L'arrat de la Sian

De Bernat Manciet tirat de Casau perdut edicion Prince Negre.

Qu'avi jo l'envarga de negar los arrats presonérs dens la nassa. Los dravèvi lentament dens l'arriu. Nadèvan, vienèn pècs e hòus. Los trièvi una pausa. Eri Diu. Mes que descobrivi tot çò qu'ua linha pòt se portar dessus d'abominabale: la coda gualharda e sofla deus arrats me hadé càder la nassa tot d'un còp de las mans au hons de l'aiga.

Aqueth arrat qu'estò, arreis , tuat a còps de pala. per pas mentir, que sagem , que credom... Un arrat de consequença dont nos uguenautava l'ostau. Blanc e roi . Deu solèr de capvath avant, on s'i eslisseva per las vinhas, mès hautas que lo tòule, que s'esplatuisehèva en devath d'ua porta, tirèva de long de las " boiseries" dinc'au condaire de l'electricitat. En partint , se nos portèva las letras , endevath del planshat , o lo evdem sautar dens lo salin, devath l'escalèr. Ni mès ni mens que la tentacion, qu'arribèva shens encvit , quan èram a taula, o quan la Sian me hadè recitar las diferéncias deu veniau e deu mortau, au pèdeu forneu en faïença. Un temps que nos conviènò de le véder atau entrant. Mes totun, un còp estò, que nos podò. Qu'avé reussit a conéisher los topins de confit deus topins de greisha. E qu'estò lo permèr arrat dont despudissi lo poson de Mossur Caillau, l'apoticaire.

Un desser , que pensèvem s'estugèssi a la solharda- ganhèm la bareja e la gran pala . Nat sembla d'arrat. Nat arromeguit. A la fin , nse'n tornèm a l'ostau , au huec gran de la chaminèa, dont hèi har capons. Credom enténer un tròt-tròt. I tornam. Arrès. Que fenim per nos achomir de cada part del huec. La Sian e jo , que s'adromivam. E s'esbadalhèvam amassa. E nsedeishudèm tots dus: un chic a l'estrem, un chic geinat, lo uelh lusent com un cap d'espingla, la coda eslingrada e gualharda , roi e blanc, lo nòste arrat èra arribat entre nosatis. Plan eslivat qu'èra , despareishò shens d'arrés dider dens las ombras de l'ostau gran.

Reüssim un jorn enqu¨èra de nos barrolhar amassa dab eth dens la solharda. Cerca un trauc. Sauta com un martòli, sèc lo cunh dinc a las traps, caid entre nosatis dus, dab un brut mòth, se richichois darrèr la caudèra, s'estuja davath lo cabinet de trencar , nos passa au ras , se dèisha arrefutar entre lo molin e la paret . I vam. Nos sauta dessus, nos arrasa , arruspla de bas a haut dèu cabinet tòrt , s'arrevira , s'espremis amassa devath lo cadeiròt. L'am . E alavetz, s'ei jamei possible, miracle, la pòrta , la pòrta en husta espessa de la solharda , shens arrér dider , s'obra. Arrat desclocat.

Hadom las patz , las patz armadas. Que'u rencontrèvam òc, de temps en temps , a la pòrta , a la man correnta, mes hadèm dab eth a'us que se veden pas , reservats. Ns'èram hèits a d'eth com en un vielh pecat. Eth arréis que hadè domau, de mès en mès , au vesatge , e nos esparanhèva.

Un ser , qu'am mancat a la paraula. Que l'am ahurbit, esclapochat dab la pala deu maçon. Era vienut mès gran; mès roi eblanc. Remudèva enqüèra quand lo deishèm aus gats , dont lo volon pas. E a trasses , s'escapè enqüèra. L'am pas mès vist. Que tornarà.

retorn

Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition