Activiteiten‎ > ‎

Bergwandelen



                  Montañeros van de Lage Landen                      Elke 2e en 4e donderdag van de maand.

De wandelingen zijn heel gevarieerd, met prachtige uitzichten en steeds weer op een ander deel van het eiland.
Met de bus gaan we naar het beginpunt van de wandeling en onderweg hebben we eerst een koffiestop.
In het NVC-Clubnieuws en op de website staan de wandelingen van die maand vermeld, met zoveel mogelijk informatie en de zwaarte van de wandeling wordt aangegeven door 1, 2 of 3 sterren.
Als beloning van de geleverde prestatie hebben we een heerlijke lunch in een typisch Canarisch restaurant, daarna brengt de bus ons weer terug naar Playa del Inglés.

Aanmelding / kosten :
De kosten bedragen per wandeling - inclusief busvervoer, een kop koffie in een barretje voorafgaande aan de wandeling en een gevarieerde Canarische lunch na afloop - voor kernleden 25 euro.
NVC leden betalen 32.50 en anderen 40 euro.
Het kernlidmaatschap van de Montañeros bedraagt 15,00 euro per jaar, maar is dus niet noodzakelijk om mee te wandelen. Wel heeft u dan voorrang bij het inschrijven/wandelen.

Het vertrek is altijd om 09.00 uur vanaf de Calle Holanda in Playa del Inglés.
Zorg wel voor stevige schoenen met een goed profiel en neem ook voldoende water en een "tussendoortje" mee.
Deelnemers aan de bergwandeling dienen akkoord te gaan met de Algemene Voorwaarden.

Om aan de wandelingen deel te nemen, kan men zich aanmelden bij Tjardo Kuipers, uiterlijk op de zondag voorafgaande aan de wandeling tot 21.00 uur , tel. 626 016 959 of per e-mail naar: montaneros.nvc@gmail.com
Echter in geval van code rood gaat de wandeling niet door!
Veel wandelplezier toegewenst!



Bergwandeling La Aldea - Mogan

                                                Sfeerimpressie van de bergwandeling La Aldea naar Mogan



                                    AANKONDIGING   WANDELINGEN  /  VERSLAGEN



Een moeilijke bergwandel-beslissing 

Dat was een onverwacht leuk artikel in NVC Clubnieuws van maart, waarin de redactie terugblikte op het ontstaan van het bergwandelen.
Ongelooflijk, dat de oprichting van de "Montañeros van de Lage Landen" alweer bijna 20 jaar geleden plaats vond.
Geweldig dat, ondanks tegenslagen, de animo voor deze steeds populairder wordende ont- (en in-)spanning nog volop aanwezig is met om de 14 dagen wandelgroepen van rond de 30 deelnemers. 

Het is leuk om te vermelden, dat er ook steeds meer Belgische deelnemers zijn bijgekomen waarover ik ooit een opmerking kreeg van de Hollandse leden. Die Nederlanders vonden het toen niet eerlijk dat onze Vlaamse vrienden op kosten van de club koffie met carajillo bestelden, hetgeen toen nog niet zo bekend was bij ons Nederlanders die standaard koffie met melk bestelden. Wat was het toen fijn om in de bus te kunnen vertellen, dat de diverse restaurants mij verzekerd hadden, dat koffie met carajillo goedkoper was dan koffie met melk ! 

Inmiddels ben ik binnen deze groep verreweg de oudste geworden en hoewel ik alle wandelingen nog zonder enig probleem kan meelopen en hiervoor veel vriendelijke complimentjes krijg, heb ik vrij plotseling toch besloten om na de laatste bergwandeling van dit seizoen op donderdag 23 maart er mee op te houden. 
Gerdien nam dit besluit al een jaar geleden. Niet omdat zij het niet meer kón, maar omdat zij de groep niet nodeloos wilde ophouden. Ik houd de groep (nog) niet op, maar het is beter om zelf vaarwel te zeggen, dan te wachten tot anderen je zouden laten weten, dat het beter zou zijn om niet meer mee te gaan. 

Een en ander bevestigt voor mij dat er niet alleen een tijd is om te komen, maar ook om te gaan. Het is een met moeite genomen beslissing, maar met Gerdien hoop ik nog heel veel mooie bergwandelingen te gaan maken, helemaal gerustgesteld, dat in ieder geval de montañeros in goede handen zijn onder de uitstekende leiding van Etienne, Ton en Tjardo, trouw bijgestaan door o.a. Mieke en Lenie.

Frank Goldberg

Frank Goldberg is de oprichter (in 1998) van de “Montañeros van de Lage Landen”, waarvan de eerste wandeling plaats vond in februari van dat jaar. Een voor de NVC historisch gebeuren. Frank heeft de aloude Guanchepaden geëffend voor alle NVC-leden…

Redactie



Einde seizoen 2016-2017 van de Montañeros 

Nu het einde van het seizoen voor de bergwandelaars is aangebroken, is het tijd om even terug te kijken.
We kunnen rustig zeggen dat het een geslaagd seizoen is geweest, slechts één wandeling in oktober is niet door gegaan vanwege het slechte weer.
Alle andere wandelingen hebben we schitterend weer gehad, zodat we konden genieten van de geweldige uitzichten en de mooie natuur zoals de bloeiende tabaibas, amandelbomen, de brem, retama, tajinaste en de vele andere bloemen en planten.

Wat betreft de blessures, die bleven beperkt tot het plakken van een pleister en soms wat spierpijn de volgende dag.
Na de wandeling was er altijd ook het gezellig samenzijn in de Canarische sfeer van het restaurant. We zijn dan ook zeer gemotiveerd om te zorgen dat we het volgend seizoen weer een mooi aanbod van wandelingen beschikbaar hebben.

We wensen iedereen een goede zomer en hopen jullie allemaal in het najaar weer gezond en in goede conditie terug te zien. 

Namens het Montañerosteam: Ton Goossens




Donderdag 23 maart 2017: Rondwandeling Santa Brigida**

De wandeling is een rondwandeling vanuit Santa Brigida. We lopen door het mooie plaatsje naar het kerkplein, waar we ook een kijkje in de kerk kunnen nemen. Hier begint onze wandeling.

We dalen af in de barranco van 520 naar 400 meter om daarna weer geleidelijk te gaan klimmen naar 660 m.

Het is een mooie groene barranco, met veel variatie aan planten en onderweg hebben we mooie uitzichten over de barranco, waar we diverse dorpjes kunnen zien liggen.

Daarna dalen we weer af, steken de barranco over en klimmen weer naar Santa Brigida, het eindpunt van de wandeling.

De wandeling is zeer gevarieerd, is 9 km lang en duurt ca 4 uur.




Donderdag 9 maart 2017: Rondwandeling Santa Lucia **

Deze mooie wandeling beginnen we op het plein achter de VVV op 700 m, langs typische straatjes klimmen we langzaam naar de bergpaadjes op 850 m. 

We hebben steeds mooi zicht op Santa Lucia, San Bartolome, de Risco Blanco en de barranco richting zee.

We passeren kleine finca’s, steeds omringd door planten en bloemen lopen we over goede bergpaden. Na 7 km worden we in Rosiana opgehaald, duur van de wandeling ca 3 uur.


VERSLAG :

Op 9 maart vertrokken wij met 28 montañeros om 09.00 uur vanaf de Calle Holanda met de bus voor een bergwandeling van 7.2 km rond Santa Lucia. Het was een prachtige dag, erg warm en de stemming zat er al vroeg in. Geadviseerd werd om voldoende te drinken.
Aangezien de Nederlandse winkel eerder verstek had laten gaan bij het leveren van spullen in verband met een plotselinge, tijdelijke, sluiting van de zaak werd alsnog een doos met pepermuntrollen verstrekt die Tjardo Kuipers had meegekregen. De rollen werden gretig door onze montañeros afgenomen. 

