Nieuwsflits

Vuurwerktraining 2017

Geplaatst 3 okt. 2017 04:03 door De Webmaster   [ 3 okt. 2017 04:19 bijgewerkt ]

Het najaar is weer begonnen en voor je het weet staan de feestdagen weer voor de deur. zo ook Oud en Nieuw. 
Voor honden niet altijd de leukste tijd van het jaar maar hoe bereid je je hond voor op die harde knallen van het vuurwerk? 

In november organiseert Hondenschool Mario's Dog Training Westland enkele keren een voorbereidende training voor vuurwerk.



Een les vuurwerktraining is natuurlijk niet voldoende om de angst van de hond voor harde geluiden volledig te behandelen. 
Wij geven u inzicht in het gedrag van de hond, de mogelijke oorzaken en veel belangrijker hoe ze hier zelf aan kunnen werken.

Tijdens deze vuurwerk training laten we de hond geleidelijk wennen aan de geluiden en geuren van vuurwerk en leren wij u waar u op moet letten en hoe u kunt reageren op de reactie van uw hond. Nu lijkt het wat vroeg maar voor je het weet is het weer zover! Wij leren u en de hond om op een verstandige manier om te leren gaan met knallen, vuurpijlen en andere oorzaken van schrikreactie.

Wij pretenderen niet dat wij in staat zijn om uw hond te trainen om alle vuurwerk situaties de eigenaar te kunnen zijn, wij leren u alleen hoe u uw hond kan begeleiden in deze situaties

Kosten: € 20,-  (Groep)
Prive-training ook mogelijk (en soms zelfs aan te raden) :€ 65,- per uur

Neem contact op met ons op voor meer informatie



Wanneer heeft een hond meer privileges dan een kind gekregen?

Geplaatst 3 okt. 2017 03:40 door De Webmaster   [ 3 okt. 2017 03:48 bijgewerkt ]


HOND IS VOLWAARDIG GEZINSLID 
Met interviews van o.a. filosoof Erno Eskens en hondentrainer Bert van Straten.

Ooit was de waakhond een hulpmiddel op pootjes dat een klap kon krijgen als-ie niet deed wat je zei. 
Tegenwoordig is de hond een volwaardig gezinslid, met soms meer privileges dan het kind.

Als kind had ik een hond. Om de boel een beetje te ontregelen, noemde ik hem Wodan. Achter die stoere naam school namelijk een klein, vrolijk, zwart-wit kwispelaartje. Merk: vuilnisbakkenras. Naar de huidige maatstaven een behoorlijk lelijke hond. Gaf niks: ‘mooi’ zat niet in zijn functieomschrijving.

Slapen deed Wodan in de schuur, in een niks-aan-de-hand-mand. Het steigerhouten hondenledikant met knuffeldeken en anti-slip onderlaag bestond nog niet. 



Achteraf bedenk ik me dat Wodan het ’s winters in die schuur misschien wel koud had. Ik heb hem er nooit over gehoord.

Wodan at brokken. Niet te veel, want hij schrokte ’s avonds ook alle etensresten van het gezin naar binnen. Bij voorkeur afgekloven kippenboutjes. Ja, van die botjes die vandaag de dag op nummer 1 staan op de ‘geef dit nooit aan je hond want daar stikt-ie zeker in-lijst’.

Hondensnoepjes? Aanstellerij. Puppycursus? Dat was ‘gekkigheid’, hooguit bedoeld voor baasjes die zelf behoorlijk in de war waren. Wij wisten met ons boerenverstand heus wel hoe je een hond moest opvoeden. Met in het begin een enkele corrigerende tik, maar algauw was boos aankijken of een stemverheffing (‘nee!’) genoeg; Wodan luisterde heel goed.

Ook handig: hij liet zichzelf uit. Wodan kuierde de hele dag, bijna onafscheidelijk van mijn vader, op het tuindersbedrijf rond. En ja, dan stuitten we wel ’ns op een drol. Boeien.

Misschien nog wel het belangrijkste: Wodan deed waarvoor-ie was aangesteld, hij waakte. Soms een beetje té, bijvoorbeeld die ene keer toen hij op de laan voor ons huis een wielrenner-op-topsnelheid de sloot in kefte. Terwijl de wielrenner scheldend het kroos van zijn kleding pulkte, droop Wodan met zijn oren in de nek af, dondersgoed aanvoelend dat dit foute boel was: hij werd verder nooit ‘kuthond’ genoemd.

Naar de dierenarts? Niet nodig. Nou ja, behalve tegen het einde van zijn leven, toen we merkten dat zelfs Wodans specialiteit, in volle vlucht tennisballen uit de lucht happen, niet meer zo lekker uit de verf kwam. De dierenarts constateerde dat de oude Wodan (15? 16? We vierden zijn verjaardag niet zo druk) zijn beste tijd had gehad. Die diagnose hadden we zelf ook al gesteld.
Een paar weken later was Wodan dood. Zielig, vonden we dat. Mijn vader groef in de achtertuin een gat waar hij Wodan in legde. Zo’n beetje bovenop Pinky, onze vorige hond. Zand erover. Geen koffie, geen cake.

Kerstman

Thuis vonden we niet dat Wodan per se ‘rechten’ had: hij was waakhond en speelkameraadje, dat zeker. Maar in elk geval geen volwaardig gezinslid, zoals veel honden dat nu nadrukkelijk wel zijn. Of misschien wel meer dan dat, getuige de Facebook- en Instagram-accounts van viervoeters die op sociale media zijn uitgegroeid tot sterren. Waar honden paraderen met regenjasjes, bodywarmers en laarsjes (lang leve de chihuahua-shop), of zelfs zijn verkleed als kerstman. Andere tijden, andere ideeën.

Die opvattingen veranderen best snel, ziet filosoof Erno Eskens, die de hond als gezinslid een prima concept vindt. Met zijn boek Democratie voor dieren liep Eskens naar eigen zeggen nog voor de troepen uit. De filosoof pleitte in 2009 al voor meer rechten voor dieren, en vond destijds weinig gehoor. ,,Als ik een lezing hield, had ik de hele zaal tegen me’’, herinnert hij zich. ,,

En moet je nu zien: als ik dezelfde dingen vertel, is bijna iedereen het met me eens. Onze houding ten opzichte van dieren is - zeker de afgelopen tien jaar - heel sterk veranderd.’’ En, vermoedt Eskens, dat proces is zeker nog niet ten einde.

De verschuiving van ‘hond als gebruiksvoorwerp’ naar ‘menselijke hond’ juicht Eskens als gematigd dierenactivist dus toe. Met daarbij een flinke kanttekening. Want in onze omgang met dieren zijn ‘we’ natuurlijk nog altijd hartstikke hypocriet. ,,De hond beschouwen we wél als voorwaardig gezinslid omdat hij aaibaar is, terwijl we het blijkbaar nog steeds wel oké vinden dat kippen en varkens massaal lijden en worden afgeslacht in megastallen, die bovendien veel te vaak afbranden.’’

