La brossa . R Bradbury

Cal pas crompar als enfants de membres ont podon venir los leons.... 

 -George, aimariài plan que tragas un còp d'uèlhs , a la cambra dels enfants.

-De que marcha pas?

-Savi pas.

-Alara?

-Voldrai simplament que trasias un còp d'uèlh , o que faguèsses venir un psico-pedagòg.

- Qun rapòrt entre lo psico-pe e la nursary?

- Sabès plan lo rapòrt.

La femna , al mitan de la cosina, aconsidèrava lo  forn que vonvonejava doçamenton per el meteis, en trin de preparar un dinar per quatre.

-Qu'es que la nursary a cambiat.

- Bon , bon,...  anèm veire.

S'engatgèron dins lo corredor de lor Ostal de la Vida Urosa, ensonorisada que lor avià costada trente mila dollars, aquèst ostal

que los vestissià, los noirissià, los brèçava per los adormir, que jogava e que cantava  e qu'èra bon per elses. A lor apròcha , un declic foguèt sensibilisat e la cambra dels enfants s'esclairèt quand foguèron a qualques passes. Mentre que darrièr elses , dins lo corredor, las lums s'atuvan las unas après las autras, automaticament ame doçor.

- E ben ? faguèt lo George Hadley

Se teniàn sus sòl cubèrt de palha de la nursery. Mesurava quaranta pes sus quaranta e trenta pès de naut. Avià costada una pichòta fortuna, un còp e mièg lo près de l'Ostal. " Mas ren es tròp bèl per los nòstres enfants " avià dich George.

Lo membre èra silencios. Era voide coma una traucada dins la jungla, a miètjorn. las parets eran nusas, a dos dimensions. Mas entre que se teniàn aila al centre , las parets se metèron a roncar doçament e a s'aluènhar d'una distançia cristalina; la brossa africana pareguèt en tres dimensions , dins los mendres detalhs, dusca al pus pichòt còdol. Lo plafon al dessus de lor testa , venguèt un cèl prigond ame un solhèl jaune, cremant. 

George Hadley sentiguèt la susor gotar al front.

- anèm nos metre a l'ombra diguèt. Aquò's un pauc tròp realiste . Mas vija, i a  ren que truca.

- Espèra un moment , diguèt la sia femna, vas veire.

 Los nolorofones amagats començavan de bufar sus aquelas doas personas que se tenian al mitan de la brossa esclafada de caumas. La cauda nolor de l'erba als leons , la frèsca e verda nolor de la lavanha resconduda, la fòrta odor  fauva de las bèstias, l'odor de posca coma de paprika dins l'aire tropical.. Puèi los bruches ; lo trepejament aluènhat d'una antilòpa sus l'erba, lo fresilhament sec de las alas dels boldras. Una ombra passèt dins lo cèl.Bateguèt dessus de la cara levada de George Hadley que susava.

- Qunas bestias fastigosas! s'ausiguèt dire a sa femna.

- Son de boldras!

-Ve, los leons son ailabas, luenh d'aquèl costat. Ara caminon cap a l'abeurador. Venon de manjar quicòm diguèt Lydia. Savi pas çò que n'èra.

-qualqu' animal sai que ! 

George levèt la man per s'aparar  contre la lum qu'ablassava sos uèlhs als parpèlhas plegadas.

- un zebre , o lo pichòt d'una girafa benlèu.

- cresès vertarièrament?

La votz de la femna èra particularament aguda.

- Non , es un pauc tròp tard per o saber diguèt amb un sorire. vesi pas res pus aila bas que d'òsses blancs , e los voldras que davalan sus çò que podra demorar de carn .

- As ausit aquèl crid? demandèt ela

-Non

-N'ia gaire?

-Non excusa!

Los leons se sarravan . George Hadley foguèt encara un còp emplenat d'admiracion per l'engenh mecanica qu'avià concebut aquela pièça. Un miracle  de mèsa al punt , venduda a un prètz  ridiculament bas. Cada maison devrià d'en aver una . O d'unes còps òm èra espaurugat d'aquèsta precision clinica, aquestas membres vos donian una emocion , veire un  tremol,  mas la majora part del temps, que de plaser  per tot lo monde , pas sonque per los vòstres filhs o filhas, mas encara per vos, quand avètz enveja d'una pichòta escorsa dins una terra desconeguda, un cambiament prompte de decòr. E ben sètz en plen dedins!

 

Los leons èran aqui , ara , a quinze passes, d'una realitat gaireben estonanta, tant fièvrosa, qu'òm sentiai gaireben lo picadis del pel jos la man, la boca s'emplenià de l'odor poscosa que montavan de las crinièras calfadas; e lo jaune d'aquestas bèstias tirava l'uèlh coma la tintura suava d'una tapissaria françèsa, lo jaune dels leons e lo de l'erba de caumas e lo buf dels palmons feutrats qu'alenavan e la nolor de la carn qu'embaumavan las gulas pantaissantas e bavantas...

Los leons regardavan George e Lydia ame sos uèlhs vèrd-jaune enjertables.  

-mefisa-te ! udolèt Lydia 

Los leons sautèron vers elses.

Lydia se fugiguèt . Instinctiuvament George se getèt darrièr ela. defora , dins lo corredor la porta clavada a la volada , cascalejèt mas ela se metèt a plorar; e cadun se trovèt entristesit de la reaccion de l'autre.

-George

- Lydia ! ma paura carida !

- cujèron nos trapar 

- de parets , Lydia, pensa! de parets qu'avèm vist  aquò's tot. O avian l'aire vertadièrs , de segur. L'Africa en çò seu : mas aquò's pas qu'un film en colors , subrereactivat , subresensible e una banda ideografica  darrièr d'ecrans de veire; d'odorofonas de difusaires , Lydia , pas res pus. Te , pren lo mocador.

-ai paur.( se sarrèt d'el e cridèt ame insistencia:) as vist ? as sentit?

Es tròp òrre.

-escota Lydia...

- Cal dire a Wendy e a Peter de pus legir de libres sus l'Africa.

-plan segur, plan segur.( li alisèt lo cap)

-promès?

-promès.

- e clava la cambra  dels enfants ame la clau tant qu'auriai pas retrovar lo meu sens.

-savès las enganas que fara Peter. Quand l'ai castigat, fa un mès, en clavant la nursary, pas  que qualquas oras sonque , ne faguèt una istòria! Wendy tanben, d'alhors. Aquèta pièça es tota lor vida.

 - cal la clavar e aquò's tot.

-Bon , bon (revirèt la clau sens estrambòrd). Sias tròp nerviosa  d'aquèstes passas. Aurià besonh de te pausar.

-savi pas , savi pas diguèt ela en niflant. (Se sietèt dins un cadièral que se metèt sus pic a la brèçar e a la desconsolar.) Benlèu qu'ai pas tròp de causas a far. Benlèu qu'ai tròp de lesèr per soscar. Per que pas claure l'ostal e prendre qualques jorns de vacanças?

-vòls dire que vòls far tu mème los uòus a la padena?

-Oc.(Capejèt.)

-E rapetaçar las caucètas?

-Oc, Oc !( un capejament precipitat, los uèlhs umides.)

-E escobar?

-Oc , e oc!

- mas me pensavi qu'avian crompada aquèl ostal sonque per pus ren far?

-Justament. Que me sentissi pas en çò meu. La maison es ara l'esposa , la maire la governanta... Consi tener testa a una brossa africana? Es que pòdi banhar e fretar los enfants ame  tant d'eficacitat e de rapiditat que la banhadoira automatica? Non pòdi pas . E puèi s'agis pas sonque de ieu. I a te tanben. Sias tariblament nervios aquestes darrièrs jorns.

- Tubi tròp sens dobte.

- reverta qualqu'un que sab pas de que far  de sas mans dins aquel ostal. Tubas un pauc mai pus cada matin e beves un pauc mai pus cada sèr , e as besonh d'un pauc mai de sedatiu cada nuèch. Començas tu tanben , de sentir qu'es pas indispensable.

-creses?

Se calèt e assatjèt  de s'estudiar per sabe rde que i avià vertadièrament en el.

