Wedstrijdverslagen


10 km’s Nieuw-Schoonebeek en De Krim

Geplaatst 17 dec. 2017 08:28 door Mathijs De Vroome   [ 17 dec. 2017 08:30 bijgewerkt ]

Twee wedstrijdjes om te zien waar ik sta in de voorbereiding op het NK 10 km in Schoorl in februari. Flink getraind, inclusief een blok kracht, maar geen aanscherping gedaan richting deze wedstrijden.

Snertloop Nieuw-Schoonebeek (9-12)

Vier rondjes met steeds een stuk van ca 800 m glibberig schelpenpad. Na die vier rondjes dat stuk schelpenpad grotendeels nog eens richting finish. Eerste rondje samengelopen met Joost Hindriks, ver achter de ongenaakbare koploper Alwin Heiting. Na 3 km zakte Joost weg en moest ik het doen met het lappen van andere lopers. Kilometertijden varieerden wat als gevolg van het wisselende parcours. Laatste kilometer voelde nog best gemakkelijk. Uiteindelijk gefinisht in 33.53 (parcours iets te kort). Normaal sla ik een bakje snert graag over, maar nu smaakte ie erg lekker.

Coöp Dorpsloop De Krim (16-12)

Ik rekende op supercompensatie van de loop van vorige week of in ieder geval op het profiteren van het opgedane wedstrijdritme. Opnieuw bestond het parcours uit vier rondjes plus een stukje extra richting de finish. Nu wel volledig verhard, maar wel een stukje door een woonwijk met veel bochtjes en stoepje op stoepje af. Een paar honderd meter na de start vond ik me zelf terug op plek vijf, niet ver achter Harm-Jan Martens en een andere loper. Geleidelijk liep ik het gat dicht. De andere loper viel weg, maar Harm-Jan en ik konden mooi samen op lopen. Ik had wel de indruk dat hij sterker was. Alleen op de rechte stukken kon ik af en toe overnemen. In het stukje door de woonwijk zat ik steeds aan het elastiek. Na zo’n 8 km viel hij echter ineens terug. Dat gaf mij wel een boost en ik kon nog wat versnellen richting de finish. Maar rond 9 km zag ik warempel dat hij aan het terugkomen was. Dan nog maar een schepje erbij. Dat schepje was alleen niet genoeg. De laatste kilometer ging tegen de wind in in 3.09, maar dat was voor Harm-Jan geen beletsel om me een paar honderd meter voor de finish voorbij te sjezen. Zo finishte ik als vierde overall (maar wel eerste M40) in 33.36 (afstand leek te kloppen). Behalve het ongemakkelijke gevoel er in een strijd van man tegen man keihard afgelopen te zijn ben ik wel zeer tevreden over deze loop. Ik lig op schema richting Schoorl.

Tot dinsdag!
Mathijs




Adventure run Ameland

Geplaatst 17 dec. 2017 06:18 door henri van hoeve

Ameland, 6 graden, windkracht 4 en regenbuien opkomst. Het weer op eilanden altijd beter is dan de rest van het land. Mooie omstandigheden voor een halve marathon.

Na de start direct veel wind, er ontstaat direct een lang lint aan lopers. Ik bevind my achter twee brede ruggen. Op de ene staat Tata steel op de ander Tritanium geschreven, ijzersterk! De eerste km in 3:40 is snel. Ik hoop dat het tempo nog wad zal zakken in de duinen, heb ik de eerste 20s op mijn schema van vorig jaar al te pakken.

Op het strand is het zand mul maar de wind blaast in de rug en dus vliegen we over het strand. Mijn haas informeert zijn maatje dat km 2 en 3 ook in 3:40 zijn gelopen. Het gaat me te hard maar we zijn het enige groepje en op de terugweg zal ik ze nodig hebben dus probeer ik er bij te blijven zolang dat gaat. Mooie grijze lucht met felle zon, boven zee stapelwolken en neerslag, nog een stukje weg maar op het tweede stuk strand wisselen hagel, regen, zon en regenbogen elkaar af, wat een adventure.

