Items 81 t/m 90

81. FRED (BUBE) REINDERS 
 
De webmaster had al een aantal foto’s gezien waarop ook ene Bube Reinders (foto's links en rechts in beginjaren '70) voorkwam, en spittend in oude reünie-adressenlijsten kwam hij ook een telefoonnummer tegen. Eens in de zoveel jaar moet je toch je Duits weer eens oefenen, dus in 2010 de telefoon gepakt en enige seconden later een zeer verbaasde Bube aan de lijn. Hij vond het leuk te horen dat er een NedGulf website was en zou er zeker regelmatig op kijken.
 
Daarna was er nog emailcontact: Ed, een berichtje van Fred. Allereerst bedankt voor je inzet m.b.t. de Gulf-site, welke ik graag lees maar er nog steeds niet toekom om mijn info te leveren. Maar goed wat niet is kan nog komen. Voorlopig zoek je het overwinteringsoord weer op wat ik (wij) jaren gedaan hebben en wel net onder Alicante, maar ja ook aan dat kwam een einde, nu reizen we meer. Wanneer je weer in den lande bent, terug met de zon, nodig ik je graag uit in het mooie kurort Bad Bentheim voor een rondleiding op de burcht Bentheim, waar ik me als gids bezighoud  gasten rond te leiden in het Duits, Nederlands en Engels. Wat je zoal niet doet als gepensioneerde loods en ex-Gulfiaan. Misschien kunnen we dan maar eens in mijn varens-fotoboek duiken en zien hoe we het een en ander kunnen scannen (lukt mij slecht) met recente plaatjes. 
Groeten en alvast bedankt, Fred (Bube) Reinders.

Daarna lange tijd niets meer vernomen totdat de webmaster onderstaand verhaal ontving van Peter Poelhekke (waarvoor veel dank!) en waardoor Fred Reinders toch weer enigszins voor het voetlicht komt: 

Peter Poelhekke ontmoet Fred Reinders

Dat de NedGulf website goed werkt als een sociaal media blijkt wel. Middels berichtgeving alhier werd ik (Peter Poelhekke, foto rechts) in november 2012 telefonisch benaderd door Fred Reinders, beter bekend als der Bube. Na circa 1,5 uur aan de telefoon maar een afspraak gemaakt voor persoonlijke ontmoeting om 30 jaar in te halen.
Een en ander resulteerde voor ons in een korte vakantie in januari 2013 naar het mooie Bad-Bentheim waar Bube tegenwoordig woont en als parttime gids werkt in het Schloss Bad-Bentheim. 
 
 

 
In Bad Bentheim hadden we een hotelletje geboekt (25 kamers) in het voormalige treinstation.
Dit is omgebouwd tot hotel met nog alle antieke accenten, het kaartjesloket is de receptie en de oude wachtkamer met veel eiken en glas-in-lood is de bar / restaurant.
Als je van nostalgie houdt zeker een aanrader.

De volgende ochtend na het ontbijt kwamen Fred en Gudrun ons ophalen, gelukkig heeft die wel een dikke SUV met 4WD want er lag behoorlijk wat sneeuw. 
 

 
 
Zoals je op foto’s kunt zien is Fred in al die jaren weinig veranderd , je herkent hem gelijk en praten kan die ook nog als de beste.
Na een sight-seeing tour ontkwamen we natuurlijk niet aan een bezoek en rondleiding door het kasteel. Prima zo die relatie, toegangskaartje was niet nodig.
Op de foto Fred (Reinders) en Heleen (Poelhekke) bij de toegangspoort.
De rondleiding duurde twee uur en als het aan Fred lag de hele dag. Natuurlijk wel een beetje jaloers op dat kasteel, de muren zijn circa 5 meter dik en bij mij in Frankrijk maar 70 cm , maar ja, je kunt niet alles hebben.
Daarna een bezoek aan huize Reinders waar aldra de flessen op tafel kwamen en de verhalen steeds sterker werden. 

Het bezoek werd afgesloten met een uitstekend diner (sauerkraut und eisbein). Met na-tafelen in de bar van ons stations hotel. ‘s Ochtends om 3 uur vonden de vrouwen het welletjes, Fred en ik nog niet, we waren nog maar bij de 15 jaar van de 30.

De vervolgafspraak is nu deze zomer bij ons in het mooie Côte d’Opale, France.
                           Op foto van links naar rechts : Peter Poelhekke, Fred Reinders, Heleen Poelhekke, Gudrun Reinders 

 
 
82.  PAUL VAN DER MEER
 
Plotseling, zoals wel vaker de laatste jaren, weer een levensteken van een oud-collega, en wel van wtk Paul van der Meer.
De ontvangen email begon als volgt: "Hallo, leuk om die oude koeien uit de sloot te zien ......".  Iedere collega die zich hierdoor voelt aangesproken kan via de webmaster bezwaar aantekenen.
En even verderop in de email stond: "Ik woon al 33 jaar in de States, dus mijn Nederlands is zo vers niet meer......".
 
Paul van der Meer kreeg een studiebeurs van de NedGulf en spendeerde deze op de zeevaartschool "De Ruyter".
Hij maakte in 1973 een vakantiereis op de Gulf Hansa, waar hij door 2e wtk Kamphuis al snel werd omgedoopt tot "Baardmans".
Er was nog een vakantiereiziger aan boord van de Hansa, die door Kamphuis dan maar werd omgedoopt tot "Neusmans".
Het was een kort vakantiereisje, want de reis ging van Bantry Bay via Purfleet (Londen) naar Bilbao.
 