Voornaamste punt van Eskens is dat de ‘rechten voor de mens’ eigenlijk ook voor dieren zouden moeten gelden. En niet alleen voor huisdieren. ,,Nu heb je een zorgplicht voor dieren, zoals je ook een zorgplicht voor je huis hebt. 

Maar een huis is een ding, een hond niet. Als de rechten voor het dier een onvervreemdbaar recht zouden zijn, als het gelijkgeschakeld zou worden met de rechten van de mens, kun je een goede behandeling makkelijker afdwingen. 
Mensen mogen niet worden gemarteld; dieren ook niet. 
De rechtsgang wordt dan makkelijker; je komt er niet mee weg door te zeggen: het dier is maar een ding.’’

Anders dan in vroegere eeuwen zal vandaag de dag niemand meer hardop roepen dat dierenmishandeling best oké is. En als er een verwaarloosde hond wordt gevonden, hebben we de dierenpolitie, het asiel en de dierenambulance nog. Maar Eskens wijst erop dat onze sociale omgang met honden misschien helemaal niet zo sociaal is. Neem nou het fokken van rashonden, die voor veel geld - de wachtlijsten voor de labradoedel drijven de prijzen lekker op - worden verkocht. Eskens, ook actief bij Stichting Dier en Recht: ,,Met de stichting voeren we onder meer rechtszaken tegen fokkers van rashonden. Met rashonden heb ik helemaal niks. Veel rassen zijn zo doorgefokt dat de dieren allerlei erfelijke aandoeningen krijgen, bijvoorbeeld aan de heupen. En dan komt het dus voor dat je mooie rashond na twee jaar helse pijnen heeft en niet meer normaal kan lopen. Als je een wasmachine koopt die het al na twee jaar begeeft, komt de fabrikant er niet mee weg, dan eis je een nieuwe. Maar fokkers komen er nog vaak wél mee weg. De belangen van dieren zouden beter moeten worden gehoord.’’

Eskens heeft zijn hoop gevestigd op de politiek. ,,Dieren kunnen zelf geen wetten schrijven, maar verdienen een gelijke behandeling. Hoe meer onderzoek er wordt gedaan naar dieren, hoe meer ‘menselijke’ eigenschappen we ontdekken, of het nu gaat om empathie, emoties, pijn lijden of slimme vormen van samenwerking. En omdat dieren nu eenmaal niet zelf voor hun belangen kunnen opkomen, pleit ik voor vertegenwoordigers in de Eerste Kamer die bij elk besluit specifiek letten op gevolgen voor dieren.’’

Dat laatste klinkt wellicht opmerkelijk. Met in de Tweede Kamer al de Partij voor de Dieren, bij de laatste verkiezingen nog flink in de lift, zit het toch wel snor met het politieke geluid? Eskens: ,,Maar hun voorstellen worden vaak afgewezen. Al moet ik zeggen dat ook een aantal andere partijen steeds bewuster omgaat met de rechten en belangen van dieren. Misschien is dat wel het Partij voor de Dieren-effect, ja.’’

Gedragsproblemen

Bert van Straten, gedragstherapeut voor honden en auteur van Honden komen van Pluto, ziet ook dat de gemiddelde hondenbezitter socialer met de hond omgaat dan, pak ’m beet, 25 jaar geleden. Hij juicht dat toe, maar vraagt zich ook weleens af of we qua hondenopvoeding niet te ver zijn doorgeschoten. Met zijn bedrijf Pack Leader geeft hij trainingen voor hond en baas, met als specialisme het trainen van honden met gedragsproblemen. Vaak honden die, zoals Van Straten fraai verwoordt ‘wat hoger in de agressie zitten’. En ja, in zijn praktijk is het drukker dan ooit. Misschien wel omdat mensen wel érg begripvol met hun Rakker of Fikkie omgaan.

In hondenland woedt al langer een discussie over de manier van opvoeden van viervoeters, kort gezegd van laissez-faire (positief coachend) tot dwingend/-directief. Van Straten is voorstander van ‘duidelijk’. ,,Mens en dier verschillen niet zo veel van elkaar, in beide gevallen maakt ‘nee’ deel uit van de opvoeding.’’ En waar veel ouders tegenwoordig moeilijk ‘nee’ kunnen zeggen tegen hun kind, durven sommige hondenbezitters ook niets meer te verbieden, merkt Van Straten in de praktijk. De hondentrainer weet echter dat je pratend niet alles kunt oplossen. ,,Een hond voed je op met korte, duidelijke instructies. Simpel zijn in je denken en handelen en vooral niet te veel tekst gebruiken. Dus niet: ‘Wil je alsjeblieft even mooi gaan zitten voor het vrouwtje?’, maar ‘Zit!’ Dat klinkt misschien onaardig, maar is het juist niet: een lange zin bevat te veel klanken voor een hond, dat snapt-ie gewoon niet.’’

En zoals het niet handig is je kind de hele dag door Redbull te geven, geef je je hond ook niet onbeperkt hondenbonbons. Van Straten: ,,Corrigeren, bij een hond met een rukje aan de lijn, en belonen - een goedkeurende aai of een snoepje, dat snapt een hond. Maar er is wel een groot verschil tussen een hond en een kind: een kind gaat langzamerhand begrijpen waarom het iets niet mag, een hond niet. Een hond leert alleen door ervaren.’’

,,Ik ben zeker geen voorstander van je hond een schop geven. Maar weer even die vergelijking met een kind: het ene jochie luistert al als je iets op een normale manier zegt, het volgende kind moet je even bij de bovenarm vastpakken. Corrigeren moét soms gewoon. En voor de volledigheid: corrigeren is niet hetzelfde als afstraffen. Als een hond in de knieën van je 7-jarige buurmeisje hangt, vraag je toch ook niet netjes aan dat beest of hij daar alsjeblieft even mee wil stoppen? Dan grijp je snel in.’’

Geurlijn

Mens en hond verschillen dus wel degelijk van elkaar, maar in het straatbeeld worden de verschillen kleiner. Zo gaan de chihuahua’s mee naar de stad in een kinderwagen (pardon: pet stroller) - anders worden ze misschien moe. Eenmaal in de stad krijgen de beestjes, net als het baasje, een ijsje - anders is het oneerlijk. En omdat niet elk hondje even proper ruikt, is er ook al een hondengeurlijn ontwikkeld. Van Straten ziet dat soort hondengetrut los van waar het werkelijk om draait. ,,Parfum voor honden lijkt me niet goed. Maar ik ken genoeg mensen die gezellig hun Mechelse herder in bed toelaten en toch op een prima manier met hun hond omgaan. Het gaat erom dat je op een respectvolle, nuchtere manier met je dier omgaat.’’

Dat laatste onderschrijft filosoof Erno Eskens, ook auteur van Een beestachtige geschiedenis van de filosofie. Wie de rol en positie van de hond in de loop der eeuwen bekijkt, ziet dat er veel is veranderd. En dan moeten we beslist niet al te stoer doen over onze huidige omgang met dieren als ‘gelijkwaardig wezen’. ,,Als je nu een Middeleeuwer in onze tijd zou neerzetten en hij zou zien dat we beren- en hondenknuffels in wiegjes neerleggen, dan zou hij zich helemaal suf lachen. Maar ik weet ook bijna zeker dat wij op termijn met grote verwondering terugkijken op wat wij dieren vandaag de dag nog aandoen.’’

En over verwondering gesproken: nu vind ik het best vreemd dat Wodan vroeger in de schuur moest slapen. Ik hoop dat Wodan me vanuit de hondenhemel - want daar zit-ie - vergeeft. En dat hij zich tevreden omdraait in zijn warme, steigerhouten hondenledikantje.

Bron : ad.nl "Leo van Marrewijk"
foto / tekeningen : Anne Stalinski
Met interviews van o.a. filosoof Erno Eskens en hondentrainer Bert van Straten.




HR (hoog-risico honden) Gedragscursus

Geplaatst 29 sep. 2017 00:33 door De Webmaster   [ 29 sep. 2017 00:34 bijgewerkt ]

Vanaf volgend jaar (2018) is een gedragscursus verplicht voor honden die op de lijst van HR (hoog-risico honden) staan zonder stamboom 

Dat kan een groepscursus zijn, maar ook een privé cursus. 
Wij hopen u hier binnenkort meer over te kunnen informeren


Medische vakblad helemaal van het padje af

Geplaatst 9 sep. 2017 07:38 door De Webmaster   [ 9 sep. 2017 07:45 bijgewerkt ]

Ook het medische vakblad Medisch Contact is helemaal van het padje af

Medisch Contact is een Nederlands weekblad voor artsen en heeft tegenwoordig blijkbaar ook een mening over bepaalde hondenrassen zo is te lezen in een artikel van 06 september 2017 ,als auteurs van het artikel staan Paul Overgaauw en Iaira Boissevain vermeld,

Wij zijn uitermate geschokt over de wijze waarop het artikel over honden "Vechthonden" is opgesteld en is gepubliceerd met vooral de kop foto en de tekst "Vechthond gevaar voor volksgezondheid" Verder staat het artikel vol met onjuistheden (bv) : "Vechthonden zijn gefokt om zonder provocatie aan te vallen en te doden.

Dit doen ze niet omdat ze mishandeld zijn of verkeerd opgevoed. Aanvallen en doden zit in hun DNA"

Als antwoord op dit artikel is er door Rottweilerstart.nl een tegen artikel op hun website geplaatst 
Vechthond gevaar voor volksgezondheid??? Onzin!


Een bijzonder goed stuk op na aanleiding van een bijzonder negatief artikel in Medisch Contact en de zieke denkwijzen van Paul Overgaauw en Mr. ing. Laira Boissevain ( klik hier)


Alberto Stegeman vindt de term vechthonden helemaal geweldig

Geplaatst 4 sep. 2017 05:14 door De Webmaster   [ 4 sep. 2017 06:06 bijgewerkt ]

Alberto Stegeman van het televisieprogramma Undercover inNederland bij SBS6 heeft in zijn uitzending (Aflevering 143) van 3 september 2017 de plank redelijk misgeslagen.
In deze aflevering van Undercover in Nederland wilde hij oplichter Annika Elena van der Pluijm onder de aandacht brengen.
Annika laat een spoor van ellende achter en houd zich ook bezig met hondenhandel vooral deze honden worden uitgebreid besproken 


in de uitzending en Alberto lijkt er geen genoeg van te krijgen om de term vechthonden uit te kunnen spreken.

Annika heeft na een huisuitzetting 14 van haar honden ondergebracht in een hondenpension
( Dierenpension De Eersteling in Roswinkel ) echter betaald ze de pensionkosten ook niet.
Wanneer de mensen van het hondenpension de 14 honden terug brengen naar Annika vanwege een betalingsachterstand, gaat het volledig mis, twee van de honden raken in gevecht en Alberto lijkt er weer geen genoeg van te krijgen om de term vechthonden uit te kunnen spreken.

Naar mijn mening maken het televisieprogramma Undercover in Nederland, Alberto Stegeman, SBS6 ,Noordkaap TV Producties BV en de mensen van Dierenpension De Eersteling zich mede schuldig aan het organiseren van hondengevechten en dierenmishandeling.
Zoals in de uitzending is te zien worden de honden in een woonwijk in Schoonebeek aan het hek van het huis waar Annika woont vastgebonden met ondeugdelijk materiaal een van de honden ziet zelfs kans los te komen.
Wanneer de zoon van Annika een van de hond naar de achtertuin wil brengen waar nog meer honden zitten wordt er niet ingegrepen om dit te voorkomen hoewel in de uitzending duidelijk te zien is dat alles en iedereen dus ook de honden onder hoogspanning staan en heel erg gestrest zijn.

Dit is vragen om problemen en toch laten alle partijen het allemaal gebeuren en waarom?? is het domheid of sensaties tv maken ik denk zelf beide, maar de conclusie is wel dat de honden hier weer de dupe van zijn.



Undercover in Nederland - ‎[aflevering 3 september 2017]‎










De 10 misverstanden over agressie bij Rottweilers

Geplaatst 13 feb. 2017 02:35 door De Webmaster

Mijn ervaring is dat er maar weinig natuurlijke agressieve Rottweilers zijn. Agressie bij honden kan aangewakkerd worden door ervaringen in het verleden, gebeurtenissen, benadering of de omgeving. Als eigenaar heb je de verantwoordelijkheid om de mogelijke problemen te herkennen en erkennen en de noodzakelijk stappen te ondernemen om voorvallen van ‘agressie’ te voorkomen, verkleinen of te stoppen. Ongeacht het ras.

