Antonin Perbosc
 

Antonin Perbosc nasquèt en 1861 d'una vièlha familha pacana , a Labarta de  Carcin bas. Passa el tanben per l'escòla normala. El tanben ten las legiduras de son temps: Parnassians principalament . Es regent del vilatge de Camberoger e a Viladiu-del-Temple. Mas que la vida a la campanha es pas per el un eisil. A d'amistats literarias, participa al grop de l'Effort de Tolosa. Conaissarà Jaurès e serà un amic grand del escalprador Bourdelle.

Perbosc es tardièr  coma escrivan. Un briu travalha ame Estieu en silenci e es elegit majoral del Felibritge en 1892 alara qu'a pas publicat sonque qu'una Monografia de La Capelle-Livron. Mas après 1900 ven una passa  de produccion arderosa dusca 1908. Una autra  seguira entre 1921 e 1936 . Perbosc es alara un vièlh majestuos retirat a Montalban  ont moris en 1944.

 Cò que marca chas el, aquò's l'unitat de la sia vida: sachèt religar son mestièr de regent e la recerca lenguistica e etnografica,  butant sos escolans dins la recaptada dels contes popularis ( Contes populaires de la vallée du Lambon 1914; Contes populaires de la vallée de la Bonette 1924) . Pensèt practiquament , a la seguida de las proclamacions de Jaurès , a l'ensenhament  de sa lenga( Les Langues de France a L'école 1926). Fòrça sabent, a editat las vièlhas costumas, recaptat los libres rares , desclapar d'autors occitans del passat.


A la recerca del naut lirisme.


Perbosc escriu ame los meteisses modèls qu'Estieu e s'inscriu coma el dins una perspectiu felibrenca , participa del meteis estrambòrd occitan. Sa primièra obra publicada , Remembrença 1902 obesis als poncius del nationalisme d'aquel temps, e la gesta trobadorenca Guilhem de Toloza 1908 los torna crear. Una mèma ideologia , desviada de Mistral , indusis lo libre de 1903 Lo Gòt Occitan. Mas ame aquel Perbosc es tanben vengut el. El meteis es a dire que fa un espandiment e un aprigondament originals de la tematica felibrenca. Lo libre es mès sos sinne del vin, e lo vin es occitan, la destinada de la viticultura es identificat a lo de l'Occitania tota ( e tota una part del libre La vinha mòrta e reviscolada, es vodada al malastre del filoxèra).

Lo gòt , dich occitan, es donc fin finala la Coupe Sainte de Mistral. Lo gòt voja los estrambòrds, aviuda lo poèta, lo patriota. Lo recuèlh forma un grand "tòst" . Tòst al solèlh, que Perbosc adòpta la mistica solari provençala , son imor pacana es  aisida dins la cauda poesia de Calendal.

Mas i ajusta una aisença particulari . Plaça al mitan de l'univers lo poèta- pintaire e, renegant los vertolhons metafisics o astronòmics , dins aquel monde ont de segur fa bon viure, imatja aqueste cicle del fuòc dins la natura ; del solèlh al rasim, del rasim al vin, del vin a l'òme , de l'òme al solèlh per lo gauch mascle d'un "sirventès de fòc".

Aquesta aisida al monde , lo jonch als trabalhs de sos amics païsans. Perbosc religa son pretzfach de poèta a lo dels vinharons: dona la plena valor d'ambiguitat al mot bordon que chas el , coma chas Estieu (d'après les Leys d'Amors) mostra a l'en còp la rega e lo vers . Se sentis plan ame los vendemiaires, los tastes most; partis lors penas e lor benastrada. Ten la meteissa santat qu'elses. Entre la bona imor e la jòia cosmica, lo libre cascalèja d'umanitat viscuda.Lo patriotisme occitan es pas pus una afar de cabinet , d'intelectuals solitaris. Es de la vida terradorenca ,  integrada al ròdol qu'es a l'imatge d'univers.

La comunion es pas sonque ame los òmes mas tanben ame los autres èstres viudants , los mosquairons que morisson d'embriac dins la cuva, lo torde embriagat de l'auton. Aquesta comunion ela tanben caça l'ansia.

Quand serai d'urguets capelat

se mon èime , reviscolat,

al lum perdura,

pòsca èstre dins lo cant afric

d'un torde al cabèl d'un garric,

sus una autura!

La mòrt es aital vincida : la cadena de las generacions es coma una comunion d'estrambòrds al travèrs del temps. Lo tèma mistralenc de la raça pren fòrça vigor quand Perbòsc n'en parla de sos aujòls païsans:

Alavetz oblidant lor pena e lors susors

sentissiàn en lor còr de baudors e d'ausors

ont los rims de ma canta aviàn ja grelhadura

e soi coma' l rasim vairant a sa sason

d'aquel borron , segur d'aver vendemiadura,

que dins l'èime dels mòrts fasquèt espelison. 

Lo libre d'un autre biais fa resson als eveniments françès regionals . Torna prendre lo tèma del Progrès pacifica a Hugo, contradiguant lo pessimisme felibrenc per la Coupe de l'Avenir:

Nòstres filhs i bèuran la lum e la vertat

lo gaug, l'alma vertut de la tèrra , lo sosc 

d'èstre conquistadors

de sapiença , de patz , d'amor e de beltat,

renegant lo passat malastròs , aule e fosc

dont sèm mantenidors.

En 1906 Perbosc publicava  un libre de sonets , l'Arada. la forma n'es la dels sonets d'Estieu , mas lo sens d'una natura infinida, lo vejaire que dins un terrador totjorn descubris l'infenit , la fa espetar. Lo poèta carcinòl contunha de regentar lo monde a l'entorn de sa pesuga presencia.

Son darrièr recuèlh , postum Lo Libre del CAmpèstre  pareguèt en 1970.

 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 

retorn...