La fugida del temps

L'Alam Fabre 



retorn;


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition 

 Sol, me daissas sol, com’ un nen

E las mieunas paraulas,se perdon,

Me sarri de tu per plorar sus ton sen,

E las mieunas paraulas s’envolon

Ta boca dis los mots falords

Que volonton tuar nostre amor.

Amiga, cal pas me nhafrar lo còr.

E las mieunas paraulas s’atudon.

Me dis : me de que soi per tu ?

Que fau ieu, dins aquel monde ?

Ne voli pas dintrar dins la ronda

Voli n’en finir amb la quite paur.

E las mieunas paraulas s’abocan.

Me dis qu’as perdut lo gost.

Tornas e viras dins la cosina.

Sens remirar l’ort enfestolit.

Praquo un castèl ai bastit,

De las parets de rimas garelas.

E disi las mieunas paraulas.

Per vincir lo mal e la mort !

Per vincir lo poison de l’arma !

E disi que caldria tot quitar,

Per caminar endacom mai...

E disi que nostre amor es fòrt.

Coma al temps de la joventut.

E las mieunas pensadas s’envolon.

Alara escoti la nuèch prigonda.

La mieuna aurelha sus ton còr

Las mans sus tas ancas moflas.

Escoti l’alba montar.

Coma una saba blanca.

E las mieunas paraulas s’enauron.

Per clavelar l’ombra del temps.