Met zijn BM-diploma van "De Ruyter" op zak monsterde hij aan op de Gulf Swede als assistent-wtk in juli 1975. Hij kwam aan boord in Ostrika (New Orléans) en het werden lange reizen tijdens de Carter Administration's Oil Crisis. Varen tussen Afrika (Nigeria, Angola) en Port Arthur / Corpus Christi. Hij heeft totaal drie van dit soort reizen gemaakt, met een economische snelheid van 12 knopen.
Midden op de oceaan werden nog filmkisten gewisseld met de Gulf Italian die op weg was naar Afrika. Er werden ook verse eieren en melk gebietst, en natuurlijk Tuborg-bier.  Op de Gulf Swede was op dat moment alleen nog maar gin aan boord, want men was reeds een week of zeven op zee.
 
De totale reis op de Gulf Swede duurde zeven maanden voor Paul. Toen werd de stekker eruit getrokken door de Gulf en moest het schip op de Bahama's worden overgedragen aan de Italianen.  Paul verbleef als assistent-wtk een week in een hotel in Freeport totdat de rest van de bemanning de Italianen had ingelicht over alle systemen aan boord.
 
Welke namen komen nog bovendrijven uit die tijd? Wel, daar had je Bouwmeester, op de Swede, en Kamphuis op de Hansa. Dan had je ook nog stuurman Kees Wagemaker, een wtk Joop, ene Bart, en ook Peukje was aan boord (zie de fotopagina Foto flitsen van: Paul van der Meer).
 
Na dit NedGulf avontuur heeft Paul van der Meer nog gevaren bij de Chevron, en daarna bij de HAL.  Hier heeft hij zijn vrouw ontmoet en daardoor is hij naar de States verhuisd, waar hij nu in New York woont.
 
Hij is daar in 1981 gaan werken bij een verzekeringsmaatschappij Liberty International Underwriters, die ketels en stoomturbines verzekerde. Paul was toen hun inspecteur met staatslicentie (National Board State Certified Inspector). LIU kwam net als Lloyds aan boord om de ketels te keuren en te certificeren.
Dat is toen langzaam aan gegroeid naar meer alles-omvattende inspecties (NFPA, ASME, OSHA) en dan nog verder gegroeid tot uiteindelijk het negotiating en verkopen van verzekeringscontracten voor - nu dus - grote electriciteitscentrales (Public Utilities).
Dat doet hij vandaag de dag nog steeds waar hij nu de functie heeft van vice-president, Power Generation.
 
Natuurlijk zijn er nog meer foto's, die Paul heeft gevonden op zijn stoffige zolder.  Foto's van varen met de sloep, met mevrouw en meneer Bouwmeester, en ook Peukje. Verder BBQ op de Gulf Hansa, een zonneschietende Kees Wagemaker enz.
Allemaal te zien op de eigen pagina van Paul, te weten "Foto flitsen van: Paul van der Meer".
 

 
83.  WILLEM VOGELZANG
 
Zomaar een berichtje van de (ex-)Nederlandse Antillen, en zomaar van een sparks die ooit eens één reis bij de NedGulf heeft gemaakt. Willem Vogelzang (03-06-1938, Arnhem/Oosterbeek) kan zich er weinig van herinneren, en wij waarschijnlijk weinig van hem. Maar naast de NedGulf heeft hij flink wat zeemanservaring opgedaan, en zijn leven na het varen is meer dan boeiend!
 
Hij begon het zeemansleven op de Zeevaartschool in Rotterdam, en vanuit daar kon hij twee reizen "boeken" als bediende om zeemanservaring op te doen. Zijn allereerste schip was in 1955 de "Caltex Pernis", en een jaar later monsterde hij aan op de "Caltex Rotterdam". Het begin was er, maar daarna volgde het echte werk.
 
De "Stad Arnhem" was zijn eerste boot als sparks eind 1956, een werkelijk drijvende doodskist waarmee kolen werden gehaald in de USA bij Hampton Roads. Net nog niet gezonken en als beloning mocht hij na vijf dagen weer weg met de "Oranjefontein". In Durban eraf en een Shelltanker "Korenia" overgenomen in Kaapstad, waarop hij ruim een jaar heeft gevaren. Daarna ook bijna een jaar op de tanker "Sliedrecht" van van Ommeren. De "Caltex Delfzijl" (heette toen nog "Caltex Siak" en was een puur tropentankertje uit Sumatra) opgepikt en naar Delfzijl gebracht. Inmiddels schrijven we 1959 en hij ging weer terug naar de "Sliedrecht", vervolgens de "Duivendrecht", gevolgd door de "Esso Rotterdam".
 
Een  geheel nieuw en ander avontuur was het varen op de "Nieuw Amsterdam". Dat was niets voor hem, hij hield van een beetje ruw varen. In New York daarom maar afgestapt en gevlogen naar Miami en daar de "Musilloyd" overgenomen in 1960. In de beginjaren zestig volgde daarna nog een flink aantal schuiten, te weten de "Drente", "Themis", "Prins Willem II", "Tamara" (tanker), de maidentrip met de "Hurley Beacon", een kustreis op de "Palamedes", ook nog kustreizen op de "Delft" en de "Isis", en vervolgens de tanker "Forest Hill" waaraan hij speciale herinneringen overhoudt want toen voer zijn vrouw mee.

Het belangrijkste in zijn leven was natuurlijk zijn reis op de "Gulf Italian" van 30-6-1964 tot 27-10-1964. Hij heeft deze vier maanden overleefd, heeft nog wel een kort kustreisje gemaakt op de "Attis" maar besloot toen het varen het varen te laten en aan de wal te gaan.

Hij begon verwoed te solliciteren en tijdens sollicitatieperiode heeft hij in de nachtdienst bij de PTT brieven gesorteerd en overdag judoles geven in het Milvakamp in Kijkduin. Dat was een ramp, zoals hij zelf zegt, want als hij de dames in de houdgreep nam wisten die met verwoede (en bewust uitgevoerde) kronkelingen zijn mannelijkheid te activeren om zo onder zijn greep uit te komen. 
Uiteindelijk is hij aangenomen bij Erres Nederland als technisch commercieel medewerker, hierbij ook veel naar fabrieken in het buitenland, dat was dolle pret. Ze werden te groot, dus het merk Erres werd opgeheven en geïntegreerd in moedermaatschappij Philips. Maar Willem Vogelzang wilde dit niet meemaken, en is bij Perkin Elmer in dienst getreden als technische man voor hun analytische apparatuur (zie foto rechts).
 
Zijn leven nam een wending toen hij hierna zeewaardige jachten ging verkopen via Kimman Nautic, vervolgens bij Zwaans bv bouwmachines ging verkopen en daarna zelf een bedrijf heeft opgezet in Saoedi Arabië. Om zakelijke reden is hij toen moslim geworden en heeft hij Mekka bezocht, zoals op de foto links is te zien. Vervolgens ging hij bij de concurrent Louis Reyners weer kranen verkopen en ook nog, alsof het al niet boeiend en vermoeiend genoeg was, 2e hands trucks richting Midden-Oosten.
 
Na deze spannende episodes wilde hij wel eens wat anders, en besloot ambtenaar te worden, je moet tenslotte alles in je leven een keer hebben gedaan. Hij trad in dienst bij Economische Zaken als referendaris op de afdeling Voorlichting en Exportbevordering, met later promotie tot hoofd van de afdeling Azië, Afrika, latijns Amerika en het Midden Oosten.
 
Bovenstaande avontuurlijke jobs gingen natuurlijk niet zomaar, en hiervoor heeft hij natuurlijk nog een paar opleidingen gedaan, o.a. ISS en een korte tijd Nijenrode en......had (bijna) een eredoctoraat van de universiteit van Bombay . Goede contacten met Willem Deetman en Ghandi waren hiervoor de basis. Echter.....een week voor de happening werd Ghandi vermoord.  
 
Met 55 jaar kon hij reeds met pensioen maar hij besloot niet bij de pakken neer te zitten en en zette op Bonaire een verhuurbedrijf op van appartementen, auto's en boten. Tot op vandaag reist hij nu ieder jaar in de periode november-maart naar het eiland.
Op Bonaire speelt hij af en toe in een lokale band, schildert wat (had een vaste expositie) en organiseert daar samen met zijn vrouw ieder jaar een Holland Dag. Moet je die locals zien kluiven aan de worsten en speklappen, helemaal goed. Natuurlijk heeft hij de taal Papiaments een beetje geleerd en hij heeft inmiddels drie boekjes over het eiland (zie bijgaande foto) en de bevolking geschreven, naast een twintigtal werkjes over exportmogelijkheden van alles en nog wat naar alle mogelijke landen. 
 
 
 

 
84.  JAAP SIMONS

Na een oproep van de webmaster in het Pensioenkompas van het Koopvaardij-pensioenfonds reageerde ook stuurman Jaap Simons.

Ik heb van 1953 tot 1954 als stuurmansleerling bij van Ommeren gevaren op de "Barendrecht" met alleen zeewater-douches en een basterd van een eerste stuurman, waarbij ik dus juist veel geleerd heb. Met als bijkomend voordeel: alle schepen daarna waren beter!

Van 1955 tot 1960 heb ik bij de Shell gevaren op de nieuwbouw "Crania", de "Kopionella", en de "Marisa". Daarna bij de CSM op Curacao op de "Frasca" en tenslotte de "Naranio". Een half jaar als 4e, maar verder als 3e want de promotie (op nummer van aanname) stond verder stil terwijl ik inmiddels al lang mijn 2de rang in mijn zak had.
Even nog aan de wal geprobeerd bij KLM Flight Operations op Schiphol. Maar bij de KLM moet je vliegen, alles op de grond is een onkostenpost met beperkt perspectief.  Ik moest op een stoel staan om op het vliegveld te kunnen kijken. Dus maar weer gauw naar zee.

Vervolgens in 1961 nog een paar maanden bij Norness als 2e stuurman gevaren op de "Naess Lion" met Bilderbeek – de latere chef nautische dienst bij Vinke voor NedGulf – als kapitein. Maar dat vond ik, verwend met Shell, toch maar een rare club. Dus maar weer wat anders. In die tijd geen probleem; dat is nu wel anders.

Vervolgens nog een klein jaar als 2e stuurman op het weerschip "Cirrus" gevaren. Een verbouwde kanonneerboot uit de 2e wereldoorlog van de US Navy. Met de veel wind vangende scanner van de vliegtuigradar en de vele perioden, waar je 3 weken op station lag te slingeren op vooral slecht weer locaties. Een soort Friese klok dus. Ik heb daar wat serviesgoed kapot zien slaan. Tegen de wand, want de grond werd niet eens meer gehaald. Maar het was overheid, maakte niets uit, er kwam gewoon weer nieuw. Heel iets anders dan tankers, geen lading, wel een ploeg van de Rijksluchtvaartdienst aan boord en een ploeg van het KNMI. De RLD ploeg waren leuke mensen en ik had er nog wat aan mijn korte KLM ervaring. Na elke 5 weken 10 dagen thuis afgemeerd in Rotterdam op de hoek van de Parkkade. Zeker interessante tijd. Ik heb er nog mooie verhalen over. Maar je werd er lui en het was me te saai.

Toen ik begin 1962 wacht had aan boord op de "Cirrus", afgemeerd aan de Parkkade, stond ineens Bilderbeek aan boord om mij uit te nodigen bij NedGulf in dienst te komen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik ben er als 2e stuurman begonnen op de "Gulf Swede", nieuw gehaald uit Uddevalla Zweden, met Komdeur als kapitein, overigens de beste en meest vakbekwame kapitein, waar ik ooit mee gevaren heb. Na twee reizen als tweede kreeg ik, nog zo kort in dienst, toch studieverlof voor mijn 1e rang. Na mijn theoretisch deel was mijn geld en verlof op met inmiddels een gezin met 4 kinderen en moest ik weer gaan varen. Ik ging als 29-jarige gelijk weg als 1e stuurman met dispensatie met Sluiter als kapitein, een vooral heel prettig mens. De waterschout liet mij nog wel weten dat ik bij uitvallen van de kapitein verplicht was een noodhaven aan te doen. Na één reis werd ik weer naar school gestuurd om op kosten van de rederij mijn praktisch deel 1e rang te gaan halen. NedGulf Tankers op zijn best dus. Begin 1963 was ik eindelijk geslaagd en ben dus verder tot 1 januari 1968 gebleven met vaarperiodes op alle NedGulf tankers. Ook nog op verzoek van Vinke een reis uitgeleend voor een Liberiaanse bulkcarrier, waarvan zij het management hadden en ook nog eens op dezelfde manier op een andere tanker: de "Carib Trader", voor zover ik mij kan herinneren. 
Na mijn zeker plezierige en voorspoedige jaren bij NedGulf vanaf maart 1962 kon ik 1 januari 1968 loods worden in Rotterdam en daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik heb er veel oud-collega’s van Nedgulf teruggezien, waarvan inmiddels ook al enkele zijn overleden. Ik ben zelf inmiddels bijna 81, maar gelukkig nog goed gezond. Als loods in de Europoort ben ik Vellinga en de Ruiter nog wel eens als kapitein tegengekomen voor de finale van NedGulf in 1975. Er waren nog al wat van Nedgulf afkomstige loodsen in Rotterdam: Dick Gilhuis, Cor Kuiper, Freek Hitzert , Koos Goosens.

Na FLO op 55-jarige leeftijd heb ik geen verdere ambities gehad voor betaald werk, wel wat vrijwilligerswerk. De jaren voor mijn ontslag op 1 juni 1998 wel in dienstcomissie en opgericht gildebestuur Rotterdam Rijnmond gezeten om de integratie van loodsdiensten en verzelfstandiging aan te sturen en voor te bereiden. Boeiende, maar ook hectische tijd, aan loodswerk kwam ik nauwelijks nog toe. Voor Rotterdam was ik tenslotte de laatste loods, die er ‘binnenambtelijk’ uit ging zoals dat heette. 1 september 1988 is het loodswezen - ik mag wel zeggen heel succesvol - geprivatiseerd. 

Wat ik momenteel doe? Stofzuigen, wc’s en badkamers schoonhouden, computers, tablets en mobiles up to date houden (ook voor velen in het appartementengebouw) en boodschappen naar de auto sjouwen. Ook doe ik veel aan commissie, klus - en bestuurswerk voor de VvE van het appartementengebouw, waarin we wonen. 
 


                                                               Stuurman Jaap Simons, stuurman Bob van Luyk, wtk Willem van der Duin






85.  TON  REE

Via het blad pensioenkompas ben ik op de NedGulf site terecht gekomen. Erg leuk om op deze manier wellicht weer nieuwe kontakten op te doen. 
                                                                                                            Chef-kok Ton Ree in 1969

Mijn eerste reis was als bediende op de "Midas" (KNSM) in 1962. Daarna in 1963/1964 als koksjongen en 2e kok op de "Montferland" (KHL). 
Vervolgens in de jaren 1964 t/m 1967 gevaren op respectievelijk de "Tahama", de "Tamara", de "Forest Lake", de "Gaasterland" en de  "Eemland", als 2e kok en 1e kok.

Op de foto links Ton Ree in de camera kijkend, terwijl wtk Kees Poot het water instaart......

