Professor promoveert.......

Meerdere collega's kunnen zich nog goed de "Professor" herinneren, een jonge assistent-wtk die zijn eerste reis maakte. Of de NedGulf nu een goede leerschool was voor zo'n onschuldige jongeman?

Rien Bouwmeester begon zich, nadat hij het woord "Professor" weer had gehoord, steeds meer verhalen en gebeurtenissen te herinneren. En ook bij Frans Aartsen kwamen een paar herinneringen boven drijven. Maar Chris de Vries (her)kent ook de andere kant van de medaille.

Je hebt in de kleedkamers de zogenaamde voetbalhumor, nou, lees en geniet van deze onderstaande verhalen van de zogenaamde scheepshumor.........
 
 
                                                       

                                                                                               Rien .......... bedankt !

 

                                                                                                   
                                                                                               Frans .....bedankt !
                                             
                                           Chris.....bedankt !

 


 

De professor als assistent     (Rien Bouwmeester)

Ik heb zowel bij “de Gulf” als bij “de Chevron” meerdere assistenten “versleten”, maar er was er maar één die er werkelijk (letterlijk en figuurlijk) “bovenuit sprong”. Het begon zo: op een gegeven moment kwam er in Rotterdam een nieuwe assistent wtk aan boord. Je mag nooit op iemands uiterlijk afgaan maar deze “jonge heer” viel wel direct op door o.a. z’n uiterlijk. Laten we zeggen: hij was niet de broer van Brad Pitt….of zoiets. Hij had twee deuken in z’n voorhoofd, waar ik later de werkelijke oorzaak van hoorde. Hij was zeer gespierd en zo liep hij ook. Maar goed, hij stelde zich voor als……….en dat weet ik écht niet meer………..en vertelde dat hij een half jaar aan boord kwam om zo z’n praktijkjaar voor de HTS af te maken. Daar had hij om gevraagd en toestemming voor gekregen. Dat was, denk ik, één van de eersten die dat op deze manier deed. Vanwege z’n “studieniveau” in combinatie met z’n uiterlijk heette hij vanaf diezelfde dag “de Professor”. Hij kwam bij mij in de 4-8 wacht.

  
 
Een gewaarschuwd man......     (Rien Bouwmeester)

Hij maakte echter een “grote fout” door op die eerste dag direct tegen mij te vertellen dat z’n vriend (kon je toen nog gewoon zeggen, zonder dat daar iemand gelijk iets achterzocht) bij de Koninklijke Marine “voer” en hem gewaarschuwd had. Hij was gewaarschuwd voor het feit dat iedere nieuweling aan boord ertussen genomen werd. Hij noemde een scala aan voorbeelden en zei in één zucht daar achteraan: “dus je hoeft niets te proberen, want ik trap toch nergens in”! Nou, dat heeft hij geweten!  Ik heb in ieder geval vijf maanden lang in een deuk gelegen met de Professor. Ik heb later werkelijk niemand meer zo gek zien doen en overal in zien trappen zoals hij. Het leuke van wachtlopen was dat je ook regelmatig op “het bankje” (voor de manoeuvreerstand) zat. Dat gebeurde dan met een bak koffie en “een goed gesprek”. Op die manier kon je de nieuweling even z’n verhaal laten vertellen (“uithoren” dus…).

 
 
De kunstschaatser.........  (Rien Bouwmeester)

Zo vertelde hij dat hij aan “kunstrijden op de schaats” deed. Vandaar die spieren natuurlijk……..  

- Dus ik gelijk: “Dan kan jij zeker wel een dubbele Rietberger springen en een pirouette draaien !?” 

- Verbaasd keek hij me aan: “Of ik er óók verstand van had”!?

- “Ja natuurlijk, heb ik zelf jaren gedaan……..”

Ik had beet……..dus gelijk daar achteraan: 

- “Ik kan gelijk zien, of jij die technieken wel of niet goed beheerst”. 

Of ik hem niet geloofde?

