La linha verda

STEPHEN KING 

Qual coneis pas l'autor de Shining, de Cà, Carrie.... eco 



retorn 

 

Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 Aquò se debanèt en 1932, quand lo penitenciari de l'estat se trobava encara a Cold Mountain. Solide que la cadièra electrica se trobava aila.

Plasentavan, de la cadièra , los presonièrs, mas coma òm ris de las causas que fan paur e que se podon pas i escapar. L'escaisonava Miss Cent Mila Volts, la Veuse Corent , la Rostissoira. E de rire de la nota d'electricitat e del director Moores que devrià passar lo piòt de Nadal a la  Rostissoira, vist que Melinda , sa cara esposa, èra plan tròp malauta per cosinar.

Mas per los que devian vertadièrament se siere dessus la cadièra, l'umor èra pas al rendètz vos . Presidèri  a seissanta dets e uèch execucions mentre tot lo temps que serviguèri a Cold Mountains ( un chifre que ma memorià ne dobtèt pas jamai; m'en sovendriai sus lo lièch de mòrt), e podi afirmar que la majora part d'aquelses òmes prenian consciença dusca a la mesolha de çò que los esparava, tre qu'òm los estacavan las cavilhas als pes de roire massiu de Miss Cent Mila Volts. Realisavan ( se vesià dins sos

 uèlhs una especia de conternacion gelada) que sas cambas avain acabat d'arpetejar. La sang  circulava totjorn dins elses, los muscles èran encara solides, mas èran quan mème fotuts. Anirian pus se passejar al bòsc , ni dansar  ame una filha al baleti campèstre. Eran d'en primièr per las cavilhas que las pratiquas de Miss prenian coneissança de la mòrt. Disian lors darrièras paraulas, de frasas mantuns còps descorduradas , estranges , puèi lor passava la cagola de seda negra sus la testaa . Aquesta cagola èra per dire  de lor far un confòrt , una aaisida; mas me soi totjorn pensat  qu'èra pel nòstre. Per nos aparar de lor darrièr miralh.Aquela insostenable exprecion de desespèr a l'idéà qu'anavan morir ligats a n'aquela cadièra.

I avia pas de corredor de la mòrt, vertadièrament a Cold Mountain, sonque lo bloc E ,escartat dels quatre autres blòcs , e quatre còps mai petits qu'elses. Ame de parets de brica  e un espaventable teulat de tòla que lusissià jos lo solèlh d'estiu coma un uèlh de veire. Ame siès celas dedins, tres de cada costat d'un corredor large. De celas individualas.Un sagrat confòrt per una preson (subretot dins las annadas trenta) mas lors locataris  las aurian plan escambiadas  contre un trauc de rats  dins quuna que siaga dins un autre blòc.

Cresètz me aurian tot donat per aquò far.

Jamai un sol còp , entre mas annadas coma  cap de gardians, las siès celas foguèron estajavas del meteis temps... aquò 's totjorn una consolacion. Quatre , foguèt un maximùm, mitat Blancs , mitat  Negres( A Cold Mountain, i avià pas de segregacion  entre los qu'anavan morir) , e quatre èra deja un pichòt cunh d'infern.

Om ajèt mème una femna coma pensionari, Beverly Mcall. Negra coma l'as de pica e bela coma lo pecat qu'avètz jamai agut lo front de comettre. Endurèt entre siès ans un marit que la batià , mas endurèt pas que l'engana un sol còp. Un ser , aprèp aver descovèrt que la cocufiava, gaitèt lo maluros  Lester Mc Call , mai conegut  de sos companhs( e benlèu de la tròp efemèra mèstressa) jos 'escais nom de Tondaire, de naut de l'escalièr menant al salon de coifadura . L'esperèt que lèva lo mantèl e, al moment ont avià encara los dos brasses dins las margas, li es tombada dessus e tranquèt l'object del crimi ame un rasador de la botiga. Mòrt, sanhat a blanc, lo Tondaire.

Dos jorns davant de prendre la plaça sus la cadièra , me sonet per me dire qu'avià fach  un sòmi e que, dins aquel raisve , lo seu paire espiritual african li disià de renegar son nom d'esclaua e de morir jos son nom de femna liura , Matuòmi. Era la sia requesta , que sus son òrdre d'execucion i ajèt lo nom de Beverly Matuòmi. Suspausi que lo seu paire espiritual african  li avià pas donat de pichòt nom african. Li diguèri d'accordi, pas cap de problèma. Se i a quicòm qu'aprenguèri entre totas las annadas coma cap dels matons , es de jamai refusar ren als condemnats , levat quand demandan las claus de la gabia . Dins lo cas de Beverley Matuòmi , aquò avaià pas d'importançia, de tot bias. Lo lendeman, sul còp de tres oras de la vesprada, lo governor me sonava per m'anonciar que la condemnacion a m{ort de Mma McCall èra muada en detecion a vda al centre penal per femnas de Grassy Valley... Tot penal e sens viè, coma se disià alara. Eri fòrça content , podi vos dire, de veire le bèl cuòl redond de Bess virar a senestra e pas a drècha, quand s'es pntada al burèu de permanençia.

Trenta cinq ans mai tard- Oc pe al mens trente cinq- soi tombat sul seu nom dins la pagina necrologica del jornal.I avià un fotò: una cara nègra, seca e  rufada , enrodada de pelses blancs, coma una barba a papa, lo nas cauçat de carrèls a montura mirgalhada de falses diamants. Era la mià Beverly. avià passada las dètz darrièras annadas de la sia vida de femna liura , disià la necrologia , e avià aparat de la roïna la bibliotèca de la comuna de la pichòta vila de Raines Falls. Avià tenguda la classa de catechirme e sachut se far aimar d'aquèla pichòta comunautat. La Bibliòtecari peris d'una crisi cardiaca disià lo titol gròs e, dejos, en caractèris mai pichòts , coma una pensada aprèp còp: avià passat vingt annadas en preson per murtre

Solets los uèlhs, grands e  esbrilhaudents darrièr las lunètas ame los falses diamants, avian pas cambiat. Los uèlhs d'una femna que a seissanta dètz e mai, trantolarià pas a tornar jogar del rasor se ne fasià besonh. Se reconeisson totjorn los assassins  mème se fenisson coma vièlhas bibliòtecaris  dins unas pichòtas vilas apasimadas. Se sap quand avèm passat tant d'annadas ame lor companhia. N'i aguèt pas qu'un sol còp ont dobtèri e me remetèri en question la natura del meu trabalh. Es d'alhor la rason qu'ai d'escriure aquèl libre.

Un linò d'un vèrd pissatos recubrissià lo sòl del corredor large que traversava lo bloc E ,  e  çò que sonavan dins las autras presons  la darrièra linha éra en çò nòstre , a Còld Mountain, escaissonada la linha vèrda.

Lo corredor fasià un trentenat de mèstres d'un cap a l'autre. A la debuta i avià una cèla de contencion. A l'arrivada , un caireforc. Prendre a senestra sinhificava de viure, se òm podià qualificar aital , lo fach de tornar d'en  redond dins la cor de la preson, mas i èran nombroses a  passar d'annadase sens domatges vistables. Tot un pichòt pòble de panaires, violaires, de butafuòcs, d'escròcs, cadun parlant sa lenga, marchant a son pas , e fasent sas pichòtas afars.

Prendre a drècha èra un autre parèlh de margues. Que d'une dintraviatz dins lo meu burèl ( atanben lo quite tapis èra vèrd, causa qu'aviai totjorn agut l'enveja d'o cambiar, sens i capitar), e passaviatz davant la taula de trabalh, empegada del drapèl american a senestra e lo de l'Estat a drècha.Al fons del membre i avià doas pòrtas. L'una donava sus los comuns que los gardas del blòc e ieu ( d'unes còps lo quite director ) nos en servissiam; l'autra pòrta dubrissià sus una mena de reserva. Era aqui lo terminus de la linha vèrda. 

La pòrta èra bassa-- podiài pas la passar sens baissar lo cap, e John Caffey, el, deuguèt francament se plegar en dos. I avia un nivèl, puèi davalatz tres grads de beton e vòstres passes tindavan sus la fusta bruta. Una pichòta pièça miserabla , sens calfatge, ame un teulat de tòla, coma lo del blòc que  la reserva n'èra pas  qu'un apendici. D' ivern , fasià pron frèch per vos far una eissarpa de tubièra, e l'estiu vos escanaviatz. A l'execucion d'Elmer Manfred-- en julhèt o agost de 1930 se los sovenidors son bons--avèm agut noù temonhs dins las pomas, estavanits.

Sul costat senestre de la reserva, aila encara , aquò's èra la vida. D'aplèches (totes encadenats sus des rastèls, coma s'èran de fusilhs al luòc de palas o de pics ), de sacas de legums secs e de granas per los semenadisses de la prima dins los jardins de la preson, de rotlèus de papèl de telètas, de placas de fer blanc per lo talh de tòlarià, de sacas de calç per marcar los terrens de basa-bal e de fotebal--los tolards jogavan dins çò que se sona lo Prat e las vespradas de match èran nerviosament esperadas a Cold Mountain.

