Theodore Aubanel

The provençal .Avignon school 

 Una enfançia savia.

La familha Aubanèl , nascuda d'Aspres sus buech s'èra establida a Avinhon a la debta del sègle XVIII e tenià lo privilègi de sol" uneca estampaire de sa Santetat ". Lo grand de Teodòre  cujèt d'èsser executat per la "Terreur". Teodòre nasquèt en 1829, e ambe son fraire Carles , passèt son enfançia dins un ostal escur de la carrièra Sant Marc, ancian palais del Cardinal-Arquevesque de Nàpols. L'atmòsfèra i èra reguèrgua, mas la riquèsa èra granda. A mai los avantages que donavan lo privilègi de l'edicion religiosa , lo paire del poèta Laurent , avià juntat un esperit modèrn de cap, d'entreprèsa : intervenguèt dins lo traucament del tunèl del Mont Cenis.

Enfant crengut e soscaire , Teòdòre capitèt dins aquel ostal . O foguèt tanben entre las vacanças dins la familha mairala , al Pontet e a Monteux. Aimèt aquesta vida campanharda, son bon òme de grand e lo provençal qu'aprenguèt naturalament. Aquesta lenga sera totjorn per el lo parladis de la noiriguièra  e de la maire...fach per se remembrar e per aimar".

Sera pas quite maluros a Ais , disn la pension sevèra dels Paires de la Retirada, los tarribles fraires gris.

 

Lo roman d'amor.

 

En 1847 , torna a Avinhon per prendre la sia plaça a l'estamparia. Jove d'una fòrta pietat , se sentis praquò ja tirat devers la poèsia  per las sias legiduras romanticas. Tot naturalament , ajent rescontrat Roumanille, se vira d'escriure en provençal. Es un sòci en vista de la SOCIETAT DE LA FE e rescontre en çò dels Gièra. En 1850 a la prima , rescontra a Font Seguna Jenny Manivet. 'questa jova filha d'origina pichona , orfanèla de maire, amiga e aparada de la familha Giéra , èra d'una granda beltat. Teòdòre sentiguèt lèu cremar en el un passion brandanta que pareiguèt pagada en retorn. Mas èra crengut  , e subretot Jenny podià pas  soscar de lo maridar, ela paura , un filh de tan rica familha . l'amor prend la cara d'una amistat tendre, banhada de religiositat , marcada per la tristessa que Jenny pota en ela . Entre que d'aquel temps Aubanel compausan de poèmas , o escurs o mirgalats , totis "fòrça artistes" que lo  pausan coma una mena de second espèr a costat de Mistral , de la nòva escòla.

Mas , a la debuta de 1854  Jenny  s'acapriça de dintrar al convent ; benlèu per obesir  a una vocacion reala, benlèu per malcòr psicologic, belèu tot simple per n'en fenir ambe un amor impossible. Entre qu'Aubanel viatgèt a Roma , Roumanille fòrça las causas , Aubanel torna per viure la scèna esquichanta dels adius (23 avrial 1854). Ara Jenny ven Zani , que va estatufiar un poèta de l'amor maluros.

praquò ren de defintiu encara: Jenny al convent de Bourg -Argental diguèt pas encara sos votz. Aubanel a pas copat totas las relacions ambe 'la. L'amor se fortifica dins el: l'afogadament romantica de la dolor fa son òbra. Alisa vers lo desespèr complasent. En 1855 , la dolor es venguda tròp intolerable. 'Questa annada e julhèt, Jenny , venguda sòrre Julia de Sant Vicent de Pau partis per Galatz. S'arresta a Avinhon. Mas Aubanel es a Malhana. Tornara tròp tardièr per la veire.

Dins los meses que seguisson , sa passion se desencadena e copa la santat. D'aquesta crisi , sortis en 1859, garit per l'excès mème del patiras sens exutòri  e per la fe Los poèmes del Livre de l'Amour , la cronica del Livre rouge son los testimonhatges  de la sia malurosa istòria. Lo recuèlh de la Miòugrano entreduberto (en remebrança d'una rauba granada que portava Jenny a lor prumièra rescontra , e per simbolisar un còr sagnos) es metut al punt , en colaboracion ambe Mistral, dins l'invèrn de 1859-1860. Parais lo 1er de junn de 1860.

 

Lo poèta de l'amor e de la carn.

 Lo libre es calorosament recebut a Paris , mas la cabala se descadena  a Avinhon. La Revue des Bibliothèques paroissiales lo mèt a l'index. Aubanel comença de coneisser los seus enemics.

Mas subrancambia. En 1861 , marida un filha jova de Vaison, Josephine Mazen. Es uros. La descovèrta de l'amor carnal li inspira  La Venus D'Arles 1862. Viu dins l'optimisme de la carn urosa, junhant sa fe catolica entièra e las pintraduras paganas de l'esplandor del monde . Ten un filh.

Mas dempuèi aqueste gauch , espiga las passions copablas . Dins un estat d'estrambòrd creator, escriu son drama, Lo Pain du Péché entre agost e novembre de 1863. En 1864 , merce a Emmanuel des Essarts , nosa ambe Mallarme una granda amistat. Per los poètas françès , sos amics , per Alphonse Daudet e Paul Arene, per sos fresuents sejorns a Paris , viu disn l'actualitat de la literatura françèsa. En mai 1865 jurat de la Cour d'Assises de Carpentras, dèu de jutjar un pastre copable de viòl. De març  a octobre, escriu Lou Pastre , inspirat per aquel fach divers.S'es nogat d'una amistat sentimentala ambe una remiratriça, Sophie de Lenz , filha d'un diplomata russa a Paris, que va s'endeveir la confidenta "Mignon" . Dins el las exigencias passionalas se fan mai fòrtas ( La Venus d'Avingon 1867), praquò que contunhan las enganas avinhonencas. En 1868 la rompedura ambe Roumanille es facha.



retorn


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition