Bolleke


Mijn naam is Bolleke en ik ben de oudste bewoner van dit huis. Ik ben op straat gevonden en mensen hebben me naar dit adres gebracht. Dat was op 11 juni 1991, een half jaar nadat ik geboren ben en zo werd dit een mooie dag in mijn leven. Alleen was het toen veel rustiger als nu, er woonden toen 1 kat en 1 hond, dat is nu even anders. Maar ik voel me er niet minder prettig om, want omdat ik nu toch al oud ben zorgt vrouwtje ervoor dat ik mijn rust krijg. Ik kan hier zelf niet meer voor zorgen, mijn staart bijvoorbeeld heb ik niet meer. Dus kan ik er ook niet mee zwiepen om de anderen te laten weten dat ik boos ben. Die staart hebben ze ervan af moeten halen omdat een stelletje vlegels met bij kop en staart gepakt hebben en toen heel hard getrokken, daardoor was mijn staart stuk en moest de dierenarts hem amputeren. Ik heb er nooit last van gehad, met of zonder staart het leven blijft mooi. Doordat ik al veertien jaar hier woon heb ik al heel wat bewoners zien vertrekken, eerst mijn favoriete hond Kaya, daarna de moeder van Zef en Barney, een kleine zwarte hond en tot slot mijn grote vriendin Pukkie.
Zij was die ene kat die hier al woonde toen ik kwam. Waarom ik jullie dit vertel is dat ik gerouwd heb om deze makkers. Ik was letterlijk ziek van verdriet. Vrouwtje heeft er steeds voor gezorgd dat ik mijn verdriet kon vergeten door steeds als iemand wegviel, een nieuw makkertje voor mij in huis te nemen en dat heeft tot nu toe gewerkt. Nu is Miss Molly mijn grote liefde, wij mogen samen los op het erf lopen, terwijl de andere in de kattenren moeten blijven. Dat is als je ouder bent , dan mag lekker meer en je hebt op die manier geen last van die jonge bengel die hier sinds een jaar rondloopt, hij heeft totaal geen respect voor oude katten, maar ik heb geen zin meer om me daar druk over te maken, vrouwtje zorgt dat het allemaal wel in orde komt. Gewoon genieten van de zomerzon en als die niet schijnt lekker voor de kachel liggen. Als vrouwtje 's avonds gaat zitten heb ik het privilege om op haar schoot te liggen. Dat is het voorrecht van de oudste, voorheen was die plek van Pukkie en nu ik de oudste ben van mij.

Helaas, in januari 2005 vond onze lieve heer dat ik weer naar hem toe moest komen. Dat was een verdrietige dag voor vrouwtje, maar ik vond het niet zo erg want nu ben ik eindelijk weer bij mijn vriendin Pukkie.