Chico


                                                                                          
      

Mijn naam is Chico en ik woon nu vijf jaar in dit huisje, het bevalt uitstekend, zeker met de komst van die grote vogel die Lowieke heet.

Ik ben een dwergpapegaaitje, geboren in het jaar 1999 en een jaar later op 19 november 2000 ben ik hier komen wonen. Voor die tijd woonde ik bij een oudere mevrouw, maar die werd ziek en toen heeft haar zoon me meegenomen zodat ik niet alleen zou zijn. De buurvrouw werd erbij geroepen omdat ik nogal wat kabaal maakte en zij heeft me meegenomen om voor me te zorgen zo lang dat nodig was. De oude mevrouw heb ik nooit meer gezien en de buurvrouw, mijn baasje dus, was erg op me gesteld en heeft me in Huisje Weltevree opgenomen. Dat verbaasde me wel want ik heb me niet netjes gedragen in het begin, toen heb ik steeds in haar vingers gebeten als ik de kans ertoe kreeg. Maar ondanks mijn slechte gedrag mocht ik blijven en toen vond ik haar wel lief. Nu bijt ik haar niet meer, het is veel leuker om me te laten knuffelen. In mijn kleine huis hangen twee verschillende bellen en als ik nu graag wil knuffelen maak ik kabaal met de koperen bel, als vrouwtje dat geluid hoort komt ze naar me toe. De andere bel is als ik bang ben, dat gebeurt niet vaak.

Mijn grote vriend Lowieke komt iedere dag bij me op bezoek, dan spelen we met elkaar en soms mag hij mijn gierststengel bietsen. Een hele tijd gelden is hij een keer een beetje ruw met me geweest en heeft me bij het geven van een kusje per ongeluk mijn snavel stuk gemaakt. Nu moet vrouwtje deze steeds knippen en dat vind ik dus minder prettig. Maar dat is dan ook het enige mindere punt. Voor de rest heb ik het geweldig naar mijn zin.

Vandaag, 10 maart 2008, heb ik vrouwtje verlaten. Ik heb zes weken geleden een hersenbloeding gehad en daarna ging het niet meer zo goed met me. In het begin kon ik me nog aardig redden, maar het eten werd steeds moeilijker en ik kon niet meer in mijn nestje komen. Vrouwtje heeft me gisteren gevonden, ik was doodmoe van al die pogingen om in het nest te komen, toen dat niet lukte ben ik er maar onder gaan liggen. Dat was wel erg koud, maar ik had geen keuze. Daar heeft vrouwtje me dus gevonden. Toen is ze na gaan denken of het zo wel verder kon gaan. Vanmorgen heeft ze naar de dokter gebeld en die heeft haar verteld dat er voor mij geen redding meer was. Beter worden is niet mogelijk en toen heeft vrouwtje me verteld dat afscheid nemen heel erg is, maar zo lijden nog erger. Dus toen hebben we afscheid voor altijd genomen. De dokter heeft me een spuitje met spul gegeven waar ik van in slaap gevallen ben. Nu rust ik bij Rakkertje.