Spaanse Sferen‎ > ‎

NVC in vorige eeuw

In 2023 viert de NVC het 50-jarig bestaan, maar hoe was het in de vorige eeuw tijdens de eerste 25 jaar van onze jonge vereniging? 



Deze keer bekijken we het ontstaan van : DE NVC. 

In 2018 bestaat de NVC 45 jaar en hopelijk wordt dat stilletjes overgeslagen. Niet omdat de NVC-leden niet van gezelligheid houden, maar omdat we anders 5 jaar later niets hebben te vieren.
Hoe het in de vorige eeuw is gegaan blijkt wel uit het prachtige Jubileumboek dat toen is verschenen bij het 25-jarig bestaan van de NVC (redactie en lay-out Piet Kort en Gerdien Goldberg). 

De “Nederlandse Vereniging Canarias” is opgericht op 23 juni 1973 in Las Palmas. Voordat de NVC bestond organiseerde een damescomité ieder jaar activiteiten, zoals de viering van Koninginnedag. De Nederlanders die in die tijd hier woonden kwamen elkaar dan tegen en zo ontstond het idee van de vriendenkring een echte vereniging te maken.

Het besluit tot oprichting werd in 1973 genomen in de club Metropole in Las Palmas, waar de vijf oprichters op een gegeven moment bijeen waren. De vijf oprichters waren Hans Wieger Bos, Lies de Graaf, Henk de Lange, Joep Hezemans en (consul) M.H. Damme. 

In de beginjaren na de oprichting waren de activiteiten nog vrij beperkt. Er was een Sinterklaasfeest, en ook een Nieuwjaarsborrel, hetgeen inhield dat men net zo lang doordronk zolang er geld in de kas was.

Zeer in trek was ook de jaarlijkse rijsttafel in Ojos de Garza. Vanaf het begin waren er ook al de koffieochtenden, de autopuzzeltocht, de wijn en kaas party’s en de excursies naar verschillende fabrieken, zoals een bierbrouwerij, een likeurfabriek en een sigarettenfabriek. Daar was altijd veel belangstelling voor.

Wat dat betreft verschilt de aandacht en voorkeur voor veel lekker eten en drinken van de NVC-leden in die tijd toch maar weinig tot niets van de aandacht en voorkeur van de huidige NVC-leden! 

(bron: info Jubileumboek) 



Deze keer bekijken we het ontstaan van : BERGWANDELEN

Vaak vraagt men: Wat doen jullie nu de hele winter op dat eiland? En dan zijn de antwoorden altijd: hetzelfde als we in Nederland of Belgie zouden doen, namelijk boodschappen doen, lezen, uitgaan enz. Toch is dit niet helemaal waar, want bergwandelen doen we echt niet “thuis”, maar alleen hier op het eiland.

Diverse wandelingen in het schitterende berggebied leidde tot de oprichting in 1998 van de “Montañeros van de Lage Landen”, waarvan de eerste wandeling plaats vond in februari van dat jaar. 

Frank Goldberg (foto) was de initiatief-nemer van deze nieuwe activiteit, en van hem zijn ook de volgende woorden.
“Slechts weinigen kennen de prachtige gebieden die zich ontsluiten door eens het asfalt te verlaten en de eeuwenoude guanchepaden te volgen”. 

In 1994 vond binnen de Nederlandse Vereniging Canaria een eerste wandeling plaats naar de Roque Nublo en wat een openbaring was dat, vooral voor leden die al meer dan 15 jaar op Gran Canaria woonachtig waren en nog nooit aan de voet van deze meest bekende rots van het eiland hadden gestaan en dus ook nog nooit van deze spectaculaire uitzichten hadden genoten.

Het is leuk terug te denken aan die Spaanse aannemer, die ons buitenlanders zo graag liet zien hoe mooi het binnenland van Gran Canaria is. Hij zette een paar kisten in de laadbak van zijn vrachtauto. Met een paar Scandinaviërs zaten we daarop en bracht hij ons naar een mooi plekje in de bergen. Het allereerste begin van de Montañeros van de Lage Landen. 

In 1998 werd met medewerking van autobezitters een voorzichtig begin gemaakt om het eiland nader te gaan onderzoeken. De animo bleek groot. Vandaag de dag trekken de Montañeros om de veertien dagen met een bus de bergen in, om daarna natuurlijk te gaan lopen.

En zo trekt men dan over geitenpaden en Caminos Reales door bossen, over velden met een zee van bloemen, langs watervallen en meertjes met steeds maar wisselende vergezichten.
 
De wandelingen kunnen natuurlijk nooit worden gelopen zonder de inbreng van de vele vrijwilligers in al die jaren, zoals o.a. de diverse deskundige gidsen, de voorlopers en de voorzitters. In 2017 is het nu een Montañerosteam dat voortgaat op het door Frank ingeslagen pad.

(bron: info Jubileumboek)




Deze keer bekijken we het ontstaan van : BIBLIOTHEEK.


Er waren boeken, er waren lezers, dus in het voorjaar van 1998 is de NVC-bibliotheek opnieuw opgezet. Veel verouderde boeken werden afgedankt en een groot aantal nieuwe boeken zijn toen erbij gekomen, wat heeft geleid tot een wel zeer uitgebreide bibliotheek voor het Nederlands sprekende gezelschap op Gran Canaria. Er waren in 1998 zo'n kleine 1.000 titels die van alle kanten werden aangeboden. 

En in 1998 is er ook nog een videotheek bijgekomen, een verzameling die er zijn mocht. Veel speelfilms, maar ook meerdere door Ans Kaales gemaakte documentaires als herinnering aan diverse NVC-activiteiten. 

Degene die vanaf 1998 met veel inzet en enthousiasme de bibliotheek sterk onder de aandacht van de leden bracht was Gerda Koenen (foto). 
Het leukste ervan vond Gerda toch het adviseren van de bibliotheekbezoekers bij de keuze van de boeken. Omdat ze zelf ook veel boeken las kon ze gelukkig de anderen goed adviseren.

Elke vrijdagmiddag was de bibliotheek annex videotheek geopend in die jaren. 

Inmiddels zijn de tijden veranderd en zijn de e-books in grote getale aanwezig. Niet meer in de bibliotheek, maar op de e-readers van de mensen zelf. Er wordt in 2017 veel minder gebruik gemaakt van de bibliotheek dan in 1998. Maar veel mensen hebben nog geen e-reader, en anderen vinden het fijn om een papieren boek op het nachtkastje te hebben. De bibliotheekfunctie blijft dus belangrijk, en bestaat heden te dage nog steeds, hoewel slechts eenmaal per maand geopend.

Met nog steeds dezelfde enthousiaste Gerda Koenen die met plezier nu al 20 jaar haar deuren opent voor de leesliefhebbers. 

(bron: info Jubileumboek) 



Deze keer bekijken we het ontstaan van : PETANCA. 

Het petanca begon in 1991 met een paar schuchtere worpen in Puerto Rico onder de naam “Los Petanqueros”, maar in 1992 was San Fernando de nieuwe thuisbasis met in de organisatie Francine Siderow met ook Jake de Bruin en Lou Bierens. Men speelde dat 2e jaar onder de naam “Ballegooiers” (de bedenker is korte tijd daarna geschorst). 

Het was niet zo maar even ballegooien, nee, er kwam een echt bestuur met Jean Coppieters, Ida Albers, Wil van Deventer, Frank Goldberg en Gonni van Vliet. Die bedachten in 1993 de ook weinig originele naam van “Cannebel”, hetgeen betekent Canaria Nederland Belgie. Latere clubleiders waren Bert Abeling, Roos Dreweck en Irene Verschueren. 