- O George!(regardava per dessus  l'espatla, la porta de la nursary). aquestes leons podon pas sortir Non?

- mas non quna idèa ! respondèt

.......................................................................................................;

Dinèron d'amassa , sols, que Wendy e Peter èran a la "Fèsta del Plastic" a l'autre cap de la vila. Avian televisats per dire que serian tardièrs, qu'òm s'ataula sens elses. Tanben George Hadley soscaire demorèt sietut sus la cadièra, a espiar la taula de la sala de minjar qu'envèjava de plats cauds de sas ventralhas mecanicas.

-avèm doblidat la sauça tomata diguèt

-Excusa! diguèt una votz pichòna. La sauça tomata foguèt produsida.


"Per çò que n'es de la nursary pensèt George Hadley , aquò fara pas de mal als enfants de n'èstre privats un momenton. Tròp de quicòm es pas bon per degun." Clar que los enfants vodavan tròp de temps a l'Africa.. Aquèste solèlh!. Se sentissia encara sul còl , coma una pata brutlanta. E los leons! E la nolor de la sang. La nursary recaptada remarcablament las emanacions telepaticas dels enfants que creava de la vida per acontentar la mendra de sa volontat. Los enfants pensavan als leons, e i avià de leons. Los enfants se pensavon zebres , e i avià de zebres; al solèlh , lo solèlh ; a de girafas , las girafas. A la mòrt , la mòrt.

en fin de compte . Machuguèt sens la gostar la carn que la taula venià de li trencar .D'idèas de mòrt. Eran plan joves , Wendy e Peter per de talas idèas. E puèi non , èran jamai tròp jove per de talas idèas. Plan davant de saber çò qu'es la mòrt , la volontèt a qualqu'un. A l'atge tendre de dos ans , òm tira ame un pistolet a taps sus las gents.

Mas çà, , la brossa africana, interminabla de calorassa ,  la mòrt òrre dins la gula d'un leon . E renovelada.

-Ont vas?

Respondèt pas . Soscaire, daissèt las lums s'alucar doçament davant el e s'atudar darrièr el, mentre que marchava dapassèt dusca la pòrta de la Nursary.Escotèt.

Luenh un leon rugiguèt.

Virèt la clau dins la sarralha e dubriguèt. Juste davant dintrar ausiguèt un crid força luentan. Puèi un rugissament que s'arrestèt tanlèu.

Dintrèt dins Africa. Quand de còps pendent l'annada avià dubèrt la pòrta e trovat lo Païs de las Meravilhas, Alicia ame sa tortuga, Aladin e son calèlh, o lo magician d'Oz, o la vaca que sautava dessus una luna plan reala, totas las trobaduras plasentas d'un monde imaginaria. Mantuns còps vejèt Pegase atraversar lo cèl del plafon, los fuòcs d'artificias debordelar en fontanas , ausiguèri las votz d'angèls cantar. E ara aquèste Africa jaune , un forn ame tuarià  dins la calorassa.  Benlèu qu'avià rason Lydia.... benlèu que devrian prendre de vacanças e oblidar aquèla fanatasia que venià tròp vidanta pels enfants de detz ans . Aquò èra bon de formar son esperit ame una gimnastica de l'imaginacion, mas tre que la mentalitat viuda d'un enfant se fixa sus un tèma... Li semblava ben que , dempuèi un mès avià ausit rugir los leons dins lo luènhtan, e que lor pudentor s'èra alisada dusca a la pòrta del seu burèu. Estant tròp acaprissat , avià pas portat atencion...


George Hadley se tenia sol , sus l'erba africana. Los leons , clinats sus la preda , tornèron levar la tèsta per l'agatchar. La sola falhida del miratge èra la pòrta dubèrta, que George  podià veire al travers sa femna , al cap del corredor , coma encadrada , en trin de dinar soscaira.

-defora ! diguèt als leons.

Partiguèron pas.

Coneissià d'a fons lo principi d'aquela pièça. Om emetià sa pensada. Que que siaguèssa ,  aquela apareissià.

