Wedstrijdverslagen


7 van Zevenhuizen

Geplaatst 12 aug. 2017 01:17 door Tom Nuijen

Gisteren afgereisd naar het mooie Zevenhuizen om te kijken waar ik stond. 

Nadat ik gestopt was bij t4m (voorjaar 2015) heb ik de hardloopschoenen veel te weinig (lees niet) aangeraakt. In de zomer van 2016 weer begonnen met o.a. de klassieker 10x1 min hardlopen/1 min wandelen om te trainen voor de 4 mijl. Ik was helemaal kapot. Vervolgens het hardlopen dus weer vanaf het nulpunt opgebouwd.

Inmiddels was mijn laatste wedstrijd een loopje over 11 km waar ik 43 minuten over deed. Dit was zo'n 3 maanden geleden. Hierop mij weer aangemeld voor het strakke regime van LA1.

Zevenhuizen ging in 25:33 en dat was eigenlijk boven verwachting goed. Ik begon bijna achteraan in het startvak omdat ik te laat door had dat we de andere kant op moesten.. Gelukkig start iedereen veel te hard en kon ik na de eerste 500 meter lopers gaan inhalen. Uiteindelijk stokte dat bij Hein, daar kan ik nog net niet bij komen. 

Omgerekend naar 10km tijden ben ik zo'n 2 minuten sneller geworden van af en toe eens meetrainen. Leuk om weer terug te zijn!

Eiger Ultratrail E51, Grindelwald Zwitserland

Geplaatst 19 jul. 2017 11:01 door Marko Huizing

Dat was em dan! Meer dan een 9 maanden naartoe getraind en nu is het alweer voorbij... De herinnering blijft, en wat voor één! Een geweldige belevenis de gehele 51km lang over de Zwitserse bergen.
De reis werd georganiseerd door MudSweatTrails uit Zoetermeer. Iedereen was verzocht om donderdag rond 12 te arriveren in het hostel te Gindelwald. Na de intrek in de kamers gingen we aansluitend
voor een wandeling over een klein gedeelte van de route van zaterdag. De E35 en E101 om precies te zijn. De vrijdag was een dag om te gaan sightseeing.
De start voor de E51 was zaterdag om 7:00 op 1100m hoogte in centrum van Grindelwald. Het eerste doel was om voor 10:30 bij het tweede verzorgingspunt op bergtop First te zijn. Dit is op 2200m hoogte na ruim 14km. Tot aan verzorgingspost Grosse Scheidegg op 8km was het door de smalle stijle paadjes soort van file lopen. Hierna werden de gaten al snel groter en de omgeving steeds adembenemender. Aankomen bij First na ruim 1000 hoogtemeters en belangrijker... nog een halfuur over.
Na een klein beetje afdalen door de alpenweiden en langs de Bachalpsee meteen alweer stijgen naar het dak van deze panoramatrail op bijna 2700m. Dit is ook het steilste stuk van de trail door de hoogte en stijging zat er niets anders op dan simpelweg te lopen. Rondom ons moesten veel trailers uithijgen. Wij hadden eigenlijk nergens last van door onze schijnbaar goede voorbereiding in kracht, Koning van Spanje-trail en Vaalserbergtrail. Het laatste stukje begonnen we het wel moeilijker te krijgen door de ijlere lucht. Met nog steeds een halfuur voorsprong daalden we voorzichtig af over de kiezelstenen waar vroeger een gletsjer was. Dit was erg vermoeiend voor de enkels.maar gelukkig helpen de stokken niet alleen bij stijgen maar ook voor balans bij het dalen.
Langzamerhand kwamen de eerste bomen weer in zicht en betraden we het elfenbos. Veel trailers noemden de trail een déjà vu van de Lord of the Rings. Na het elfenbos moet ik dat beamen. Het afdalen begon langzamerhand tol te eisen op de bovenbenen en de voorvoeten. De overige tijdslimieten waren niet meer belangrijk en een tijd van ongeveer tien uur kwam dichterbij dan de verwacht 12 a 13. Het dalen was op 44km eindelijk voorbij en hier was ook de laatste verzorgingspost voor zowel de E51 als de E101. De langste afstand kon hier een dropbag neerleggen en zelfs een warme maaltijd nuttigen. De Tijdslimiet voor die afstand is zelfs 28 uur. Die van ons trouwens nog 14. Hierna alleen nog een gelletje en wat water om daarna snel valsplat te stijgen richting de finish. Bij veel verzorgingsposten was van alles te krijgen. Sinaasappels, bananen, energybars in 3 soorten, energiedrank in 3 soorten, pringles, chips, pinda's en natuurlijk water. In de laatste km moest er nog een stevige beklimming genomen worden waar veel trailers letterlijk geparkeerd stonden.Hierna over de finish komen was super mooi einde aan een schitterende trail!
Op strava staan enkele foto's bij de trail voor geinteresseerden...

See you on the trails!

Marko

Triathlonavonturen, Speedman Groningen en OD Klazienaveen

Geplaatst 16 jul. 2017 12:36 door Mathijs De Vroome

Van jongs af aan ben ik gefascineerd geweest door de triathlon. Hoewel ik in mijn jeugd wel eens deelgenomen heb aan een achtste, heeft die fascinatie nooit geleid tot een carrière op dat gebied. De reden: het zwemmen…

Op de basisschool hadden wij nog schoolzwemmen. Dat was vast iets goeds, maar niet voor mij. De zwemlessen waren buiten, het was altijd 12°C en het water zo mogelijk nog kouder. De badmeester van dienst liet zich er daardoor niet van weerhouden om ons de meest onmogelijke slagen te laten doen. Rillend (zowel voor, tijdens, maar vooral na de les), was mijn enige streven m’n hoofd zoveel mogelijk boven water te houden. Desondanks zat mijn maag (en mijn luchtwegen) na zo’n les vol met chloor.

De triathlon heb ik al die jaren wel in m’n achterhoofd gehouden. En toen ik na een scherp 10 kilometerseizoen van het voorjaar niet toe was aan een scherp baanseizoen, besloot ik dat het er toch eens van moest komen. Ik zou, gewoon voor de leuk, voor een maand of drie een poging gaan wagen.

Dat ging als volgt:

Half april meldde ik mij op zaterdagochtend om 8.00uur voor de zwemtraining van triathlonvereniging GVAV. Na een kort praatje met de trainer, waarin ik meedeelde nul ervaring met zwemmen te hebben, werd ik direct verwezen naar de eerste van vier banen, die voor de langzame zwemmers. Althans, langzaam vergeleken met de andere vaste leden. Langzaam t.o.v. mij waren ze bepaald niet. De warming-up begon met 200 meter borstcrawl. De eerste 50 meter kwam ik nog wel door (aan alle kanten ingehaald), maar bij de tweede voelde ik al van alles verzuren (het zal vast geen echt verzuren geweest zijn, maar voor de ervaring maakte dat niet uit). De trainer riep me meteen bij zich: of ik bekend was met de Wet van Archimedes. Als natuurkundige ken ik die natuurlijk wel, maar uitgeput van het zwemmen van die paar baantjes kwam ik niet verder dat te stamelen dat het iets met drijven en zinken te maken heeft. Dat bleek ook wat hij bedoelde. Bij borstcrawl moet je zoveel mogelijk op het water liggen. Daarvoor moeten je benen hoog zijn. En die gaan pas omhoog als je je hoofd juist in het water doet. Ofwel, bij borstcrawl moet je je hoofd zoveel mogelijk onder water houden. En laat dat nou net het tegengestelde zijn van hoe ik bij schoolzwemmen altijd trachtte me te redden. Die tegen al mijn overlevingsinstincten in gaande techniek van het zoveel mogelijk onder water houden van het hoofd moest ik me nu dus eigen gaan maken.

Die eerste les werd dat nog niet veel. Hoestend en proestend (volgens de trainer hakkend en zagend) en met een serieus paniekgevoel vanwege binnenstromend water en ademgebrek lukte het me om hooguit 50 meter achter elkaar te maken. En dan moest ik ongeveer even lang bijkomen als dat die 50 meter me gekost had (en dat was best lang).

In de weken erna ging erna ging het geleidelijk wel beter. De techniek van het ademhalen tijdens het naar voor brengen van de linkerarm kreeg ik langzamerhand onder de knie. Als ik hapte naar lucht kwam er zelden meer water mee. Wat echter nog achter bleef waren de benen. Die zouden hoog op het water moeten liggen als mijn hoofd in het water lag was mij beloofd. Zo simpel bleek het helaas niet. Bij een goede ligging komt veel meer kijken. Dat bleef een worsteling. Zelfs met de borstcrawlcursus die ik naast de reguliere zwemtrainingen deed. Met maar drie cursisten op één trainer kreeg ik daar volop aandacht. Ik ben er ook zeker vooruitgegaan, maar het blijft ontzettend moeilijk om alle aspecten van de zwembeweging tegelijkertijd te doen.

Ondertussen ben ik uiteraard ook flink blijven lopen en fietsen. Met name de fietstrainingen bij GVAV op zaterdagochtend na het zwemmen, waar ik een paar keer aan meedeed, vormden een opluchting: na in het zwembad zelfs door oude vrouwen voorbij te zijn gezwommen was het fijn om op de fiets te merken dat mijn sportieve leven nog wel iets voorstelde.

Zo gingen de weken voorbij en werd het 18 juni. De dag van de Speedman triathlon in Groningen bij Kardinge. Er waren verschillende series.  Ik ging meedoen met de kwart afstand (1000 m zwemmen, ruim 40 km fietsen en 10 lopen). Het zwemmen deden we in het Zilvermeer. Twee rondjes om een driehoek van boegen. Het was prachtig zonnig weer en ook best warm. Gelukkig was het de dagen ervoor minder warm geweest, waardoor de watertemperatuur onder de kritische grens van 22°C bleef. Bij een watertemperatuur onder die grens mag je nog een wetsuit gebruiken. Die wetsuits zijn om je warm te houden, maar vooral ook uitgevonden voor mensen die niet kunnen zwemmen, zoals ik. Je blijft met een wetsuit namelijk drijven. Vooruitkomen wordt dan een stuk makkelijker. Je benen blijven bijvoorbeeld vanzelf vrij hoog.

Na een kleine 22 minuten borstcrawl , omringd door mensen die veelal schoolslag deden, rende ik nog best fris het water uit. Met die tijd was ik behoorlijk tevreden. Vooraf had ik gerekend op zo’n 25 minuten. Later bleek de afstand echter wat minder dan 1000 meter geweest te zijn. Het fietsen en lopen gingen vervolgens prima (fietsen: ruim 41 km à 39 km/h en lopen: 9,7 km (maar met 3x de Kardinger bult en in de warme zon) in 36 minuten). Dat het zwemmen  zowel in absolute als in relatieve zin nog mijn zwakst onderdeel was, blijkt wel uit de klasseringen: mijn zwemtijd was de 76e, bij fietsen+ lopen was ik de snelste. Overall werd ik 9e in 2.04 en nog wat.

Alsof mijn lichaam me duidelijk wilde maken dat de triathlon uiteindelijk toch geen sport voor mij is, werd ik direct in de nacht erna ziek. Niet heel erg ziek, maar flink keelpijn en ook wat koorts. De klachten trokken vrij snel weg, maar het virusje bleek hardnekkig. In de twee weken erna stak het nog tweemaal de kop op. De laatste keer vlak voor de triathlon van Holten waarin ik aan de Olympische afstand mee zou doen (is hetzelfde als de kwart, maar dan met 1500 meter ipv 1000 meter zwemmen). Die wedstrijd besloot ik dan ook te cancelen en te vervangen door de Olympische afstand bij de triathlon van Klazienaveen.

Na de twee kwakkelweken door het virusje heb ik wel weer twee goede trainingsweken gedraaid. Inclusief een aantal zwemtrainingen. Maar bij die zwemtrainingen merkte ik dat de motivatie die ik ondanks alle moeizame ervaringen lange tijd behouden had nu toch echt wel afgenomen was. En niet eens zozeer door het aanhouden van de moeizame ervaringen. Dat hoort bij de uitdaging van het iets nieuws leren. Nee, het kwam door het besef dat ik het gewoon niet leuk vind. Dat vond ik niet en dat ik vind ik nog steeds niet. Misschien zou ik het leuker vinden als ik het goed kon. Dat zou kunnen, maar eigenlijk kan ik me dat niet voorstellen (misschien komt dat omdat ik me niet kan voorstellen er goed in te zijn, maar toch).

Vandaag dan de Olympisch afstand in Klazienaveen. Zwemmen deden we in rechte lijn, in een kanaal van buiten het dorp tot in het centrum waar veel toeschouwers aanwezig waren. Qua beleving had het zeker wat, maar ik keek vooral uit naar het einde van het stuk, omdat het mijn afscheid van het zwemmen zou gaan zijn. Althans, in ieder geval voorlopig.

Het zwemmen deed ik voorzichtig aan. Vermoedelijk te voorzichtig, maar 1500 meter achter elkaar zwemmen zonder pauze had ik nooit eerder gedaan en ik zag het niet echt zitten om halverwege niet meer verder te kunnen. Dan heb je in het water wel een probleem. Zo kwam ik als 115e van de 125 mannen en vrouwen uit het water in een tijd van 37.22.

Bij het fietsen en lopen heb ik vervolgens nog 100 mensen ingehaald, of eigenlijk 101. Want tot mijn grote verbazing werd ik bij het fietsen al vrij in het begin zelf ingehaald. Niet dat ik de verwachting  had de snelste fietser te zijn (uiteindelijk had ik de vierde fietstijd), maar dat er een snellere fietser zou zijn bij de enkele ploeteraars die nog meer tijd nodig hadden voor het zwemmen dan ik was toch wel een verrassing. Achteraf bleek het te gaan om Lieuwe Westra, vrij recent nog Nederlands kampioen tijdrijden, maar vanwege mentale problemen dit jaar gestopt met professioneel wielrennen. De lol in sporten vindt hij nu weer terug bij dit soort wedstrijdjes. Veel aandacht aan de andere onderdelen besteed hij echter blijkbaar niet, getuige zijn inderdaad nog langzamere zwemtijd dan die van mij en zijn looptijd van tegen het uur (ik eindigde vandaag dan ook alsnog ruim voor hem).

Het fietsen ging goed. De omstandigheden waren wat minder ideaal dan in Groningen (wat wind en wat klinkerweggetjes), maar de gemiddelde snelheid was zelfs nog iets beter, 46,8 km in 1.11.18. De snelste tijd bij het lopen had ik dit keer niet (ook niet bij lopen+fietsen; in beide gevallen bleef Nils Pennekamp me voor, maar dat is dan ook de Nederlands kampioen duathlon, niet van een sullig leeftijdsklassetje, maar overall). De 38.33 over 10,7 km na toch best afgezien te hebben op de fiets stemde me echter alleszins tevreden. Overall werd ik 15e in 2.32.39.

En nu?

Voorlopig dus even geen zwemmen meer. Het was een leuk experiment, ik heb het zwemmen deze drie maanden echt een kans gegeven, maar de lol erin is niet gekomen. Nu eerst vakantie (lopen en colletjes beklimmen) en daarna Winschoten en een paar Run Bike Runs (o.a mijn Nederlandse titel bij de M40 verdedigen, waarbij ik het wel een mooi doel vindt om ook geen M45 sneller te laten zijn, maar dat zal best lastig worden). In de winter keer ik dan vermoedelijk terug in de moederschoot van het hardlopen. Eens kijken of ik bij het NK in Schoorl iets kan betekenen in het motiveren van onze dan kersverse 40-plusser Arjan.

Ergens blijven de triathlonkriebels echter wel, dus misschien volgend jaar….

