Le grand Meaulnes
 

retorn

 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 

 

 

 

Lo pensionari.

Arribèt en çò nòstre un dimenge de novembre 189...

Contunhi de dire" en çò nòstre " malgrat que la maison siaguèsse pus nautra. Avèm quitat lo païs dempuèi gaireben quinze ans e n'i tornarèm  pas, sai que  de segur jamai.

Estajaviam los bastiments del "Cors Superior" de Santa Agata. Mon paire que sonavi sonque M. Seurel , coma los autres escolans, i menava a l'encòp lo cors superior , ont òm apreparava lo brevet de regent , e lo cors mejan. La mia maire  fasià la pichona classa. 

Una longa maison roga , ame cinq pòrtas enveiradas, jos de vinhas vergas, al cap del borg; una cor imensa ame , cobèrts e bugadarias, que dubrissiàn  davant sul vilatge per un grand portalh sus costat nòrd, la rota que donava sus una pichòta grilha e que menava a La Gara, a tres quilomèstres ; al sud e per darrièra , dels camps , dels òrts e dels prats que juntavan los barris ... tal èra lo plan somari d'aquesta ostal  ont se passèron los jorns los mai  socitos e mai  cars de la mieuna vida- maison d'ont partiguèron e ont venguèron se  getar coma las vaguas  sus un ròc desèrt, las nòstras aventuras.

L'astra  dels cambiaments , una decision de l'inspector  o del prefeit  nos avian condusit aila. A la fin de las vacanças , fasia bel temps, una veitura de pacans, que precedissià la nòstra   familha nos avià pausada ; la maire e ieu davant la grilha rovilhada. De dròles que panavan de persegas  dins d'òrts s'èran fugits silenciosament per los traucs de la cleda... Lamia maire que sonaviam Millie  e qu'èra plan la mestrèssa femna de l'ostal qu'ai pas jamai coneguda , èra dintrada dins los membres emplenats de palha poscosa ,  e sul pic avià vist ame desespèr, coma a cada desplacament , que los nòstres mòbles tendrian pas jamai dins un casal tan mal bastit ...

Era sortida per me fisar son desespèr. Tot en me parlant , avià eissugat menimosament ame un mocador ma cara d'enfant enegresida pel viatge. Puèi èra dintrada far  lo compte de totas las duberturas qu'anaviam   dever condemnadas per poder estajar dins aquel ostal...

 Que ieu, coifat d'un fòrt capèl de palha , èra demòrat ailà , sus la grava de la cor estrangièra, a esperar, a furgar pichòtament alentorn del potz  e jos lo cobèrt.

Es aital pel meu auèi, qu'amagini la nòstra venguda.  Que tanlèu que vòli tornar trovar lo luentonh sovenidor d'aquela primièra serada d'espera dins nòstra cor de Santa Agata , ja aquò son d'autras esperas que me soveni ; ja las dosa mas apevadas als barralhs del portalh, me vesi     mirant ame ansia qualqu'un que va davalr la carrièra granda.

E se m'assatji d'amaginar la prumièra nuèch que deguèri passar a la mansarda , al mitan dels granièrs del primièr estage, ja son d'autras nuèches que me soveni; soi pus sol dins laquesta cambra ; una ombra granda socaira e amiga passa al long de las parets e se passèja. Tot lo païsatge apasimat --l'escòla, lo camp del paire Martin, ame sos tres nogals , 'òrt tre quatre oras envasit cada jorn per de femnas en visita -- es per totjorn , dins mon remembre , bolegat, mudat per la presencia de lo que capvira tota la nòstra adolescençia e que la fugida ela meteissa nos laissèt pas de patz.

De seguissèjar.