Bij aankomst in Santa Lucia werd uiteraard eerst koffie gedronken waarna de tocht begon. Gestart werd vanachter het dorpsplein door de straatjes waarna geleidelijk de soms steile bergpaadjes werden opgegaan.
Soms was de stijging pittig, zeker ook omdat het erg warm was.
Het uitzicht over Santa Lucia was echter de moeite waard.
Helaas werd de tocht voor één persoon toch iets te veel en deze moest onder begeleiding van enkele montañeros de terugreis inzetten. 

De tocht werd door de resterende groep vervolgd waarbij onderweg nog steeds werd genoten van prachtige natuur, landgoederen en vergezichten van San Bartolomé, de Risco Blanco en de barranco richting zee.
De sering geurde heerlijk en de mimosa stond er schitterend bij.
Als altijd werden er geanimeerde gesprekjes gevoerd waarbij men elkaar ook wat beter leerde kennen. 




Na ca. 3,5 uur wandelen inclusief een korte lunchpauze kwamen we terug bij het vertrekpunt waar ook de eerder gearriveerde, onfortuinlijke wandelaar weer monter in de bus stapte alsook zijn begeleiders waarna we naar het restaurant in Juan Grande vertrokken.
Vanwege de vele bochten waarbij de chauffeur zijn claxon veel gebruikte was deze busrit voor sommigen een draaierige tocht en werd uitgekeken naar versterking van de inwendige mens. 

In het restaurant was één lange, rechthoekige tafel gedekt in een grote eetzaal waar de montañeros helemaal zichzelf konden zijn. De dorst was groot en gelukkig waren er mogelijkheden genoeg om deze te lessen.
Ook de trek was prima en de gegrilde vis of de schnitzel smaakten goed. De soep deed sommigen echter aan hun babytijd denken alhoewel deze toen toch wat warmer werd opgediend. 

Zoals gebruikelijk werd voor de liefhebbers de koffie afgesloten met een versterkertje waarna de terugrit met de bus werd ingezet. Dank aan de voorlopers Etienne, Mieke en Tjardo voor deze wandeltocht waarvan is genoten. Met nog één keer de bergen in te gaan wordt het seizoen voor wat betreft deze activiteit afgesloten.

Maria Gallé




Donderdag 23 februari 2017: Firgas – Moya.** 



We beginnen onze wandeling op een hoogte van 506 m bij de waterbron in Firgas en lopen langs prachtige banken in kleurige mozaïek.
Die bekende taferelen zijn uit elke provincie weergeven en trapsgewijs wordt ook elk van de zeven Canarische eilanden weergegeven.

We lopen het eerste stuk over een asfaltweg om daarna een bergpad te volgen dat ons door de Barranco de Guadalupe leidt. Over bergpaadjes dalen we tussen de bloemenpracht naar beneden tot 350 m, waar water stroomt en we een klein bruggetje oversteken bij een zitbank.

We zien onderweg talrijke kleine fincas en gaan weer bergopwaarts tot het einde van de barranco om verder tussen bloemen en planten bij Dorama aan een verharde weg te komen. Die vervolgen we tot aan de GC75 en lopen verder tot de kerk in Moya, die we pas na de laatste bochten in zicht krijgen. Deze wandeling is 7 km en ca 3 uur.

VERSLAG:

Van Puerto Rico over de bergen naar Arguineguin 

Aanvankelijk zouden we in februari (berg)wandelen bij Firgas-Moya, maar door de regen die er was geweest waren de paden niet zo toegankelijk voor ons om de wandeling daar te starten. Er werd een alternatief gevonden en wij zijn vertrokken met een grote groep vanuit Puerto Rico naar Arquinequin. We begonnen aan een ”pittig” klimmetje naar een hoogte van 350 meter. 

