Artykuły o masażach świata

Słownik SPA i Wellness

opublikowane: 3 cze 2010, 10:58 przez kurs masaz tajski warszawa

nie wiem, kto go napisal - mozliwe, ze jest to tylko zbior artykulow i notatek z netu z niewielkim opracowaniem

http://www.poczciarz.eu/slowniki/slownik_spa/index.php?letera=m

ponizej wybrane hasla z litery "M" odnoszace sie do masazu:

Ma-uri

Masaż polinezyjski wywodzący się z dawnych świątyń na Hawajach. Wykonywany jest specjalną metodą przypominającą rytuał. Masaż wykonuje się za pomocą mięśni przedramion przy dźwiękach odpowiednio dobranej muzyki polinezyjskiej. W czasie masażu panuje niezwykły nastrój. Jest to masaż całego ciała. Masażysta wykonuje długie, płynne ruchy. Ważne jest utrzymanie rytmu. Masaż ma-uri wywołuje u osoby masowanej rozluźnienie i relaks – co ważnie nie tylko ciała, ale i umysłu. Polecany jest osobom z dolegliwościami psychosomatycznymi, osobom narażonym na stres, przeciążonym pracą, osobom z problemami emocjonalnymi. Masaż można wykonywać również w trakcie leczenia innych chorób. Ma-uri może również stanowić inspirację dla osób chcących dokonać zmian w swoim życiu.

Masaż

Masaż to zespół różnego rodzaju zabiegów manualnych, które w sposób mechaniczny, przez powierzchnię masowanego ciała, działają na skórę, tkankę podskórną, mięśnie, stawy, a także na układ krążenia, nerwowy i limfatyczny. Istnieją też masaże stosowane na poszczególne narządy wewnętrzne.

Masaż jest jedną z najstarszych sztuk medycznych. W starożytnej Grecji i w Rzymie był popularny głównie jako zabieg sportowy, mający na celu odpowiednie przygotowanie do startu w zawodach. Wywodzi się najprawdopodobniej z Indii i Chin (dokładny opis masażu znajduje się w chińskiej księdze Kung Fu z 3000 roku przed naszą erą), w których od zawsze stanowił ważny dział medycyny.

Pierwsze wzmianki o wykorzystaniu i dobrodziejstwach masażu w Europie znalazły się w pracach Hipokratesa, Celusa i Galena. Pierwsze nowożytne badania nad fizjologią masażu pojawiły się w pracach XVI-wiecznego lekarza francuskiego – Ambrożego Paré, który określił, jaki jest wpływ masażu na poszczególne układy ludzkiego ciała. Od tego czasu notuje się wzrost znaczenia masażu w leczeniu rozmaitych schorzeń i dolegliwości oraz w rehabilitacji. Dzisiaj masaż przeżywa swój złoty wiek zwłaszcza jako zabieg relaksacyjny, usuwający rozmaite napięcia oraz psychiczny stres.

Istnieje kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset, rodzajów masażu, przy czym jego typologie często dość znacznie się różnią. W jednych za punkt wyjścia uznaje się tak zwany masaż klasyczny (u nas nazywany też czasami masażem higieniczno-kondycyjnym). W innych ten rodzaj masażu w ogóle jest pomijany.

Można też podzielić masaże na wykonywane tradycyjnymi technikami ręcznymi oraz za pomocą rozmaitych narzędzi, na przykład przy użyciu odpowiednio dobranych strumieni wodnych lub kamieni.

Masaż ajurwedyjski

Ajurweda to holistyczny system medyczny i filozoficzny liczący pięć tysięcy lat. Powstał w Indiach. Oznacza dążenie do osiągnięcia stanu równowagi ciała, umysłu i ducha. Ajur znaczy życie, a weda to wiedza. Medycyna ta nie zajmuje się chorobami pojedynczych organów ciała. Jej zadaniem jest zapobieganie chorobom, a gdy schorzenie już występuje – usuwanie jego przyczyn, nie objawów. Lekarz medycyny ajurwedyjskiej jest bardziej przewodnikiem prowadzącym do zachowania zdrowia, niż medykiem leczącym konkretną dolegliwość. Terapie polegają na pomocy w zrozumieniu własnego ja, nauczeniu się pozytywnego myślenia i ustaleniu odpowiedniej diety dla danego typu organizmu. 

Masaż ajurwedyjski ma pobudzać ruch energii w ciele. Jest to subtelne połączenie masażu klasycznego z akupresurą. Celem jest przywrócenie równowagi energii życiowej, zwanej praną, która krąży po ciele w tak zwanych nadis, czyli niewidzialnych dla oka kanałach rozprowadzających energię do wszystkich tkanek i narządów. W tym celu masażysta stymuluje ważne punkty akupresurowe ciała zwane marmas.

Masaż wspomaga procesy usuwania toksyn i prawidłowe działania narządów wewnętrznych. Stymuluje system odpornościowy i opóźnia procesy starzenia się. Szczególnie polecany jest w stanach osłabienia, w bólach pleców, migrenach, dolegliwościach układu krążenia, nerwowego i trawiennego. Istnieje kilka podtypów masażu ajurwedyjskiego. Poza masażem tradycyjnym, istnieje też masaż stopami, masaż na głównych centrach energetycznych (czakrach) oraz masaż na tzw. „trzecie oko”, czyli pomiędzy brwiami.

Masaż izometryczny

Jest to zabieg stosowany głównie w rehabilitacji, w stanach po częściowym unieruchomieniu kończyn, gdy nastąpił częściowy zanik lub osłabienie mięśni. Najczęściej po urazach, złamaniach i dłuższej rekonwalescencji. Istnieje też kosmetyczny podtyp masażu izometrycznego. Może być wykonywany jako zabieg wyszczuplający, redukujący podskórną tkankę tłuszczową lub przyczyniający się do wzrostu masy mięśniowej ze względów estetycznych. W tego typu masażu obowiązuje ścisłe prowadzenie dokumentacji zabiegowej. Obwody masowanych odcinków należy mierzyć przynajmniej raz w tygodniu. 

Pomiar wykonuje się zawsze przed masażem. Masaż polega na intensywnym masowaniu mięśni podczas skurczu izometrycznego (napięcie mięśnia bez wykonywania ruchu w stawie, czyli bez skracania długości mięśnia). Masaż sprzyja przede wszystkim rozwojowi siły i masy mięśniowej. Jest wykonywany do chwili gdy obwód masowanego mięśnia, lub mięśni, uzyska odpowiednią wartość, a w kosmetyce gdy nastąpi spodziewany spadek obwodów i przez to wyszczuplenie odpowiednich partii ciała. Masaż izometryczny ma wyłącznie działanie mięśniowe.