Mathijs

Onstwedderomloop

Geplaatst 9 jul. 2017 15:06 door Arjan Marchand

De motivatie is een beetje minder, waardoor ik wat minder kilometers maak de laatste tijd, maar op zich ben ik nog wel in orde. Daarom afgelopen maandag naar Onstwedde gegaan, het dorp waar ik mijn eerste 4 levensjaren heb doorgebracht, voor de Onstwedderomloop; een loop waaraan ik al twee keer had meegedaan, maar die ik nog nooit had gewonnen. Het was wat te warm naar mijn zin, maar niet zo dat het strijdplan aanpassing behoefde. Na de start liepen we met zijn vieren: ik, Freek, Djurre en Gerard. Ik wou snel een beslissing forceren - als je eenmaal alleen op kop loopt, zet je wel door, ook al voel je je wat minder - en heb daarom de eerste ronde van 2,5 km behoorlijk lopen sleuren: even aanzetten in elk bochtje, vooral op het stukje waar we over een grindpad moesten. Da's niet lekker als je daar achteraan moet, is mijn ervaring: dan heb je voortdurend het gevoel dat je minder bent omdat je steeds een klein gaatje moet dichtlopen. En dat was natuurlijk de bedoeling. Bij de eerste doorkomst (8.03) had ik een heel klein gaatje dat ik in de tweede ronde kon uitbouwen. Vanaf kilometer 6 was de winst wel binnen, maar ik vind dat ik het dan weer aan mijn stand verplicht ben een 32'er te lopen. Behoorlijk doorgestampt dus en tevreden met de eindtijd, maar ook weer niet helemaal naar de vaantjes na afloop.
Nu vakantie en daarna 6 weken voorbereiden op de 4 mijl en een snelle 10 in de weken daarna.

10 km Bovensmilde

Geplaatst 8 jul. 2017 12:09 door Karel-Jan Lensen

Vandaag 10 km Bovensmilde. Ondanks de heerlijke appeltaart achteraf van moeke Veenstra toch een bittere smaak overgehouden. Tijd dus om dit weg te spoelen. Afgelopen weken wel redelijk veel km's gemaakt en ook relatief veel diensten in avond en nacht, dus het was nog wel de vraag hoe de vorm vandaag was. Afgelopen 2 dagen in ieder geval niets gedaan en de benen leken tijdens het inlopen dan ook redelijk uitgerust. Ik had mezelf voorgenomen de eerste km's niet op mijn horloge te kijken en puur op gevoel te lopen. Dit leidde tot km's van 3.17, 3.14 en 3.21. Ik werd hier wel door verrast, omdat het erg makkelijk aanvoelde. Desondanks toch het gevoel dat dit wel iets te veel van het goede was voor dit moment. Bij verder ontbreken van concurrentie/steun de volgende km's toch iets rustiger aan gedaan. Vanaf de 6e km begon het dan toch inderdaad wel wat zwaarder te worden en de 7e  t/m de 9e km tegen de wind in deden mij voelen dat de eerste km's inderdaad wat aan de snelle kant waren geweest. Gelukkig had ik de laatste km nog wel wat over en kon ik uiteindelijk nog iets versnellen om net onder mijn pr te duiken (officieus 33 min 44, handgeschreven op papiertje van de wedstrijdleiding stond 33 min 42). Al met al zeer tevreden omdat ik hoopte op een lage 34'er (de taart smaakte derhalve extra zoet, maar dat kan ook door de berg slagroom komen ;) ). Dit geeft voor deze fase van de voorbereiding voor Amsterdam veel vertrouwen. Hoop in oktober dan ook mijn pr nog een keer te kunnen verbeteren en dan daadwerkelijk richting een lage 33'er/hoge 32'er.
Helaas komende week weer niet bij groepstraining vanwege andere verplichtingen.
Tot de volgende keer in ieder geval
KJ

