J . BODON La santa estèla del centenari
 

_retorn

 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 Fa gaire cresiai que l'amenaça atomica èra desapareguda. qu'èra una vièlha luna del temps de la  guèrra frèsca...

Mas ara ne'n soi pas tant segur qu'aquò.


Aqui çò que previstèt lo vièlh savant de La Santa Estèla ... de   J Bodon.

 

"La fin es aqui!..." Encara. Una tissa del  vièlh . Quand èra tombada la primièra bomba atomica lo paure `me avia acabat de perdre lo cap.

"La fin es aqui!..." Aital cridavan los testimònis de Jehovah. De falords eles tanben?

E lo Christ de Monfavet alara? E lo seu Joan Apstol? Sens parlar dels Felibres? Lo capborditge pertot.

E ieu?... E tu Joseta?... Benlèu que seriàm capbords un `l'autre ... O totes al còp. Cò que nos arribava  : un deliri que nos tenia . Los fats coma se creson se veson. Nosautres consi nos vesiàm...

Me sarrèri de tu que ploravas. Joseta. Levères lo braç per me butar en rè. Aquò tindèt coma de vaissèla. Non , èra pas un deliri ... Los papièrs del vièlh me cricaban per las mans . E legiguèri pus abant :

"La fin es aqui... Tota la nuèch la passèri a escotar la radiò... Atòm... Bomba... Aqueles dos mots que se revertavan dins totas las lengas del mond. Las lengas del mond que totas moririàn lèu. Una autra guèrra e n'i auria pro: sus la tèrra demoraria pas un òme viu.

E mai benlèu sens guèrra . Los engenhaires voldrian domdar la fòrça novèla. Cada païs montaria sos usinas atomicas. Segurament que l'accident vendria , aici o alà , per una rason o una autra: calculs fals , lassièra d'un obrièr , maquina desregalda. Una explosion , un lum, la cordèla del desondre.

Qualquas annadas encara e puèi la fin del mond. Mas alara la lenga d'Oc entrò la fin del mond se parlaria!... Qual sap, lo darrièr cridal d'òme , gemèc o renèc , seria en Oc...

Tota la nuèch passèt e puèi pensèri : jamai cap de bomba atomica tombarà pas a Sant Ferrèol e las usinas seran tròp luènhas . Dins la prigondor de la valòia d'Olt , aici, perqué qualques òmes se sauvarian pas de la mòrt universala , una familha solament , o pus lèu un parèlh causit de jovents del païs : enfant e filha . Amb eles la lenga d'Oc  perduraria. L'umanitat tornaria començar e seria occitana. Quina revenja!...

Somiavi aqui. Podia pas èsser. La mòrt aici la portarà la nivolassa negra cargada de radiacions nosentas, lo vent l'escamplilharia, la pluèja gota per gota la semenarà. Tota vida perirà, sens remession. Vuèja , la tèrra virarà, coma davant la Creacion...

Cresiai pas ieu al Creator: la Bibla per ieu valia la Fabla. Un engenhaire del meu temps non podia creire qu'a la matéria. E la matéria demoraria. Sens vida ... Mas de qu'es aquò la vida senon qu'una organisacion de la matéria...

Alara probable que la tèrra vuèja tronaria volontar una vida novèla. Tota sola? Dins quand de temps? Als sabents de respondre?

Los sabents! Dins l'estat que n'èran de lor sciencia, lo darrièr estat es que lor sera pas possible de l'organisar  la matèria  eles ... davant lo malastre grand?

Eles `ieu? Se l'òme de carn èra condemnat, un `me de metal deuria resistir a las radiacions e al poscum atomic. Calia fargar un còs e li donar moviment , èime, paraula e mai rason... Per electricitat , mecanica o quimia aquò se devia poder.

E aquel òme novèl   se lo fargavi , ieu, parlaria en lenga d'Oc... Una entrepresa tan bèla ! Mas consi la mena a bon pro, aici tot sol...

Daissèri Sant Ferreòl e partiguèt.... Aval m'aculhiguèt un ancian companh d'estudis. Mercés a el se dobriguèron per ieu las pòrtas de las usinas e de las universitats . Cinq ans passèri delà  la Mar Granda. M'assabentèri, tirèri de plans , e quand tornèri aici ,èri prèste.