                                                

- Ik weer: “Alleen als jij hier “op de plaat” even die sprong en pirouette voordoet”! 

En ja hoor, daar ging de Professor. Met een aanloopje vanaf bakboord sprong hij “de dubbele Rietberger” voor m’n neus en op de manoeuvreerstand.  Met de daarop volgende pirouette overtroefde hij André van Duin. Onder denderend applaus van de énige kijker en tevens jurylid maakte hij z’n kuur af. De trend voor de komende vijf maanden was gezet!  Het was duidelijk te merken dat zijn vriend hem hier (gelukkig) niet op voorbereid had.

 


 

De lange afstandschaatser........   (Rien Bouwmeester)

Één van de volgende keren kwam het lange afstandsschaatsen aan de beurt. Ook daar deed hij thuis aan mee. Om mij (op mijn verzoek uiteraard) daarvan te overtuigen reed hij vervolgens een rondje om de turbine met de handen (op mijn verzoek) op de rug. 

                             

Toen hij doorkwam, na een rondje van 37.6, deed hij na mijn toejuichingen nog beter z’n best en kwam vervolgens met een rondetijd van 36.9 langs.  Dat waren nog eens “goede tijden”. En toen waren die vijf maanden samen wachtlopen nog maar net begonnen……… Na deze ervaringen was niets meer te gek. Het wordt teveel om alles op te schrijven en vooral te herinneren 


 
De kerkdienst.........   (Rien Bouwmeester) 

Maar zo hebben we ook een kerkdienst met hem gehouden die veel verder uitliep dan voorzien. Ik ging ervan uit dat hij op een gegeven moment wel af zou haken wegens ongeloofwaardigheid van het geheel maar niets was minder waar.

Hij vond het allemaal prachtig en zei na afloop van “de dienst” dat hij nog nooit zoiets mafs had meegemaakt maar de volgende week weer zou komen………Tja….

 


 

To drink or not to drink.....   (Rien Bouwmeester)

Het was dus zondag en als eeuwenoude Nederlandse traditie even “wat” gedronken in het tegenover de kerk gelegen café en dat was, in dit geval, de scheepsbar. De Professor had zich al eens laten ontvallen dat hij goed tegen sterke drank kon. Nou, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Dan moesten we maar eens een wedstrijdje doen ? Topsport op zondag, dat was hij wel gewend, toch?? De Professor vond dat een goed idee. Gratis drank en dan waarschijnlijk nog winnen ook ??  Maar hij was even vergeten, dat hij nu aan boord zat………

De bedoeling was een glaasje jenever in één keer leeg te drinken voorafgegaan door de kreet: “to the bottom”!! Als “barkeeper” heb je natuurlijk vele mogelijkheden om achter de bar en onder het barblad te “rommelen”. Dus had de Professor niet gezien dat ik twee glaasjes had: één met jenever en één lege. De twee glazen mét jenever stonden op het barblad en mijn lege glaasje “stand by” daaronder.

 

Zodra de Professor het hoofd achterover gooide om het glaasje te legen kon ik de mijne razendsnel omwisselen. Triomfantelijk knalde hij z’n lege glaasje op de bar, maar de mijne stond er, helaas voor hem, nét één seconde eerder. Daar begreep hij niets van en wilde gelijk een revanche……

Tja… en dan gaat het snel………. Binnen “no time” was de jeneverfles half leeg en de Professor half vol !  Als echte topsporter gaf de Professor echter niet op, dus werd het op een gegeven moment tijd om te stoppen. Dit kon hij natuurlijk nooit “winnen”.  Uiteindelijk is de Professor wél als winnaar uit de strijd gekomen, want……… ik heb die middag alleen wacht moeten lopen aangezien de Professor “in hogere sferen” in z’n kooi mocht blijven liggen………..….

 


 
Geboorteverschijnselen.......    (Rien Bouwmeester)

En dan die twee deuken op z’n voorhoofd. Ik vroeg hem (als grapje) of daar z’n horentjes hadden gezeten, maar dat was niet zo……….de verloskundige had de tang moeten gebruiken…….. En zo kan ik nog wel úúúúren doorgaan.

Al met al heb ik heel leuk en prettig met de Professor gewerkt en toen ik een maand eerder dan hij van boord ging kreeg ik het compliment van hem, dat hij óók heel leuk en prettig met míj gewerkt had………..dus stonden we quitte. Ik heb hem daarna nooit meer gezien.


De "professor" zwaait af..........
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


De pyama   (Frans Aartsen)
Op zekere dag had “iemand” de pyjama van de Professor (hemd en broek aan en onder elkaar bevestigd) aan een klerenhangertje in de top van de machinekamer opgehangen, op een bijna onbereikbare plek. Iedereen die de machinekamer binnenkwam zag als eerste die pyjama hangen, en groot was de hilariteit toen een stomverbaasde Professor deze ook zag en zijn ogen niet kon geloven. Het heeft hem overigens heel veel moeite gekost om 's avonds weer in zijn pyama te slapen.......



Het lampenrondje   (Frans Aartsen)
Ik weet niet zeker of het tijdens het reguliere lampenrondje op zaterdagochtend was of een keertje tussendoor, maar in ieder geval moesten er enkele lampen in de “kerstboom” vervangen worden.
Nee niet dat groene gewas dat in december in de messroom of de bar stond opgetuigd, maar die hele grote die permanent boven op de brug staat en zeer lastig te beklimmen was.
De nieuwe assistent-wtk (de Professor) zou door een 3e wtk worden ingewijd in de geheimen hiervan. Met behulp van een matroos werd er een bootsmansstoeltje opgetuigd, en vervolgens werd de professor omhoog gehesen waarna het touw goed werd belegd.

“Meester zit je goed?    Ja? Nou het is pikheet hoor, tot straks.”
En de 3e wtk wandelde doodgemoedereerd naar achteren, waar hij samen met de andere wtk’s vanuit de hut van de “second” en onder het genot van een bakkie lol had om de Professor die tot hilariteit van de voltallige bemanning (inmiddels wist iedereen het) daar bovenin de “kerstboom” een half uur heeft zitten wachten tot z’n chef zijn koffie op had en weer terug was.



Sloepmotoren testen   (Frans Aartsen)
 
 
Tijdens de zaterdagse werkzaamheden moeten ook de sloepmotoren getest worden. De 3e wtk kruipt samen met de Professor (de nieuwe assistent-wtk) in de eerste sloep en legt uit wat de bedoeling is. Nadat de Professor te kennen heeft gegeven dat hij alles goed had begrepen lopen ze samen naar de sloep op de brugvleugel. En met een “Nou meester, deze doe je zelf” wordt de professor de sloep ingestuurd en vervoegt de 3e zich gniffelend bij de stuurman op de brug waarna ze samen de verrichtingen van de professor gadeslaan.
Na verloop van tijd verschijnt het hoofd van de Professor boven het boord:
- “Er zit geen motor in”.
- 3e wtk: (zucht) oké meester, kom maar naar beneden.
De Professor klimt de sloep uit.
- 3e wtk: “Wat is dat meester, daar achterop de sloep”.
- “Een schroef”.
- “Heel goed meester, en wat zit er aan een schroef?”
- “Een motor.”
- “Heel goed meester, dus….....”
De Professor klimt weer in de sloep en begint opnieuw te zoeken, nu nog langer dan de eerste keer.
Maar na verloop van tijd komt er een nog roder hoofd boven het boord uit:
- “Ik zie hem echt niet”
De 3e wtk klimt zuchtend de sloep in en even later zitten ze naast elkaar “Schuitje varen theetje drinken” te zingen terwijl ze de bomen van het “vliegende Hollandersysteem” heen en weer bewegen.
 
 
 
 
 

Help de Professor verzuipt     (Chris de Vries)

 

Ik heb ook het voorrecht mogen genieten om de Professor op wacht te mogen (lees: moeten) hebben en voor zover ik het nog kan herinneren was dat voornamelijk met de intentie om toch nog te proberen van de Professor enigszins een machinist te maken. Het drillen van assistenten kon men rustig aan de Vries over laten en wat dat betreft liep ik, denk ik, anders te boek dan Rien Bouwmeester die ook verhalen over de Professor vertelt. De missie om van de Professor een goede machinist te maken is waarschijnlijk niet geslaagd. Waarom niet lag denk ik voornamelijk aan de Professor zelf en aan het feit dat sommige collega’s het juist wel gezellig vonden zo’n ontstellende ouwehoer op wacht te hebben, want al pratende was de wacht zo voorbij. Bij mij werkte het helaas voor beide partijen niet zo en is de goed bedoelde opleiding letterlijk en figuurlijk “in het water” gevallen.

 

Wat er uiteindelijk gebeurde was als volgt:

Het feit was dat er tijdens de 4-8 wacht natuurlijk eten uit de kombuis gehaald moest worden door de assistent van de wacht. Dit was zo’n opdracht waar je, als assistent, maar te zorgen had dat het eten snel en vooral warm beneden in de machinekamer kwam. Dit werd door de Professor nu niet bepaald vlekkeloos uitgevoerd.  Zeker als je bedenkt dat de Vries altijd honger had en en vooral niet van koud eten hield weet je wel dat er dan iets staat te gebeuren. Na herhaaldelijke waarschuwingen (ook aan Bolle Willem) dat het geouwehoer in de kombuis eens afgelopen moest zijn bleef de Professor weer veel te lang weg en toen was voor mij de maat vol.

 

Nadat ik dus weer eens koud eten had mogen verorberen, heb ik de Professor na het eten de brandbluspomp laten opstarten (achteraf gezien op een wel onverantwoorde hoge druk van 80 lbs). Dat deed hij braaf, een echte (goede) assistent had dan al nattigheid gevoeld, want normaal werd er voor zoiets van de brug gebeld voor “water aan dek” of iets dergelijks, maar de Professor dus niet. 

Vervolgens heb ik hem vriendelijk verzocht een brandslang uit te rollen in de beneden machinekamer naast de hoofdcondensor.Normaal gesproken zou er dan toch iets van argwaan moeten zijn ontstaan maar nog steeds niets van dien aard. Naast dat hij volgens mij iets zwaars daar boven voor zijn hoofd had zitten (Bouwmeester had het ergens over deuken in de Professor zijn hoofd, hier moest ik meteen denken aan de afdrukken van de tapgaten voor oogbouten om te kunnen takelen) was hij echt naief.

Uiteindelijk de Professor vriendelijk verzocht de bilge in te gaan en heb ik hem met de vol geopende brandslang nog net niet verdronken, zijn brilletje vloog hoog door de lucht en je hebt nog nooit iemand zo snel als een verzopen kat de bilge en de machinekamer uit zien rennen (hij kon dus wel snel zijn).

 

Na een half uur was de Professor nog niet boven water en ben ik maar eens gaan informeren waar hij bleef, want het omkleden duurde nu toch wel erg lang. Wat bleek, de Professor was onvindbaar en ondanks mijn verhaal dat de Professor gezien zijn gedrag heel bang was voor water, was kapitein Tholen en nog een paar anderen bang dat hij overboord was gesprongen.

Gelukkig was dit niet het geval want na lang zoeken werd hij als een ziek vogeltje in de midscheeps naast de boekenkist gevonden, waar ik uiteindelijk toch wel blij van was. Wonder boven wonder heb ik in dit geval niet voor de scheepsraad behoeven te verschijnen, want dat was wel een stokpaardje van kapitein Tholen. Of de Professor uiteindelijk ooit nog een echte machinist is geworden en of bovenstaande gebeurtenis hieraan heeft bijgedragen weet ik helaas niet. Wel ben ik nieuwsgierig wat er uiteindelijk van hem is geworden, misschien wel een Professor.

 

 
 
 

Comments