Er is ook geruime tijd gespeeld in El Tablero, maar daar stond men regelmatig voor een dichte deur. Uitgeweken werd toen naar Arguineguin maar rond de eeuwwisseling besloot men toch terug te keren naar San Fernando. 

Irene Verschueren organiseerde de petanca op vrijdag in San Fernando, en Wil van Deventer (beiden op foto) had de organisatie van de petanca op dinsdag (later woensdag) in Arguineguin, waar vanaf 2001 Ina van Beek het overnam. Niet ongenoemd mogen blijven de petancaspelers van het allereerste uur n.l. Jan van Willigen en Marinus Jonker.

Nu in 2016/2017 is het nog steeds Irene Verschueren die samen met Jan van Willigen en Heidi van Gennip de organisatie heeft in San Fernando, terwijl nu Ans Schouten en Marie-Louise Luiten samen met Marinus Jonker het vanaf 2009 allemaal regelen in Arguineguin. Echter alleen San Fernando is erkend door de NVC, verschil moet er zijn. 
(bron: info Jubileumboek) 
 



Deze keer bekijken we het ontstaan van : BRIDGEN. 

In de tweede helft jaren ’80 werd er bridge gespeeld met direct al een moeilijke situatie want enkele spelers woonden in Las Palmas en er waren wat bridgers elders op het eiland. Om die reden is men in 1988 ook in Playa del Inglés begonnen met een bridge-afdeling onder het gezag van de NVC, die in 1990 officieel de naam “Brican” kreeg. 

Riek de Bilt (foto), die samen met Ans Kaales aan de wieg stond van de bridgeclub, organiseerde in een leuk hotel in de bergen een bridge-evenement in 1990 en verzocht de aanwezigen met een toepasselijke naam te komen.

Die kwam van Henny Postma, namelijk “Brican” waarin Bridge en Canaria voorkwamen. Met veel fantasie kon men er ook nog de namen van Riek en Ans uithalen. 

Bij het tienjarig bestaan in 1998 nam Herman Koenen de voorzitters-hamer over van Riek de Bilt en leidde de afdeling zo de nieuwe eeuw in.

Nu in 2016 ligt de organisatie in handen van Bram Verheij en zijn de (elektronische) omstandigheden en hulpmiddelen natuurlijk niet meer te vergelijken met de goede oude tijd van toen.

Maar de kern van het in 1998 gezongen lied blijft ook heden ten dage van kracht: “Het geheugen wordt door bridge steeds gesmeerd en houdt ook je hoofd in training”. 
Want bridgen mag dan “tussendoor” best gezellig zijn, je moet er wel wat voor doen…… 

(bron: info Jubileumboek) 




Deze keer bekijken we het ontstaan van : TENNIS. 


Sportiviteit is niet aan leeftijd gebonden, dat was de kop van een verhaaltje dat de organisatrice van het zaterdagtennis bij de NVC, Willeke de Neve, reeds in 1998 schreef. Anno 2016 is het nog steeds dezelfde Willeke die de tenniskar trekt, met dezelfde blijmoedigheid. 

Maar de eerlijkheid gebiedt ons te vermelden dat het tennis binnen de NVC is gestart in de jaren ’90 door een groepje van vier, bestaande uit Wil en Dick Langedijk, ene René en een Duitser. Vermeldenswaardig is hierbij dat Vera, de vrouw van René, toen meedeed als scheidsrechter. De naam “Benevelt” is natuurlijk logisch voor deze sportieve activiteit: “Belgisch Nederlandse Vereniging Long Tennis”. 

Snel na het begin is Willeke de Neve (foto) erbij gekomen die daarna ook de organisatie heeft genomen voor en van de verdere opbloei. Playa del Inglés is wel altijd de thuisbasis geweest. In het begin werd er gespeeld op de Sun Club, de laatste vele jaren was het kunstgras aan de Calle Holanda de ondergrond en momenteel worden de wedstrijden gespeeld op het gravelpark van Maspalomas. 