Vanaf 1 december 1967 t/m 5 april 1968 was ik chef-kok op de "Gulf Hansa", daarna van 10 mei 1968 t/m 12 augustus 1968 op de "Gulf Italian", en als chef-kok/hofmeester op de "Gulf Swede" van 6 oktober 1968 t/m 22 mei 1969.
Van oktober 1969 t/m maart 1970 heb ik tenslotte als kok gevaren op de "Utrecht" van Wijsmuller. 

Daarna ben ik aan de wal gebleven en werkte ongeveer 2 jaar als vrachtwagen-chauffeur, vervolgens 20 jaar als autorij-instructeur, en als laatste buschauffeur: 5 jaar bij Beuk touringcars en 12,5 jaar bij Connexxion.

Heden ben ik met pensioen, en daar geniet ik van samen met mijn partner Mirjam.

Hartelijke groeten van Ton Ree.


Nu nog het volgende, ik ben helemaal vergeten te melden dat ik nog een hobby heb , en dat is modelbouw van schepen. Ik heb verschillende schepen gemaakt, waaronder ander de Zwarte zee,  Americo Vespucci,  HMS Victory,  Titanic,  en nog een paar andere schepen. Op dit moment ben ik bezig met de Eenhoorn van kuifje. Ik doe er wat foto’s bij.


Ik zou ook nog iets vertellen over diepvries maaltijden aan boord. Wij kwamen aan in Rotterdam (weet niet meer wanneer en welke boot) maar het was om een of zes in de morgen.Ik dacht nog lekker een halve dag naar huis, maar helaas, zat er niet in ivm het ombouwen van de kombuis. Door de komst van diepvries voedsel aan boord moest ik aan boord blijven om te kijken hoe je de apparatuur moest bedienen en de pakken met voedsel open moest knippen. Dat is mij aardig gelukt, zelfs de biefstuk zat in zo`n pak ,maar dat was niets, dus langzaam ontdooien en alsnog in de pan bakken. Dus niet naar huis en `s avonds al weer weg.



Het monsterboekje van Ton Ree (klik eenmaal op de afbeelding, en daarna nog eenmaal, om de foto groter te bekijken)




86.  PIET VAN 'T ZELFDE



Bij het opslaan van het Pensioenkompas van de Stichting Bedrijfspensioenfonds voor de Koopvaardij, viel mij de oproep “Prachtige website en op zoek naar oud-collega’s” op.

Vooral de tekst “grote rederij met 4 schepen” viel mij op. Daar ik nog diverse foto’s op mijn Mac heb staan ben ik gelijk gaan spitten om de webmaster te voorzien van meer informatie. Er kwamen toch diverse verhalen naar boven die al zo’n 50 jaar ergens in het geheugen zijn blijven plakken maar die met een klik weer naar boven kwamen.

 

In 1959 begonnen als assistent-wtk bij SSM, en verder als wtk bij Van Uden Nedcargo in, ik dacht, 1963 (ik ben mijn monsterboekje helaas kwijt). Als je vanuit je airconditioned hut voor wachtdienst in de machinekamer kwam, kwam je onder een fan met een temperatuur van +45 graden C., waaronder je graag gauw weer vandaan wilde komen. Je had het gevoel dat je zowat verbrandde, maar na enige tijd “gewend” te zijn aan de nog hogere omgevingstemperatuur wilde je weer graag onder de fan staan.

 

Op mijn eerste reis vertelde ik dat ik mijn typediploma had, nou dat heb ik geweten.
Op een dag kwam de hwtk bij me in de hut, met daarachter meester twee, die had een schrijfmachine bij zich, daarachter nog iemand met pakken papier, requisitionsaanvragen, overwerklijsten en noem maar op.  Ik heb in mijn leven niet zoveel overwerk, in mijn goede uniform en in mijn airconditioned hut, gemaakt als destijds. Ook moest ik naast de aanvragen er voor zorgdragen dat de juiste materialen die aan boord kwamen op de juiste plaats kwamen. Een geweldige tijd waar ik de rest van mijn leven veel aan heb gehad.

 

Mijn eerste werkgever na de HBS was, echt waar, Gulf Oil (Nederland), kantoorhoudend aan de Blaak 32 te Rotterdam. Misschien dat dat er ook mee te maken heeft gehad om, na diverse andere Nederlandse maatschappijen, bij NedGulf Tankers te gaan varen. Ik heb zowel op de Hollander als de Hansa en de Swede als wtk gevaren. Ik ben tijdens die periode ook wel weer eens op mijn oude kantoor geweest.

 

Links Piet van 't Zelfde met hwtk Piet Smit.

Onder hwtk Piet Smit met echtgenote Clémence

Wat mij vooral is is bijgebleven is die keer dat wij met de schroef over een ketting van een boei zijn gevaren. Bij de eerste gelegenheid aan de kade is kapitein Mastenbroek met stoeltje en verrekijker naar de roterende schroef gaan kijken voor eventuele schade.

Hwtk Piet Smit ging hierover dusdanig over de rode dat hij er niet bij was gevraagd, dat het de rest van die reis tot een tweekamp tussen de brug en de vetloods is gekomen hetgeen de rest van de reis echt verziekt heeft.  Smit was een goede hwtk en je moest van “zijn  dienst” afblijven.

