B5 Yogacara etc

62
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar
யோகாசாரன் மதம்,The Metaphysics of Yogacara

135

போதமே பொருளாய்த் தோன்றும் பொருளதாய் எழலாற் போதம்
வாதனை அதனாற் கூடி வருதலால் வடிவிலாமை
ஆதலாற் கனவே போலும் சகம் உளது அறிவே யாமென்று
ஓதினான் ஓதானாய உணர்வினால் யோகா சாரன்

உரை:

போதமாகிய ஞானமே உலகத்துக் கூடி வரும் அனைத்தும் பொருளாய்த் திரண்டு நிற்கும். இனி அதுவே¨ இந்திரியங்களுமாய் அந்த இந்திரியங்களுடன் கூடிய பல்வேறு வாதனைகளுமாய் நின்று ஞானவுணர்வு அதனாற் கூடி வருதால், அந்த ஞானத்திற்கு தனக்கென எந்தவொரு வடிவும் அற்ற ஒன்றுமாம். ஆதாலால் தோன்றி நிற்கின்ற அனைத்தும் தானேஎழும் கனவுகளைப் போன்று இருக்க இந்த உலகமானது கனவுபோன்ற ஒன்று என்றும் ஆன்மாவாகிய அனைத்தும் உணர்வேயாம் என்றுசௌத்திராத்திகனிற்கு வேறாயவனும்ஓதியறிதற்கு உடன்படாயோகாசாரன் என்னும் புத்தன் ஓதினான்.

135.

pootamee poruLaayt toonRum poruLataay ezalaaR pootam
vaatanai atanaaR kuudi varutalaal vadivilaamai
aatalaaR kanavee poolum sakam uLatu aRivee yaamenRu 
ootinaan ootaanaaya uNarvinaal yookaasaaran.

Meaning:

The Yogacara Buddhists who differ from the Sautrantikas and who do not subscribe to the notion of developing consciousness through learning, maintain that it is consciousness itself that have become the objects in the world as well as the senses. This consciousness (pootam) in view of the fact that it stands as different in accordance with the commerce with the different senses,has no definite form of its own (vadivilaamai) thus the whole world is like a dream, a matter of consciousness of a kind and the self is just a stream of consciousness.

Comments:

The Yogacara Buddhists appear to abandon the metaphysics of Chaotic Flux in view of its failure to explain many things of ordinary experience. But they seem to admit that the only substance is consciousness and that everything in the world are transformations and transmutations of consciousness, including the senses and various kinds of understanding that issues forth from such sensory commerce. Thus they deny the categorical distinction between the Sid and Asid, the sentient and insentient, the living and the nonliving that is part of the understanding of the natural world. Having obfuscated this categorical distinction, they also view the world and everything in it as a dream-like reality, something that exists only in the mind, in consciousness. Thus emerges a kind of idealism that transmutes everything into a dream-like reality and thereby also denying that in existence there is LEARNING where through studying the natural world as REAL, there is destruction of ignorance.
63
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar
யோகாசாரன் மதக் கண்டனம்,The Drconstruction of Yogacara

136

போதமுந் தவிர வேறோர் வாதனை புகன்றாய் போதம்
வாதனை இரண்டு உண்டு என்னாய் போதம் வாதனையும் என்னிற்
காதலால் பொருளினோடு கலந்த பின் எழுங் கருத்தாம்
வாதனை கனவு கண்ட பொருளின் மேல் வருங் கருத்தே

உரை:

யோகாச்சார புத்த அன்பனே! போதமாகிய உணர்வென்றும், விருப்பு வெறுப்பு போன்ற உணர்ச்சிகளோடு, மெய்ப்பாடுகளொடு கூடிய வாதனை என்றும் இரண்டு உண்டென்று கூறினாய். ஆயின் இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல வெவ்வேறு என்று கூறாய். டூனி போதமாகிய உணர்வின் திரிபே வாதனை என்று கூறின், அது ஒருந்தாது காண். நோக்கு ஒன்றினைத் தேற்றி ஒருபொருளோடு அது தானேயெ நிற்கின்றபொழுதே வெறுப்பு விறுப்பு இனி இன்னா போன்ற மெய்ப்பாடுகள் வாதனைகள் எழும். வேட்கைபாற் பட்ட நோக்கு இல்லையாயின் பொருளுணர்வு சனித்தாலும் வாதனை எழாது போம் என்பதால் அவை வெவ்வேறாகின்றன. மேலும் கனவு என்பதற்கு நீ தரும் பொருள் பொருந்துவதன்று. கனவு என்பது ‘நினைவு' என்பதற்கு வேறாயது என்பதோடு, நி¨னாவில் கண்ட பொருளைச் சார்ந்தே கனவுகள் எழுமென, அனைத்தும் கன்வாவத்தை என்பது பொருந்தாது காண்.

