Een ´boek´ omdat mijn ervaren van het eiland en de omloop te mooi is om maar zo aan de vergetelheid prijs te geven

Lopen om het eiland Goeree-Overflakkee was al mijn plan voordat eerst tientallen en later honderden moedige mensen het eiland een keer per jaar rondden. Toch was het zetje nodig van Stichting Omloop Goeree-Overflakkee, om het ook echt te doen. In 1990 wilde ik hoe dan ook die eerste keer meelopen. Na wat trainingsloopjes - ruimschoots te weinig om de tocht zonder problemen te kunnen lopen - kocht ik een treinkaartje Kampen-Rotterdam. Een paar minuten later ruilde ik het terug voor geld. Het zweet gutste van me af na een test van een paar honderd meter. Van de griep van juist die week, was ik gewoon nog niet genoeg hersteld. Mijn eerste tocht om het eiland, waar ik bijzonder naar had uitgezien, kon niet doorgaan.
Ik voelde er niets voor een jaar te wachten en dus ging ik twee weken later alsnog naar Flakkee, om dan maar alleen het eiland rond te lopen. Ik kwam een eind, maar na 70 kilometer was het over en uit. Het was de eerste van vijf keer. De tot nu toe laatste keer was in 2011. In 2010 heb ik mijn ervaringen en herinneringen in tekst en foto´s gevat en er een boekje van gemaakt. De Omloop van dat jaar was te indrukwekkend geweest om maar zo aan de vergetelheid prijs te geven. Het werd niet alleen een boek over de omloop, maar ook over het eiland, over mijn eiland. Bijna kwam het tot uitgave in de vorm van een tastbaar boek voor andere deelnemers, vrienden, familie en anderen die iets hebben met het eiland en de omloop. Bijna, want de investering en het risico pasten me niet. Tot een alternatief op internet kwam het wel, en dat liet zich eenvoudig uitbreiden met de ervaringen van de omloop van 2011. Die omloop was weer zwaar door pijn en pijntjes en moeheid. Er zijn er die de omloop lopen als een zondagmiddagwandeling, maar dat is het voor mij tot nu toe niet geweest. Een uitdaging, een avontuur met zware laatste tientallen kilometers om het eiland waarmee ik na mijn vertrek in 1983 zo nauw verbonden ben gebleven. Dat is het voor mij. En dat maakt het ook elke keer zo bijzonder. 

 




































































































 

Op die site schrijf ik over leven van verbeelding. Over herinneringen aan het eiland, over mijn schilderijen en over het ordenen van de wereld om ons heen om te (over)leven.