Ik heb geen GPS maar op 10K klok ik 37:20, nu tegen de wind  zakt het tempo wad, zodat ik het net kan bijhouden. Tussen 10K en 18K loopt het aangepaste parcours nu door de duinen in plaats van over de dijk, meer beschut en meer afwisseling, wat bospaden en bultjes. Op aanraden van Jos en Herwin heb ik twee gelletjes meegenomen, dat blijkt een een goede tip te zijn, trek en zijsteken verdwijnen geleidelijk.

Bij 15km doorkomst in 56:20, onder de 1:20 zit er in. De groep valt uitelkaar, maar tussen de bomen en de huizen is de wind niet zo sterk. De vele bochten aan het einde van het parcours houden me lekker bezig. Finish in 1:19:44, 4 minuten sneller dan vorig jaar, dik tevreden. Dan snel naar de kroeg om op te warmen en het verloren vocht aan te vullen.

NK Run Bike Run Spijkenisse en voortraject

Geplaatst 14 okt. 2017 08:13 door Mathijs De Vroome

Geen 4 Mijl voor mij vorige week, maar het NK Run Bike Run in Spijkenisse wat tevens de afsluitende wedstrijd was van De Run Bike Run Series, een serie duathlonwedstrijden in teamverband. Bij beide wedstrijdelementen was ik betrokken: individueel verdedigde ik mijn titel bij de mannen tussen 40 en 44 en in teamverband streed ik voor het Triteam Groningen, een samenwerkingsverband tussen de studententriathlonvereniging Tritanium en de vereniging waar ik in het kader van mijn triathlonperikelen lid van was geworden, GVAV. Zo het verslag van de wedstrijd, maar eerst het voortraject.

Dat voortraject begon in de Vogezen, waar onze camping gelegen was op nog geen kilometer van de voet van de beroemde Col du Ballon d’Alsace, in 1905 de eerste serieuze col in de Tour ooit. Waar de weg naar de top destijds een geitenpaadje was, wat de prestatie van de eerst bergkoning in de Tour, René Poitiers, om die top te bedwingen op een fiets zonder versnellingen indrukwekkend maakt, gaat er nu een goed geasfalteerde weg naar boven. KOM bij Strava ben ik er niet geworden, maar ik heb er wel een paar keer mijn best gedaan zo hard mogelijk naar boven te rijden.

Uiteraard waren dit niet de enige fietskilometers van de afgelopen maanden. In de meeste weken zat ik in tijd zo’n twee keer zo lang op de fiets als dat ik aan het lopen was. Ook ging ik regelmatig voor de combinatie. Zo ook op vrijdagavond 2 september, toen ik op de fiets toog naar Oosterwolde, het dorp waar ik ben opgegroeid. In het kader van het 500-jarig bestaan van de gemeente Ooststellingwerf werd daar de “grootste loop ooit gehouden in de gemeente” georganiseerd. Dit betrof een 4 mijl van Appelscha naar Oosterwolde. Het was een bevreemdende ervaring om te merken dat na ruim 20 jaar uit de omgeving vertrokken te zijn die omgeving weliswaar nog heel bekend was, maar op een enkeling na de mensen in het geheel niet meer. Die ervaring van het niet (her)kennen was wederzijds. Het was leuk om als eerste aan te komen in Oosterwolde (de drukke mensenmenigte langs de kant had ik niet eerder als winnaar meegemaakt), maar dat ik dat deed als oud-Oosterwoldenaar werd door niemand opgemerkt.

Een week erna in Winschoten voelde het vanwege het teambelang als niet gepast om een deel van mijn energie aan te wenden voor een fietstochtje naar de start. Ik kwam dus gewoon met de auto. De tijd die ik er liep, 34.43, was weliswaar niet bijzonder, maar het was wel mijn snelste tijd ooit in Winschoten en de eerste keer dat ik er onder de 35 liep. Het stemde me tevreden.

Op 24 september was de generale repetitie voor Spijkenisse: de Zernike Campus Run Bike Run over ruwweg de halve afstand als in Spijkenisse, 4,5 km lopen, 18 km fietsen en 2,3 km lopen. Omdat er naast de wedstrijd waar ik aan meedeed ook een competitiewedstrijd was in het kader van de Run Bike Run Series was het deelnemersveld niet bijzonder sterk. Ik had dan ook een beetje gerekend op de winst. Al tijdens het lopen bleek de tegenstand echter serieus. Er liep er nog eentje voor, maar vooral ook iemand vlak achter me. Zo vlak dat hij me een keer of acht op de hakken tikte. Mijn schoenen gingen er niet van uit, maar fijn is anders. Bij het fietsen ging ik de snelste loper weliswaar voorbij, maar de hakkentrapper haalde mij weer in en het gat dat hij sloeg was te groot om in de tweede run nog goed te maken. Een tweede plek dus, maar die was wel goed voor een lekkere Groninger Koek.