-anèm-i per Aladin e sa lampa ! cridèt.

La brossa demorèt non cambiada, los leons tanben.

-Anèm, cambra ! Exigii Aladin!

Ren se produsiguèt. Los leons reneguèron dins lor forradura rostida.

- Aladin !


Tornèt dinar.

-aquèsta cambra nèci es en panna diguèt Respond pas pus.

-O alara...

-O alara de que?

- Pòd pas respondre ,   que los enfants an somiat tant de temps  a l'Africa e als leons  e a tuar que la cambra se n'es desvariada.

-aquò's se podria.

-A mens que Peter ajesse autrejat per que ne demorèsse aital...

-Autrejat?

-Sai que s'es  introdusit dins lo mecanism  e a desmargat quicòm.

- Peter i conei ren a la mecanica...

- Es fòrça inteligent, n'a a boldra de l'inteligençia. te sovenes pas del tèst que passèt.

-Mas quand mème...

-Adiu m'ma... Adiu papa  .

Los Hadley virèron lo cap . Wendy e Peter dintravan, las bregas coma de berlingòts, los uèlhs coma d'agatas, una odor d'ozona sus los tricòts de lana  per causa del vòl en elicoptèr .

-arribètz d'a pic per dinar, diguèron los parents amassa.

-Nos sèm assadolats de glaças a la majofa e de saucissas, diguèron los enfants; se tenian per la man. mas anèm vos regardar manjar.

-Oc venètz nos parlar un pauc de la nursary. diguèt George Hadley.

Lo fraire e la sòrre parpalhèjeron, puèi  clinhèron de l'uèlh . La nursary?

-Oc, de l'Africa e de tot , perseguissèt lo paire ame un aire de false contentament.

-comprèni pas diguèt Peter.

- Vostra maire e ieu, venèm de far un viatge en Africa ame una cana per pescar; Tom Swift e son leon electrica, diguèt George Hadley.

-I a pas cap d'Africa dins la Nursary diguèt simplament Peter.

-Anèm , anèm Peter! Savèm çò que disèm.

- me sovèni de cap d'Africa diguèt Peter a Wendy. E tu? 

-Non

-Cors veire!

Escotèt.

-Wendy , tornas aici , cridèt George Hadley. mas èra partida. las lums de l'ostal la seguissèron din una nivolada de lusètas. Tròp tard, vejèron qu'avian oblidat de clavar la pòrta de la Nursary.

-Wendy va venir nos o dire, diguèt Peter.

-Aurià pas besonh de ren me dire a ieu. Vejèri... 

-Soi segur que t'enganas paire.

-pas brica. Peter ven ame ieu!

Mas Wendy èra tornada.

-aquò's pas l'Africa diguèt desalenada.

-Anèm veire tot aquò, diguèt George Hadley e s'en anèron totis al fons del corredor e dubriguèron las pòrtas.

I avià un bèl boscatge vèrd, una rivièra polida, de montanhas violètas, de cants e Rima la fada, adorabla , misteriosa, que s'amagava dins los aures entre las enauçadas coloradas dels  parpalhòls  coma de ramelets movadis,  inchalenta ame sa cabeladura longa. Los leons èran pas vistables.I avià sonque Rima, que la cançon èra tant bela que provocava los plors.

George Hadley considerèt lo cambiament.

-Anètz vos jaire diguèt als enfants. 

Dubriguèron la boca.

-M'avètz ausit!

Se n'anèron cap al caisson  pneumatica, d'ont l'aire los prenguèt dusca la cambra.  George Hadley prenguèt jos l'ombra melodiosa e recaptèt quicòm , dins lo caire dels leons. Tornèt doçament vers sa femna.

-Qu'es aquò? demandèt ela.

- un portafuèlha vièlh meu , respondèt George.

Li mostrèt . L'object sentia encar l'erba cauda e lo fauva. Portava de gotas de bava, avià estat machugat, e i avià de tacas de sang dels dos costats.

George barrèt la pòrta de la cambra dels enfants e l'encadenèt per la nuèch d'a fons .

Al mitan de la nuèch , èra encara despertat, e savià que per la sia femna  èra çà mème.

-Creses que Wendy l'a cambiada? diguèt ela enfin dins la cambra escura.

-de segur.

-la faguèt passar de la brossa a un bòsc e cambièt los leons en Rima?

-Oc

-Per que?

-Savi pas. Mas demorarà clavada dusca çò que trobi la rason.

-consi lo porta-fuèlha es arribat  aila?

-n'en savi ren , si que non comenci de regrètar d'aver crompar aquela pièça als enfants. Se fan de la nevrosa, una pièça aital...

-es censada los ajudar a se desbarassar de son complexe d'una manièra sana...

- comenci de m'o demandar . Sos uèlhs fixavan lo plafon

-Avèm donat als enfants tot çò qu'an volgut. Es aquò la reconeissança? De mistèris, de capuditge?

-Qual diguèt un jorn: los enfants son coma de tapis; d'unes còps  cal lo marchar dessus? Avèm jamai levat lo dèt pichòt. Son aïsses, cal reconeisser. Van e venon a lor grat, nos tractan coma s'èran nosautres los dròlles. Son gastats poirits, e nos tanben.

-foguèron tot estranges tre que lor defendèt de prendre la fusada per Neu Iòrq , i a qualques mèses.

-son tròp joves per i anar tot sols, lor diguèri.

- mas dempuèi tot a cambiat, nos arregardon d'un dròle d'uèlh, ai plan remarcat.

-Me pensi que vai demandar A David McClean  de venir jitar un còp d'uèlh a l'Africa, deman.

- Mas qu'es pas pus l'Africa ara , es lo Païs de las Verduras, ame  Rima.

-Ai la pressentida  que tornarà l'Africa  d'aici de delai .

Un moment après ausiguèron de crids.

Dos crids. Dos personas qu' ornhavan, aval. Puèi lo rugissament dels leons.

-Wendy e Peter sont pas dins sa cambra diguèt Lydia.

George demorèt jagut ame son còr que batejava.

-Non diguèt an butada la pòrta.

-aquelas cridas ... Me sembla que los conneissi...

-Oc ben

-Oc me son plan coneguts!

E malgrat las paraulas rassegurantas que los lièchs diguèron , poguèron pas trovar lo sòm davant una ora. Una odor felina emplenia la nuèch.  

-Paire? demandèt Peter

-Oc

Peter agachava la punta de las cauçaduras. Non mirava jamai pus lo paire o la maire dins los uèlhs.

-Vas pas clavar la Nursary per de bon non?

-aquò depend.

-De que?

-de tu e de ta sòrre. Se apportatz un pauc de varietat a aquèla Africa...un pauc de Suèda, o de Danemarq, o de China...

-crèsiai qu'èran liures de jogar coma voliàm?

-o sètz a condicion d'èstre rasonables.

- mas de que t'agradas pas dins aquela Africa?

-A, enfin,   reconeis ara qu'es tu que la faguèt pareisser, non?

-Aimavi pas que la nursary siaguèsse clavada, diguèt frèscament.

-A perpaus , aviam l'intencion d'arrestar la maison, de la copar mentre très setmanas, un mès. De menar una sorta d'existençia boèma, totis d'amassa.

-Mas aquò's òrre. Devriai nosar los lacets al luòc de laissar far la savata? E me lavar las dent , e me penchenar ieu meteis?

-Serià amusant, per cambiar, creses pas?

-Non serià òrre. Ai pas cap aimar que levas la maquina de pintre, lo mès darrièr.

-Mas que voliai que t'ensenhèsses tot sol, mon enfant.

-Non voli ren far, vòli regardar e escotar e sentir. De que se posquèsse  far de milhor?  

-Aquò's bon , vai t-en jogar en Africa.

-Es que vas lo copar lèu l'ostal?

-i pensèm.

-crèsi que tant val melhor de pus i pensar , paire!

-permetrai pas al meu filh de m'amenaçar!

-Va plan!

E Peter prenguèt cap a la nursary.


Es que soi a l'ora? demandèt David McClean.

-Volètz prendre quicòm? perpausèt George Hadley.

