Verslagen
Mijn nieuwe “hele speciale” balpen! J

Hoe speciaal? Hier vertel ik je het hele verhaal.

Vrijdagmorgen 25 april 2008.
We starten beide beesten en mijn stress factor stijgt.
Nog even en ik zou “The Vipers” ontmoeten!
Ik zou ze niet alleen ontmoeten maar er ook nog 3 dagen mee rondtrekken in de Eifel.

’t Werd een beetje fris aan de handjes maar Wetteren kwam in zicht.
Geen Viper te bespeuren… behalve die ene lieve aan mijn zij.
Weinige ogenblikken later zagen we ze aankomen.
Viper en Viper-Eva gevolgd door X11freak, Marc & Patricia en Tuurke samen met Tuurineke.
’t werd een warm welkom met een potje koffie er bij. Weg was de stress en de koude handjes.
‘k was niet de enige nieuwe ook M & P waren er voor de eerste keer bij.
Speedy en Liny waren er nog niet bij, die zouden pas morgen vertrekken.
Na deze korte kennismaking, terug onze beestjes op en richting Eifel vertrokken.

In Verviers verlieten we de saaie snelweg en wachtten de eerste bochtjes op ons.
Viper had alles goed georganiseerd en ons ook de aanrijroute doorgemaild.
Geruststelling voor mij want ik kon de ervaren Viper dus niet kwijtraken.
Dacht ik… Mijn GPS zei: rechts, Viper draaide naar links. GPS: rechtdoor, Viper naar rechts…
We waren nog niet buiten Verviers en ‘k werd al gek van het “herberekenen route” in mijn helm.
Effe checken wat de GPS van Bi vertelde maar ook die wou niet dezelfde route als Viper rijden.
Een klein duiveltje sprong op mijn schouder en vroeg of dit met voorbedachte rade was?
Zou dit het back-up plan zijn voor ’t geval het niet klikte?
Effe de verkeerde route doorgeven en dan zijn we van die Yellow Gixxer vanaf???
Had je gedacht hé. Maar de bochtjes waren leuk dus ben ik blijven volgen…
Zelfs de oprit van de snelweg kon mij niet verschalken ;-)
En dat niet alles wettelijk verliep hoef ik hier niet neer te zetten, dat wisten jullie al.
Van leuke bochtjes krijg je dorst. De weergoden waren ons gunstig gezind en we genoten buiten op terras van die warme zonnestraaltjes en een fris drankje.
Dat duivelke was er weer terug dus ikke voorzichtig even polsen bij Viper.
En wat bleek er waren 2 routes. Eéntje voor goed weer en ééntje voor slecht weer.
En Bi en ikke hadden enkel die voor slecht weer in onze GPS zitten…
Dus ‘no panic’! Het duivelke werd buiten spel gezet en geloof me de stemming was gezet.
De geschiedenis van de Vipers werd me uit de doeken gedaan en ik hoorde er fijne verhalen over Suske, Wiske, Schanulleke, Jerommeke, Tuur en de hele bende.
Aan uitbreiden denken de Vipers voorlopig niet. De groep is goed zoals ze is.

Na vele leuke bochten en glad asfalt (mooie route Viper!) verscheen Mandersheid op de eerste borden.
Niet lang daarna zag ik hotel am Ceresplatz door mijn vizier.
Een echte aanrader!! En zeker voor motorrijders want er is een pracht van een garage voor de beestjes.
En mooie kamers voor onszelf. We waren allemaal heel tevreden.
En er is nog meer: lekker eten, vriendelijk service en hele hele hele lekkere ijsjes!!!!
En dan ben ik nog bijna de gezellige bar vergeten met de lekkere zoete wijn…

X11freak had er wel wat schrik. Hij was daar ’s nachts zo alleen en heeft dus in de kast geslapen, met de stoel voor de deur!
Je weet maar nooit wie er nog een reserve sleutel heeft en ’s nachts binnen kan… ra ra ra.

Nog steeds geen info over m’n nieuwe “speciale” balpen gelezen? Beetje geduld het komt er aan.

Na een verfrissende douche vonden we elkaar terug, voor het avondeten, in de bar.
Kon ook niet anders want de eerste was op kosten van het hotel.
’t Werd een gezellige avond. We hebben goed gelachen en het vispannetje is een aanrader.
Ik kreeg toen ook de inwijdingsrituelen te horen voor nieuwe leden.
Eerst en vooral een verslag over deze reis… Ging ik daar niet iets te ver om daar mee in te stemmen?
Een verslag, ja, daar kruipt tijd in… Maar een goed glaasje wijn en een optie op lidmaatschap doen een mens rare dingen zeggen…
Ja, lid worden is niet zo eenvoudig.
’t Heeft zeker geholpen dat ik het clublokaal in Slijdinge al kende (!) en ik had, voor deze reis, al beloofd mee te helpen met pijltjes hangen voor de Viper rit.
Er kwam dus toch een beetje schot in de zaak.

Na het eten zijn we vertrokken voor een wandeling in het pittoreske Manderscheid.
’t is een rustig dorp in het midden van de Eifel, temidden van de bochtjes.
Nu waren we te voet op weg naar het hotel van M&P.
Na een minuut of 10 kwamen we aan bij Hotel Burgzicht. Ja, ’t ging vlot want ’t was bergaf.
We moesten wel even zoeken naar de burcht en geloof me dat is niet de schuld van de alcohol maar van de hoge bomen.
Op dat mooie zicht hebben we er ene gedronken. Weer kwam het verslag ter sprake en de verwachtingen waren hoog.
Moest ik schrik hebben???
’t Werd donker dus tijd om huiswaarts te keren. Zou er een kortere weg zijn?
Het moet korter kunnen dus rechtdoor off road en stijl omhoog! Even verder de vraag: rechts of links?
Zeg niet te gauw ’t is weer een vrouw… want ’t was dus rechts en niet links.

Terug op adem in het hotel, nog even afspreken voor morgen.
Hoe laat morgenochtend ontbijten? Ten halvernegenen. Wablief? Ten halvernegenen?
Sorry maar voor een westfluut is dat een kwartier rekenen. Zeg toch gewoon “ten achtennalf”
De discussie ga ik jullie besparen. Alleen weet ik ondertussen dat ik “schoon hoar” heb.
’t werd een rustige nacht in am Ceresplatz, we waren allemaal moe en voldaan.

’s Morgen “ten halvernegenen” genoten we, fris en uitgerust, van een lekker en uitgebreid ontbijt.
Tegen 10u stonden we klaar met onze beestjes voor de verdere verkenning van de Eifel en de Moezel.
We zijn vertrokken langs de burcht van Manderscheid, naar beneden en zo verder richting Cochem.
Vele mooie bochtjes met glad asfalt. ’t Was een beetje wennen maar o zo leuk!!!
Viper-Eva haalde zowaar haar camera uit en maakte van iedereen hele mooie beelden.
Bi en X11freak ontsnapten even maar we reden Cochem toch allemaal samen binnen.
Zo’n mooi weertje. Daar genoten we van en nestelden ons op een terrasje met zicht op de Moezel en de burcht. Zalig…

Tijd voor een rit langs de Moezel en nog een paar extra camera “shots” want Viper zelf stond er nog niet op.
Hierna nam Bi het voortouw en leidde ons tussen de wijnranken de hoogte in om dan weer verrassend aan de Moezel uit te komen.
Steeds weer waren het leuke en soms heel korte bochtjes die op ons wachtten, aan een vlot maar berekend tempo.
En neen, er was geen duivelke te bespeuren want alle GPS’en volgenden braaf de rit die Viper uitgestippeld had.

Het pittoreske en zeer gekende Bernkastel Kues kwam in zicht.
Onze beestjes kregen een beetje rust en een mooi plaatsje aan de oever van de Moezel (ook als stemde de lokale bevolking hier niet helemaal mee in…)
Zelf genoten we op het terras van het zicht op onze beestjes, de rijwielen (lees: brommerkes) van de lokale bevolking J, de moezel en een lekkere lunch.
Voor sommigen was een salade meer dan genoeg anderen kozen een schnitzel waar je gerust met 2 kon van eten…
’t Werd opnieuw een gezellige babbel met leuke momenten. Er waren namelijk geen zwanen te bespeuren maar volgens Bi hadden we aan één zwaan al genoeg.
En daar op die mooie plaats heb ik hem gekregen. Mijn “hele speciale” balpen! Een echte Viper balpen!
Alleen leden krijgen er zo ééntje en ik kreeg de mijne van Viper-Eva. Thanks Viper-Eva!

We trokken terug verder, Viper voorop en Tuur en Tuurinneke sloten de rij, de rest er tussen in. Van de Moezel ging het terug richting Eifel.
Vele leuke bochtjes verder en rond 16u stonden we terug aan de burcht in Manderscheid.
Ondertussen lieten Speedy en Liny ons weten dat ze heenreis aangevat hadden.
We hadden mooi zicht op de burcht en er werden volop foto’s genomen. Maar ik denk niet dat we snel de “sterke” omheining zullen vergeten…
We waren er bijna Viper kwijt. De omheining sloeg weg en hij kon zich nog net recht houden of hij donderde naar beneden. En geloof me ’t was diep.
We hadden nog even tijd voor het avondeten en deze morgen liet het tempo van Viper ons niet toe de typische Eifelmaaren te bewonderen...
Er lagen er 2 op een half uurtje rijden, dus allen daarheen.
Maar eerst werden we nog op de gevoelige plaat gezet door Viper-Eva, rijdend in een mooi bochtje beneden aan de burcht.
Na ons bezoek aan de mooie maaren, waar de groepsfoto genomen werd, zijn we nog ééntje gaan drinken in de buurt.
Weeral op een terrasje en opnieuw was de ambiance van de partij. Tijd om terug te rijden want deze avond was het Barbecue!
Terug aan het hotel nog even napraten en wie passeert daar? Dat kan toch niet, dit is te vroeg! Toch was het zo: Speedy met Liny achterop.
Ja, je heet niet voor niets “Speedy” hé. In nog geen 3u van Snellegem tot in Manderscheid. Mooie prestatie.
Al was Liny wel heel blij van ons te zien. Een GS zit toch veel comfortabeler of zou de piloot van die GS er ook iets mee te maken hebben?
Na het leuke weerzien en wat bijkletsen vlug een douche en op naar de barbecue.
Nog maar eens werden we verwend en niet alleen de innerlijke mens, ook de dames kregen iets moois om naar te kijken. Hé Liny.
’t Was een uitgebreide en lekkere barbecue in het huisje in de tuin. Volgegeten eindigden we in de bar en ’t werd opnieuw een avond gevuld met leute en plezier.

Te “halvernegenen” (“ten achtenalf” voor de westfluten) en uitgerust verschenen we terug voor het ontbijt.
Opnieuw was X11freak goed bezig. Waar hij het allemaal steekt, ik weet het niet…
We namen afscheid van de vriendelijke gastvrouw en sprongen op onze beestjes richting België.
Maar echt naar huis wou Viper niet. Een half uur later stonden we opnieuw aan ‘am Ceresplatz’…
Tweede poging, en langs slingerende wegen reden we verder naar Luxemburg.
Het tempo lag het ene moment al wat hoger dan het andere maar volgens Liny was er niets aan de hand. Ze had er alle vertrouwen in!
Dus houden we het bij die “comfortabele GS” …
In Martelange kregen de beestjes drank en ook wij genoten er van een lekkere lunch in een pizzeria.
Al snel lieten we Luxemburg achter ons en reden we door de bossen naar Givet. Ja, inderdaad naar Frankrijk.
Helaas trok er net een stoet door de straten dus geen stop in Givet zelf, maar even daarbuiten.
Het einde kwam in zicht en daar was de snelweg al… véél te snel en weg leuke bochtjes….

Net voorbij Brussel namen we afscheid. Met spijt in ’t hart omdat het zo snel voorbij was.
’t Was een heel mooi en geslaagd weekend en mijn gele beest had er weer 1066.6km bij.
Aan allen: bedankt voor de leuke momenten en de ambiance!
En vooral een dikke merci aan Viper en Viper-Eva voor de organisatie er van!!!

Yellow Gixxer
xxx

PS aan de mannelijke leden van MTC The Vipers: er staat geen biljart in jullie clublokaal en er zal er ook nooit één komen! Jammer hé…