136

pootamun tavira veeRoor vaatanai pukanRaay pootam
vaatanai iraNdu uNdu ennaay; pootam vaatanaiyum enniR
kaatalaal poruLinoodu kalanta pin ezung karuttaam
vaatanai; kanavu kaNda poruLin meel varuG karuttee!

Meaning:

O friend of the Yogacara school! You mentioned consciousness and feelings but do not seem o maintain that they are categorically different. Now if you imply that both are the same, then you are sadly mistaken. For emotions and feelings which always come as aversive attractive pleasant unpleasant and so forth are desire-related ( and hence psychical). Feelings arise only when a person is one-with an object with an intention to experience it.In the same way the states of normal awareness cannot be conflated with states of dream consciousness. The experiences of wakeful state of alertness become in fact the subject matter of dream experiences and are categorically different.
 
Comments:
In contrast to the Sautrantikas, the Yogacara Buddhists seem to have abandoned the metaphysics of chaotic flux where every substance is dispersed into a cluster or cascade of momentary particulars, and subscribe to the notion of a SINGLE SUBSTANCE, viz. consciousness that which is called in Saivism Cutta Maayai. However while there is mention consciousness and feelings but they do not acknowledge that they are categorically different. This appears to be the case because they do not subscribe to the  presence of anma as a substance. Pure Consciousness can be had without reference to a self as the experiencer but which is NOT possible in case of feelings and emotions. There can be such feelings as pleasant, unpleasant and so forth and the emotions of repulsion aversion and their opposite only if objects are EXPERIENCED by a subject whose object perceptions are intentional or desire related. The consciousness in the context of pure witnessing is different from being conscious of the object as pleasant unpleasant and  so forth.
In the same manner the states of wakeful consciousness ( saakkiram) and dream consciousness are categorically different and both cannot be conflated without making serious categorical mistake. The experiences of objects in wakeful states are more basic than in the dream states for what appear as dreams presuppose some experiences in the wakeful states.
 
64
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar
யோகாசாரன் மதக் கண்டனம்,The Disconstruction of Yogacara

137

அறிவதே பொருளதாயின் அகம்சடம் என்ன வேண்டும்
பிறிபொரு ளாகும் பேதித்து இதம் பிரபஞ்சமென்னில்
உறுபொருள் உருவந் தோய்ந்தால் உணர்வும் அவ்வுருவாய் நிற்கும்
செறிபொருள் அதுவாய் நிற்கும் தெளி பளிங்கதுவே போல

உரை:

யோகாச்சார வழி செல்லும் புத்த அன்பனே! உணர்வே பல்வேறு விகற்பங்களுக்கு ஆளாகி உலகுமாய் ஆங்கு நிலவும்  பலவகைப் பொருளுமாய்  நிற்கும் என்று நீ கூறின், ஆன்மாவும் சடப் பொருட்களில் ஒன்றதாகக் கருத வேண்டும்.  டூனி பேதித்து உணர்வுமாய் சடமுமாய் இந்தப் பிரபஞ்சம் என்னில், அங்கும் ஓர் சிக்கல் உண்டு. உள்ளதாய் உருவெடுக்கும் ஓர் பொருளிற்கு வடிமாகிய ஓர் உருவம் அமைந்தால், உன் கோட்பாட்டின் படி உணர்வே உருவமதாய் நிற்கும். உண்மை அப்படியல்ல -- தெளிவான பளிங்கு தன்னுள் விழும் வடிவங்களை பேதியாது காட்டுமாபோல், மனித அறிவு எப்பொருள்மேல் குவிந்து நிற்கின்றதோ, அப்பொருளின் வடிவினை தான் பிழையாது திரியாதும் காட்டி நிற்கும் என்பதைக் காண்.

137

ARivatee poruLataayin akam sadam enna veeNdum
PiRiporu Laakum peetittu itam pipanjamennil
URuporuL uruvan toointaal uNarvum avvuruvaay niRkum
CeRiporuL atuvaay niRkum teLi paLiGkatuvee poola

Meaning:

O Yogaccara Friend! If you say it is consciousness that becomes an object that is perceived as there then we will be forced to say that the anma is non-sentient.  Now if you further say consciousness differentiates itself and become  categorically different objects and this applies to the whole cosmos, this also creates problems. For it would mean that any object that assumes a structural form, it is consciousness that stands as that structural form where as a matter fact consciousness is like a pure mirror that reflects faithfully only what falls on it i.e. consciousness is purely reflective.

Comments:

There is a fundamental categorical distinction between consciousness and the non-conscious objects. The cudduNarvu, or the the-tic consciousness is always consciousness of something other than itself. Thus consciousness is purely reflective - it just REFELECTS what falls on it. If this is the case then the fundamental categorical distinction between sentient and non-sentient objects cannot be obliterated as the Yogacaras seek to do by saying that there is only ONE substance viz. consciousness (aRivu or uNarvu). This singleness of fundamental substance, if maintained would also lead to the view that the anma is also insentient contradicting the fundamental distinction in ordinary life. It turns out to be a REDUCTIONISM and NOT an explanation that would lead us to UNDERSTAND the difference.

65
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar
மாத்தியாமிகன் மதமும்  கண்டனமும் : The Philosophy of Madyamikas and its Deconstruction



4. மாத்தியாமிகன் மதம்

138.

அவயவம் பொருளாய்த் தோன்றும் அவயவம் ஒழிந்தாற் பின்னை
இவை பொருள் என்ன வேறொன்று இலாமையாற் பொருள்கள் இன்றாம்
அவை பொருள் இலாமையாலே அறிவும் இன்றாகும் என்று
நவை தரும் மொழியினாலே நவிலும் மாத்தியமிகன் தான்

உரை:

பிரித்துப் பிரித்து தனித்து வேறு வேறு என்று அறிவரும் அவயங்களே திரண்டு ஓர் பொருளாய்த் தோன்றும். இப்படிப்பட்ட அவயவங்கள் இல்லாது போயினாற் பின்னை இதுவே பொருள் என்று நிற்கக்கூடிய வேறொன்றுமில்லை என்பதின், இவற்றிற்கு வேறாக பொருள் என்று ஒன்று இன்றாம். ஆங்கு பொருள் இல்லாமையாலே அதனை அறிந்து நிற்கும் ஆன்மாவும் இல்லை என்று குற்றம்  பொருந்திய உண்மைக்குப் புறம்பான மொழியினாலே தன் மெய்யறிவு கோட்பாட்டை விளக்குவன் மாத்தியமிகன் என்னும் புத்தரில் ஒர் சாரார்.

குறிப்பு: உரையாசிரியர் ‘அவயவம்” என்பதினை ‘இந்திரியம்” எனக் கொண்டுள்ளார். இங்கு ‘உறுப்பு” என்றே கொள்ளப்படுகின்றது.

4. The Philosophy of the Madhyamikas

138.

avayavam poruLaayt toonRum avayavam ozintaaR pinnai
avai poRuL enna veeRonRu ilaamaiyaaR poruLkaL inRaam
avai poRuL ilaamaiyaalee aRivum inRaakum enRu
navai tarum moziyinaalee navilum maattiyamikan taan

Meaning:

There are constituent parts or organs for every object and that which appears as the solid and substantive object is nothing over and above an assembly of such constituent parts. When these parts decay and are no more so would be that which appeared as substantial entity. As such there will NOT be an understanding of substance and hence an anma that understands substantial entities as such. So will say the Madhyamika Buddhists outlining a philosophy )objects and perception) that is erroneous.

Comments:

The Madhyamika Philosophy originated from the Venerable Nagarjuna who hailed from Andhra, S. India and is regarded as the second Buddha. His main book that has been recovered from the Chinese translations indicates that he probably travelled to Kancipuram and having learned something there composed his book. Consistent with his Sunyavatam, I have taken the meaning of ‘avayavam' as the constituent parts of objects and not the sense organs as taken by the commentator. The chariot  is shown to be NOTHING really  if the all parts are taken away and  is a classic example of this version of Sunyavatam ( I think). There is NOTHING over and above the various parts that go into the composition of an object.

Here we can say the theory of object available is a kind of Gestalt Theory of Objects where only  a whole-part relationship is postulated but NOT a genealogical, an object coming into being-there by virtue of PariNama, evolution from the Cuukkamai form into Tuula form i.e. from the subtle to the gross. The parts are assemble (Kantam) together and it is the assemblage, the Kantam, the Gestalt that is the object of perception and which becomes a matter of Cuddu, the reference (the Niruvikalpa Njanam) and that which is named as such and such (Cavikalpa Njanam). What is denied by such a view is the notion of substantial entity and hence the notion of substance itself, that something can survive as the SAME despite fluctuations in compositions.

