Geschiedenis

De oudste referentie naar voetreflexzonetherapie is een afbeelding in de tombe van Ankhmahor in EgypteAnkhmahor een voetbehandeling.Pas na 1900 is er weer belangstelling. Op het plaatje krijgt de arts voor deze therapie ontstaansonderzoek van verschillende mensen. Eerst in de Verenigde Staten van Amerika en later ook in Europa. De moderne theorie berust op William Fitzgerald, een Amerikaanse KNO-arts, verdeelde in zijn boek in 1917 het lichaam in 10 verticale zones. 
Hij bewees dat druk op een bepaalde plek in het lichaam werd uitgeoefend, dat dit een verdovende uitwerking had op andere plekken in dezelfde zone.

Charles Sherrington won in 1932 een Nobelprijs voor zijn onderzoek naar het zenuwsysteem in de mens. Hij bewees dat het hele systeem reageert als er op een bepaalde plek een zenuw wordt gestimuleerd.

Fitzgerald's theorieën werden verder uitgewerkt door de Russische arts Joe Shelby Riley. Hij verdeelde het lichaam in 4 horizontale zones en begon met het vastleggen van specifieke punten op handen en voeten die een relatie hadden met specifieke delen van het lichaam.

Eunice Ingham werkte als fysiotherapeute samen met Dr. Riley en was uiteindelijk degene die alle punten in kaart bracht. Ze schreef twee boeken over het onderwerp. Zij is ook degene die de therapie zijn naam gaf. Het heet een "reflex" omdat een behandeling van een punt een reactie heeft op een andere plek in het lichaam: een reflex. Doreen Bayley en Hanne Marquardt studeerden met Eunice Ingham, en zij brachten de therapie naar Engeland en Duitsland, in 1966 en 1970 resp.De laatste jaren bevindt de reflexologie zich in een stroomversnelling, en wordt nu in veel landen meegenomen in het ziektekostenpakket.

Comments