Misverstand 1: een Rottweiler die uitvalt naar andere mensen is agressief
Jouw Rottweiler beschermt de roedel, omdat er niemand anders is die dit doet. Instinctief neemt hij de rol van roedelleider op zich het kan ook onzekerheid of angst zijn. Dat is wat er instinctief gebeurt in een roedel. Deze honden krijgen heel vaak de titel agressief opgeplakt, terwijl dat lang niet altijd zo hoeft te zijn. Misverstand 2: een Rottweiler is agressief als hij uitvalt naar andere honden
Rottweilers zijn sociale roedel dieren met een leider en volgelingen. Als de plek van de roedelleider openblijft, zal het niet lang duren voordat je hond of een ander dier die rol op zich neemt. Het is belangrijk dat jij de rol van roedelleider vervult en kalme en zelfverzekerde energie uitstraalt.
Een roedelleider beschermt zijn roedel. En een hond doet dat in hondentaal. Wanneer er op welke manier dan ook een bedreiging ontstaat, ontstaat er een weerspiegeling en een instinctieve reactie van de hond. Dit kan zich uit door uit te vallen naar andere honden. Misverstand 3: een Rottweiler is agressief wanneer hij niet met kinderen om kan gaan
Deze vorm van agressie kan ontstaan door een gebrek aan socialisatie, bijv. omdat je hond is opgegroeid met volwassenen. Kinderen hebben een andere energie en willen graag veel spelen en rondrennen. Je hebt honden die daar op reageren (op welke manier dan ook).
Honden reageren op lichaamstaal en energie, ook van mensen. Voor een Rottweiler kan een kind een bepaalde energie hebben, waar hij niet meer overweg kan, of die erg opgewonden is. Ook ontstaat er vanuit het kind vaak bepaalde prikkelingen omdat je van een kind niet kunt verwachten dat hij/zij de lichaamstaal begrijpt en welk gedrag daarbij hoort. Misverstand 4: Een hond bijt uit agressie
Een Rottweiler kan om verschillende redenen bijten. Of het agressie is daar kun je over discussiëren. Ik denk dat je te maken hebt met gebrek aan leiderschap, een hond die altijd in je persoonlijke ruimte mag komen.
De oorzaak van bijtincidenten worden veelal veroorzaakt door de mensen. Omdat we de lichaamstaal van de Rottweiler verkeerd interpreteren. Ik hoor vaak dat mensen zeggen, ik ben wel goed in staat om hondentaal te lezen, maar ik ben wel gebeten. Bij mij gaat er dan een belletje rinkelen.
Dat Rottweilers kunnen bijten dat is een feit! Dat doen ze in de hondenwereld. In de mensen wereld is het geen gewenst gedrag. Aan ons de taak om dit aan te pakken, van jongs af aan. Misverstand 5: Bepaalde hondenrassen zijn bij voorbaat agressief
Je kent ze vast wel, de top-zoveel-lijst van agressieve hondenrassen. Denk aan de ‘pitbull’, Rottweilers, Cane Corso,Duitse herder, Dobberman, Husky en ga zo maar even door. Een tijd terug gingen er nog veel artikelen rond over de pitbull die bij voorbaat agressief is. Ik ben van mening dat de consequenties van een beet van een pitbull inderdaad een stuk heftiger zijn dan die van een chihuahua, voor mij houdt dit niet in dat een pitbull nou zo zeer veel agressiever is. Ik ken genoeg chihuahua’s die veel gedragsproblemen hebben. Ik denk wel dat er ook een bepaald imago hangt aan deze rashonden en je kunt niet alleen maar een hond nemen op basis van imago, uiterlijk etc. Past de hond qua karakter en energie bij jou en jouw gezin? Als er gebrek aan leiderschap is bij één van deze sterke hondenrassen dan heb je inderdaad een veel groter probleem dan bij een klein gezelschapshondje. Misverstand 6: Een ‘dominante’ hond is agressief
Een Rottweiler die dominant is is niet bij voorbaat agressief. Een hond kan verschillende redenen hebben om zo over te komen. Dit kan samengaan met gebrek aan leiderschap, onzekerheid, angst en de positie van de Rottweiler op dat moment in zijn roedel. Het is belangrijk dat je gaat onderscheiden wat dominant is en echt dominant. Dit is namelijk een wezenlijk verschil. Misverstand 7: Een Rottweiler met een opgetrokken lip is agressief
De lip optrekken is een manier van communiceren van een hond, hij geeft zijn grens aan bijvoorbeeld. Tot hier en niet verder. Dit vinden wij als mensen vaak vervelend. Maar je hond geeft iets aan en dat is niet zomaar. Het is wel vervelend, maar de hond kan alleen maar communiceren van hondentaal. En dit is één van de manieren. Misverstand 8: Een Rottweiler met zijn oren in de nek is agressief
Dit heeft veel te maken met de interpretatie van deze uiting van je Rottweiler. In welke situatie en gepaard met welke lichaamstaal doet je Rottweiler dit? De lichaamstaal is een totaal plaatje, kijk naar zijn oren, staart etc. Wel kan 1 uiting (zoals een lip optrekken) een voorteken zijn van ander gedrag. Misverstand 9: Een Rottweiler met zijn haren overeind is agressief
Een hond kan om verschillende reden zijn haren overeind zetten. Hij vertoont dominant gedrag. Hij is juist van nature onzeker in plaats van zelfverzekerd. Een hond is niet bij voorbaat agressief als hij dit laat zien. Misverstand 10: Agressie is een karakter eigenschap van een Rottweiler
Agressie wordt al snel gekenmerkt als karakter eigenschap. “Het zit in zijn karakter, mijn hond is nou eenmaal agressief.” Ook hoor je vaak dat het van één van de ‘ouders’ komt. “Ja, zijn moeder was ook agressief.” In mijn ogen doe je de Rottweiler dan te kort. In welke situatie en op welke momenten vertoont je hond agressief gedrag? En wat zou de oorzaak hier van kunnen zijn?
Hulp nodig en meer leren? Neem contact met mij op voor een consult

Ongewenste intimiteiten bij honden

Geplaatst 11 jan. 2017 07:19 door De Webmaster   [ 11 jan. 2017 07:19 bijgewerkt ]

Stel, je zit in de trein. Lekker met je boek op schoot. Het is niet druk, dus je legt zelfs stiekem je voeten op de bank tegenover je. Verdiept in een spannende alinea, merk je niet op dat er iemand door de wagon loopt. Plots voel je een hand op je hoofd. Je schrikt je te pletter, kijkt op uit je verhaal en belandt in een onverwacht plot. Iemand glimlacht je vriendelijk toe en aait je over je haren. Wat is dit?! Je slaat de hand weg, terwijl je je voeten in één keer op de grond slingert, je tas grijpt, je boek stevig tegen je aanklemt. Geschrokken en foeterend snel je weg.
Een vreemde reactie? De meeste mensen hadden op een dergelijke onverwachte ontmoeting en mogelijke ongewenste intimiteit zeker ook onvriendelijk of vermijdend gereageerd. Het is nu eenmaal niet normaal om ongevraagd een onbekende aan te raken.
Helaas lijkt er wat betreft het ongevraagd aanraken van honden een andere cultuur te bestaan. Dagelijks sporen volwassenen hun kinderen aan om ‘dat lieve hondje te gaan aaien’. Een hondje dat ze niet kennen en waarvan ze niet kunnen aflezen of deze wel geaaid wil worden.

