1980 annada del patrimoni

Consi lo temps passa e conci nos passèja los jacobins 

En 1980 un an avant l'arrivada de Mitterand F al poder, se parlavaa ja de l'annada del patrimoni.

Ren de novèl jos lo solèlh. S'agis per los françèses de nos far oblidar la nòstra lenga qu'es a mand de morir.

Aital, (mas per qual astrada?), podrèm dire que los pòbles laissan tombar sa lenga tre que la lenga françèsa  nasèja.

Paures d'elses. Aici las nacions de França auran perduda lèu sa lenga mas sonque per que foguèt enebida entre 5 sègles.

Una lenga es pas qu'una seguida de sons mai o mens tindarèls...  

Un son en val un autre.

Mas consi lo far comprendre a d'esperits estrechs? 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 

retorn

Contes meravilhoses  de Zefir Bòsc.

Publicada per la jornada del patrimoni.Per Grèlh Roergas. 

 

L'ENGRANDOR;

Aquò's èra dins l'ivernada. I avià dels vesins qu'èron venguts velhar encò nòstre.

Diguère a ma Mameta de nos contar l'istòria de "L'Engrandor". Volguià pas. l'abrassère. Totes los vesins sostenguèron mon envèja.

En fin de pregarias, sostèt e començèt aital:


"I avià un soldat que tornava del servici. Sa campanha acabada partià chas el tranquilon. Avià uèch estapas de far. Avià dos pans e trenta sòus per jorn.

E caminava tot solet...

En son viatge n'en trobèt un altre. Li demandèt consi se nomenava.

-M'apèle "Torciana" respondèt el.

-Quantas d'stapas te demoras? ajustèt Engrandor.

-Uèch ! Faguèt Torciana. Ai dos pans e trenta sòus per jorn.

-Farèm camin ensemble diguèt Egrandor.

E caminèron totes dos...

En lor viatge n'en trobèron un altre. Li demandèron son nom.

-M'apèle Trencamontanha" respondèt el.

Ajustèron:

-Quantas d'estapas te demòra.?

-Uèch! Ai dos pans per jorn e trente sòus. Podriam ben far camin ensemble!

E caminèron totes tres...

Traversèron una forèst granda .

Arribèron doins una plana.

Al ras d'un masatge trobèron un ostal bèl, abandonat.

Aqui s'espliquèron d'ont venià lor noms.

L'Engrandor diguèt :

- ieu porti un pal-ferri que pesa cent quintals e la manilha ne fa nòu. Aquò es la mia cana. Es com'aital que me sònan.

Torciana e Trencamontanha agaachèron la cana suspreses. Mas essagèron pas de la sospesar.

Torciana diguèt:

- M'an sonat d'aquel nom per tal qué, a còps de ponhs , arrasave las montanhas en planaas.

Engrandor faguèt:

-E ben ! A totes tres sèm plan fòrts ! Crenharem pas degun!

Torciana e trencamontanha prenguèron l'Engrandor per Mèstre... 

Coma avià pas fòrcas causas per manjar parlèron d'anar a la caça de matin... 

Seguida se volètz.