M Roqueta Verd paradis
 

Ras dau camin passava un vièlh camin de carretas qu'escalava lo sèrre per agandir au vilatge. E ras dau camin a quatre passes de la pòrta cavada dins una vièlha muralha , i avia una fonteta aturada, la vièlha font ont veniàn antan las filhas dau vilatge posar l'aiga vèspre e matin , amb d'orjòus de tèrra roja. l'aiga d'aquela font i a fòrça temps s'es enanada ; es coma una vertat perduda. E los grands auritges la fan reparéisser, de còps ambe son alegria de passat temps. L'aiga dels aujòls es sempre bòna...

Podètz escotar se vos agrada en mirgajant sus Max Roqueta çò jos
Max Roqueta 


Quand foguèt son temps, aguèt la guèrra aquela de Siria. Ne parlava pas gaire. Semblava qu'aimèsse pas. Lo calia daissar venir
E escotar . Coma acomencèt , lo mètge s'en sovenia pas . Co que demorava èra qu'èra anat a Jerusalèm. Un païs que sembla lo nòstre , de garrics, de gravasses , d'aledas , de restingles , d'ermasses . "Ieu tanben ai trepilhat l'Ort dels Olius ." L'autre èra tibat. Ne voliai saupre mai. Coma èra Jerusalem ? Coma èra l'Ort dels Olius? E cò qu'avia vist encara . S'aquò li avia fach quicòm . Mas se calèt . Era coma aquel que sap una font sot la ròca d'una tèrra esterla . E qu'ausa pas picar lo ròc de paur de l'asclar e que la font se pèrde per sempre mai. Se calèt. L'autre auria près la masqueta . Son rire de can. Tibat, mesfisos , mespresos . Un emplastre de messorgas sus aquela vertat , aquela escura esmoguda , benlèu , resconduda, prigonda , qu'endevinha sens i poder traire la man. O! èra pas de fe que s'entrevava. Puslèu d'una sentida frairala. Per un qu'èra verai. Fraire en qualques biais dels autres. Dels vencuts , dels paures , dels esclaus, dels sens-ges, dels desbrembats. Felen d'aqueles qu'en Egipte , trissavan de palha , dins la rabia e la fam, per los teulats del Faraon.
Li bastavan de capitar que dins sa carn e son èime, l'autre èra pas passat aqui sens se mainar de saupre e de se recordar que lo pas nus d'un {ome un pauquet paurièr per son astrada , avia rebalat e sagnat dins la grava d'un oliveta.

 

 Per escotar un pauc..........Clicar aici dessus


A mièg camin, ausiguèron lo picar, luènh, ben luènh, de las campanas. Era lo primièr de las vèspras que se finirian per la procession, la granda, la de la Fèsta Dieu. Era après que se devia faire lo cinemà. La gaug èra mai encara dins lo còr de l'enfant , que dins lo cèl linde e fonsut , que dins lèr leugièr dins las olors balancejadas per un alen tant prim que se sentissià pas ont nadavan d'aqui , d'alai , e , quand passavan , èra una delicia parièra a la de las isclas sus los tablèus grands de l'escòla . Las isclas , aquel sòmi sens fin qu'i semblava que l'anava agandir e tocar e viure. E tot de son camin de cada jorn arretrobava la gracià qu'avi totjorn conoscuda davant qu'i parlèsson qu'anavan faire lo cinemà.
Lo camin èra monta-davala . Un camin carretièr , calossut , peiros, canhotet.
Amb de matas d'èrba , au mitan , entre los rècs de las ròdas, d'espic , de frigola , de romanis , o de joncs dins los fons. La calor èra adeja grèva que se sarrava l'estiu. Emai vièlh , lo grand avia gardat d'encambadas longas. Lo manit, portat per son espèr seguissia plan . Mas del mai anava
, dau mai avia de mau a lo seguir. Tengut per la man , volia pas que siague lo dich que s'endairrarava . Dins una còsta un pauc mai esquiva , lo grand finiguèt per i faire: " Anem te fagues pas tant grèu. Volias tant i anar , e te fas ara rabalar." Sarrèt las dents , s'enretenèt sus sas cambetas . Quand davalèron siaguèt melhor. Reprenguèt alen. Avia coma un pes dins la peitrina. Mas la desirença o levava tot e s'acarnissia dins lo fer voler d'agandir lo vilatge . Aqui assetat de tot lo temps dau cinemà, se podria reprene , se pausar. E, quand tornarian , res l'empacharia pas de s'arrestar se n'avai de besonh . Lo garnd i passaria ben aquelas fantasias. E caminava.

