E nos fotem d'estre mortals
 

retorn


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition


 Mureth un endrech per trapar de peisses.

Quasern de nueit

Lo sera tombava . la nuèit , a pautas menudas, estirava sa bugada pel campèstre . Una nuèit de junh que las flors dels tilhuls embaumavan, que los balts encara verds , s'alisavan fins a l'orisont...

L'òme prenguèt lo quasern dns la tireta , lo primièr que se presentèt ; èra blau del defòra, un blau passit coma aquela nuèit que davalava. La flaquesa pesavaa sus sas espatlas e sas cambas e li butava al còr una ondada de marrida consciénça... Tant de temps perdut a far pas res que bolegar libres e papièrs dins lka biblotèca  o landrar per casal e gaitar coma se maduran las majofas ! Tant de temps qu'òm auria pogut dire de causas , far quicòm d'utile e de bon coma un poèma , un roman , o l'amor; tot simplament ensajar de pensar un pauc , de far lo punt...

Mas aurià calgut aver quicòm a dire , una vida d'aventuras a contar , o a inventar ...

Quand èra amb los autres , arrestava pas de parlar e de desparlar : un molin de paraulas que se lo podian pas arrestar ! Quand èra solet - e la solesa li despalsia pas - , li tombava dessus coma un grand lagui que l'aturrava . Venia tot d'un còp , vièlh, vièlh , espotit de silenci e d'inutilitat . Alavetz , auria volgut aver fait quicòm de bèl, per o dire als autres . Mas sez vesia dins son passat tot paure , tot pichon, embarrat entrelas cledas de son enfança sens istòrias, de son adolescencia magrinèla a fòrça d'umilitat. Una absencia al monde  e elm meteis per començar . Absent a fòça d'anonimat!

Mas aquò l'empachava pas , tre que lo gredon avia tocat lo papièr , d'alinhar de regas e de regas d'escritura . Una escritura marrida que venia de mai en mai dificila de legir . Aquò l'empechava pas  d'alinhar de mots e de regas per sensajar d'encantar tota aquela pigresa , aquela flaquesa , e de far gisclar las idèas  dels mots coma fan las belugas de la pèiras ...

En primièr , volguèt dire lo sera , la fotògrafia  de çò que vesia tot a l'entorn, dins son burèu , e al delà , pel campèstre  que la nuèit i lisava dessus. Mas sos uèlhs que seguissian la règa del papièr e la punta del gredon de per davant , perdian la fòrma e la color de las causas fotografiadas per ne servar plus qu'una aparencia convencionala. Puèi , coma dire los bruches e las odors que montavan del monde d'a costat ? Aquel prefum sucrat e fresc de las flors de tilhul que s'i mesclava la tebesa mòla de las fuèlhas , aquel vonvonament minimòs e cripat de la  tondeira electrica que las puas rascavan la sèga de bois , al  torn de l'ostal ? Aici los mots li mancavan , tanlèu que li venia l'envèja  de dire de  sensacions ,  de perfums , de bruches , de sabors : tot çò que dòna pè a la pensada , que fa la vida viscuda. Se sentissia coma paralisat , incapable de se dire e de dire alas autres los plasers esquius que se li rajavan al còr.

Auria calgut cercar , espepissar , se destriar del monde , per poderl'estudiar dins sacomplexitat . N'avia pas urosament , l'enveja  vertadièra ni lo coratge. De tot biais , sabia ben qu'aquel exercici qu'auria pogut èstre lo rajadis d'una saba esconduda , lo reviscol d'una font perduda endacòm, dvath la tèrra , èra pas qu'una complicitat mecanica de la man e del cervèl- o çò que ne demorava!...

Sa flaquèsa èra totala . Sabia ben qu'avia pas ren a dire . E , ça que la , èra aqui qu'insistissia . Coma un que mai de dètz còps s'es dubèrt lo pòrta-moneda e i a farganhat amb la punta dels dets dins totes los recantons en cèrca d'una darrièra pecèta, sabia ben que son cervèl èra completament voide , fleunhe , aganit ... mas li demorava aquel reflèxe , coma un rèire-set,

que te lo butava a estirar totjorn mai los mots e las frasas....