Behalve de NVC-leden zijn ook “gasten”, die hier voor een korte vakantie verblijven, altijd welkom om mee te spelen. De Belgen nemen een belangrijke plaats in, ook wat de sfeer betreft. En niet te vergeten natuurlijk het après-tennis, de zogenaamde derde set.

Zo was het te lezen in het verhaaltje van Willeke in 1998, zo is het nog steeds in 2016 en zo zal het zeker ook nog wel zijn in het jaar 2023. 

(bron: info Jubileumboek) 




Deze keer bekijken we het ontstaan van : SOCIALE ZORG. 

Aan Sociale Zorg dacht men nog niet in de beginjaren ’70 en ’80 van de NVC. Men was toch immers allemaal nog jong?! Wel waren er al plannen om in de toekomst een soort Nederlands bejaardenhuis op te richten, maar dat bleek financieel niet haalbaar.
Alhoewel recentelijk dit idee weer onder de aandacht werd gebracht om met alle 440 leden van de NVC in één groot bejaardenhuis te gaan zitten, gebouwd tegen de helling van de Roque Nublo. Maar dat was natuurlijk weer één van die typische opmerkingen van Ed Jensen. 

In het Clubnieuws van toen was wel een rubriek “De Ziekenboeg”. Daarin werd vermeld wie er ziek was of geopereerd moest worden.
Maar ja, toen de vereniging groter werd was dat niet meer te overzien en vergat men wel eens iemand.
Terwijl anderen juist weer niet wilden worden genoemd.
Dus die rubriek werd afgeschaft. 

Maar in 1993 werd de “Sociale Zorg” geboren, en dat werd aan Ans Kaales (foto) toevertrouwd.

Hoe en wat moest worden ervaren, in ieder geval helpen en bijstaan in noodgevallen. 
De Sociale Zorg is behoorlijk in de lift gekomen, toen de NVC erin slaagde contact te leggen met de IHD (Internationale Hulp Dienst) uit Nederland, met o.a. thuiszorg. 

Er waren ook wel telefoontjes, zoals “mijn wasmachine is stuk” of “mijn video doet het niet” maar die mensen zijn allemaal netjes opgenomen.
Een veelgehoorde opmerking in die tijd (en nu nog, toch?) is dat we met ons allen redelijk gezond en zelfstandig blijven op dit zonnige eiland.
Het klimaat is daarom de grootste hulp van de Sociale Zorg ! 

(bron: info Jubileumboek) 



Deze keer bekijken we het ontstaan van : BOWLING. 

Tijdens een verjaardagsfeestje van Riek de Bilt werd gevraagd of de gasten zin hadden “een balletje te gooien” in de kelderruimte van het appartementen-complex Paraiso in Playa del Inglés.
Men had die avond veel plezier en zo ontstond het idee om het vaker te doen: één keer per week bowlen met een sportieve groep. 
En zo was er ineens een NVC-bowling-club op 25 februari 1998.
Het was niet alleen gezellig, maar ook spannend, want goede resultaten halen wil toch bijna iedereen wel. 

Wil Langedijk (foto) was de initiatiefneemster en Jan van Willigen (de grote spelregelkenner op dat moment) nam waar als Wil er niet was. Iedere keer werden alle punten opgeschreven maar het ging vooral om de strijd en de gezelligheid.

We weten nu dus wanneer het is begonnen, maar helaas niet meer wanneer het is geëindigd. Maar vele jaren ontbreekt nu al de bowling binnen de activiteiten van onze vereniging.


Wederom zo’n zware bowlingbal over de baan jagen is nu in 2016 wederom mogelijk in NVC-verband.


Recent was er een oproep je aan te melden voor deze (weer) nieuwe activiteit, en het komt inderdaad van de grond.
In het oktobernummer van Clubnieuws meer nieuws daarover van de organisator Bill Botterberg !

(bron: info Jubileumboek)