Tant faguèt qu'au virador dau camin , jot un vièlh roire gigant cargat d'ombra e de cèl , agandiguèron au bèl veser; lo vilatge se vesia d'aici dins son plen , coma una mena de vaissèl , una arca de Noë o; pausada sus l'acrin d'una èrsa facha de vinhas e de camps qu'escalavan fins qu'au balet. Aqui la tòca , aqui l'esperava mo solelh de sos sòmis : lo deman cubèrt de rampalms. Lo vièlh lo faguèt pausar a l'ombra de l'aubras. Sus una granda lausa lo faguèt assetar :" avem de temps" i faguèt, " agachava de tornar pe
rene alen". Era vertat que bufava coma s'avia corregut una lega . Quitava pas de mirar dins sa lutz endaurada , lo vilatjon ambe sos dos cloquièrs , son amorièr grand a tocar la fònt, e las carrièras que devinhava ont passaria totara la procession , amb sos cants , e sas estaminas , d'un repausador a l'autre , ont las filhas trason au preire e au dieu una plòja de flors de ginesta.Entre los cants, la procession anava ambe un bruch de passes que recordava un pauc la plòja. Mas èra despacientat de la paur de mancar çò que lo portava . Las campanas tornamai se descadenèron e son brande dins l'èr fasian d'èrsas longas que s'esperlongavan fins qu'a l'orizont. S'enaucèt ; maugrat lo grang qu'auria melhor aimat que se pausèsse mai longtemps. E s'acaminèron dins lo davalador per prene la corcha. Dins lo bas èra pas qu'un camp de roèlas , rojas coma la sang. D'aqui , lo camin , enfin , per agandir au vlatge , se metia a escalar redde e sec. Amb de rocasses a flor de tèrra, un pauc pertot, e de recs , cavats per la plòja que calia sautar .Lo vièlh tenia l'enfant per la man e l'ajudava. Mas dau mai anava e dau mai venia pencos . Se fasia grèu. Sentiguèt que se devia arrestar encara. Mas aguèt paur que lo vièlh lo faguèsse espandir e , fin finala que, d'un biais o d'un autre l'empachèsse d'anar ont los autres totes s'atrobavan per l'esperar. Se retenguèt de se planhèr . De sa man sauva , quichava d'escondons son còr quand i picava tròp e que tròp i dolia . Las cambas i venian grèva coma plomb. Cada pas i èra una pena , un esfòrç, un fach de sa volontat. E bufava tant que podia , emai ensagèsse de se retener per pas laguiar lo vièlh. E escalavan , escalavan , ròca per ròca , pas per pas. " Auriam melhor fach de prene la sauma" faguèt lo vièlh. Mas diguèt pas que , se l'avia pas fach , èra de la paur que lo paire n'aprofitèsse per gardar lo manit al masatge. Avia del dòl una idèia fera e sens pietat. Lo vièlh se virèt cap a l'enfant . La blancor de sa cara i faguèt paur. E son alenar pressat lo laguièt mai encara. L'avia pas jamai vist aital. Un espavent lo prenguèt subran: "Mas , de qu'as? de qu'es que t'arriba ? Arresta-te." Lo manit faguè non de la tèsta , e caput alonguèt lo pas; penecosament qu'èra coma s'auçava un pes mai grèu qu'el encara . Eran jot lo balet . Agandissian a l'ombra giganta de l'amorièr. E d'un còp lo manit i prenguèt lo mal. Era au sòu, la man sola encara tenguda per la dau vièlh. Au sòu espandit, blanc coma linge , e l'alen, d'un còp s'èra arrestat. Lo vièlh cridèt :"Lo manit! lo manit! secors! secors! " mas sens esperar , que n'i avia que penjats sus balets , l'espiavan estabosits , lo prenguèt dins los braces, e per lo davalador , agandiguèt la plaça , cercant un endrech per lo pausar , en esperant - "sonatz lo mètge!" faguèt quauqu'un . Lo mandèron quèrre , que demorava pas dins aquel vilatjon.....

M Roqueta Verd paradis 

Marius Andre 1868 1927 

Lo balestrier de Miremont deMarty Robert 

Max Lafarga 

Manciet qual èra?

James Ellroy en libertat 

Oda au James Dean Manciet

... plau aus pins Manciet 

Un par de solièrs Manciet

Occitans sens o saber  MC VIGUIER

L'arrat de la Sian   Manciet

Omenatge de Mouly a Pradel 

qual sètz Monsur Blade?

Enric Molin e Joan Bodon

 Tanben veire:


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

La Chanson Lemozina J Roux 

lo tresor de la lenga d'oc

 

retorn