Veel honden vinden het onplezierig om door een onbekende aangeraakt te worden. Sommige honden zijn angstig onder dergelijke ongewenste intimiteiten. Voor andere is het pijnlijk. Weer andere vinden het simpelweg niet leuk. Daarin verschillen honden dus helemaal niet zo veel van ons. Een vreemde waarmee we geen kennis hebben gemaakt of willen maken, daar willen we ook als mens vaak helemaal geen lichamelijk contact mee.
Waarom, lijden dan toch zo veel honden dagelijks onder ongewenste intimiteiten? Omdat wíj dol zijn op aaien. Omdat wíj gek zijn op aanraken en knuffelen. En om de een of andere reden worden honden (en dieren in het algemeen) gezien als gemeengoed waarop wij die knuffellust naar hartenlust en onbestraft mogen uitleven. Van jongs af aan wordt ons geleerd dat deze ‘liefkozingen’ goed zijn. Want wat zijn de kinderen schattig als ze een konijn in wurggreep houden of de kat achterna blijven lopen. Ze bedoelen het zo goed. Dus geven we ze knuffeldieren om hun technieken op te perfectioneren. Knuffel het knuffeldier plat, sleep het aan zijn oren mee en laat het vallen als iets anders je interesse wekt.
Een gemiste kans! Veel beter zou het zijn om kinderen te leren kijken naar een ander en wat die ander wel of niet wil. Om kinderen te leren rekening te houden met de wensen van een ander. Hele jonge kinderen kunnen zich nog niet in anderen verplaatsen. Je kunt ze echter wel al leren dat je dieren niet zo maar moet naderen, aaien en wurgen (excuus, ‘knuffelen’). Dat is niet alleen in het belang van het dier, maar ook van het kind. Kinderen die op deze wijze leren omgaan met dieren, zijn niet alleen veiliger, ze leren ook echt naar dieren (en anderen in het algemeen) kijken. Ze groeien op om ook als volwassene een nieuwe cultuur neer te zetten in Nederland. Een cultuur waarbij alleen geaaid wordt als het dier dat zelf ook plezierig vindt. Zonder dat elk dier gezien wordt als knuffelgemeengoed.

Bron : Ineke van Herwijnen, directeur Hondenbescherming ©PiepVandaag.nl

Dierendag Actie 2016 Proteq Dier & Zorg

Geplaatst 29 sep. 2016 07:55 door De Webmaster

Bij iedere dierenliefhebber staat dinsdag 4 oktober 2016 dikgedrukt in de agenda, dus ook bij u! Op deze dag staan we namelijk extra stil bij het welzijn van dieren.


Voor Hondenschool Mario's Dog Training is 4 oktober ook speciale dag. We realiseren ons dan extra dat honden en katten - ook wat de medische zorg betreft volledig afhankelijk zijn van hun eigenaar.


in de maand oktober geeft Hondenschool Mario's Dog Training in samenwerking met Proteq Dier & Zorg een extra hoge eenmalige korting van 75 Euro bij het afsluiten van een zorgverzekering.
Met de Proteq Dier & Zorg verzekering geeft u uw hond of kat de beste zorg voor een betaalbare prijs






Verzeker uw huisdier in de maand oktober bij Proteq Dier & Zorg dan krijgt u van ons een kortingsbon van 75 Euro Na het afsluiten van de verzekering dient u wel deze volledig ingevulde kortingsbon op te sturen naar Proteq.dan ontvang u 75 Euro teruggestort op uw bankrekening.
De 
kortingsbon van 75 Euro is bij ons op de hondenschool verkrijgbaar


































Goed stuk van Bert van Straten

Geplaatst 31 aug. 2016 01:34 door De Webmaster   [ 31 aug. 2016 01:37 bijgewerkt ]

Goed stuk van Bert van Straten ( Pack Leader Training-Transformation )  op een paar kleine puntjes na helemaal met hem eens had het zelf niet beter kunnen verwoorden.Je moet het verhaal wel even goed en helemaal lezen 
Bron Bert van Straten / piepvandaag.nl



De lobbyisten samen met een PVDA meneer vieren feest. Wat een prachtig bericht, kleuter door 4 Rottweilers in het gezicht gebeten,je kunt de gezichten bijna zien stralen en glimmen. Dit is de kans om de eigen agenda’s erdoor te drukken. Het gaat blijkbaar niet over hoe verschrikkelijk dit is voor het kind, de ouders en de eigenaresse van de hond.

gebeten

Hoogrisicohonden zijn een nieuw stokpaardje | ©Chiemsee2016 via Pixabay

Deze aasgieren deinzen werkelijk nergens voor terug, dus ook niet om een triest ongeluk te gebruiken voor hun eigen idealistische kruistocht. Want u als hondenbezitter of potentieel hondenbezitter bent natuurlijk veel te dom om zelf te kiezen hoe, waar en bij wie u uw informatie haalt. Nee, u moet leren om te luisteren naar mensen die dat veel beter voor u weten, zij zijn immers fatsoenlijk, slim en hebben in tegenstelling tot u wel de juiste overtuigingen. Naast het verplichten van het volgen van een cursus, natuurlijk bij de door hen uitgekozen en goed bevonden organisatie, krijgt u ook een filter op uw computer/tablet en smartphone zodat u ook niet meer artikelen kunt lezen van andersdenkenden. Op uw tv komt dan een kastje, zodat u ook niet meer naar Cesar Millan of Dokter Pol kunt kijken, want u bent tenslotte te dom om zelf te beslissen wat u met welke informatie doet!

Keurmerk
In het geval van deze Rottweilers is helemaal geen sprake overigens van slecht opvoeden, maar van een triest ongeluk, waarbij roedelgedrag is getriggerd nadat de honden waren ontsnapt. Hierbij zou de oplossing dan eerder liggen in een keurmerk voor deugdelijk hekwerk… Of dacht u dat als deze honden waren opgevoed door een met keurmerk uitgeruste blije, vriendelijke en positieve koekjes uitdelende tantetrainster dat dit ongeluk dan niet was gebeurd!? Deze honden waren sociaal, kindvriendelijk en goed opgevoed, dat is namelijk de pest van ongelukken, je kunt niet alles voorkomen. Hierbij de indruk willen wekken, omdat het goed past in de eigen agenda, dat als mevrouw de eigenaresse de honden had opgevoed volgens hun ideologie, dan was dit niet gebeurd, is ronduit stuitend! Bij een eerder ongeval een paar jaar geleden hebben 11 ontsnapte honden een meisje flink verwond. Waarschijnlijk kent u het bericht niet eens want de groep honden bestond o.a. uit labradors, dus geen ‘hoog risico’ honden zoals Staffords en Rottweilers. Ook hier was sprake van groepsgedrag na ontsnappen. Helaas in beide gevallen werden de honden natuurlijk weer gedood.

Niets is te gek in ‘u moet gewoon doen wat andere slimme mensen vinden dat u moet doen’ lobbyistenland!

(Houderij-)voorschriften voor hoogrisicohonden
Er wordt gewerkt aan een wet/regelgeving om te bepalen welke rassen er onder hoogrisicohonden vallen. U mag drie keer raden voor welke groep het bedoeld is? En als dat gelukt is gaan ze voorwaarden stellen aan wie slim en fatsoenlijk genoeg is om zo’n dier te mogen houden.

Het nieuwe stokpaardje is nu dus de zogenaamde hoogrisicohond. Maar wat is dat nu? Is dat een hond die gefokt is op waak- en verdedigingensdriften? Een hond die gefokt is om andere dieren te doden of te bejagen? Is het een hond die wat groter is? Of gaat het om een hond die statistisch gezien vaker betrokken is bij bijtincidenten? Of honden die geen officieel ras zijn (want lijkt op…) is dat dan ook gevaarlijk?

Maar wat is eigenlijk hoog risico? En risico waarop dan? Is dat een risico op het doden van de kat van de buren? Zijn het ‘in volledig ongeremd enthousiasme mountainbikers van hun fiets springen met gebroken sleutelbeen als gevolg’ honden? Of zijn het honden die lijken op van die gevaarlijke vechthonden, van die Pittbull dingen en Staffords enzo? Wat dacht u van een Kangal of grote Zwitserse Sennehond…best grote honden hoor!

Cijfers zijn er niet, en als ze er zijn spreken ze elkaar tegen, dus hoe gaan we bepalen dat het ene ras gevaarlijker is dan het andere? Zegt afkomst dan direct iets over de voorspelling van agressief gedrag? Want als dat zo is geldt dat ook voor mensen, genetica doet immers niet aan principes of fatsoensnormen! Dan moeten we dus ook geen punt maken van etnisch profileren door politie-agenten…

Genetica
Als erfelijkheid meer invloed heeft op gedrag dan opvoeding en cultuur, waarom zou je dan nog opvoeden? Natuurlijk heeft erfelijkheid invloed op bepaalde karakter en ras-eigenschappen, maar het heeft geen voorspellende waarde. Als iemand stelt dat gedrag bij een hond voorspelbaar is door erfelijkheid en dat omgevingsfactoren daar een minimale rol in spelen, dan mag je dat ook zeggen bij mensen. De verleiding om nu een voorbeeld te geven weersta ik maar even, simpelweg omdat zoiets behoorlijk racistisch over kan komen…. Persoonlijk heb ik een enorme hekel aan racisme, en daarom ‘discrimineer’ ik alleen op gedrag, ook bij honden!

gebeten

Zwitserse Sennenhond | ©Fotoshop Tofs via Pixabay

Te dom om te poepen?
Heeft u tatoeages, draagt u trainingsbroeken of woont u in een bepaalde wijk, heeft u een chaletje op een camping, dan mag u kiezen uit een teckel of een boomerhondje. De rest is voor slimme en fatsoenlijk mensen. Het is toch te triest voor woorden dat men eisen gaat stellen aan wie een hond kan leren opvoeden. Iedere achtergebleven criminele egoïstische aardbei kan zoveel kinderen op deze wereld zetten als ze willen, maar een hond!? Nee!! Gezien het aantal gevangenissen, politie en justitie en tbs-klinieken is er bewijs genoeg hoe gevaarlijk het kan zijn om aan kinderen te beginnen en dat er genoeg opvoeders zijn die het niet gelukt is om de maatschappij tegen hun nakomeling te beschermen. (Dit is geen waardeoordeel overigens, maar een conclusie voor de duidelijkheid.)

Gaat men straks dan ook vragen stellen of het wel verantwoord is dat vrouwen met, bijvoorbeeld, Duitse of Mechelse herders mogen lopen? Want ja, als men de conclusie trekt dat er hoogrisicohonden zijn, dan kan toch niet iedereen daarmee lopen? Of gaan we een krachttest doen? Nee, beter nog, je moet zelf minstens 2,5 keer het gewicht van je hond hebben. Dus iemand met maatje 36 mag niet met een Rhodesian Ridgeback lopen,…zoiets dan? Oh en als je geen houderschapsbewijs hebt gehaald voor een gevaarlijke hond, mag u ook geen motorkettingzaag, stanleymes of blender in huis hebben, dat u het alvast weet. En voor de volledigheid, u mag ookniet meer gaan stemmen, daarvoor moet u ook eerst een cursus gaan doen bij iemand met een keurmerk, zodat u leert om niet zomaar op een partij te stemmen, maar dat u op de juiste partij stemt. Wat de juiste partij is leert u dan weer op de cursus…

Pak de oorzaak aan
Oké, even alle onzin op een heipaal, laten we nu gewoon het beestje bij zijn naam noemen. Zowel in ons land als in andere landen zien de mensen in het werkveld een enorme toename van bijtincidenten, agressie en hyperactiviteit. En dat komt door de tijdsgeest van de extreme ideeën over goed en fout bij opvoeden en niet vanwege bepaalde rassen. Vergeet niet dat we in een tijdsgeest leven waarin een tik op de vingers strafbaar is gesteld bij een kind, maar datzelfde kind vergiftigen met Ritalin, Prozac en aanverwante troep, het liefst twee keer per dag, weggespoeld met Redbull, geen probleem is…. (ik ga ervan uit dat u als lezer hier zelf prima in staat bent om de nuance aan te brengen). Het zou moeten gaan om goede voorlichting), maar de commercie in combinatie met extremisme heeft het overgenomen. Opvoeden betekent leren wat wel en niet kan, begrijpen dat de wereld bestaat uit ja en nee en daardoor leren controle te krijgen over impulsief gedrag. Dagelijks spreek ik mensen in mijn praktijk die bang gemaakt zijn om te mogen corrigeren met alle gevolgen van dien. Corrigeren betekent dat je gedrag stopt en verandert, het heeft niets met straf of mishandelen te maken.

Hallo realiteitshamer!
En kind dat naar de salontafel kruipt waar een hete, dampende kop thee staat, pak je bij zijn polsje en ge zegt ‘Nee afblijven!’, dat is goed en gezond en dat heet een correctie. Het heeft niets met straf of mishandeling te maken. De opmerking dat iemand dan die hete kop thee daar niet had moeten neerzetten, raakt kant nog wal, je kunt niet de hele wereld managen en jouw ideale wereldbeeld opdringen. Voor je het weet wordt het kind of je pup geconfronteerd met een enorme klap van de realiteitshamer en ben je te laat.