In this way the TEXTUALITY of understanding and that all objects of perception are TEXTS with a duality of structure, the Deep and Surface is also denied. It is NOT noted that while the Surface features of an object can change, some die and others come to be, the Deep Structure that gives IDENTITY remains unchanging and it is the anma that sees both - in seeing the fluctuations and change, it also sees  that it remains the SAME throughout.

Such limitations of this Madhyamika view are brought out in the next two verses.



66
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar
மாத்தியாமிகன் மதமும்  கண்டணமும் : The Philosophy of Madyamikas and its Deconstruction
The Desconstruction of the Madhyamika Theory of Objects where it is said any object is simply an assembly of parts, proceeds on the ground that every act of perception is actually that of SEEING because it is INTENTIONAL. Unless intentionalities pervades object perceptions will not be realised and hence such acts are acts of seeing and hence that of an anma.
The second point is that all objects are TEXTS with duality of structure the SS and DS and therefore not simply an assembly of component parts but also with powers to disallow identity-destroying changes.
More details below.
139.

கடத்தினிற் அவயவங்கள் படத்தினில் புகாமற் காத்தும்
படத்தினில் அவயவங்கள் கடத்தினிற் புகாமற் கொண்டும்
இடத்தினிற் நிற்கும் ஆகும் அவயவி இரண்டுங் கூடி
உடைத்தொரு பொருள் உண்டாகப் பொருளும் உண்டு உணர்வும் உண்டே!

உரை:

மாத்தியமிகன் வழி செல்லும் அன்பனே! ஒவ்வொரு பொருளும் தத்தமக்குரிய சிறப்பு இயல்புகளோடு பொதுவியல்களையும் பெற்றிருக்கின்றது. இது எத்தாலோவெனின், கடமாதி பொருட்களின் அவயவங்கள் படமாதி ( துணி போன்ற) பொருட்களில் புகாதும், அதேப்போன்று படமாதிப் பொருட்களின் இயல்புகள் கடமாதிப் பொருட்களில் புகாதும் காத்தும் நிற்கின்ற சக்திகள் ஆட்சி செய்யவே தான் ஓர் பொருள் காலத்திலும் இடத்திலும் கண்டறிந்து இஃது இது என்று உணருவதற்கு ஆவதாய் நிற்கும் அழியும் பின் ஆகும். ஆக அவயவங்களும் அவற்றைத் தனதாகக் கொண்டிருக்கும் அவயவியும் கூடிக்கலந்தே பொருளென ஒன்று உண்டாகின்றது. ஆக அவயவியாக பொருளும் உண்டு அதனை அறிகின்ற அறிவும் உண்டெனக் காண்.

139.

kadattiniR avayvaGkaL padattiniR pukaamaR kaattum
padattiniR avayavaGkaL kadattinIR pukaamaR koNdum
idattiniR niRkum aakum avayavi iraNduG kuudi
udaittoru poRuL uNdaakap poruLum uNdu uNarvum Undee

Meaning:

O, the follower of Madhyamika philosophy! Every object has its own identifying features. There are forces that do not allow the pots to have features foreign to them and so is the case with the cloths and so forth. It is only because of this that there are objects as spatio-temporal realties where despite changes persist with a sameness. Thus there must be both the component parts (avayavam) and the beholder of these parts (avayavi) together and which allows the object identification. It also follows that there is an intelligence  which understands this and after it also generates FEELINGS (Pootam) towards it.



140.

கருவியும் ஒளியும் வேறு கருதிடுங் கருத்தும் நிற்கப்
பொருள் புணராமையாலே போதம் வந்து எழுவது இன்றாம்
மருவிடும் பொருள் உண்டாக வந்தெழும் புந்தியானால்
பொருள் உளதாகும் அப்போதமும் உள்ளதாமே

உரை:

காணுதற்கு உதவும் மனமாதி அந்தக்கரணங்களும் செவியாதி புறக்கரணங்களும் நோக்கும் வேறொன்றில் நிற்க, கண் முன்னே ஓர் பொருள் நின்றபோதிலும் ‘இது இன்னது” என்ற  பொருள் உணர்வு தோன்றுவதில்லை. மனம் பொருளைப் பற்றி ‘இது' என்று  உண்டென அறியவேதான்  புத்தி அதனை விகற்பித்து ‘இன்னது; என்று அறியும். அதுபோதே பொருளுணர்வால் எழக் கூடிய வாதனையும் முகிழ்க்கும்.

140.

karuviyum oLiyum veeRu karutiduG karuttum niRkap
poRuL puNaraamaiyaalee Pootam vantu ezuvatu inRaam
maruvidum poRuL uNdaaka vantezum puntiyaanaal
poruL uLataakum  apootamum uLLataamee

Meaning:

Even if there are the various cognitive utensils like Manam Buddhi and so forth and senses eyes ears and so forth, there will be no object perception when the thoughts are not there. And when there is no understanding of the presence of an object and what it is, there will not be FEELINGS of any kind towards it. It is only because the Manam grasps an object as there and Buddhi identifies it as such and such, that there are FEELINGS about it.

Comments:

AruNandi points out two things in relation to the almost Gestalt Theory of Objects of the Madhyamika - that an object is simply an assembly of various parts and which will decay and become NOTHING when the component parts decay.

In verse 139 above AruNandi points out that all concrete objects are spatio-temporal - they persist with SAMENESS across space and time despite various kinds of death rebirth processes. The child who grows into adulthood remains the SAME person despite drastic changes in physique and personality. A criminal can become a saint and in that also show changes in physiognomy but nevertheless he remains the SAME person. Now taking such objects as TEXTS with DUALITY of structure, we can see there must be Deep Structure (DS) that disallows in the Surface Structure (SS) the identity destruction but promotes identity continuation. Thus all objects are DUAL - with DS and SS and it is through the combined activity of both that an object as a spatio-temporal entity comes to enjoy presence in the world.

The verse 140 brings into object perception the AESTHETIC dimensions, the FEELINGS that they arouse in the heart of the perceiver. When it is understood that on object is simply an assembly of component parts and that in itself it is NOTHING over and above that, the FEELINGS may not arise as part of the experience of the object but which is nevertheless a fact of experience.  And this is related to the INTENTIONALITY that underlies every perception and which is actually a SEEING.  The senses may be active and there may be enough light and so forth. Under such conditions even if the objects are there glaringly in front of the person, he will NOT SEE and identify it such and such and in which  case there will be NO aesthetic appreciation of the object as well. It is the underlying intentionally in object perception that brings about FEELINGS either agreeable or disagreeable. Now if there is INTENTIONALITY then there is a self as the seer of an object and what this self sees are both the SS that fluctuates and changes and the DS that does not and constitutes the object essence.


67
சிவஞானசித்தியார்
Sivanjana Siddhyar

வைபாடிகன் மதமும் கண்டனமும் : The Philosophy of Vaibashika and Its Deconstruction

The Vaibashika, the fourth and the final school of Buddhists taken up here come up with a theory of objects akin to but not exactly  to the notion that consciousness is an epi-phenomenon . What they seek to show is that the aesthetic dimensions of object perception need not invoke the presence of anma as a substantial entity that sees an object as such and such and REACTS aesthetically to such seeings. The Vaibashika, to counter this view came up with the idea that there are TWO streams in the world - the steam of consciousness and that of materiality. Just like turmeric paste is made to a yield a varity of colours when calcium paste mixes with it, so does this stream of consciousness - it fuses with the stream of materiality not only bringing about a varity of objects but also the aesthetics as part of object essence. One can say we have here a theory of Aesthetics that can be called Objective Aesthetics, a view of emotions and feelings as belonging to the very essence of objects and hence NOT subjective at all.

How AruNandi deconstructs this two steams view is described below.

141

அரிசனம் நூறு கூட வருணம் வந்தெழுந்தாற் போல
விரிசகம் பொருள்கள் ஞானம் விரவிட மேவித் தோன்றும்
தெரிசனம் இதுவே யென்று தெளிந்திடும் தேரர் வீடு
பரிவொடும் அடைவீர் என்று பகரும் வைபாடிகன் தான்

உரை:

மஞ்சளோடு சுண்ணாம்பு கூட, அதனால் பல நிறங்கள் எழுந்து வெளிப்பட்டு நிற்கின்றன. அதேப் போல ஞானம் என்ற ஒன்று பொருந்திட பொருள்களாகப் பலத் தோன்றி இந்த விரிந்த பரந்த சகமாகத் தோன்றும். பொருட்களைப் பற்றிய உண்மையான தெரிசனம் இதுவே என்று வைபாடிக தேரர்கள் கூறுவதோடு, வீடு பேறு அடைய இதுவே வழி என்று பரிந்தும் உரைப்பர்.