A drècha , un còp de mai... la mòrt. La Veusa Corent  en persona, tronant sus un empònt de pòssas dins un cunh sud-est de la reserva, pèds e acoidors de roire massiu qu'avian  tant begut la susor d'òmes a mand de trespassar. E acrencada sens faiçon al dorsièr , la calòta metalica erissada d'una electròda gròssa, un vertadièr casq de ròbòt per mainatge, coma se vei dins las B.D de Buck Rogers. Un cable electric partià de l'electròda per passar per un trauc dins la paret de blòcs de beton darrièr de la cadièra. A costat , sus sòl, i avià un ferrat. Dedins, una esponga copada a la mesura

 de la calòta. Avant las execucions , òm la trempava dins l'aiga salada per melhor condusir l'electricitat dins lo cervèl del condemnat.

************************************************

932 fouèt l'annada de John Caffey. Los detalhs son disn los jornals de l'epoca e tota persona curiosa que voldrià ne saber mai , pòd encara los consultar; de tot biais , tota persona ajant mai de vida qu'un fòrça vièlh òme  que s'acaba la vida dins un ostal de retirada dins Georgia.

Me sovèni que fasià tròp caud , fòrça caud , aqueste davalada. Un mès d'octòbre coma un mès d'agost, e la femna del director, Melinda , a l'espital d'Indianola. La davalada ont trapèt l'infeccion urinari la mai dolorosa de la mia vida, pas pron, grèua per èstre espitalisat , mas pron per esperar de morir cada còp qu'escampavi d'aiga. L'auton  de Delacroix tanben, lo pichòt Françès ame la mirga, lo qu'èra arrivat entre l'estiu e que faguèt un polid torn ame lo fial. massubretot , èra l'auton ont John Coffey , condemnat a mòrt per lo viòl e lo murtre de las bessonas Detterick ,  a  debarcat al blòc E .

I vaià quatre o cinq gardas a cada permanençia al blòc, mas maites d'entre elses èran d'interimaris. Dean Stanton , Harry Terwilliger e Brutus Howell( los òmes l'escaisonavan " La Bruta" mas qu'èra pas per de rire, aquèl masclas aurià pas fach de mal a una mosca, levat de n'èstre forçat) son totes mòrts ara , e Percy Wetmore tanben, el qu'èra tan brutal que bestiàs.

Percy non aviàren de far al blòc E, ont una natura  asiranta arrengava pas rès  e podià mème s'auora dangeirosa, mas èra de la familha del governador del costat de la sia femna e aladonc non deraiçable.

Aquò's Percy que condusiguèt Caffey al blòc E , en gulant l'apèl  siague disant  costumièr: " Plaça al mòrt! Plaça al mòrt!"

Faià tròp caud dins las fargas de l'infern, octòbre o pas. La pòrta de la cor s'es dubèrta, laissant dintrar un rajal de lùm  e l'òme lo mai grand qu'ai vist jamai , levat aquelses basketors qu'òm vei auèi a la tele dins la sala de lesèrs d'aquèta reserva de vièlhs repapiaires ont soi arendut. Portava de cadenas als braçes e altorn del pitre , qu'èra large coma una barica ; avià tanben de fers als pèds e rebalava una cadena que cliquetava  coma un sac de pèças de moneda tot al long del corredor vèrd. Percy Wetmore e Harry Terwilliger que l'enquadravan revertavan d'enfants rebalant darrièr elses un grizzli captiu . Mème lo quite Brutus Howell revertava pichon a costat de l'autre , lo Caffey, E Brutal mesurava praquò un bon mèstre quatre vingt cinq, e èra maos, avià jogat tackler al foot entre un temps coma prò davant de s'en tornar dins las montanhas.

John Caffey èra negre , coma la majora part des òmes que venian sejornar al blòc E davant de morir dins los braçes de Miss Cent Mila Vòlts , e fasià dos mèstres e cinq centimèstres . mas pas una d'aquelas grandas pergas negras qu'òm vei a la tele ; non; una vertadièra armari de glaças, un còl de brau e d'espatlas maossas , escalpradas pels muscles. Li avian botat lo mai grand blau de trabalh que se poguèsse  trobar al magasin , mas las cambas de las bragas li montavan a pron pena  a la mitat dels pompilhs, qu'avià canhos e raiats  de cretas , e las margas de la vesta tròp estrèchas  per son peitral , subrepassavan a pron pena los coides. Tenià la casqueta  dins son batador de man , çò qu'èra tan plan que , ajocada sus la sia testa aredonda , coma un balon , aurià pogut far pensar a un pichòt calòt de monina jogaire d'orguèna de barbaria, levat qu'èra blaua a luòc de roga. 

Aurià pus petat las cadenas coma se far sautar un ruban d'un present de nadal, mas quand òm agachava sa car , òm vesià que farià jamai una tala causa.

De seguir.