Lotje

Mijn naam is Lotje en ik ben geboren ergens in mei van het jaar 1997 als een boerenfox. Ik weet niet waar dat was, wat ik wel weet is dat ik met drie maanden in het dierenasiel terecht gekomen ben. Dat was geen leuke start van mijn leven. Goed op een dag kwam er bezoek en de meneer vond dat ik een schattig dier was en heeft me meegenomen. Hij was samen met een mevrouw en eigenlijk vond ik die veel leuker, maar ik moest bij de meneer blijven en dat ging dus niet goed. Toen de mevrouw weg ging was ik helemaal overstuur en moest veel overgeven. De meneer wist niet wat hij met me moest doen. Gelukkig is de mevrouw toen teruggekomen en heeft me meegenomen, eigenlijk maar voor een nachtje, maar wat wil je ik was zo lief dat ik mocht blijven. De kleine zwarte hond die ze toen al had vond mij ook wel leuk dus was het al snel een bekeken zaak. Intussen woon ik al acht jaar in Huisje Weltevree en ik heb het nog steeds naar mijn zin. Ik ben nu de oudste van de drie honden, maar die kleine witte tante is me steeds de baas. Gelukkig heb ik bij de katten wel veel te vertellen. Drie van die baasjes heb ik zelfs voorzien van melk toen ze nog heel klein waren. Ik ben nu eenmaal een moederfiguur en die diertjes hadden honger dus moeder natuur heeft me geholpen en ervoor gezorgd dat ik melk produceerde zodat de kleintjes bij me konden drinken

                 

                                                        
Jammer genoeg kun je het niet heel goed zien, want het was een zwart katertje, maar op de foto ernaast zie je het beter dat was een getijgerd monstertje dus dat ging beter. Het zwarte katertje was de eerste, het getijgerde katertje de laatste. Toen was het genoeg want ik werd er letterlijk een beetje ziek van en moest noodgedwongen een operatie ondergaan zodat ik geen melk meer kon maken. Vrouwtje noemde dit een steralisatie. Maar mijn liefde voor de katten is gebleven. Verder ben ik dol op kinderen, die zijn zo leuk, dus als we wandelen hoop ik altijd dat er een paar van die kleine mensjes rondlopen zodat ik even met ze kan knuffelen.

 



Daarom sta ik ook regelmatig aan het raam naar buiten te kijken, misschien komt er iemand die ik leuk vind en kan ik vrouwtje meteen waarschuwen







 

Op 16 november 2010 hebben vrouwtje en ik afscheid van elkaar moeten nemen. Die vervelende knobbels in mijn lichaam hebben gewonnen. Ik kreeg heel veel last van hoofdpijn en mijn buikje begon pijn te doen. Vrouwtje had nog een baby-hondje voor me gehaald zodat ik nog een leuke tijd zou hebben, maar het heeft niet zo mogen zijn. We zijn die dinsdag nog naar de dierendokter gegaan om te kijken of hij iets voor me kon doen, voor de hoofdpijn en de open plek die ik gebeten had op een plaats waar zo'n knobbel zat. Jammer maar de dokter kon niets meer doen dus toen hebben we afscheid genomen en ben ik gaan slapen. Gelukkig is vrouwtje wel de hele tijd bij me gebleven, want ik was toch wel een beetje bang.

Sorry mijn lieve meid dat ik een verkeerde beslissing genomen heb, ik had de dokter woensdag bij ons thuis moeten laten komen, dan was je waarschijnlijk ook wel bang geweest, maar dan had je in ieder geval je vriendje Freddie bij je gehad en was het gemakkelijker voor je geweest. Vergeef het me en rust nu zacht bij Rakkertje en Tinkeltje.