Stadsloop Appingedam

Geplaatst 25 jun. 2017 02:12 door Karel-Jan Lensen

Na twijfelen over welke wedstrijd ik dit weekend zou gaan lopen, heb ik op aanraden van trainer Henk toch besloten om te kiezen voor de stadsloop Appingedam. Op voorhand had ik het vermoeden dat ik wel in een leuk groepje terecht zou moeten komen waar ik enigszins van zou kunnen profiteren om in de buurt van een lage 34'er/hoge 33'er te komen. 'Heel verstandig' besloot ik om voorzichtig van start te gaan om niet direct mijn kruit te verschieten. Helaas was dit achteraf toch niet de beste keuze. Ondanks dat ik een mooi vlak schema heb kunnen lopen, kwam ik na 1 km in een groepje terecht dat eigenlijk te langzaam ging. Toen maar doorgelopen naar het volgende groepje. Dat liep echter hetzelfde tempo als het eerdere groepje. Toch maar een poging om naar het groepje daarvoor te lopen. Verschil daarmee was echter al tussen de 50 en 100 meter. Km 2-5 nog wel 2 afgehaakte lopers uit dat groepje ingehaald, maar omdat die er al doorheen zaten, had ik daar ook niet zo veel aan. Het verschil met het kleine groepje daarvoor werd steeds kleiner, maar helaas te groot om er echt bij te komen. Uiteindelijk dus enigszins frustrerend, maar ook wel weer hoopgevend dat ik zo constant in mijn eentje heb kunnen lopen. De benen voelden ok aan, maar er zit nog te weinig snelheid in. Het moet denk ik nog steeds lukken om ergens in oktober tussen de 33 en 33.30 te lopen. Onder de 33 wordt denk ik erg lastig (misschien op een parcours dat GPS geregistreerd is en niet KNAU gecertificeerd).
Komende week ben ik er helaas weer niet bij vanwege avond- en nachtdiensten.
KJ

RFR Gees Meppen 37km

Geplaatst 24 jun. 2017 10:07 door Jos Richie

zaterdag ochtend 10:30 de start van de 37km trail door het natuurgebied van Gees Meppen. Bossen, heide, langs vennetjes, zandpaden, een heuveltje en hazepaadjes. De hele track miezerde het. temperatuur uitstekend. wilde 5 minuut de km lopen. bij de start direct al samen gelopen met emile (Tynaarlo-niet van GA) die 5:30 wilde. gelukkig ging het harder ;). tm 34km was tempo ronde de 5 min/km maar moest toen toch tempo terug nemen. benen liepen vol. met 3:12:46 liep ik de 37.3km (5:10min/km). tevreden en wat stram typ ik dit vanaf de luie bank.

Jos Richie
ps. check de gave video's op run forrest run site

Great Whitehaven Beach Run, Australië

Geplaatst 18 jun. 2017 06:56 door Wouter Luinge

Om tijdens mijn reis toch nog even sportief bezig te zijn, heb ik vandaag deelgenomen aan de Great Whitehaven Beach Run, op het gelijknamige strand in Whitsundays (Pinkstereilanden) in Australië. Volgens mijn National Geographic Australië reisgids een van de meest gefotografeerde stranden ter wereld. Ik kan dan ook kort zijn over deze wedstrijd: AMAZING!! Oké, het was zwaar: 10 km baggeren door het witte zand in een stekende en brandende zon, maar het was een geweldige ervaring. Uiteindelijk gefinisht in een tijd van 38.45 minuten. Matig, maar gezien de ondergrond, de weersomstandigheden en het feit dat ik momenteel weinig hardloop (wel regelmatig stevige hikes) erg tevreden. Deze tijd was goed voor een 2e plek. Na het finishen m'n oververhitte lichaam direct afkoelen in de zee. Een grote straf op dit strand.. Eigenlijk kon mijn dag niet meer stuk: een podiumplek in Australië (niet verwacht). Het werd helemaal mooi toen de prijzen werden uitgereikt: een Garmin horloge en 300 dollar (200 euro) cash. Mooi meegenomen voor een backpacker in het veel te dure Australië.
By far de mooiste wedstrijd die ik ooit heb gelopen! Aanrader voor als je in Australië bent!

Eerstvolgende wedstrijd zal weer in NL zijn, maar eerst nog 8 weken genieten van de rest van m'n rondreis.

Groeten hier vanuit Airlie Beach.

Wouter

X run Harkstede

Geplaatst 10 jun. 2017 08:45 door Maurice Kram

Deze 1/2 marathon stond al een tijdje op mijn planning en dit is de eerste wedstrijd sinds Burgum (15 april, ook een 1/2 marathon). Met weinig duurlopen in de benen was het voor mij de vraag hoe de benen zouden voelen na 16km. Voor de wedstrijd voelden de benen goed en was het lekker warm.

De wedstrijd: Bij de start had ik al door dat er, helaas, weinig concurrentie zou zijn. Er waren überhaupt maar 3 mensen die echt bij de startlijn gingen staan de meesten stonden daar 10 meter achter. En inderdaad na een rustige start was ik nummer 2 en 3 al kwijt voordat ik de eerste bocht door was. De eerste 6 km heb ik het temop rond de 3:45 gehouden en dit voelde fijn aan de benen. Steeds meer kwam het besef dat de strijd al gestreden was en bij 10 km (37:50) was ik de motivatie al kwijt om tempo te blijven maken. De wedstrijd was al klaar, maar er moest nog gelopen worden, met de stadsloop Appingedam over twee weken in mijn achterhoofd ben ik gewoon zo 'lekker' mogelijk gaan lopen. De laatste 5/6 km op het Slochterdiep deden nog wel even pijn, het bleek niet zo vlak als ik van te voren dacht en er zaten redelijk wat hobbeltjes in. De laatste km toch nog even gesprint en dan voelt het ondanks een matige tijd (1:21:31, parkoers 300 meter te lang) toch wel lekker om je tweede eerste prijs te pakken!

Op naar Appingedam!!

Rietplasloop

Geplaatst 22 mei 2017 11:50 door Karel-Jan Lensen

De eerste overwinning van het seizoen!!! Natuurlijk iets om tevreden mee te zijn, maar het was niet het doel waarmee ik naar Emmen was gegaan. Begin vorig jaar verbaasde ik mezelf in Wildervank door bij mijn eerste 15 km mee te kunnen met een groepje waarin o.a. Barry en Mathijs liepen. Toen uiteindelijk heel erg blij met mijn tijd van 53.32.
Ondertussen heel wat andere ervaringen opgedaan met snelle 10 km's, halve marathons en een snelle marathon in oktober dacht ik dat een nieuwe snelle tijd op de 15 km er in zou moeten zijn. Erbij in acht nemend dat ik nog niet heel lang weer maximaal kan trainen na mijn blessure. Ook afgaande op de laatste trainingen (gingen wisselend) kon ik ook niet echt goed inschatten wat de mogelijkheden zouden moeten zijn. Bij het inlopen voelden de benen wat zwaar aan. Eenmaal aan de start voelden de benen wel goed. Er stonden drie rondjes op het programma. De eerste 2 km had ik nog 2 renners in mijn kielzog, maar die lieten me daarna toch vrij snel gaan. Wist toen dus dat ik het echt in mijn eentje zou moeten doen. Het eerste rondje ging eigenlijk nog vrij makkelijk en kwam ik door in 17:24. De eerste km daarna kreeg ik het van het ene op het andere moment echter ineens vrij zwaar. Had vrij veel moeite om een km van 3.37 te lopen. De km's daarna moest ik mij daar even doorheen knokken, maar lukte het toch om de schade beperkt te houden. Met niet al te veel verval en uiteindelijk ook niet al te diep gaan (bij het ontbreken van concurrentie) stopte de klok uiteindelijk van 53 min 8 sec (netto 53 min 7 sec). Bijna een halve minuut onder mijn pr zonder hulp van anderen met niet ideale omstandigheden (redelijk warm) en nog steeds niet optimale voorbereiding kan ik eigenlijk toch niet anders dan erg tevreden zijn. Op naar nog veel mooie tijden en hopelijk meer 1e plaatsen dit seizoen.

Tot dinsdagavond.

KJ

1-10 of 540