141.

aricanam nuuRu kuuda varuNam vantezuntaaR poola
viricakam poruLkaL njaanam viravida meevit toonRum
tericanam ituvee yenRu teLintidum teerar Viidu
parivodum adaiviir enRu pakarum vaipaadikan taan

Meaning

When calcium paste mixes with turmeric paste, a variety of different colours emerge. In the same way when the consciousness mixes or conjoins the physical elements, the whole variety of objects that constitute the universe are born. The Vaibashika Buddhists would claim that this is the true darsana of objects and will further claim that it is this understanding that will enable people to attain and enjoy true releasement.



142.

பொருளது புறம்பதாகும் போதம் அந்தரம தாகும்
தெருளிடின் இரண்டுஞ் சென்று சேர்ந்திடுமாறது இன்றாம்
அருவுணர்வு உருவ நேயம் ஆதலினாலுங் கூடா
உரு அருவுடைய வைபாடிகற்கு இனி மாற்றம் இன்றே.

உரை:

உண்டு என அறியவரும் பொருளுணர்வு அந்தக்கரணம் புறக்கரணம் ஆகியவற்றால் எழுவதின் புறத்ததாகும். ஆயினும் அவை எழுப்பும் வாதனை சார்ந்த போதவுணர்வுகள் அகத்ததாகும். ஆழமாக சிந்தித்து இவற்றின் இயன்புகளைத் தெளியின், இவை இரண்டுஞ் தனித்தனி இயங்குமேயன்றி சேர்ந்திடுமாறு இன்றாம். மேலும் வாதனை சார்ந்த போதவுணர்வு வடிவம் யாதுமிலா அருவினதாகும். இதற்கு மாறாக புலனகளின் நேயப்பொருளாய், அறியப்படுவதாய் அமைகின்ற வடிவுடைய உருப்பொருள் இருப்பதினாலும் இவை இரண்டுஞ் சேர்வது முடியாத ஒன்றாம்.  இதற்குமேல் இந்த வைபாடிகரை மறுத்துக் கூறுதற்கு மாற்றம் வேறில்லை.

142.

poruLathu puRampataakum Pootam antarama taakum
teruLidin iraNdunj cenRu ceerntidumaaRu inRaam
aruvuNarvu uruva neeyam aatalinaalung kuudaa
uru aruvudaiya vaipaadikaRku ini maaRRam inRee

Meaning:

When an object is grasped as there in the world, it is a product of internal and external cognitive tools. However the FEELINGS that are experienced in cognising as object as such and such, belongs to not to these tool-helped perception but something deeper and inner. When we attain a proper understanding of these two, we can see that they are independent of each other and will not fuse into one. On top of that the feelings are structure-less or abstract while the object consciousness is not so. So these two can never fuse and become one. There are no more objections to be raised against this Vaibashika view.

Comments:

To counter the objections raised by the Saivites that AESTHETIC appreciations of objects points to presence of anma as the who sees and what it sees as substantial entity, the Vaibashika come with the alternative that there are TWO steams of objects in the world - that of consciousness and that of the physical materiality. It is stated that just as turmeric paste yields a variety of colours when the calcium paste mixes with it, so is the case with objects in the world. The stream of consciousness mixes with that stream of materiality not only giving rise to a varity of objects but also the FEELINGS. Thus the aesthetic belongs to stream of consciousness while object consciousness to the stream of physicality.

AruNandi deconstructs this view of the Vaibashika by pointing out that the noting of the physical presence of objects and the aesthetics that comes along with them belong to TWO different ways of apprehending an object. The mere physical presence with no emotions is a seeing with the senses and the cognitive utensils like Manam and so forth. This is physicalistic SEEING and in such darsanas or visions, there is recognition of SHAPE, the spatio-temporal location and so forth and which  can be marked in a language of reference. Now the aesthetics - the feelings and emotions arise from within and from realms beyond these senses and cognitive tools. This INNER response is NOT  closely tied to the object perception and sometimes such responses may NOT be forthcoming. Furthermore they DO NOT belong the language of reference as do objects like trees hills and so forth. The feelings and emotions are REACTIONS of a psychic entity and as such we cannot make sense of them without referring to them.

These two should be taken as autonomous and independent though may be correlated.

{This concludes AruNandi's exposition and deconstruction of Buddhism}















 

Comments