 


Bij een reis naar Kalundborg, Denemarken heb ik daar een vriendin ontmoet die ik na een reis aldaar ging opzoeken, maar binnen de kortst mogelijke keren was mijn geld op en belde ik met de heer Meijer. Hij stuurde mij 100 gulden maar zei erbij dat hij er niet gelukkig mee was, want dat doen zijn officieren niet….

 

Toen ik in 1967 op het punt stond te gaan trouwen, zei mijn toekomstige vrouw: trouwen oké, maar dan wel aan de wal komen. Dat mij het daarna toch goed is gegaan bewijst het gegeven dat ik later (12 jaar) hoofd inkoop bij DSM Chemicals in de Botlek ben geweest en daarna nog 5 jaar een functie als hoofd algemene zaken heb gehad bij Tetra Pak te Moerdijk.


Sinds enige jaren ben ik nu gepensioneerd en geniet als 73-jarige volop van mijn hobbies: fotografie en video met professionele apparatuur, Sony en Apple. Sinds 14 jaar ben ik ook free-lance cameraman.

 

De foto’s bij dit verhaal vertegenwoordigen een geweldige historische waarde voor mij, hoewel ik al jaren fotografeerde en filmde. Want mijn doop onder de linie is ooit met mijn filmcamera gefilmd, maar die film ben ik helaas kwijt… 


Later ben ik in Slikkerveer komen wonen waar ook meester Smit woonde, hij wilde de millennium turn graag meemaken maar dat was hem helaas niet gegund.


                                                                                                                                                   Piet van 't Zelfde, 2014



87.  RUUD  ZWEEDIJK
 

Ruud Zweedijk  reageerde in februari 2014 op hoofdstuk n. Opsporing verzocht, waarin bij nummer 4 wordt ingegaan op de mysterieuze verdwijning van Frits Weck:

Ik was 3e stuurman op de “Gulf Italian” op het bewuste moment dat Frits Weck spoorloos verdween... 's Morgens vroeg zou hij mij moeten wekken en een eitje bakken voor ik op wacht zou komen. We hebben vliegensvlug het hele schip doorzocht,maar vonden alleen zijn slippers op het achterdek.....dus bange vermoedens deed ons direct terugkeren op onze reeds gevaren koers....Het was een stille jongen....en stille wateren hebben diepe gronden......Het is voor ons toentertijd een grote frustratie geweest......en nu 50 jaar later zijn er nog steeds momenten dat ik aan dat voorval met gemengde gevoelens terugdenk.....Het heeft ons allen gegrepen... Zo jong.....zo stil....zo 'n impact heeft hij achtergelaten......

 

Nu Ruud had gereageerd heeft de webmaster hem natuurlijk direct gestrikt voor een eigen item op deze website, waarna hij zijn levensverhaal-in-de-dop vertelde:

Ruud Zweedijk is letterlijk en figuurlijk een “oud-gediende”. Want geboren in 1940 voer hij reeds in 1955 na een opleiding bij maritiem instituut Pollux te Amsterdam als bakzeun bij maatschappij Nederland om vaartijd te halen voor zijn volgende fase, waarna hij eind jaren ‘50 op de Zeevaartschool te Rotterdam zijn 3e rang behaalde. Beginjaren ’60 voer hij als stuurman bij de Koninklijke Rotterdamse Lloyd maar direct daarna weer terug naar de Zeevaartschool voor het behalen van zijn 2e rang en zijn theorie S1.

1962-1964 waren de mooiste jaren van zijn leven, want toen voer hij bij de NedGulf !

Prachtige tijden natuurlijk, maar aan alles komt een eind en zo ook aan zijn tijd bij de NedGulf en ook aan zijn actieve vaarperiode.

 

In 1965 vertrok hij met zijn (toen nog jonge) vrouw naar Nieuw-Zeeland en werd daar jachtenbouwer in Auckland.  Zijn toen nog jonge vrouw is overigens nog steeds zijn echtgenote, met samen inmiddels drie kinderen en een tros aan kleinkinderen.

Wiens appelen men vaart, diens appelen men eet, en bekend in de kring van jachtenbouwers kreeg hij de mooiste kans van zijn leven om aan te monsteren op één van de mooiste jachten in de wereld (in die tijd). Zodoende heeft hij eind jaren ’60 tot beginjaren ’70 gevaren als Ships Officer en Captain op de “Golden Crest”, een ex USA Naval mijnenjager die omgebouwd was tot een 83 meter lang jacht voor generaal W. Johnson. Zeven mooie jaren waren het, totdat de generaal helaas overleed en Ruud Zweedijk zijn baan dus ook kwijt was.  Want het waren grandioze jaren, want ze voeren naar alle mooie plekjes in de hele wereld, en veelal op hun “advies”. 


De “Golden Crest” arriveerde in Auckland op 24 april 1966 na een reis vanuit Durban via Australie.  Het schip werd gebruikt door de Amerikaanse generaal R.W. Johnson als een reizend kantoor. 

Het schip meette 187x37,6x14,6 ft en is 1450 GRT.

Gebouwd in 1942 voor de US Army als de mijnenlegger “Major General Erasmus Weaver”, herdoopt in 1949 in “ACM-12” toen het werd overgedragen aan de US Navy, die haar vervolgens herdoopte in “Canonicus”en in 1955 in “MMA-12”.