-merce plan , ai ja près lo dejunar. Alara de que i a?

-David , sètz psicològa diguèt George Hadley.

-O cresi.

- Bon e ben jitatz un uèlh a nostra nursary. L'avià vista fa un an , quand sètz vengut nos veire. Aviatz pas remarcat quicòm d'especial alara? 

-saupra pas dire . Las violençias costumièras, una lèugièra tendencia paranoiaca d'aici de delai, costumièra en çò d' enfants , que se sentisson secutats pels parents, de contunh. Mas per dire , vertadièrament ren de particular.

Prenguèron lo corredor.

-clavèri la nursary aièr al sèr expliquèt lo paire e los enfants i son quand mème dintrats la nuèch . Las ai laissats per que poguèssen formar son tèma; aital los veiratz .

De la nursary venian de crids tarribles.

-i sèm diguèt George Hadley. De que ne pensatz ?

Sens tapar a la pòrta susprenguèron los enfants.

Los crids s'èran amudits. Los leons manjavan.

-Anètz defora un moment los pichons diguèt George. Non , me cambiatz pas la combinason mentala. Daissatz las parets coma son. Anatz despachatz vos!

Los enfants un còp sortits , los dos òmes espiguèron amassats a qualquas distençias, los leons  en trin de devorir sa preda ame un plaser tot vistable.

- aimarià de saber de que n'es, diguèt George. D'unes còps arrivi gaire ben a lo devinar. Cresètz qu'ame aquels poderos gemèls...

David McClean risèt un còp  breu.

-Non!

Se metèt a estudiar las quatre parèts.

-dempuèi quand de temps  aquò se produsis?

-dempuèi un pauc mai d'un mès.

-Certas , la sentida es missanta.

- me cal de fachs , pas de pressentidas.

- Mon car George, un psicològ vejèt pas jamai un sol fach de sa vida. Ausis de parlar simplament de sentidas, de causas nivolosas. Ajatz fisança dins mon instint, dins mas intuicions. Ai lo nas. E ça, aici, aquò's pas bon . Lo consèlh que vos doni es de demolir aquèla cambra e de me menar los vòstres enfants regularament entre un mès per que los suènhi.

-  sèm renduts a n'aquel punt!

-Oc crènhi . L'idèa prumièra de la nursary  èra de nos permetre d'estudiar los tèmes laissats sus las parets , per l'esperit de l'enfant. Dins aqueste cas, praquò, la cambra es venguda lo veïcula de pensadas destructiuas, al luòc de las liberar.

-l'aviatz pas ja sentidas?

-Ai sonque sentit qu'aviatz gastat los enfants mai que de rason. E ara los laissatz tombar per aital dire. Mas de qual biais?

-Lor ai pas permetut d'anar a Neu Iorq.

-E encara?

 -Ai levat un o dos utisses de l'ostal, e los ai amenaçats , fa un mès, de claure la Nursary se fasian pas lors devers.. L'ai fach entre que qualques jorns per lor mostrar qu'èra mai que mai de serios.

-A, A!

-De que se pòd dire?

-aquò's lumenos. Avian un Paire Nadal e ara an pas pus qu'un Paire Foetaire. Als enfants lor agradan milhor los Paires Nadals. Avètz daissar aquesta cambra prendre la vostra plaça e la de vòstra femna dins l'afeccion de vostres enfants. Es la lor maire e la lor paire, joga un pus grand ròtle dins sa vida qu'o fan los parents vertadièrs. E aqui qu'intervenètz per la claure. Aquò's pas estonant qu'una ira se desenvelopa. La sentissètz se levar del cèl. Gaitatz lo solhèl George. Vos cal cambiar de vida. Coma un fum d'autres avètz construsit la vòstra vida sus la basa del confòrt mecanica. Mas morissètz de  fam se deman quicòm se demargua dins la cosina. Saupriatz pas far coire un uòu en còca. Praquò cal tot copar. Tornatz partir de zerò.

Aquò prendra de temps. Mas los tornarèm rendre bons aquèls enfantons, entre qu'una annada, anatz veire!

-Mas es que lo còp  sera pas tròp fòrt, se òm clava sul pic la pòrta de la cambra , per de verai? .

-vòli pas que contunhan dins aquesta votz, aquò's tot.

Los leons avian acabat la curada.

Se tenian a l'abroa de la clarièra e espigavan los dos òmes.

- aquò's ieu qu'esprova la sentida de la persecucion diguèt MacClean. Sortissèm se volètz?  Ai jamai agut mai de gost per aquelas cambras de farlabica. Me rendon nervios.

-Los leons an l'aire mai vertadièrs que natura, non? diguèt George Hadley. Es impossible que i aje un mejan per...

-De que?

-... per que vengon vertadièrs non?

-n'en coneissi pas.

-Una deca dins lo mecanisme, o quicòm qu'aurià pogut far, o...Savi pas ieu...

-Non!

Partiguèron cap a la pòrta.

-La cambra aimarià pas sens dobtença qu'òm l'arrèsta, diguèt lo paire.

-Ren aima de morir pas mème una quite cambra.

-me demandi se m'asiri per que vòli l'arrestar?

-I a una  tròp fòrta paranoia dins l'aire auèi, diguèt MacClean. Se pòd seguir a la traça. Ola ( se clinèt per trapar una  eissarpa ensanhosida.) es vòstra?

-Non. (la cara de George Hadley èra venguda de peyra) . Es de Lydia.

S'en anèron d'amassa a la boita als fusibles e butèron lo disjonctor que tuèt la nursary.


Los dos enfants ajèron un crisi. Cridèron , trepejèron, cassèron d'objèts , udolèron , bramèron , jurèron e s'en prenguèron als mòbles.

-podes pas ça a la nòstra cambra, podes pas!

-Anèm mos enfants!

Los enfants se jetèron sul canape en plorant.

-George diguèt Lydia, aluca la cambra per unas minutas. Deu pas d'èstre tant brusc!

-Non!

-Cal pas èstre crudèl.

-Lydia, la cambra es arrestada e o demorarà. E tota aquèl veirin de maison,  s'arrestara tre ara. A mai vesi los degalhs qu'avèm faches e mai n'en soi malaute. Entre que fa tròp de temps , que contemplavèm lo nòstre emonilh mecanica, electronica! Mon Dieu , coma n'avèm besonh d'una alenada d'aire frèsc !

E  atraversèron l'ostal en copant las relotges parlantas, las ciradoras,los aplèchs a nosar las cauçaduras, los netejadors, e los massatjaires e totis los aparèlhs a portada a l'entorn.

Semblià que la maison foguèt emplenada de còrs mòrts. Un cementari mecanica. Silencios. Arrestat, lo bronzinament tampat de l'energia qu'avià esperat la butada d'un boton per fonccionar.

-Los laissatz pas far! gemegava Peter coma s'adreissava a l'ostal, a la nursary. Que  paire poguèsse pas tot tuar ! ( Se virèt cap al paire .) O t'asiri!

-tas grossièretats serviron a pas rès!

-voldriai que siaguèsses mòrt !

-O foguèri un briu, tròp de temps que oc. E arar , anèm viure per de bon. A luòc d'èstre manipulats , e massats , anèm viure ! Wandy contunhava de plorar e Peter tornèt parlar.

-Encara un moment , un pichòt moment, una petita menuta de nursary! plorinejavan.

-O George! diguèt la femna, aquò lor fara pas de mal.

-Bon , baste que se calèssen. Una minuta , e , pas pus! E puèi arrèst definitiu!

-Papa, papa, papa ! cridèron los enfants sosrisant entre las lagremas.

-E prendrèm de vacanças. David MacClean tornara dins una miègja ora  per nos ajudar a far los bagatges , e nos acompanhar a l'astròpòrt. M'en vau me vestir. Metètz  la nursary en marcha. Lydia e pas cap qu'una menuta e !

Sortiguèron totes très en parliquejant. George se faguèt aspirar amont  per se vestir. Lydia tornèt una minuta pus tard.

-seriai urosa quand serèm partits! sosprirèt

-Los ai daissats dins la nursary?

-Voliai me vestir ieu tanben. O , aquesta òrre Africa! De que podon plan i trobar?

-E ben dins cinq minutas serèm en rota per l'Iowa. Mon Dieu per que sem pas jamai dintrats dins aquel ostal? Que nos butèt de crompar una cauchavièlha?

- la vanitat , l'argent , la bestiasa.

-Cresi que tant val davalar davant que los mainatges siaguessen près per lors sagradas bestias.

Es a n'aqueste moment qu'ausiguèron los enfants sonar:" papa , mama, venètz lèu , lèu !"

Se lancèron dins lo conduch pneumatica  e correguèron al cap del corredor.Los enfants eran pas vistables.

-Wendy! Peter!

Se getèron dins la Nursary. La brossa èra voide, i avian sonque  los leons qu'esperavan e los agachavan.

-Peter! Wendy!

La porta se refermèt ame un  esclafiment.

-Wendy! Peter!

George Hadley e sa femna faguèron mièg torn e se jetèron contre la pòrta.

-Dubrissètz! cridèt George Hadley en bolegant la ponhada. Nos an clavats! Peter!

Tamborinèt contre lo panèl.

- dubris!

 Ausiguèt pas la votz de Peter de l'autre costat.

-Los laisse pas arrestat la nursary ni l'ostal disià.

M e Madama G. Hadley tamborinavan del punh contra la pòrta.

-Anèm , siaguessen pas ridiculs! Es temps de partir. McClean serà aqui dins una minuta e...

Es alara qu'ausiguèron los bruchs.

Los leons  de tres costats, dins l'erba jaune de la brossa, trotant, ame des roncaments dins lo fons de la garganta. 

Los leons.

M Hadley regardèt la sia femna. Puèi se virèt lo cap e agachèt las bestias qu'alisavan vers elses, la gula al ras del sòl, la coa redde.

M e Mma Hadley se metèron d'udolar.

 Comprenguèron subran per que los autres crids qu'avian ja ausits lor pareissian tant coneguts.

-Helò diguèt David McClean  arrestat sul suèlh de la nursary. Helò

 Vistalhèt los dos enfants , sietuts dins la clarièra , en trin de minjar un pichòt repais frech. Darriè elses, i aviai lo punt d'aiga e la brossa jauna; dessus lo solèlh cremant. Commençèt de susar.

-Ont son los vòstres parents?

Los enfants levèron los uèlhs e soriguèron.

-O , van pas èstre longaruts!

-Perfach, nos cal partir.

Dins lo luentonh, M Mac Clean aperceguèt los leons que se batalhavan; puei s'acuolèron per devorar lor preda en silenci jos los arbres.

Pleguèt las parpèlhas e levèt la man per s'aparar del solèlh .

Los leons avian ara aabat lor repsis. Se n'avavan cap a l'abeurador.

Una ombra passèt sus la cara susanta de Mc Clean. Mantunas ombras bateguèron las alas. Los voldras davalavan dins lo cèl tropical.

-una taça de te? perpausèt Wendy , dins lo silenci.

 

 -CRIC CRAC LO CONTE ES ACABAT-------------------------------------------------

 




  

 


 

 



Bradbury es un escrivan d'embelinament , agradèt sul pic als eternals refrataris de la sciença ficcion. Quand publiguèt  en 1954 Las  Cronicas Marçianas  , lo nom de Bradbury venguèt d'un còp lo novèl astre literaria de la SF pel tot Paris. 

La SF genre maldich de longa, trapèt  d'un còp , un pauc de valor. Que non èran pus los romans de quatre sous, escriches a la lèsta , e vodats als eternals enfants  d'autre riva  atlantica, mas una nòva literatura, rica  de poesia , un produch purament intelectual. Dempuèi Bradbury, personifica la SF, als uèlhs de mantuns  legidors populars . 

De que podià tener de mai que sos davancièrs el,  per recaptar tant d'onors? Un estil bèl travalhat, un grand don poetica una granda imaginacion, mas subretot , un pessimisme de bon ton que trastolèja pas  gaire de renegar totas las valors d'aquèla civilsacion.  

 Retorn


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition