Ganhaire e lo seu chastel

istòria limosina 

Lo Chastèu.

Si coneissetz  quauqu'un que vuelhe visitar un chasteu pas ordinari , podetz totjorn li donar mon adreça. Mas , per èstre bien onèste , vau mielhs lo prevenir que queu chasteu -si ne'n tròba lo chamin-es lo pus trite , lo pus òrre, lo pus sauvertos que se poguèsse veire . Dijatz li que se'n desemmuralaha una tala impression que nomàa los esperits desemparats coma lo meu veiqui trenta annadas poden pensar i passar mai qu'una demièg ora.

Ne cresètz pas quò siaia quauque  chasteu a la Edgard Poe onte l'orror e l'esfrai son presents dins chasque corredor, dins la mendre torrela. Aqui n'i a  pas de tornàs. I a un brave temps que son partidas, tuadas per l'enuei que remolha los murs.

E pertant , ai viscut aqui trenta ans de temps e si comprene bien las chausas , i sei enqueraeu, per un moment. Monsur lo comte , l'a delaissat per totjorn l'autra setmana, dins sa caissa portada nomàs per son servitor... qu'es tanben lo vòstre.

Oc-plan , fugui jos sas mans pendent trenta ans : fugui un bon sirvent  e fuguèt un bon mèstre. Ai totjorn respectat sas 'bitudas que èran 'qui bien  avant que n'i venguèsse e crese que pòde dire que per se la vita fuguèt tant suaus que pòt èstre una vita dins 'quela plaça. Ai fait de mon mielhs pr n'èstre  'qui nomàs quand avia mestier de io e per me far  obludar e crese  qu'auèi 'quela facultat vai trobat son acompliment definitiu.

Per ne'n tornar a la vita de Monsur lo Comte que fuguèt durant trenta annadas ma sola  preocupacion, vos dirai qu'ela fuguèt pus regulara que la marcha d'un solelh. Quela regularitat èra la condicion de susvivença de Monsur lo Comte que sa santat èra bien freula a mon pus  grand trabalh èra de velhar que res se benguèsse boirar au rire jornalièr.

Monsur o Comte se levava emb lo solelh , desjunava d'una bolada de bolhon chaud , fasià quauquas escrituras puèi se parava per surtir far sa permenada . Quela d'aqui èra l'evenament lo mai important de la jornada . N'i manquèt jamai dau temps que lo conegui. Quò es tanben lo moment que me faguèt lo mai migrar perque èra de mon dever d'estimar l'aer dau matin e de presentar a Monsur lo Comte lo bilhament que convenia: quand quò fasia frg o que quò gialussava, quò èra la pelissa d'astracan e la tòca  que 'nava emb ela ; quand quò plevia , quò èra la macfarlane doblat de moton; quand fasia doç, lo manteu  de demièg sason ; quand quò fasia chaud lo costume d'alpaga e lo chapeu de palha. Si botatz de costat quauquas esitacions dau començament  que fugèren segudas de gròs raumes e d'una bronchita urosament  sens consequença, me sei jamai trompat e crese  que si Monsur lo Comte poguèt far sa permenada  jornalièra en conservar sa pita santat , lo deu a la precision emb la quala ajostava una escharpa , dostava una dobladura , barrava  o dubria lo boton d'en naut.

De seguir...

 ligams


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 

 

 

 

retorn