Daarna heeft het schip nog andere namen gehad zoals in 1965 de “Golden Crest”, daarna de “Kipman”, de “Ocean Star” en de “Zodiac”.

In 1969 werd ze de “New Jersey” onder de eigenaar NY&NJ Pilots, waarna het in 1993 eindigde op de sloop.

 



Links Ruud druk aan het werk bij de reddingsmiddelen in de sloep, in het midden de Gulf Italian in 1963 en rechts.... gewoon een beetje aan het bijbruinen bij het magnetisch kompas.



Aan de generaal heeft Ruud een groot deel van zijn toekomst te danken, want hij wees hem via zijn groot aantal pharmeceutische bedrijven de juiste weg hoe een bedrijf te runnen en te beoordelen.

Half jaren ’70 werd hij dan ook assistent-trader bij een Engelse broker in Londen, een “probeersel” om de verkregen theorie om te zetten in praktijk.

Maar het moet niet te saai worden, dus direct erna toch maar een jaar of twee nog schipper bij A. Volker Dredging, alvorens eind jaren ’70 voor Volker te verhuizen jaar Saoudie Arabie om daar transport-manager te worden.

De theorie blijft belangrijk, en Ruud stortte zich op het certificaat Future Trader bij de Future Industry Ass. in Washington/USA.

 

Inmiddels zijn we aangeland in de jaren ’80, als u het nog allemaal kunt volgen.

Future and Valuta-trader bij een Rotterdamse goudhandelaar was de volgende bezigheid van Ruud Zweedijk, noem het maar saai. Hij had toen een eigen 2-mast 17 m motorsailor in de Parkhaven in Rotterdam liggen, waarop hij woonde en sliep terwijl het gezin woonde in Velp. De beurzen in de USA sloten namelijk pas om 2200 GMT en tot dit late tijdstip was hij actief met traden. Daarom verbleef hij op zijn eigen "Golden Crest".

Zoals eerder in het verhaal de generaal overleed, zo maakte een faillissement en ook de crisis een einde aan dit boeiende hoofdstuk.


Dan maar weer naar zee, dat blijft toch altijd weer trekken. In de volgende 8 jaren was Ruud schipper/kapitein bij HAM Drediging (ex Volker/Stevin), die hem gelukkig weer graag in dienst wilde nemen.


Vanaf 1997 tot zijn pensionering in 2005 is hij vervolgens nog financieel adviseur geweest voor de USA bij Dane Real Estate in professionele verkoop en begeleiding US winkelcentra en kantoren.

 

Met zijn pensioen in zicht had hij inmiddels een tweede woning gebouwd in Mandelieu, een voorstadje van Cannes (zie foto rechts voor het uitzicht vanaf hun terras), en daar verblijven Ruud en zijn echtgenote nu de helft van hun tijd. De andere helft wordt in Nederland doorgebracht.


Ze leven er goed van, zeggen ze zelf, ze zijn nog gezond, en Ruud houdt zich particulier nog flink bezig met zijn beide afgeronde studies.


Wat wil een mens nog meer…..?


 
 

 
88.  JAN SCHOKKER

Ik zag het stukje in Pensioenkompas en ben meteen even gaan kijken. Leuk om zo weer een stuk terug te kunnen gaan in de tijd. Ik heb hele goede herinneringen aan de tijd dat bij de NedGulf heb doorgebracht, en dit samen het hele fijne collega’s.

Vóór de NedGulf het ik nog gevaren bij de KNSM van 1970 tot 1971 als 3e stuurman. Bij de NedGulf heb ik alle vier schepen gehad, begonnen als 3e stuurman en later 2e stuurman geworden en hier gevaren van 1971 tot het einde van de NedGulf.

Daarna bij DFDS en Spliethoff (foto rechts),
begonnen als 2e stuurman en later ook 1e geworden.

Ik stond hierop de nominatie voor kapitein maar werd in 1979 helaas afgekeurd om medische redenen.


Na het varen een aantal jaren voor mezelf gewerkt. Mijn eerste ervaringen met computers is begonnen bij de NedGulf met de komst van het Collision Avoidance System.
Ik ben daar toen in verder gegaan en heb nog een aantal jaren in de luchtvaart gezeten waar ze toen ook net begonnen met de operationele systemen.
En sinds het eind van de jaren ‘80 ben ik verder gegaan in de PC's.
Nu bouw ik nog nieuwe systemen en doe veel reparaties van zowel pc's als laptops.


Ik ben nu met pensioen maar werk nog part time als computer service engineer.
Helaas zijn de foto's die ik had door een waterschade reddeloos verloren. 

Ik heb een tijd op de site zitten kijken bij alle foto's en er begint bij mij weer van alles op te borrelen.  

Over bijgaande foto kan ik nog wat toevoegen over Kees Vermeij. Hij was zeker bere sterk en ik was erbij dat hij een handwiel van een afsluiter van BB11 kapot draaide omdat die al dicht zat……

Op een ander moment echter lagen we in de Europoort en Kees ging naar huis omdat zijn vader er slecht aan toe was. Toen hij weer terug kwam aan boord was hij nog maar een schim van de beer die hij was. Hij kon geen nat vloeitje meer kapot slaan. Hoe de wereld kan veranderen….. 