Voorlichting geef je met eerlijke cijfers
Laten we ons niet op de glijdende schaal begeven van nog meer regels, verplichtingen en aanverwante zaken. Deze lossen niets op en creëren het gevoel van schijnveiligheid. Men zou eerst eens onderzoek moeten doen of er bij een bijtincident sprake is van dat iemand wel of niet met zijn hond naar een hondenschool is geweest en welke methode daar werd toegepast. Daarnaast zou je moeten onderzoeken hoe de hond ‘gefokt’ is (zijn stamboomhonden minder vaak betrokken bij bijtincidenten dan broodfokhonden bijvoorbeeld?) en of er sprake is van gemiste medische oorzaken. (tumoren, pijnklachten etc). Pas na zo’n onderzoek heb je informatie waar je iets mee kan en kunnen we een echt goed plan maken en goede voorlichting gaan geven.

Wil je snel resultaat en veiligheid?
De wet geeft de mogelijkheid tot een half jaar gevangenisstraf en een forse geldboete. Dus als we snel resultaten willen m.b.t. veiligheid, dan moet men stoppen met theoretisch gezeur, overleggen en nog meer regels bedenken, maar simpelweg een aantal keren de verantwoordelijke eigenaar voor de rechter brengen. Reken maar dat als blijkt dat je een half jaar de bak in moet als jouw hond een kind bijt, dat het motiverend werkt om naar cursus te gaan en je hond goed op te voeden. Dan liggen ook meteen de consequenties waar ze horen, namelijk bij de eigenaar en is niet meer het dier iedere keer de dupe. Iets met rechtvaardigheid…








Steriliseren of Castreren

Geplaatst 9 sep. 2015 00:23 door De Webmaster   [ 9 sep. 2015 05:59 bijgewerkt ]


Wij krijgen tijdens de cursus vaak vragen over steriliseren of castreren van honden 
en vooral op welke leeftijd dit het beste is.

Steeds vaker worden honden op een te jonge leeftijd al gecastreerd. Met 'jong' bedoel ik voor de leeftijd van 1 jaar. 
Deze trend komt voornamelijk overwaaien uit de USA, waar om redenen van geboortebeperking dit beleid flink stimuleerd wordt. 

Voor alle duidelijkheid: met 'castratie' wordt hier bedoeld het verwijderen van testikels of de eierstokken. 
Als ik het over gecastreerde honden heb, dan heb ik het dus zowel over reuen als teven.

Nog afgezien van het feit dat er misschien wel sowieso teveel honden worden gecastreerd, zijn er in ieder geval nogal wat bezwaren tegen castratie op jonge leeftijd. 
Er zijn althans aanwijzingen dat we op zijn minst voorzichtig en kritisch moeten zijn en blijven bij het volgen van dergelijke trends.

Het vroeg castreren van reuen en teven leidt tot relatief onderontwikkelde uitwendige geslachtsdelen, zoals de penis en de vulva. Dit kan ontstekingen van de voorhuid en de huid rond de vulva tot gevolg hebben. Door uitgebreid wetenschappelijk onderzoek is tevens aangetoond dat het vroeg castreren van teven, maar hoogst waarschijnlijk ook van reuen een grotere kans op de zogenaamde castratie-onzindelijkheid met zich meebrengt.

De geslachtshormonen die worden geproduceerd in de eierstokken (teef) of testikels (reu) van de hond spelen een belangrijke rol bij de groei. Zo is in een aantal studies aangetoond dat bij vroege castratie de botten langer doorgroeien dan bij een intacte hond die op latere leeftijd gecastreerd wordt. Een hond die op jonge leeftijd gecastreerd wordt, zal dus langere maar lichtere botten krijgen. 
Het is niet zo moeilijk om te bedenken dat dit soort structurele veranderingen in de bouw van het skelet ook gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van het bewegingsapparaat. Er is zelfs een onderzoek gedaan in Texas, waaruit zou blijken dat gecastreerde honden (overigens wordt hier niet gekeken naar de leeftijd waarop de castratie wordt uitgevoerd) een grotere kans op een voorste kruisbandlaesie zouden hebben. 
En de kans op de ontwikkeling van heupdysplasie (HD) zou vergroot zijn ten gevolge van het op vroege leeftijd castreren van honden.

Een teef die vóór de 2e loopsheid gecastreerd wordt, heeft een veel kleinere kans op het ontwikkelen van tumoren in de melkklieren op latere leeftijd in vergelijking met een intacte teef of een teef die op latere leeftijd wordt gecastreerd. Maar wat betreft de invloed op het ontwikkelen van andere tumoren horen we andere, minder positieve geluiden met betrekking tot het vroeg castreren van honden. Zo zou de kans op het voorkomen van een haemangiosarcoom (een relatief veel voorkomende tumor die o.a. voorkomt in het hart en de milt bij honden) groter zijn bij gecastreerde honden dan bij niet gecastreerde honden.



Er zijn twee studies waaruit blijkt dat (vroeg) gecastreerde honden meer kans hebben op het ontwikkelen van botkanker (osteosarcoom). Op zich niet zo gek, want we wisten al dat bij honden(rassen) die (extreem) groot zijn vaker botkanker voorkomt en vroeg castreren zorgt ervoor dat een hond langer doorgroeit en dus veel groter wordt! Er is ook gerede twijfel of het castreren van reuen, op welke leeftijd dan ook, de kans op het ontstaan van prostaatkanker verkleint. Door sommige mensen wordt dit gunstige effect van castreren echter wel geclaimd. Dit betekent overigens niet dat castratie van een reu met een bestaand chronische prostaatprobleem (-ontsteking, -vergroting, etc.) zinloos is!

Veel hondeneigenaren denken dat hun hond rustiger en veel gemakkelijker wordt in de omgang na een castratie. Dit is echter niet zo zwart/wit als de meeste mensen wel denken! Bepaalde vormen van ongewenst gedrag, waaronder vooral angst gerelateerde problemen zouden juist vaker voorkomen bij (vroeg) gecastreerde honden vergeleken met intacte honden. 

Vooral bij reuen met een angstig en onzeker karakter kan castratie mijns inziens leiden tot regelrechte angstagressie. Ook op latere leeftijd schijnt er verschil te zijn in de achteruitgang van de cognitieve functies (dementieachtige verschijnselen) tussen gecastreerde reuen en intacte reuen.

Een gecastreerde hond wordt sneller te dik, dat weet bijna iedereen. Mogelijk heeft dat iets te maken met de verminderde werking van de schildklier na castratie. In ieder geval is aangetoond, dat castratie de kans op een te traag werkende schildklier duidelijk vergroot!

De boodschap die ik wil overbrengen is dan ook deze: 
Zie het castreren van een hond niet als iets dat "zo hoort" of als iets wat u hoe dan ook moet laten doen. Overweeg goed wat de voordelen en nadelen zijn van het castreren van uw hond en als u besluit om uw hond te laten castreren, doe het dan niet te vroeg! Wacht in ieder geval tot de hond uitgegroeid en uit ontwikkeld is, zowel op het lichamelijke als op het psychische vlak (een Werkhond is pas met 3 jaar helemaal volwassen ). Pas dan is de keus ook weloverwogen en bewust te maken denk ik. Pro's en contra's zorgvuldig tegen elkaar afwegen.

Sommige mensen willen ons doen geloven dat een castratie/sterilisatie een "routineklus" is, dat het vooral op "heel jonge leeftijd" moet gebeuren en dat het "goed" is voor een hond. Maar zo simpel ligt het toch niet. Voordat we besluiten om een hond te (laten) castreren/steriliseren moeten we eerst alle voor- en nadelen zorgvuldig tegen elkaar afwegen. Bij elke hond opnieuw. Het gaat om een operatie en verandering van de hormoonhuishouding. Hieronder de overwegingen even op een rijtje:

Terminologie 

Het woord sterilisatie komt in feite uit de humane geneeskunde en wordt in de diergeneeskunde eigenlijk veelal foutief gebruikt. "Steriliseren" is het onderbinden van de eileiders of zaadleiders, waarbij de eierstokken respectievelijk de teelballen behouden blijven, met als doel onvruchtbaarheid van de patiënt te bewerkstelligen. 
Bij honden en katten wordt eigenlijk altijd een "castratie" uitgevoerd: de eierstokken of de teelballen worden geheel verwijderd. 
Hiermee is het dier dus niet alleen steriel geworden, maar ook de productie van geslachtshormonen wordt stilgelegd. Toch vinden wij dat de term castratie voorbehouden moet blijven aan de reu. 
Bij de teef onderscheiden we 2 mogelijkheden: óf we verwijderen alleen de eierstokken (= ovarioectomie), óf we verwijderen eierenstokken en baarmoeder (= ovariohysterectomie).

Ovariëctomie of ovariohysterectomie 

In beide gevallen worden de eierstokken verwijderd en dus inbreuk gedaan op de hormoonhuishouding. Als de baarmoeder gezond is, kunnen we die ook rustig laten zitten. Door de verwijdering van de eierstokken staat de baarmoeder niet meer onder hormonale invloed en zal daardoor ook geen problemen geven in de toekomst. Als de baarmoeder afwijkend is moet deze natuurlijk wel verwijderd worden. 
In de praktijk zal het erop neer komen, dat op jongere leeftijd veelal een ovarioectomie wordt uitgevoerd, op oudere leeftijd een ovariohysterectomie. 
De ovarioectomie is mogelijk een iets minder ingrijpende operatie. Het is niet zo dat de gevreesde urine incontinentie meer voorkomt na een ovariohysterectomie dan na een ovarioectomie. De urine incontinentie na een ovario(hyster)ectomie wordt veroorzaakt door een storing in de hormoonhuishouding.

Nadelen van een castratie:

Onomkeerbaarheid! De ingreep is onomkeerbaar, dat wil zeggen eenmaal uitgevoerd is een castratie niet meer terug te draaien. 

Gewichtstoename: na een castratie heeft een teef sneller de neiging te zwaar te worden. Een aanpassing van de voeding is in veel gevallen noodzakelijk en het is dan aan te raden om het gewicht van de hond na castratie regelmatig te (laten) controleren. De gewichtstoename wordt voor een belangrijk deel veroorzaakt door een verlaging van de schildklierfunctie. Door de gewichtstoename zullen arthrose processen versneld verergeren. En natuurlijk zijn er nog wel meer nadelen van overgewicht: huidklachten, problemen met narcose en operaties, enz.





urine-incontinentie: Bij ongeveer 20% van de gecastreerde honden kan een hormonaal geïnduceerde urine-incontinentie optreden. Vooral bepaalde rassen blijken gevoeliger (bij de Heidewachtel komt het vaak voor). De incontinentie is over het algemeen goed te behandelen, maar de behandeling zal de rest van het leven nodig zijn, is het 't waard om voor een castratie de hond de rest van zijn/haar leven op de medicijnen te zetten? 
Het typische beeld is onwillekeurig urineverlies tijdens rust (slaap), uw hond wordt wakker in een natte mand en zal zelf ook onder de urine zitten.

Verandering van de vachtstructuur: Door vermindering van de vachtconditie treden er ook vaak secundaire allergieën op. 

Verandering van gedrag: Sloomheid, lusteloosheid, maar vooral ook onzekerheid en agressie die na castratie verergeren. Gedragsveranderingen geven ook verschuivingen in de roedelhiërarchie. Geslachtshormonen hebben een sterke invloed op de stofwisseling en dus op het welbevinden. Een wat angstige of onzekere hond kan na een castratie zich in het slechtste geval juist ontwikkelen tot een angstbijter.

Bewegingsstoornissen: Zoals gezegd overgewicht versnelt de ontwikkeling van arthrose. En natuurlijk heeft een dikke hond meer last van niet helemaal gezond(e) gewrichten of rug. We weten dat geslachtshormonen een belangrijke functie vervullen bij de botstofwisseling. 
Zoals boven genoemd is de kans op heupdysplasie (HD) ook vele malen groter.

Medische redenen voor een castratie 

Hierbij kan gedacht worden aan: - Suikerziekte bij een intacte teef. - Pyometra (baarmoederontsteking) met ophoping van etter 1-2 maanden na de loopsheid. - Tumoren van de testikels, eventueel met kaalheid als complicatie. - Prostaatproblemen bij een reu. - Een ernstige therapieresistente schijndracht.

Slotopmerking

Als uw hond een normale cyclus heeft, de loopsheid volledig normaal verloop, er geen (goed te behandelen) schijndracht of melkkliertumoren zijn, dan is er geen reden om uw hond te laten opereren. Het is natuurlijk ook min of meer de plicht van een hondeneigenaar om beperkt ongemak (loopsheid) te accepteren, zonder daar onmiddelijk op in te grijpen. We moeten geen onderdelen "slopen" voor ons eigen gemak of om een klein beetje meer zekerheid te hebben voor de toekomst.
En gelukkig is de gemiddelde teef maar twee maal per jaar gedurende drie weken loops. 


Een ovario(hyster)ectomie en een castratie van een hond worden door ons dan ook niet beschouwd als een routinebehandeliung die klakkeloos bij iedere teef of reu moet worden uitgevoerd. Het is dan ook van belang dat uw, ondersteund door bovenstaande uiteenzetting, afhankelijk van de klachten en/of hinder die met de loopsheid van u hond samenhangen een goede beslissing kunt nemen over het wel of niet uitvoeren van een toch wel ingrijpende operatie.





Bron : "van Loenerhof" Heidewachtels

1-10 of 18