Katrientje


Mijn naam is Katrientje en ik kom uit het asiel, vraag me niet hoe ik daar terecht ben gekomen want dat weet ik niet. Ik was nog heel klein, een kitten van 6 weken en kan me er niet veel van herinneren. Ik vond het alleen doodeng om met dat mens mee te gaan, ik hield namelijk niet van mensen want ik was in het wild geboren en was niet gewend om opgetild te worden.
Maar goed er was geen ontkomen aan, ik moest mee naar een nieuw thuis. Nou achteraf is het meegevallen. Ik kwam terecht bij twee andere katten. Een oudere poes en een nog jonge charmante kater. Samen met Minouschka ben ik op 20 mei 1996 ingetrokken en vooral de kater vond ik perfect, gelukkig was dat gevoel wederzijds, hij vond mij ook erg leuk. Minouschka was als een moeder voor me, ze heeft me gewassen, ik mocht lekker bij haar slapen en ze beschermde me voor alles. Wat het vrouwtje niet wist was dat Nouschie zwanger was, daar kwam ze wel al snel achter en het voordeel voor mij was dat ik twee vriendjes erbij kreeg. De jonkies van haar waren twee scheten en we konden lekker spelen. Ik heb hun heel veel kunnen leren. Bijvoorbeeld hoe ze behang van de muur moesten halen, hoe ze de planten konden oppeuzelen en nog veel meer..... Het mooie is dat die twee mij ook weer veel geleerd hebben en wel het belangrijkste: je hoeft niet bang te zijn voor vrouwtje. Die meent het alleen goed. Dus toen ik dat begrepen had vond ik het goed dat ik geaaid werd en het voelde inderdaad heel lekker. Maar optillen gaat me te ver, net als op de schoot liggen. Gelukkig hoef ik dat ook niet, vrouwtje en ik hebben een aparte band opgebouwd en zij respecteert dat ik niet gediend ben van deze vorm van aanhankelijkheid. Dus heb ik een prettig leven en krijg ik mijn natje en droogje en iedereen is tevreden. Wat me wel altijd dwars is blijven zitten is dat Minouschka, waar ik samen mee uit het asiel ben gekomen, op een goede dag verdwenen was. Ze had zich verschrokken voor een vreemd mens in ons huis en is toen door de voordeur gerend. Ze is nooit meer teruggekomen en daarmee was ik mijn beschermer kwijt en de twee bengels hun moeder. Dus bleef voor mij niets anders over dan die twee onder mijn hoede te nemen. We hebben ons als trio er goed doorheen weten te slaan en nu ben ik inmiddels een dame van 9 jaar en laat ik het uithalen van kattenkwaad over aan de jongere figuurtjes om me heen.



Ik wil nu gewoon rustig kunnen eten en daarna een lekker warm plekje om te slapen. Dan ben ik tevreden en kan ik zelfs spinnen van genot. Daar heeft het vrouwtje ook weer plezier van omdat ze dan weet dat ik lekker in mijn vel zit.

 

 

 


Vandaag, 7 april 2008, is een zware dag. Vrouwtje en ik hebben afscheid van elkaar moeten nemen. Mijn lichaam wilde niet meer en ik had geen zin in eten en drinken.  Na negen jaar met diaree leven wil je lijfje er niet meer mee doorgaan. Alleen knuffelen met vrouwtje vond ik heerlijk. Daaraan heeft ze ook gemerkt dat er iets heel erg mis was, want normaal wilde ik niet zo aangehaald worden. Nu is mijn tijd hier op aarde voorbij en kan ik naar mijn grote vrienden Bolleke en Zefke. Misschien zie ik Mamma Nouschi ook nog. Ik hoop dat vrouwtje niet teveel verdriet heeft, want we hebben toch een mooie tijd gehad, helemaal op onze eigen manier. Ze begreep me en heeft me nooit gedwongen om bijvoorbeeld op schoot te komen, ze wist dat ik dol op haar was, maar dan op mijn manier.