Tijdens de wandeling hadden we een mooi uitzicht op de nieuwe en oude haven. Na het asfalt liepen we over een mooi breed grintpad richting het Noors Monument “Palmeral Norwego” en hebben zo halverwege nog een verfrissing kunnen kopen van Canariërs, vanuit de kofferbak. 

Na de lunchpauze liepen we richting Arquinequin, waar we een mooi uitzicht op zee hadden en eveneens zicht op de cementfabriek van El Pagar. El Pagar is een klein dorpje, maar de moeite waard om er eens een visje te eten.

Bij aankomst in Arquinequin konden we ons tegoed doen aan een Canarische lunch. De bediening was hier prima en het eten voortreffelijk.
Dan ook niet te vergeten: de “gele rakkers” (biertjes) en de wijn werden met gretigheid aanvaard.

Traditiegetrouw komt er altijd een “meneer” langs die tijdens de koffie de carajillo serveert dat de stemming ten goede komt en ging een ieder weer voldaan in de bus terug naar Playa del Inglés. 

We bedanken dan ook bij deze de organisatoren van de montañeros en zijn er volgend jaar weer bij.
Wanneer jullie dit lezen zijn wij reeds terug in Nederland. Allemaal een fijne tijd nog toegewenst en zien elkaar weer in het najaar. 

Arie en Anneke Wezeman




Donderdag 9 februari 2017: Rondwandeling Barranco de La Mina *
 
Deze keer gaan we naar het midden van het eiland, op 1600 m hoogte ligt daar de Barranco de La Mina, dat ligt niet ver van Cruz de Tejeda.

Eind januari, begin februari zie je in de barranco een overvloed aan bomen planten en struiken die in bloei staan, ook nog de amandelbomen.

De wandeling is niet moeilijk en gaat over goed begaanbare paden. Er zit één klim in van 1400 naar 1600 m.

De wandeling is 7 km, duur van de wandeling ca 3 uur.



VERSLAG


Een schizofrene bergwandeling 

In Clubnieuws leest u zeer regelmatig iets over bergwandelen, want de bergwandelaars van de Montañeros zijn behalve stevige stappers ook vooral sublieme schrijvers. Dat komt namelijk door die ijle lucht boven.
En het zijn ook altijd prachtige wandelingen die er worden beschreven met vrolijke vergezichten en een koket kijkje op de wereld er beneden. 

Om eens het waarheidsgehalte van deze stukjes tekst in Clubnieuws te toetsen had de redactie de stoute (berg)schoenen aangetrokken en zich ook ingeschreven voor de bergwandeling van 9 februari j.l. 

De bus vertrok één minuut te vroeg uit Playa del Inglés en ik hoop maar dat de persoon die hardhollend achter de bus aanrende en daarna met een ambulance werd afgevoerd toch nog een leuke dag heeft gehad. We vertrokken via een omweg om een persoon op te halen die zich had verslapen, daarna reden we oostwaarts terwijl het reisdoel in het westen lag. De montañeros zijn en blijven onvoorspelbaar. 

Om direct maar met de bus in huis te vallen, het was een prachtige reis die aan alles voldeed wat de organisatie beloofde tijdens een speech op de heenreis. Onderweg vanaf onze hoge zitplaats zagen we de blommige bloemen in de berm, de lichte luchten boven ons en de boze bergen in de verte die steeds verder uit beeld verdwenen.

De busreis op de heenrit duurde ruim twee uur en was zeker van even zo goede kwaliteit als de door het bestuur georganiseerde busreizen naar het noorden van het eiland.
De 33 bergwandelaars genoten volop in de bus en konden halverwege ook nog de stramme benen strekken tijdens een langdurige koffie-pauze, veroorzaakt door een restauranteigenaar die zich ook al had verslapen. Het duurde ruim twintig minuten voordat zowel de eigenaar als de koffiemachine was opgestart, maar dat mocht de pret niet drukken, het uitzicht op de bergen in de verte was fantastisch en daar kwamen we tenslotte voor. 

Doordat er aan alles geen eind kwam werd de lunch ongeveer op dinertijd geserveerd, maar ook hierover geen kwaad woord van de redactie want het was weer smakelijk Spaans smullen. 

Ook de terugrit vergde natuurlijk weer de nodige tijd, de stemming zat er goed in en dit werd waarschijnlijk veroorzaakt door het feit dat er deze keer nu eens niet werd gezongen in de bus. Terwijl ik mij juist thuis hierop goed had voorbereid met een cassette van André Hazes. 

Na het vertrek om 08.59 ’s ochtends kwamen we ’s avonds om 18.31 aan in Playa del Inglés, na eerst de uitslaper te hebben thuisgebracht daar zij blijkbaar weer vroeg naar bed moest. Dus het was een lange dag, het was een mooie dag en ik heb zelden zo’n mooie busreis meegemaakt. Het bestuur kan echt ten rade gaan bij de montañeros. 

Oh ja, tussen de busreizen in werden ook nog even de benen gestrekt tijdens een imposante wandeling.
Ik durf het woord bergwandeling niet in de pen te nemen want de bus reed de hele berg op naar boven. Luid toeterend, dat weer wel, en wij maar wuiven naar die dorpsbewoners. 
Boven op de berg verlieten we de bus, want bergwandelen betekent dus blijkbaar OP een berg wandelen en niet ertegen op, want daar zien de montañeros als een berg tegenop. Het ging drie uren over modderige paden, langs behoorlijke afgronden, deels dalend en ook nog stijgend.

Kreunend en steunend volbrachten de meesten toch de tocht, terwijl ik zelf achteloos, nonchalant op één been balancerend en fluitend bij de finish kwam. Iemand anders kwam ook fluitend aangelopen, maar dat kwam door zijn astma. 

Ben ik nu een illusie armer of rijker? Ach, voor een schizofreen als ik maakt dat ook niet uit. Als de montañeros het maar leuk blijven vinden.

Ed Jensen



Donderdag 26 januari: Pico de Las Nieves – Montaña Las Tierras **
(Guayadeque Amandelbloesemroute)

Op 1870 meter bij Pico de Las Nieves, dalen we langs mooie paden en naaldbomen naar de bekende krater Caldera de Los Marteles, die we deze keer eens langs een andere zijde passeren op 1530 meter.
Na onze rustpauze duiken we langzaam de Barranco de Guayadeque in, waar we verwend worden door een weelderige plantengroei met o.a. Tabaibas en amandelbloesems.  
Op 1000 meter bereiken we ons eindpunt Montaña Las Tierras, waar we via een kleine rondgang even een bezoekje kunnen brengen aan een minimuseum en souvenirwinkeltje.
Hopelijk kunnen we na deze wandeling de lunch gebruiken in het typische grotrestaurant.
 De wandeling is 8,5 km en duurt ca 4 uur

VERSLAG

Op 26 januari vertrokken we met 27 mensen met de bus naar Pico de Las Nieves. Onderweg dronken we koffie en de bus bracht ons daarna op de hoogste berg van Gran Canaria (1945 meter), met een prachtig uitzicht. Om 11.00 uur begonnen we aan onze wandeling. Over berg-paden daalden we langzaam naar de krater Los Marteles die we deze keer aan de achterzijde passeerden. 

We liepen door een prachtige natuur met amandelbomen die allemaal in bloei stonden. Prachtige witte en roze bloesems.
Onderweg vonden we een mooie open plek met grote stenen om even te rusten en een boterham te eten. Het afdalen in de barranco was wel uitkijken om niet uit te glijden met veel losse ondergrond en kleine kiezelsteentjes. Afgezien van twee personen die onverwachts even gingen zitten is iedereen heelhuids beneden gekomen.

Om drie uur kwamen we in het grotrestaurant van Guayadeque aan, een van de mooiste ravijnen van Gran Canaria. Deze ligt ongeveer op 1000 meter dus we waren toch 945 meter gedaald. De bedoeling was een rondgang langs de grotwoningen, het minimuseum en souvenir-winkeltje te lopen, maar het was drie uur en de montañeros hadden honger en dorst. Desalniettemin toch een leuk idee van Ton en Etienne die deze tocht hebben voorgelopen, waarvoor dank. 

In het grotrestaurant waren de tafels gereserveerd en kregen we een heerlijke lunch. Het personeel was erg aardig, de ober deed zijn best en probeerde Erno zijn job over te nemen. De liefhebbers kregen een carajillo maar eerlijk is eerlijk, Erno kan dat beter.
De akoestiek in deze grot is niet zo goed en er waren mensen die hun hoorapparaat maar uitgezet hebben, natuurlijk ook door het drukke praten over wat men allemaal had gezien. 

Heel vlug was het al half vijf en onze buschauffeur bracht ons weer netjes naar Playa en om 18.00 uur waren we weer tevreden op de Calle Holanda. De stappenteller gaf 18.716 stappen aan, dus goed bezig geweest. Het was een prachtige tocht met geweldig weer, een strak blauwe lucht dus wat willen we nog meer. Als engelen reizen…..

Joyce





Donderdag 12 januari: Barranco de los Cernicalos **

Barranco de los Cernicalos ligt in een natuurpark, het is een van de weinige plaatsen waar het hele jaar door water stroomt, het is daardoor ook een bijzonder gebied voor wat betreft flora en fauna. De wandeling begint bij Lomo Magullo. 
We lopen stroomopwaarts, langs het water, het pad loopt geleidelijk omhoog, van 450 naar 850 meter. Onderweg komen we veel watervallen tegen, soms kleine maar ook grotere, ook hebben we regelmatig mooie uitzichten. Aangekomen aan het einde van de barranco, keren we weer om en lopen dezelfde weg terug naar beneden naar 450 meter.
De wandeling is 7,5 km en duurt ruim 3 uur.

VERSLAG:

Een bergwandeling als een warm bad 

Eindelijk dan de stoute schoenen aangetrokken en ingeschreven voor een bergwandeling met de Montañeros. Op 12 januari kwamen we om 9 uur aan bij Calle Holanda in Playa del Inglés en het eerste dat opviel was het aantal mensen. Het was gewoon druk.

In Telde gestopt voor een kopje koffie en dan door naar de Barranco de los Cernicalos. Klinkt als St. Nicolaas, maar dan anders. Onderweg veel getoeter van de bus want de wegen waren smal en kronkelig.


In de barranco stroomt een beekje naar beneden wat de vegetatie enorm ten goede komt. Riet en varens en veel andere planten die je hier op Gran Canaria echt niet verwacht. Onderin werd de beek geleid over een aquaduct, vast aangelegd door de Romeinen die Gran Canaria natuurlijk niet hebben overgeslagen. 

Onderweg kronkelen 29 Nederlanders zich achter elkaar naar boven. Over glibberige stenen, over de beek gelegde boom-stammetjes en over en onder gevallen bomen. De lucht was vochtig en rook heerlijk en voelde ook heerlijk op je huid. Heel apart.

Onderweg af en toe even geduldig wachten op de achterblijvers maar het ging eigenlijk heel soepel. Op de alpenweide (ja ja, Gran Canaria is echt helemaal nergens vreemd van) ging we in de ruststand.
Een paar gingen verder omhoog verkennen maar de leiding besloot dat we niet met z'n allen verder omhoog zouden gaan. 

Op de alpenweide was het gezellig en mochten we met iemand heerlijk peen mee-eten en gezellig babbelen. Daar doe je het voor. De terugweg viel mee en onderweg werden we al door een lieve dame geïnformeerd dat het tijdens het lunchen wel heel gezellig zou worden. Gewoon meedrinken en meedoen, zei ze.

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Het was supergezellig.

De lunch was goed en het gezelschap kon niet beter. En toen Joop begon te zingen kon het helemaal niet meer stuk. Een heerlijke dag die voelde als een warm bad.

Marijke en Rob