Het leven was gewoon niet meer zo mooi nadat Riekelke overleden was. Eerst was ik boos, want hoe ik ook zocht ik kon haar niet vinden. Daar werd ik dan weer verdrietig van. Mijn lichaam wilde op de een of andere manier ook niet meewerken. Het begon met heel veel afvallen en toen met bloed overgeven. Toen vrouwtje zeker wist dat het bloed dat ze vond van mij was heeft ze heeft ze me verteld dat ik naar Riekelke mocht gaan. En dat was dus op 21 januari 2011. Voor vrouwtje is het sneu, maar ik ben blij,  ik heb niet hoeven te lijden en ik heb geen pijn gehad, alleen had ik het erg koud. Maar nu is het goed.