Bij foto 15 op de pagina “Foto flitsen van: Allemaal” zien we menukaarten. Het menu is waarschijnlijk gemaakt door chef-kok Kees Timmerman omdat die altijd zulke dingen deed.
Als je die aan boord had was het zeker 3 keer in de week gebak bij de koffie omdat hij banketbakker was geweest. 

Bij foto 28 ook op die pagina (Foto Flitsen van:Allemaal) loopt het water mij weer in de mond. De makrelen werden dan voor de avondhap klaar gemaakt. Vaak in grauw papier in de oven om ze in hun eigen vet te laten smoren. Was altijd heel lekker. 

Over Koos Schaap (rechts) komen ook herinneringen boven: Altijd heel veel lol gehad. Zeker in de bar. Als hij een biertje op had kwamen er altijd gevleugelde opmerkingen uit zijn mond.
Een was: Wie de schoen past, kope het hele paar.
Een andere: Als de drank is in de man, is de kan leeg! 

En over Fried Götte:weet ik mij te herinneren dat Fried de absolute kampioen rekenen was om het maximale mee te kunnen nemen. Eerst op zo'n moeilijk geval maar werd al snel over genomen door een zakjapanner. 

 

En op de laatste reis die ik voor de NedGulf gemaakt heb, ik dacht dat het op de Gulf Hollander was, waren we op weg van Escravos naar de Golf van Mexico.
Een paar dagen na het verlaten van de Afrikaanse westkust, ten zuiden van de Kaap Verdische eilanden, deden we onze meteo observaties.
Uit de gegevens die wij naar het KNMI stuurden, natuurlijk via de sparks, kregen wij de kant en klare weerkaart via de fascimile terug.
Het bleek dat er op een mijl of 60 achter ons een tropical wave was ontstaan.
Door onze OBS’jes konden de meteomensen het systeem goed volgen.
Dat spul trok met 12 knoop west en wij bleven er precies 60 mijl voor hangen.
Van tropical wave werd het een tropical depression, daarna tropical storm.
We kregen toen het verzoek om de OBS’jes rechtstreeks naar het Hurricane Centre in Miami te sturen. Ook kwam het verzoek om het per 3 uur over te seinen in plaats van de normale 6 uur. Zo konden ze snel het uitdiepende systeem volgen en maatregelen nemen in de voorgestelde track.
Kort voor de landfall bij de Bovenwindse Eilanden werd het een hurricane, genaamd Eloise. Ik weet nog dat we op een zaterdagmiddag een BBQ aan boord hadden en dat het weer steeds slechter werd met zware regen. We hadden toen ook al een open lijn voor de sparks gekregen met Miami. 


Ik ben nog verder in mijn geheugen aan het spitten want helaas zijn alle documenten en foto’s uit die tijd door wateroverlast verloren gegaan.
Wel heb ik (uiteraard) nog recente foto's.  Onderstaand in werkkleding op Lelystad Airport.







89.  WIM DE KOCK


In maart 2014 een melding op de Facebook-pagina van Gulf van Flanny de Kock, de jongste zoon van Wim de Kock. Hij meldde dat zijn vader ook bij de NedGulf heeft gevaren, waarna er emailcontact volgde met de webmaster.
Wim de Kock (Ambonees) heeft in de zestiger jaren gevaren, o.a. op de Gulf Hansa.  Hij was toen wtk, maar onduidelijk is of dit 4e of 2e was.
Wim heeft wel veel zeemansverhalen verteld aan zijn zoon Flanny, maar die was toen nog te jong om het allemaal te kunnen onthouden.
Wtk Wim de Kock is in 1999 overleden.

Zoon Flanny: Misschien is er wel iemand die hem heeft gekend, ieder geval hoop ik dat je de foto’s kunt gebruiken.

Hij knipte ook de haren van mede collega’s als ruil voor sigaretten en bier.

En er is ook een verhaal over Amerika dat ze daar de taxi wilde nemen maar omdat hij bruin was moest hij in the yellow cab voor zwarten mensen plaatsnemen en zijn maten in die van de blanken. Dat werd een rel omdat zijn maten dat niet pikten,  uiteindelijk kwam de politie er, toch na schermutselingen een paar blauwe ogen en toen onder begeleiding terug naar de Gulf Hansa. Althans zo mijn herinneringen aan zijn verhalen.

Welke collega heeft Wim de Kock gekend en kan aan zoon Flanny nog wat extra informatie verstrekken, meld het aan de webmaster!
En/of herkent één van ons de andere personen op de foto's???

Stuurman Cees van Helden reageerde direct: Op een oude bemanningslijst vond hij nog de naam van Wim de Kock, als assistent-wtk op de "Gulf Italian" in de periode mei 1963 - november 1963. 



90.  KEES  POOT




Links Kees Poot met de NedGulf in Whangarei, Nieuw Zeeland.
Op de rechterfoto van links naar rechts Kees Wagemaker, Kees Poot, pompman Vermeij en Elly Goossens.


Foto links: V.l.n.r. een onbekende, dan Wymenga, Poot en chefkok Ree.

                                                                       Foto boven: Kees Poot wordt het zwembad ingegooid tijdens de legendarische Neptunesfeesten.



Kees Poot heden ten dage.




















  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Comments