Masaż klasyczny

Najczęściej wykonywany i najbardziej popularny, mający na celu utrzymanie organizmu na stałym, dobrym poziomie fizyczno-psychicznym. Jest stosowany także jako metoda wspomagania leczenia zewnętrznych i wewnętrznych objawów chorobowych Głównym jego celem jest pobudzenie kostnego i mięśniowego układu ruchu oraz poprawa krążenia obwodowego, to znaczy ułatwienie odpływu krwi żylnej oraz doprowadzenie krwi tętniczej do tkanek. Zależnie od celu, masaż klasyczny wykonuje się całą dłonią, kostkami rąk, kciukami, stosując różną silę ucisku w różnych miejscach. W masażu klasycznym wykorzystuje się kilka technik: głaskania, rozcierania, ugniatania, oklepywania i wprowadzania w stan wibracji. Masaż klasyczny może być wykonywany z użyciem środków wspomagających, a więc różnego rodzaju maści leczniczych i olejków eterycznych.

Masaż Lomi Lomi

Jest to masaż powstały dawno temu na Hawajach, który wywodzi się z prastarych, hawajskich praktyk magicznych, nazwanych przez Maxa Freedoma Longa, przedsiębiorcę zajmującego się magią, Huną. Według Huny cały świat przenika energia lub moc duchowa zwana maną. Należy tylko umieć tę energię wykorzystać. Huna w języku hawajskim znaczy „tajemnica”. Dla ścisłości, słowo „Huna” nie było przez etnicznych Hawajczyków używane na określenie ich religii. Wprowadził je dopiero Long. Słowo to wywodzi się najprawdopodobniej ze słowa „kahuna”, którym Hawajczycy określali osoby posiadające znajomość ważnej tajemnicy. Innymi słowy, kahunem był ktoś, kto potrafił w prawidłowy sposób wykorzystywać manę, niezależnie od tego, czym się trudnił. 

Lomi jest hawajskim słowem określającym masaż. Masaż Lomi Lomi odbywa się na całym ciele. Jego charakterystyczną i niepowtarzalną techniką jest masowanie przedramionami, czemu towarzyszy jednocześnie wykonywanie przez masażystę tanecznych, pełnych gracji figur. Jednym z głównych celów masażu Lomi Lomi jest pomoc w odzyskaniu pełnego i głębokiego oddechu, który musi być odpowiednio długi. Ponad to masaż ten pobudza krążenie krwi i wyrównuje napięcie poszczególnych partii mięśni. Lomi Lomi ma także bardzo dobre działanie relaksujące.

Masaż motylkowy

Jest to masaż, którego zasady stworzyła Ewa Reich, córka słynnego psychoanalityka Wilhelma Reicha. Wilhelm Reich zajmował się głównie popędem seksualnym i teorią libido. Te prace doprowadziły go do odkrycia orgonu, czyli energii życiowej. Reich jest tez uznawany za ojca bioenergetyki.

Według Ewy Reich energię życiową, która jest zablokowana w organizmie ludzkim pod wpływem urazów, stresów i rozmaitych chorób można uwolnić, i dzięki temu uzyskać istotny efekt leczniczy, za pomocą bardzo delikatnego dotyku. Stąd nazwa masażu. Im subtelniejszy dotyk, tym skuteczniej działa. Masaż trwa około półgodziny i nie wymaga w ogóle zdejmowania ubrania. Zabieg obejmuje całe ciało. Dotyk posuwisty, na przemian z okrężnym jest niezwykle delikatny, jedynie muskający masowanego. Masażowi często towarzyszy relaksacyjna muzyka. Masaż ten jest lubiany przez dzieci i to niemal w każdym wieku, nawet nowonarodzone. Zaleca się go również kobietom w ciąży.

Masaż polinezyjski

To masaż oparty na elementach hawajskiego systemu uzdrawiania. Egzotyczny strój masażystki (paero), muzyka i aromaesencje mają przenieść klienta w świat ciepłych wysp Hawaii. Wykonywany jest miękką częścią przedramion masażysty w rytm muzyki i oddechu klienta. Przeznaczony dla osób zestresowanych i potrzebujących odprężenia, lubiących łagodne techniki relaksacji. 

Masaż próżniowy

Ten typ masażu stosuje się przy użyciu szklanej lub gumowej bańki przyssanej do natłuszczonego ciała pacjenta. Dzięki podciśnieniu wytworzonemu wewnątrz bańki następuje napływ krwi do masowanej części ciała oraz jej silna stymulacja.

Masaż próżniowy znajduje swoje zastosowanie w chorobach układu kostno-stawowego, zespołach rwy kamiennej i kulszowej, nerwicach, chorobach narządów wewnętrznych jamy brzusznej i układu moczowo-płciowego. Terapia urządzeniem do próżniowego masażu limfatycznego korzystnie wpływa na cały organizm, ponieważ poprawia krążenie krwi i usprawnia system odpornościowy.

Tę formę masażu zaleca się do stymulowania okolic kręgosłupa oraz do rozluźnienia mięśni. Zabieg pozostawia uczucie lekkości i relaksu, a także uwalnia od bólu spowodowanego przewlekłymi schorzeniami lub przeciążeniami mięśni.

Masaż punktowy (akupresura)

To tradycyjna metoda leczenia wywodząca się z chińskiej medycyny ludowej. W Chinach metoda ta była znana już kilka tysięcy lat temu. Polega ona na dotykaniu, uciskaniu względnie opukiwaniu określonych miejsc na ciele człowieka. Zgodnie z taoistyczną filozofią chińską każdy organizm rodzi się wyposażony w specjalną siłę lub energię, zwaną energią Qi. Siła ta dzieli się na dwa przeciwstawne oddziaływania: żeński Yin i męski Yang. Qi krąży w organizmie w sposób ciągły poprzez ściśle ustalone szlaki zwane meridianami. Każdy z meridianów zawiera w sobie określona liczbę punktów. Oddziałując na nie możemy, poprzez układ nerwowy, wpływać na organy wewnętrzne. Dzięki punktom na meridianach można dotrzeć do wewnętrznych rozgałęzień, którymi krąży Qi i leczniczo wpływać na stan narządów. Akupresura porusza i uaktywnia Qi. Budzi je z zastoju i dzięki temu przywraca normalne krążenie, uśmierza bóle i przyspiesza proces zdrowienia. Taka jest, z grubsza biorąc, interpretacja tradycyjna, chińska. Istnieje tez interpretacja zachodnia, współczesna.

Naciski wpływają na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy, pobudzając określone zakończenia nerwowe. Powstałe w ten sposób impulsy biegną szlakami nerwowymi aż do kory mózgowej, a stamtąd z powrotem do chorego narządu. Powoduje to zmniejszenie bólu i poprawienie czynności danego organu.

Akupresura jest pochodną, albo, jak mówią niektórzy, miękką wersją akupunktury. Głównym wskazaniem do jej stosowania jest ból. Zabieg stosuje się przede wszystkim po to, by złagodzić ból do czasu wizyty u lekarza, a także po określeniu diagnozy wykluczającej poważną chorobą oraz w drobnych dolegliwościach. Po zdobyciu odpowiednich umiejętności akupresurę można także stosować jako metodę samoleczenia.

Masaż relaksacyjny

Ten typ masażu trwa około 60 minut i obejmuje całe ciało. Jeśli chodzi o techniki relaksacyjne to przeważają głaskanie, rozcieranie i lekkie ugniatanie. Do masażu używa się rożnych olejków ( w tym eterycznych ) o działaniu relaksującym.

Masaż relaksacyjny zalecany jest właściwie każdemu, a w szczególności osobom, które wskutek stresu żyją w ciągłym napięciu fizycznym i psychicznym. Korzystny wpływ takiego masażu odczują również ludzie zmęczeni monotonna i ciężką pracą fizyczną.

Dobrze wykonany masaż relaksacyjny powinien ukoić nerwy, odprężyć, wyciszyć, nadać poczucie lekkości, zwiększyć witalność, poprawić humor oraz pomóc nabrać większego dystansu do życia i problemów.

Masaż rosyjski SPA

Jeden z najpopularniejszych relaksacyjnych i leczniczych masaży w Rosji. Metoda autorska A.Sirczenko. Wykonywany w słowiańskich spa. To połączenie masażu klasycznego rosyjskiego, shiadsu i tajskiego tradycyjnego. Ciało klienta jest lekko kołysane i rozciągane. Ruchy są przeplatane głaskaniem z uciskami wzdłuż merydianów. Masaż głęboko odprężający i odblokowujący napięcia całego ciała. Rytm i natężenie masażu jest dobrane do potrzeb indywidualnych klienta w zależności od ogólnej kondycji. Zabieg przewidziany dla osób żyjących w dużym napięciu (tryb siedzący). Można go wykonywać w serii lub jako pojedynczy.

Masaż samurajski

Pochodzi z Japonii, ma kilkutysięczne tradycje. Wykonywany jest na sucho, za pomocą bambusowych miotełek. Bambusami oklepuje się, głaszcze i ugniata całe ciało ze zmiennym rytmem i natężeniem. Masaż szczególnie zalecany po saunie, dużym wysiłku fizycznym i umysłowym. Ma działanie pobudzające i stymulujące cały organizm. Odgłos miarowych uderzeń bambusowych witek jest bardzo relaksujący. Polecamy osobom lubiącym łagodne techniki relaksacji. Przed zabiegiem zachęcamy do skorzystania z łaźni Buddy.

Masaż segmentarny

Nasze ciało podzielone jest na pewne segmenty, w których każdy odpowiedzialny jest za stan i kondycję znajdujących się w jego sąsiedztwie narządów wewnętrznych. Dzięki masażowi wybranego segmentu ciała można leczniczo wpływać na narządy z nim powiązane.

Zależność skóry i narządów wewnętrznych opiera się na powiązaniach nerwowych między pewnymi obszarami skóry, tkanki podskórnej i tkanki mięśniowej, a narządami wewnętrznymi unerwionymi w tym samym segmencie rdzenia kręgowego.

Masaż segmentarny zaleca się przy leczeniu bólów głowy, w tym migrenowych, złamaniach kręgosłupa i zmianach zwyrodnieniowych w kręgach, w przewlekłych zapaleniach stawów, rwie kulszowej i ramiennej, chorobie miednicy i narządów wewnętrznych, dyskopatii, osteoporozie oraz w stanach pourazowych mięśni, kości i stawów.

Nie zaleca się natomiast stosowania masażu segmentarnego w leczeniu nowotworów, guzów i tętniaków, wszelkich stanów ostrych i gorączkowych oraz w leczeniu chorób zakaźnych.

Masaż stemplami Sanshui

Sanshui to jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny zabieg całego ciała. Przywraca harmonię i zdrowie naszym zmysłom i ciału. Usuwa blokady, łagodzi stres i napięcie, pobudza mechanizmy obronne. Filozofia Sanshui podporządkowana jest wzajemnym wpływom 5 żywiołów (ziemia, drzewo, woda, ogień i metal) i ich dwóm obiegom: obiegowi twórczemu i niszczącemu. W ten sposób możemy znaleźć odpowiadające każdemu klientowi kolory, dźwięki, zapachy i smaki. Mieszanina dzikich ziół, przypraw korzennych, kwiatów i egzotycznych owoców w połączeniu z naturalnymi olejkami eterycznymi stosowana jest do relaksującego masażu gorącymi „stemplami”. 

Stemple to bawełniane ściereczki wypełnione ziołami i nasionami. Podczas 2 godzinnego zabiegu - pobudzamy punkty energetyczne, a mózg produkuje więcej endorfin (hormonów szczęścia), przynosząc dobry nastrój i odprężenie. Sanshui to urlop w pigułce odpoczynek po męczącym dniu w pracy, dystans do problemów i balastów życia codziennego. Przeniesie Cię do krainy łagodności i dobroczynności. W skład zabiegu wchodzi analiza zapachów i określenie żywiołu, peeling całego ciała i masaż stemplami. Polecany osobom lubiącym łagodne techniki relaksacji. 

Masaż tajski

Masaż ten jest jedną z czterech gałęzi tradycyjnej medycyny Tajów. Jego podstawy zostały stworzone 2,5 tysiąca lat temu w Indiach z wykorzystaniem zasad ajurwedy oraz technik yogi. W masażu tajskim dokonuje się synteza wielu technik naciskania ciałem, refleksologii, pracy nad udrożnieniem kanałów energetycznych, rozciągania oraz yogi. Praktykujący ten typ masażu terapeuci wykorzystują więcej elementów własnego ciała niż w innych szkołach. Używają nie tylko dłoni i kciuków, lecz także stóp, łokci, przedramion i kolan. 

Osoba poddawana masażowi przyjmuje wiele pozycji, wywodzących się z pięciu zasadniczych postaw leżenia: tyłem, przodem, bokiem, a także postawy odwróconej i leżącej. Masaż odbywa się na macie rozłożonej na podłodze. Wokół maty musi być sporo miejsca po to, by masażysta mógł swobodnie przenosić środek ciężkości ciała w różne położenia nad pacjentem i wokół niego. Niekiedy nawet chodzi on po ciele masowanego, utrzymując równowagę dzięki rozwieszonym w górze linom. 

Jest to zabieg suchy (bez namaszczania oliwą) wykonywany przez cienkie, luźne ubranie. Techniki są powolne i rytmiczne. Masaż może być jednak czasami nawet bolesny. Masażysta rozluźnia mięśnie, a następnie dokonuje ich rozciągania, tak by u masowanego poszerzyć zakres ruchów. Podobnie jak yoga, masaż ten rozciąga ciało, rozluźnia je i uwalnia zgromadzone w nim napięcia. Stanowi więc doskonałą alternatywę ćwiczeń dla osób, które nie mogą ich wykonywać z przyczyn zdrowotnych. Jest też dobrym uzupełnieniem yogi. Masaż daje świetne wyniki relaksacyjne. Istnieje kilka typów masażu tajskiego, m.in. masaż tajski stóp i masaż tajski ziołowy.

Masaże egzotyczne

Masaże egzotyczne to kumulacja wiedzy oraz technik stosowanych od wieków przez szamanów, medyków a także społeczności wielu różnych krajów. To podróż po licznych kontynentach. Masaże egzotyczne to praca nie tylko z napięciami na naszym ciele, ale również z energią i emocjami. To spojrzenie na człowieka jako całość. Niektóre techniki opierają się na masażu klasycznym, wzbogaconym o dodatkowe elementy (kamienie, stemple, miotełki bambusowe, analizę określająca żywioł, masaż miękką częścią przedramion). Stosowane są łagodne i intensywne techniki relaksacji. 

Masaże egzotyczne wykonywane są na bazie rozmaitych mieszanek olei (często bardzo duże ilości) lub są masażami na sucho (przez ubranie). W niektórych zabiegach wykonywany jest masaż twarzy lub głowy dla uzyskania głębszego stanu relaksacji.

Aromaterapia, masaz aromaterapeutyczny

opublikowane: 3 cze 2010, 10:54 przez kurs masaz tajski warszawa

artykul z kwartalnika "niewidomy masazysta" nr 2 1994 r. 

ZBIGNIEW SITKO

W aromaterapii wprowadza się 
do organizmu, poprzez układ 
oddechowy i skórę, olejki 
eteryczne. Przenikanie odbywa się 
przez pory skóry, którymi olejki docierają 
do układu krwionośnego i limfatycznego 
oraz do zakończeń nerwowych 
w skórze. Olejki wdychane 
poprzez płuca dostają się do 
układu krwionośnego. 

Najbardziej intensywną metodą 
terapii zapachowej jest masaż, ponieważ 
praktycznie łączy on w sobie 
dwa sposoby leczenia. Sam masaż, 
jak wiadomo, to znakomity sposób 
na wiele dolegliwości. Wprowadzenie 
przez skórę olejków eterycznych 
w trakcie masażu wzmaga efekt terapeutyczny 
zabiegu i zacieśnia bezpośredni 
kontakt pacjenta z aromaterapeutą, 
który zazwyczaj ma pewne 
zdolności bioenergoterapeutyczne. 

Niektórzy aromaterapeuci przechodzą 
szkolenie w tym zakresie, 
dzięki czemu pacjenci zyskują jeszcze 
jeden efekt uzdrawiający. W trakcie 
masażu unoszące się w powietrzu 
olejki oddziałują na zmysł węchu 
pacjenta. Ponadto masażowi towarzyszy 
niesłychanie ważny element 
relaksu. Czas trwania zabiegu pozwala 
pacjentowi na ogromnie ważny, 
z punktu widzenia terapii, odpoczynek 
i zajęcie się sobą. 

Naturalne olejki eteryczne to substancje 
o dużym stężeniu i bardzo 
silnym działaniu. W Wielkiej Brytanii 
w sprzedaży znajdują się olejki 
oznakowane jako aromaterapeutyczne. 

Jest to mieszanina dwóch 
procent olejku eterycznego z tak 
zwanym „olejem nośnikowym", 
przeznaczona do masażu. Niekiedy 
olejki są dodawane do innych, a ich 
trwałość jest skrócona z kilku lat do 
kilku miesięcy. 

Pozyskanie olejków eterycznych 
jest bardzo kosztowne i wymaga 
specjalistycznego sprzętu. Można je 
otrzymać przez destylację, poddając 
działaniu pary wodnej, lub przez 
macerację tłuszczami. Obie metody 
są pracochłonne, wymagają najlepszych 
materiałów i skomplikowanego 
sprzętu. Aby otrzymać minimalną 
ilość olejku, przykładowo 30 g olejku 
różanego, potrzeba 112 kg płatków 
róży. Niemożliwa jest zatem 
produkcja olejków sposobem domowym. 

Ciągle trwają próby otrzymania 
olejków syntetycznych. Przy produkcji 
perfum i niektórych zapachów 
stosowane metody przyniosły sukces. 

Większe wymagania stawia się 
jednak olejkom syntetycznym wykorzystywanym 
do celów leczniczych. 
Każdy z olejków jest kom
pozycją wielu czynnych i skutecznych 
składników, których oddziaływanie 
jest różne. Mogą one na przykład 
zmiękczać skórę, działać 
ochronnie, odstraszać owady. Żadna 
syntetyczna substancja nie posiada 
wszystkich tych naturalnych 
właściwości. 

Kupując olejek należy sprawdzić, 
czy został on poddany testowi czystości 
(podstawowy wskaźnik dobrej 
jakości) oraz czy sposób jego przechowywania 
był prawidłowy. Nie 
warto kupować olejków eksponowanych 
w miejscach nasłonecznionych, 
lub przechowywanych w naczyniach 
z jasnego szkła. Olejki muszą 
być rozlewane do ciemnych, 
szczelnie zamykanych opakowań 
i trzymane w ciemnych, chłodnych 
miejscach (jeżeli jest to olejek zmieszany 
już z olejem nośnikowym, nie 
trzeba przechowywać go w lodówce). 

Pewną gwarancją jakości jest również 
cena. Zwykle czyste, naturalne 
olejki z jaśminu, neroli (kwiat 
pomarańczy gorzkiej), róży, są droższe 
około 150 razy od kamforowego, 
eukaliptusowego i słodkiej pomarańczy. 

Cena większości olejków 
jest 3-4-krotnie wyższa od ceny 
kamfory. 

Olejki stosowane przy masażu 
przenikają przez skórę łatwiej niż 
zwykłe oleje roślinne; potrzebują 
20-70 minut, by wniknąć do układu 
krążenia. Ich działanie odczuwa się 
znacznie dłużej. Wybór olejku jest 
sprawą indywidualną. Jego zapach 
może działać stymulująco lub relaksująco. 

Jest on bezpośrednio odbierany przez zmysły, dlatego gdy wydaje się nieprzyjemny, może nawet 
spowodować nudności. Olejki, 
w połączeniu z masażem, przynoszą 
ulgę, zmniejszając napięcie w stresach. 
Wiele olejków to środki przeciwbakteryjne, 
skuteczne w leczeniu 
zarówno schorzeń wewnętrznych, 
jak i skórnych. Olejki wraz 
z masażem pobudzają krążenie krwi, 
pomagają w regeneracji komórek 
skóry, usuwają stare, nadając skórze 
gładkość, pomagają też usuwać 
zbędne metabolity, pobudzając krążenie 
w układzie limfatycznym. 
Szczegółowy opis właściwości 
poszczególnych olejków, omówienie 
możliwości ich zastosowania razem 
z odpowiednimi nośnikami 
i w określonych połączeniach (mieszankach) 
na konkretne dolegliwości 
i schorzenia, jest możliwe tylko 
na kilkudniowym kursie. Tu jedynie 
można przedstawić niektóre 
ogólniejsze schematy postępowania. 

A oto kilka przykładów wyszczególnionych 
przez Mrs. Lesley Bremness 
w „Wielkiej księdze ziół". 

Do tłustej skóry można stosować 
olejek: cedrowy, jałowcowy, ilangowy 
(ylang-ylang), cytrynowy; do 
suchej zaś - rumiankowy, z geranium 
(pelargonii), szałwii muszkatołowej, 
jaśminowy, lawendowy, 
neroli. 

Dla złagodzenia trądziku i innych 
skórnych wyprysków stosujemy: jałowiec, 
rumianek, cedr, eukaliptus, 
lawendę, palczatkę. 

Elastyczność skóry zwiększy i pomoże 
w regeneracji jej komórek: 
lawenda, rumianek, nagietek, jaśmin, 
kadzidła, mirra. 

Stany zapalne skóry łagodzi masaż 
aromaterapeutyczny z olejkiem 
cyprysu, fenkułu (kopru włoskiego), 
pelargonii (geranium) i jałowca. 

W apatii nastrój poprawi jaśmin 
i rozmaryn. 

W depresji pomagają olejki: kamforowy, 
rumiankowy, jaśminowy, 
tymiankowy, bazyliowy, bergamotowy 
i z szałwii muszkatołowej. 
Olejki eteryczne mają wysokie 
stężenie. Dlatego przed użyciem 
trzeba rozpuścić ich kilka kropli 
w tak zwanym oleju nośnikowym, 
czyli „oliwce", pomagającej przesuwać 
się rękom gładko po skórze. 

Oleje nośnikowe to przeważnie oleje 
roślinne, otrzymywane z prasowanych 
na zimno nasion. Nie parują 
one w podwyższonej temperaturze, 
tak jak olejki eteryczne, ale wystawione 
na działanie powietrza jełczeją. 

Wymieszany olejek zachowuje 
swoje właściwości przez 2-3 miesiące. 

Nie należy więc sporządzać 
więcej mieszanki niż można spożytkować 
w tym czasie. Gotową mieszankę 
powinno się przechowywać 
w ciemnej, szczelnie zamykanej butelce, 
w chłodnym i suchym miejscu. 
Dobry nośnik przenika skórę, ułatwiając 
olejkowi eterycznemu 
wchłanianie się. Powinien być on 
absolutnie czysty, najlepiej bezwonny 
lub z lekkim zapachem. Oto 
niektóre nośniki: 

• olej z pestek brzoskwini lub 
moreli, o tych samych zaletach co 
olej migdałowy, ale droższy; 

• olej kukurydziany, sojowy i 
słonecznikowy - dobre: olej sojowy 
jest miły w dotyku, olej słonecznikowy 
zawiera witaminę F, ale w Wielkiej 
Brytanii rzadziej się go stosuje; 

• olej migdałowy - bardzo popularny 
nośnik o delikatnym zapachu, 
bogaty w białka, wolno jełczeje 
na powietrzu; * 

• olej z orzechów laskowych 
-wnika głęboko w skórę, odżywia ją 
i pobudza krążenie; 

• olej sezamowy - trwały, mocny 
kolor i zapach mogą go dyskwalifikować, 
w Skandynawii stosowany 
jest w łuszczycy i przy wypryskach 
skóry; 

• olej z nasion simondsji-trwały, 
wygładza skórę, stosowany przy 
trądziku; 

• olej z nasion winogron - bardzo 
dobry i czysty, znakomicie natłuszcza; 

• oliwa (z oliwek) - uspokaja, 
działa łagodząco przy zmianach reumatycznych 
i świądzie oraz dolegliwościach 
skórnych, jej zapach może 
być silniejszy od zapachu olejku 
eterycznego. 

Wymienione niżej oleje, z powodu 
ich właściwości, stosuje się 
w masażach w małych dawkach: 

• olej z awokado - odżywczy 
i penetrujący (dobrze wnikający), 
staje się lekki przy masowaniu dużych 
powierzchni; 

• olej marchewkowy - łagodzi 
i odmładza, szczególnie dobry do 
masażu szyi, bogaty w witaminy; 

• olej nagietkowy ze zmacerowanych 
płatków - łagodzi popękaną, 
zniszczoną skórę; 

• olej z kiełków pszenicznych 
- odżywczy, bogaty w witaminę E, 
tłusty, jest najlepszym naturalnym 
przeciwutleniaczem; 

• olej z wiesiołka - stosowany 
przy łuszczącej się skórze i łupieżu, 
według najnowszych badań olej 
z nasion ogórecznika ma podobne 
właściwości. 

Olejki sprzedawane są w m i I i litrowych 
opakowaniach. Jeden 
mililitr to mniej więcej 20 kropli 
olejku. 

Do 60 gramów oleju nośnikowego 
należy dodać od 15-30 kropli 
olejków eterycznych. W poszczególnych 
wypadkach stosujemy różne 
stężenia, zaczynając od mniejszych, 
bardziej pomocnych przy problemach 
natury psychicznej - do większych, 
skuteczniejszych przy dolegliwościach 
somatycznych. 

Masaż całego ciała wymaga użycia 
2-4 łyżek przygotowanej mieszaniny 
(roztworu). Do luksusowego 
masażu należy sporządzić mieszaninę 
z jednej łyżeczki oleju z kiełków 
pszenicznych (naturalny przeciwutleniacz), 
jednej łyżeczki oleju 
awokado (odżywczy i penetrujący) 
i uzupełnić do objętości 60 gramów 
innym olejem nośnikowym. Do oleju 
na koniec dodajemy odpowiednią 
ilość kropli zestawu olejków eterycznych. 

W wyborze odpowiedniego olejku 
kierować się trzeba nie tylko 
działaniem aromaterapeutycznym, 
ale także tym, czy zapach podoba się 
pacjentowi. Zazwyczaj używamy 
dwóch lub trzech, czasami czterech 
olejków. Każdy z nich ma inne właściwości. Olejki eteryczne, podobnie jak perfumy, są mniej lub bardziej 
lotne. Łatwiej lotne mają działanie 
stymulujące i poprawiają nastrój; 
mniej lotne zaś uspokajają i są bardziej 
trwałe. Dla uzyskania równowagi 
powinno się dobrać po jednym 
olejku z każdej grupy. 

Autorka „Wielkiej księgi ziół" 
- Lesley Bremness, przystępując do 
relaksującego masażu syna, proponuje 
mu: eukaliptus, jałowiec, lawendę, 
majeranek, rozmaryn, szałwię, 
tymianek (wszystkie pomocne 
przy bólach mięśniowych), ale zachęca 
go do wybrania trzech. Kierując 
się zapachem, wybiera -jak pisze 
Bremness - zwykle eukaliptusowy, 
tymiankowy i z szałwii. Są one lotne, 
a więc poprawiają nastrój. 
Ze szczegółowego zestawienia 
mieszanek przykładowo wymienić 
może warto, że 60 gramów nośnikowego 
oleju, gdy masaż stosowany 
jest z powodu skurczów mięśniowych, 
należy zmieszać z 10 kroplami 
olejku z bazylii, 8 kroplami 
olejku cyprysowego i 8 kroplami 
olejku majerankowego. 

Natomiast 
w przypadku boli mięśniowych dobrze 
jest zastosować olej nośnikowy 
z orzechów laskowych i dodać 
8 kropli olejku z bergamoty, 8 kropli 
kolendrowego, 6 kropli eukaliptusowego, 
8 kropli rozmarynowego. 

Lecząc masażem pachnącym nadciśnienie 
tętnicze najlepiej zastosować 
po 10 kropli olejku z szałwii, 
lawendy oraz ylang-ylang. Do leczenia 
astmy można zastosować 
4 krople olejku z hyzopu, 8 kropli 
lawendowego, 8 kropli sosnowego, 
8 kropli rozmarynowego. Oczywiście 
w przypadku schorzeń alergicznych, 
przed rozpoczęciem terapii zapachowej 
trzeba przeprowadzić odpowiednie 
testy na czynniki uczulające, 
o czym należy wspomnieć przy 
omawianiu techniki masażu aromaterapeutycznego. 

Lesley Bremness 
„Wielka księga ziół", 
Wyd. „Wiedza Powszechna", 
Warszawa 1991 r.

Masaż chiński

opublikowane: 14 maj 2010, 10:30 przez kurs masaz tajski warszawa   [ zaktualizowane 10 mar 2011, 09:43 ]

NIEWIDOMY MASAŻYSTA Nr 1-153 KWARTALNIK 1995

Mgr PIOTR BIAŁEK 

Pośród wielu technik leczniczych 
Wschodu, poniżej opisany 
masaż, jest może najbardziej 
zbliżony do jego formy klasycznej. 

Występuje w nim głaskanie, 
rozcieranie, ugniatanie i uderzanie 
połączone z wibracją oraz dodatkowo: 

ruch szczypiący i naciskanie 
punktowe. Propagatorzy masażu 
chińskiego zwracają uwagę na jego 
skuteczność, uniwersalność stosowania, 
szybki efekt (uczucie ulgi i odprężenia u pacjenta), łatwość nauki, możliwość stosowania go jedną 
ręką, uniezależnienie od miejsca 
czy sytuacji (nawet w warunkach 
polowych) i brak efektów ubocznych. 

Zachowując poniższe zasady, 
działamy dla dobra pacjenta i siebie. 

. Pierwszy dotyk powinien być 
bardzo delikatny. Muskamy, ledwie 
dotykając ciała pacjenta. Później 
zwiększamy nacisk, aż do odczuwania bólu. Kontrolujemy to odczucie, przeprowadzając ciągły wywiad 
słowny; następnie ucisk powinien 
znów maleć, aż do muskania. Organizm 
pacjenta nie doznaje wówczas 
stresu, wywołanego naszym 
działaniem - reakcje fizjologiczne 
nie są gwałtowne. 

. W czasie pracy nie należy się 
spieszyć, wszelkiego rodzaju "zrywy" 
i gwałtowne spowolnienia są 
niedopuszczalne. Musimy wypracować 
ruch nieustępliwy, płynny, 
bez zatrzymywania. 

. Muskanie bardzo silnie oddziałuje 
na struktury zewnętrzne 
organizmu. Pełny nacisk wpływa 
na struktury głębokie, powodując 
oddziaływanie słabsze, ale długotrwałe. 

. Inaczej postępujemy w przypadku 
dolegliwości świeżej, a inaczej, 
kiedy trwa ona długo. Nowa 
dolegliwość często wiąże się z silnymi 
reakcjami organizmu, takimi 
jak: zawroty głowy, nudności, omdlenia. 
Musimy je najpierw zneutralizować. 

Natomiast dolegliwość 
długotrwała lub chroniczna wymaga 
opracowania całego ciała pacjenta 
w następujący sposób: od głowy 
do tułowia, od tułowia do kończyn, 
z tyłu do przodu, od strony 
lewej ku prawej. 

. Powinniśmy być przyjaźnie 
nastawieni do pacjenta, rozumieć 
jego troski i obawy; unikniemy 
w ten sposób szablonu. Należy pamiętać, 
że masaż chiński, podobnie 
jak i inne techniki lecznicze Wschodu, 
jest bardziej sztuką niż rzemiosłem. 

Metodyka i techniki 
wykonywania 
masażu chińskiego 

Zasady masażu chińskiego są 
zbliżone do reguł masażu klasycznego. 

Do opracowywania terapeuta 
wykorzystuje część dłoniową 
i grzbietową rąk. Zazwyczaj pracuje 
on na obnażonym ciele pacjenta. 

W obawie przed silnym jego wychłodzeniem, 
można wykonywać 
zabieg również przez lekką odzież 
bawełnianą. Dopuszcza się każdą 
pozycję wygodną dla pacjenta; 
może on siedzieć, stać bądź leżeć. 

Kierunek ruchu masażu chińskiego 
jest spójny z klasycznym, tzn. do 
serca lub w kierunku węzłów limfatycznych. 

W odróżnieniu od masażu 
klasycznego, wykonujemy ten 
rodzaj leczenia przez węzły limfatyczne 
bądź miejsca szczególnie 
wrażliwe na ucisk. Ruch powtarzamy 
wielokrotnie, pamiętając, że cały 
zabieg ma trwać ok. 20 min. 

Czasami należy masować pacjenta 
z przerwą trwającą minimum 1 godzinę. 

Podstawowe techniki: 

- Ucisk palcami: technika ta 
bywa wykonywana zawsze oburącz. Pracuje kciuk, wykonując lekkie ruchy po linii prostej do przodu, 
do tyłu i na boki. Efektem ma 
być zaczerwienienie opracowanej 
przestrzeni. Powyższą technikę stosujemy 
na głowie, czole, szyi, żebrach. 

W przypadku pracy z dziećmi 
jest to technika podstawowa i jedyna. 

- Ucisk kostkami stawów: ręką 
złożoną w pięść ze schowanym w 
środku kciukiem, jak byśmy chcieli 
"wcisnąć się w pacjenta", lekko kołyszemy 
na boki. Technikę stosujemy 
na plecach, wklęsłych częściach 
łokci i kolan, na udach i karku. 

- Ucisk całą dłonią: najbardziej 
przypomina on głaskanie 
w masażu klasycznym. Inne są jednak 
przesłanki tej techniki, która 
nie zaczyna ani też nie kończy zabiegu. 

Stosując ją, możemy zmniejszyć 
bądź zwiększyć przepływ energii 
(masując od tułowia do kończyn), 
zredukować obrzęki (masując 
od kończyn do tułowia). Technikę 
tę wykonujemy na górnych partiach 
brzucha, talii, kończyn, w dole 
nerkowym i odcinku lędźwiowym 
kręgosłupa. Można stosować ją również 
w odniesieniu do małych 
dzieci. 

- Ucisk wibrujący: technika 
wykonywana oburącz. Układ ręki 
podobny do "wyciskania" w masażu 
klasycznym, przy czym kłąb małego 
palca i palców opozycyjnych 
nie jest uniesiony. Ruch zgniatający 
wykonujemy prostolinijnie do 
przodu (w górę), do tyłu (w dół). 

Zabieg ułatwia przepływ energii 
przez opracowywaną partię ciała. 

- "Szczęki kraba": dłoń wykonuje 
ruch do środka (palce ułożone 
tak, jak byśmy ściskali piłeczkę), 
z dołu do góry i z powrotem. Technika 
ta powoduje lekkie zaróżowienie 
ciała. Jest ona skuteczna przy 
usuwaniu bólu i obrzęku z opracowywanego 
fragmentu grup mięśniowych 
bądź ścięgien. 

Technika "szczęki kraba" 

- "Szczypce raka": ręka ułożona 
swobodnie, nie jest zamknięta 
w pięść. 

Ruch wykonuje palec wskazujący 
i średni, rozwierając "szczypce" i zaciskając. 

Odmiana tego chwytu, 
stosowana na ramionach, przypomina 
ugniatanie okrężne w masażu klasycznym. "Szczypce raka" stosujemy punktowo, nie wykonując dodatkowej 
manipulacji, aż do bardzo 
wyraźnego odczynu. Często w miejscu 
opracowywanym pojawia się 
obrzmienie, świadczące o stanie organizmu 
pacjenta: jasny kolor - wyczerpanie 
organizmu, wychłodzenie, 
ciemny - nadmiar energii, ogień 
wewnętrzny. 

- Skręcanie: technika wykonywana 
oburącz. Ręce składamy w 
pięść, z kciukiem umieszczonym 
na zewnątrz. Ruch złożony posuwisty 
w górę, wykorzystuje możliwości 
nadgarstka. Technikę tę stosujemy 
w czasie opracowywania pleców. 

- Ucisk szybki: wykonywać go 
można ręką złożoną w pięść, ręką 
otwartą, samym kciukiem. Warun-kiem jest szybkie, rytmiczne uciskanie, które zaczynamy lekko, potem 
intensyfikujemy je, kończąc lekkimi 
ruchami. Technika, przydatna 
w opracowaniu skroni, klatki piersiowej, 
pleców i brzucha. 

- Ucisk "szczypiący": jest to 
technika znana z akupresury czy 
digitopunktury, polegająca na silnym 
punktowym ucisku na miejsca 
"alarmowe". Wykonujemy ją dwoma 
kciukami lub kciukiem i palcem 
wskazującym. 

- Opukiwanie: wykonywać je 
można końcami palców lub całą 
dłonią (znana z masażu klasycznego 
tzw. łódeczka).Liczy się tu wydatkowana 
przez masażystę energia, 
nie należy więc "oszczędzać" pacjenta. 

Jest to działanie gwałtowne, 
przeprowadzane na plecach. 
Omówione powyżej techniki służą 
przede wszystkim opracowywaniu 
poszczególnych przypadków, 
takich jak: przeziębienie, bezsenność 
czy bóle gardła. Zostały one 
opisane w książce dr. Yoshio Manaki 
i dr. lana A. Urquhartą pt. "Masaż 
chiński". 

Występują dwie formy masażu 
chińskiego wywołujące dobre samopoczucie 
pacjenta. Pamiętać musimy 
o tym, że wydatkujemy nie tylko 
energię fizyczną, powodującą odczyn 
skórny czy wyraźne przemieszczanie 
się tkanki, ale również energię 
psychiczną, taką samą, jaką oddziałują 
bioenergoterapeuci. Istnieje pewne 
niebezpieczeństwo "przeładowania" 
pacjenta. Inny problem to 
pacjent - nałogowiec; alkohol, kawa, 
mocna herbata, tytoń są czynnikami, 
o których masażysta, przystępujący 
do masażu chińskiego, powinien 
wiedzieć. To samo dotyczy środków 
hormonalnych, leków psychotropowych 
czy narkotyków używanych 
przez pacjenta. Dobre samopoczucie 
wiąże się z nie zatrutym 
organizmem. Chorzy mogą 
odczuwać nawet silne dolegliwości. 

Są one zależne od występujących 
u nich schorzeń. Przede wszystkim musimy pacjentowi wyjaśnić, że spotkanie z masażem nie może 
być jednorazowe. Cykl zabiegów 
obejmuje 7, 14, 21 spotkań; dzieciom 
zazwyczaj wystarcza seria 
7-miu, dorosłym 14-tu, natomiast 
osobom powyżej 50. roku życia - 21. 

Masaż ogólny typu 1. 

Obszarem jego działania jest głowa, 
szyja i ręce. Rozpoczynamy od 
punktu umieszczonego między 
brwiami. Lekki ucisk szczypiący wykonywany 
jest na boki, wzdłuż brwi, 
w kierunku skroni i z powrotem. 

Następnie przesuwamy się trochę 
wyżej i powtarzamy ruch, aż do linii 
włosów. Zmieniamy technikę na 
ucisk palcami i idąc po linii włosów, 
kierujemy się ku szyi, schodząc do 
niej za uchem. Na szykmasaż przeprowadzamy 
obszerniejszymi ruchami, 
ale bardzo delikatnie. Wchodząc 
na ramiona, zmieniamy technikę 
na ucisk całą dłonią, idąc od 
szyi do stawów barkowych. Ręce, 
aż do palców, masujemy pojedynczo, 
najpierw jedną, potem drugą 
rękę, stosując obustronny ucisk całą 
dłonią. Po dojściu do palców, lekko 
naciągamy każdy z nich i wracamy 
masażem aż do stawów barkowych. 

Następnie opracowujemy drugą rękę. 

Wracamy od stawów barkowych, 
masując symetrycznie ramiona, 
szyję i głowę, do pozycji wyjściowej. 

Opisany powyżej masaż 
aktywizuje następujące meridiany: 
płuc (usprawnia czynność narządu oddechowego), jelita grubego (usprawnia czynność śluzówek i odtruwa 
ustrój), serca (wywiera dodatni 
wpływ na psychikę), jelita cienkiego 
(poprawia stan błon śluzowych 
oraz działa przeciwskurczowo 
na mięśnie gładkie), osierdzia 
(wzmacnia i równocześnie uspokaja 
serce i czynność krążenia), potrójnego 
ogrzewacza (usprawnia czynność 
układów: oddechowego, trawienia 
i moczopłciowego). Płynnie 
przechodząc od czoła aż do czubków 
palców i z powrotem, działamy 
tonizująco równocześnie na kilkadziesiąt 
punktów. Stąd tak doskonałe 
rezultaty masażu chińskiego. 

Masaż ogólny typu 2. 

Rozpoczyna się on podobnie jak 
poprzedni, lecz opuszczając szyję, 
kieruje się ku kości krzyżowej (ucisk 
kostkami stawów) wzdłuż kręgosłupa. 

Na poziomie pierwszego otworu 
krzyżowego masażysta skręca 
i przechodzi przez biodro na zewnętrzną 
stronę uda (stosujemy dwie 
techniki - ucisk palcami i ucisk 
wibrujący). Dochodzimy do kolana, 
które masujemy po "rozprężającej 
się spirali" (ucisk całą dłonią). Idziemy 
dalej do palców stopy (ucisk 
wibrujący), które naciągamy podobnie 
jak w przypadku rąk. Powrót 
jest po tej samej drodze, z tym, że 
znów wchodząc na plecy, stosujemy 
technikę skręcania. Szyję i głowę 
opracowujemy jak w masażu typu 1. 

W wyniku naszego działania pobudzamy meridiany: - żołądka (usprawnia układ narządów trawienia, wywiera 
działanie uspokajające w 
przypadku podrażnienia psychicznego), 
śledziony i trzustki (reguluje 
trawienie, usprawnia tkankę łączną), 
pęcherzyka żółciowego (działa 
rozkurczowo oraz wywiera uspokajający 
wpływ na psychikę), wątroby 
(reguluje procesy przemiany materii, 
pobudza proces asymilacji i odbudowy 
tkanek), nerek (ma działanie 
regulujące i usprawniające nerki 
i nadnercza, powoduje odtrucie 
ustroju i dostarcza energii), pęcherza 
moczowego (odtruwa i oczyszcza 
ustrój). Można stosować masaże 
typu 1. i 2. razem i osobno, 
zależnie od potrzeb pacjenta. Należy 
pamiętać o ich wielkiej sile wywieranej 
na ustrój. Konkretne recepty 
z pracy dr. Manaki i dr. Urquharta: 

1. Skurcze nóg: 
- ucisk wibrujący na dolnej kończynie 
(udzie), 
- opukiwanie na zewnętrznej 
stronie kolan, 
- ucisk rytmiczny na powierzchni 
zewnętrznej łydek, 
- ucisk całą dłonią na kończynie 
w dół. 

2. Bóle reumatyczne: 
- masaż ogólny typu 1. i 2., 
- ucisk palcami na ramionach: 
meridian płuc Liequex i p. 6; meridian 
osierdzia Laogang, meridian 
serca p. 8, 
- rytmiczny ucisk "ciepłymi rękami" 
na wszystkie aspekty spojeń kolanowych i innych bolesnych miejsc - nacisk z wewnątrz na zewnątrz. 

3. Sztywność karku: 
- ucisk kostkami stawów na górnych 
kończynach, 
- masaż ogólny typu 2. - tylko 
odcinek głowa-ramiona, 
- "lekkie ruchy karku po 20 razy, 
a następnie szybkim ruchem obrót 
całą głową". 
Uwaga! Niebezpieczne (przyp. 
aut), 

- "przed masażem: okryj pacjenta 
ciepło i zastosuj relaks w pozycji 
leżącej". 

Z własnych doświadczeń 

Masaż chiński poznałem dzięki 
uprzejmości Chińczyka zamieszkałego 
w Polsce kilkanaście lat temu. 

Był to masaż ogólny typu 1. i 2. 
Praca mojego nauczyciela zrobiła na 
mnie silne wrażenie płynnością ruchów, 
nieustępliwością i wyczuciem. 

Wydawało mi się, że jest to 
dar, który posiadają tylko Chińczycy. 

Problemem była emisja bioenergii, 
wyzwalana w moim organizmie 
w czasie zabiegu. Pacjenci zostali 
"przeładowani". Odczuwali nadmiar 
energii, opisywany przez nich jako 
niemożliwość zaśnięcia. Konieczny 
był mój "chłodny", ale przyjazny stosunek 
do pacjenta. Są osoby, które 
masaż ten odbierają powierzchownie, 
jako pewnego rodzaju ciekawostkę, 
a nie zabieg leczniczy. Wiąże 
się to często z bardzo poważnymi blokami energetycznymi na meridianach lub procesem chorobowym 
w fazie letalnej. Wówczas pomoc 
doświadczonego akupunkturzysty 
jest niezbędna. Dopiero po usunięciu 
stanów patologicznych na meridianach 
nasza działalność może 
przynieść dobre efekty. Nie należy 
również przedłużać czasu masowania. 

"Miesiąc księżycowy" (21 dni) 
całkowicie wystarcza. Później może 
zaistnieć "nałóg masażowy", tzn, że 
pacjent będzie wymagał prawie codziennej 
obecności terapeuty, skarżąc 
się na coraz to inne dolegliwości. 
Wiąże się to ze strefą psychiczną, 
pewnego rodzaju "poddaniem 
się" organizmu pacjenta naszej woli. 
Należy tego za wszelką cenę uniknąć. 

Przerwa między cyklami masażu 
chińskiego powinna trwać tyle, 
ile trwał cykl. 

Konkretne recepty, zawarte we 
wspomnianej wyżej literaturze, są 
równie skuteczne, co preferowany 
przeze mnie masaż ogólny typu 1. 
i 2. Ci, którzy poznali tajniki akupresury, 
znajdą tam układy podobne 
do manipulacji akupresurzysty, tylko 
wykonane dynamicznie. Medycyna 
Wschodu za swoją naczelną 
zasadę uznaje bowiem podejście 
holistyczne do pacjenta. Nieważne, 
jakimi środkami się posługujemy, 
ważne jest dobro człowieka. 

LITERATURA: 

Yoshio Manaka, lan A. Urquhart: 
Masaż chiński. Bydgoszcz 1990. 
"Arcanum". s. 60.


1-3 of 3