World Child Care


Het begin

In mei 2008 bracht Frank Dirks een bezoek aan Myanmar (Birma). Zijn doel was om het land te verkennen en vakantie te houden. Dat pakte echter anders uit.
Een week voordat Frank arriveerde, was de cycloon 'Nargis' over de deltaregio in het zuiden geraasd. De storm en de daarmee gepaard gaande vloedgolven hadden één miljoen mensen dakloos gemaakt. Honderdduizend mensen waren verdronken en tienduizenden kinderen waren op straat beland. Frank ontmoette in de hoofdstad Yangon een monnik die in het rampgebied was geweest.
Net als veel andere monniken en nonnen trok hij zich het leed van deze kinderen aan. De monnik waarmee Frank sprak, vertelde dat hij op zijn school (de Phaung Daw Oo High School) de kinderen die waren getroffen door de cycloon hulp wilde bieden. Frank besloot om deze monnik te helpen.
Na zijn bezoek aan de school heeft Frank met de steun van vele donateurs en sponsors uit Nederland twee huizen aan kunnen kopen aan de rand van het schoolterrein.

Phaung Daw Oo High School


De twee huizen die Stichting World Child Care in eerste instantie voor de weeskinderen had aangekocht, staan aan de rand van het schoolterrein van de Phaung Daw Oo High School. Deze school in de miljoenenstad Mandalay is in 1993 opgericht door U Nayaka, een Boeddhistische monnik, die onder een boom begon met lesgeven aan de armste kinderen uit de stad.

Al gauw verrezen er klaslokaaltjes van bamboematten en was er sprake van een echte school. Met steun vanuit het buitenland - met name van hulporganisaties uit Duitsland, Zwitserland en Australië - is er in 20 jaar tijd een school ontstaan waar nu ruim 7.000 kinderen naar school gaan. Er werken momenteel 170 leerkrachten en 20 stafleden. Ruim 5.500 kinderen komen elke dag te voet, met de fiets of met de bus naar school. De overige 1.500 kinderen wonen permanent op het schoolterrein.


The Golden House

De twee huizen die de stichting had aangekocht kregen de naam The Golden House. Daar werden in eerste instantie zo'n vijfenzeventig kinderen opgevangen, die één of beide ouders verloren hadden.
Er wonen inmiddels zo'n honderdvijftig kinderen in The Golden House, verdeeld over vier huizen. Dat zijn niet alleen weeskinderen, maar ook kinderen uit arme of gebroken gezinnen, kinderen van etnische afkomst en kinderen die door omstandigheden uit huis geplaatst zijn. Van de oorspronkelijke groep van vijfenzeventig weeskinderen wonen er nog zo'n vijftig in The Golden House. De andere vijfentwintig zijn door hun familie opgevangen in de geboortedorpen in het rampgebied, waar inmiddels het meeste weer opgebouwd is.

De hoofdleidster Yi Mon en haar drie assistentes Cho Cho, Tsai Tsai en Yi verrichten tegenwoordig enorm veel werk voor de kinderen.
Ze leven 24 uur per dag, zeven dagen per week en 365 dagen per jaar samen met de kinderen. Zelf slapen ze in de meisjeshuizen. Het jongenshuis staat onder leiding van vier jongemannen die dat op vrijwillige basis doen.

De naam The Golden House hebben de kinderen zelf bedacht, omdat ze het beu waren om steeds als 'Nargis-kinderen' bestempeld te worden. Hun blik is op de toekomst gericht en niet op het verleden.


De letterlijke betekenis van het begrip Nam Jai is ‘Water van het hart’.

Het verwijst naar oprechte vriendelijkheid en hulpvaardigheid voor anderen, zonder dat er iets tegenover hoeft te staan.

Dit in Thailand belangrijke begrip vonden wij een passende naam voor onze projecten.

Comments