Dan de wedstrijd waar het om ging, die van vorige week zondag. Doel was om op alle onderdelen wat sneller dan vorig jaar te zijn en dan wel te zien waar het schip zou stranden. Bij de eerste run van 10 kilometer ging dat prima. Mijn tijd van 35 hoog was een  half minuutje sneller dan vorig jaar. Het fietsen daarna viel echter niet mee. Er stond wat meer wind dan vorig jaar en in combinatie met het dijkje op, dijkje af op het tien kilometer lange rechte stuk dat we twee keer heen en weer aflegden zorgde dat ervoor dat ik wat moeilijk in mijn ritme kwam. Uiteindelijke was de gemiddelde snelheid vergelijkbaar met vorig jaar (zo’n kleine 38,5 km/uur), maar ik had op wat sneller gehoopt. Onderweg was het wel leuk om te ervaren deel uit te maken van een team. Vanwege de stukken heen en weer (ook bij het lopen) kwamen we elkaar regelmatig tegen en dat gaf de gelegenheid elkaar op te peppen.

De tweede run ging weer een stuk beter. Ik voelde ik dat ik nog genoeg over had om flink door te trekken. Mede omdat ik wist dat elk plekje winst voor ons als team meer punten zou opleveren richtte ik me steeds weer op een nieuwe voorganger om in te halen. De laatste die ik inhaalde leverde geen punten meer op, maar gaf me om eerlijk te zijn wel de meeste voldoening. Het was de tot dan toe snelste van ons team en het passeren van hem betekende ik dat alle jonkies (studenten van 22 tot 24) in het team verslagen had. Toch wel lekker ;). De (ruim) 5 km was gegaan in 17.41 en mijn totaaltijd was 1.57.00. Overall was ik 13e en in de categorie 40-44 weer de eerste. De snelste veertigplusser was ik helaas niet. Er zat nog een M45 20 seconden voor me.

Nu even genoeg gemultisport. De komende maanden staan weer in het teken van het hardcore hardlopen met als hoofddoel het  NK 10 kilometer in Schoorl.

Tot dinsdag!

Mathijs 

WK Triatlon Rotterdam door Michel Dubbelboer

Geplaatst 18 sep. 2017 07:35 door Kor van der Kooi

Afgelopen zondag 17 september heb ik deel genomen aan het WK Triatlon in Rotterdam. Hierbij heb ik meegedaan aan de Olympische afstand. 1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer lopen. Op zaterdag was ik rond de middag in Rotterdam aanwezig omdat de fiets al een dag van te voren moest worden ingecheckt. Hierdoor kon ik nog mooi de finish meepakken van de World Serie Triatlon met alle Top triatleten uit de wereld (was live op NOS). Nadat de heren gefinisht waren ben ik met de boot naar de andere kant van de Maas gevaren om mijn fiets in te checken om hierna terug te lopen over de Erasmusbrug.  In de avond bij familie in Schiedam verbleven waar ik gegeten heb en al weer vroeg in bed lag.

Zondag ging de wekker om 4.45 uur om zo toch nog een beetje fris en fruitig aan de start te kunnen verschijnen om 8.30. Rond 6 uur aangekomen bij de finish om de schoenen klaar te zetten in de wisselzone en vervolgens weer met de boot over de Maas om nog wat laatste spullen bij de fiets neer te leggen. Zoals jullie merken is triatlon een hele logistieke operatie! Toen alles in gereedheid was gebracht wachten tot de start van de wedstrijd, deze bleek met een kwartiertje vertraagd. Uiteindelijk was de start om 8.45. Het water was sterk afgekoeld door de vele regen van en de lage temperaturen van de afgelopen dagen. Dit resulteerde in een temperatuur van 16,9 graden, even schrikken bij het te water gaan. Voordeel is wel dat je direct wakker bent.

Gelukkig werd er snel gestart en konden we eindelijk los. Het zwemmen ging op de kou na aardig, hoewel ik mij irriteerde aan een vollopende brilletje, na drie keer het brilletje leeg gegooid te hebben ben ik hier maar mee gestopt. Zonde van de energie, dus verstand op nul en doorzwemmen. Na het zwemmen snel de kant op voor een hele lange transitiezone. Er moest bijna een kilometer worden overbrugd naar de wisselzone. In de wisselzone de verkeerd kant gekozen om vervolgens weer terug te mogen lopen. Daarna moeite met het uittrekken van de wetsuit. Dat kost allemaal kostbare seconden :-S. Uiteindelijk fietsschoentjes aan, helm op en rennen maar. Halverwege zwik ik door mijn enkel en voel een pijnscheut en vrees ik dat dit wel eens einde oefening kan zijn. Maar het lijkt mee te vallen als ik verder ren. Snel de fiets op en vol gaan op het technische parcours rondom de Maas. Veel wenden en keren en starten en stoppen, een gruwel voor veel triatleten maar ik vind het geweldig. Ik haal vele atleten in en wordt zelf sporadisch gepasseerd. Dat voelt wel lekker. Jammer dat het zo snel voorbij is voor mijn gevoel.

In de wisselzone naar het lopen is het een grote modderpoel. Dit levert wat moeite met het fris aantrekken van de schoenen op maar ik loop geen onnodig tijdsverlies op. Bij het lopen direct de eerste kilometer last van de darmen en steken in de zij. Niet zeuren verstand op nul en even gecontroleerd doorlopen. Gelukkig verdwijnen de klachten na twee kilometer en kan ik weer wat tempo maken. De tweede ronde gaat al een stuk beter en ik haal zowaar mensen in. Voor de finish nog even sprinten om toch nog een Australiër voor te blijven om hierna uitgeteld bij de finish aan te komen. Hier blijkt mijn voet toch wat gevoeliger te zijn dan gedacht. Door de adrenaline heb ik er weinig van gemerkt, maar na de finish loopt het toch even wat minder soepel. De EHBO maar even met een bezoekje vereren. Na wat koelen en een paar testjes lijkt het allemaal mee te vallen, even rustig aan doen de komende dagen. Dat was ik toch al van plan dus geen probleem.

Uiteindelijk bleek ik in 2 uur en exact 7 minuten te zijn gefinisht. Hiermee ben ik 22e geworden van de 118 deelnemers in mijn leeftijdsklasse (30-34 jaar). Voor de liefhebbers nog even alle tussentijden:

1,5 km zwemmen: 21.24

Wissel 1: 5.14

40 km Fietsen: 59.49 (40 kmh gem.)

Wissel 2: 1.49

10 km Lopen: 38.44 (15,5 kmh gem.)

Naamloos

Geplaatst 4 sep. 2017 21:52 door Eeuwe Schot   [ 17 sep. 2017 12:49 bijgewerkt ]


7 van Zevenhuizen

Geplaatst 12 aug. 2017 01:17 door Tom Nuijen

Gisteren afgereisd naar het mooie Zevenhuizen om te kijken waar ik stond. 

Nadat ik gestopt was bij t4m (voorjaar 2015) heb ik de hardloopschoenen veel te weinig (lees niet) aangeraakt. In de zomer van 2016 weer begonnen met o.a. de klassieker 10x1 min hardlopen/1 min wandelen om te trainen voor de 4 mijl. Ik was helemaal kapot. Vervolgens het hardlopen dus weer vanaf het nulpunt opgebouwd.

Inmiddels was mijn laatste wedstrijd een loopje over 11 km waar ik 43 minuten over deed. Dit was zo'n 3 maanden geleden. Hierop mij weer aangemeld voor het strakke regime van LA1.

Zevenhuizen ging in 25:33 en dat was eigenlijk boven verwachting goed. Ik begon bijna achteraan in het startvak omdat ik te laat door had dat we de andere kant op moesten.. Gelukkig start iedereen veel te hard en kon ik na de eerste 500 meter lopers gaan inhalen. Uiteindelijk stokte dat bij Hein, daar kan ik nog net niet bij komen. 

Omgerekend naar 10km tijden ben ik zo'n 2 minuten sneller geworden van af en toe eens meetrainen. Leuk om weer terug te zijn!

Eiger Ultratrail E51, Grindelwald Zwitserland

Geplaatst 19 jul. 2017 11:01 door Marko Huizing

Dat was em dan! Meer dan een 9 maanden naartoe getraind en nu is het alweer voorbij... De herinnering blijft, en wat voor één! Een geweldige belevenis de gehele 51km lang over de Zwitserse bergen.
De reis werd georganiseerd door MudSweatTrails uit Zoetermeer. Iedereen was verzocht om donderdag rond 12 te arriveren in het hostel te Gindelwald. Na de intrek in de kamers gingen we aansluitend
voor een wandeling over een klein gedeelte van de route van zaterdag. De E35 en E101 om precies te zijn. De vrijdag was een dag om te gaan sightseeing.
De start voor de E51 was zaterdag om 7:00 op 1100m hoogte in centrum van Grindelwald. Het eerste doel was om voor 10:30 bij het tweede verzorgingspunt op bergtop First te zijn. Dit is op 2200m hoogte na ruim 14km. Tot aan verzorgingspost Grosse Scheidegg op 8km was het door de smalle stijle paadjes soort van file lopen. Hierna werden de gaten al snel groter en de omgeving steeds adembenemender. Aankomen bij First na ruim 1000 hoogtemeters en belangrijker... nog een halfuur over.
Na een klein beetje afdalen door de alpenweiden en langs de Bachalpsee meteen alweer stijgen naar het dak van deze panoramatrail op bijna 2700m. Dit is ook het steilste stuk van de trail door de hoogte en stijging zat er niets anders op dan simpelweg te lopen. Rondom ons moesten veel trailers uithijgen. Wij hadden eigenlijk nergens last van door onze schijnbaar goede voorbereiding in kracht, Koning van Spanje-trail en Vaalserbergtrail. Het laatste stukje begonnen we het wel moeilijker te krijgen door de ijlere lucht. Met nog steeds een halfuur voorsprong daalden we voorzichtig af over de kiezelstenen waar vroeger een gletsjer was. Dit was erg vermoeiend voor de enkels.maar gelukkig helpen de stokken niet alleen bij stijgen maar ook voor balans bij het dalen.
Langzamerhand kwamen de eerste bomen weer in zicht en betraden we het elfenbos. Veel trailers noemden de trail een déjà vu van de Lord of the Rings. Na het elfenbos moet ik dat beamen. Het afdalen begon langzamerhand tol te eisen op de bovenbenen en de voorvoeten. De overige tijdslimieten waren niet meer belangrijk en een tijd van ongeveer tien uur kwam dichterbij dan de verwacht 12 a 13. Het dalen was op 44km eindelijk voorbij en hier was ook de laatste verzorgingspost voor zowel de E51 als de E101. De langste afstand kon hier een dropbag neerleggen en zelfs een warme maaltijd nuttigen. De Tijdslimiet voor die afstand is zelfs 28 uur. Die van ons trouwens nog 14. Hierna alleen nog een gelletje en wat water om daarna snel valsplat te stijgen richting de finish. Bij veel verzorgingsposten was van alles te krijgen. Sinaasappels, bananen, energybars in 3 soorten, energiedrank in 3 soorten, pringles, chips, pinda's en natuurlijk water. In de laatste km moest er nog een stevige beklimming genomen worden waar veel trailers letterlijk geparkeerd stonden.Hierna over de finish komen was super mooi einde aan een schitterende trail!
Op strava staan enkele foto's bij de trail voor geinteresseerden...

See you on the trails!

Marko

Triathlonavonturen, Speedman Groningen en OD Klazienaveen

Geplaatst 16 jul. 2017 12:36 door Mathijs De Vroome

Van jongs af aan ben ik gefascineerd geweest door de triathlon. Hoewel ik in mijn jeugd wel eens deelgenomen heb aan een achtste, heeft die fascinatie nooit geleid tot een carrière op dat gebied. De reden: het zwemmen…

Op de basisschool hadden wij nog schoolzwemmen. Dat was vast iets goeds, maar niet voor mij. De zwemlessen waren buiten, het was altijd 12°C en het water zo mogelijk nog kouder. De badmeester van dienst liet zich er daardoor niet van weerhouden om ons de meest onmogelijke slagen te laten doen. Rillend (zowel voor, tijdens, maar vooral na de les), was mijn enige streven m’n hoofd zoveel mogelijk boven water te houden. Desondanks zat mijn maag (en mijn luchtwegen) na zo’n les vol met chloor.

De triathlon heb ik al die jaren wel in m’n achterhoofd gehouden. En toen ik na een scherp 10 kilometerseizoen van het voorjaar niet toe was aan een scherp baanseizoen, besloot ik dat het er toch eens van moest komen. Ik zou, gewoon voor de leuk, voor een maand of drie een poging gaan wagen.

Dat ging als volgt:

Half april meldde ik mij op zaterdagochtend om 8.00uur voor de zwemtraining van triathlonvereniging GVAV. Na een kort praatje met de trainer, waarin ik meedeelde nul ervaring met zwemmen te hebben, werd ik direct verwezen naar de eerste van vier banen, die voor de langzame zwemmers. Althans, langzaam vergeleken met de andere vaste leden. Langzaam t.o.v. mij waren ze bepaald niet. De warming-up begon met 200 meter borstcrawl. De eerste 50 meter kwam ik nog wel door (aan alle kanten ingehaald), maar bij de tweede voelde ik al van alles verzuren (het zal vast geen echt verzuren geweest zijn, maar voor de ervaring maakte dat niet uit). De trainer riep me meteen bij zich: of ik bekend was met de Wet van Archimedes. Als natuurkundige ken ik die natuurlijk wel, maar uitgeput van het zwemmen van die paar baantjes kwam ik niet verder dat te stamelen dat het iets met drijven en zinken te maken heeft. Dat bleek ook wat hij bedoelde. Bij borstcrawl moet je zoveel mogelijk op het water liggen. Daarvoor moeten je benen hoog zijn. En die gaan pas omhoog als je je hoofd juist in het water doet. Ofwel, bij borstcrawl moet je je hoofd zoveel mogelijk onder water houden. En laat dat nou net het tegengestelde zijn van hoe ik bij schoolzwemmen altijd trachtte me te redden. Die tegen al mijn overlevingsinstincten in gaande techniek van het zoveel mogelijk onder water houden van het hoofd moest ik me nu dus eigen gaan maken.

Die eerste les werd dat nog niet veel. Hoestend en proestend (volgens de trainer hakkend en zagend) en met een serieus paniekgevoel vanwege binnenstromend water en ademgebrek lukte het me om hooguit 50 meter achter elkaar te maken. En dan moest ik ongeveer even lang bijkomen als dat die 50 meter me gekost had (en dat was best lang).

In de weken erna ging erna ging het geleidelijk wel beter. De techniek van het ademhalen tijdens het naar voor brengen van de linkerarm kreeg ik langzamerhand onder de knie. Als ik hapte naar lucht kwam er zelden meer water mee. Wat echter nog achter bleef waren de benen. Die zouden hoog op het water moeten liggen als mijn hoofd in het water lag was mij beloofd. Zo simpel bleek het helaas niet. Bij een goede ligging komt veel meer kijken. Dat bleef een worsteling. Zelfs met de borstcrawlcursus die ik naast de reguliere zwemtrainingen deed. Met maar drie cursisten op één trainer kreeg ik daar volop aandacht. Ik ben er ook zeker vooruitgegaan, maar het blijft ontzettend moeilijk om alle aspecten van de zwembeweging tegelijkertijd te doen.

Ondertussen ben ik uiteraard ook flink blijven lopen en fietsen. Met name de fietstrainingen bij GVAV op zaterdagochtend na het zwemmen, waar ik een paar keer aan meedeed, vormden een opluchting: na in het zwembad zelfs door oude vrouwen voorbij te zijn gezwommen was het fijn om op de fiets te merken dat mijn sportieve leven nog wel iets voorstelde.

Zo gingen de weken voorbij en werd het 18 juni. De dag van de Speedman triathlon in Groningen bij Kardinge. Er waren verschillende series.  Ik ging meedoen met de kwart afstand (1000 m zwemmen, ruim 40 km fietsen en 10 lopen). Het zwemmen deden we in het Zilvermeer. Twee rondjes om een driehoek van boegen. Het was prachtig zonnig weer en ook best warm. Gelukkig was het de dagen ervoor minder warm geweest, waardoor de watertemperatuur onder de kritische grens van 22°C bleef. Bij een watertemperatuur onder die grens mag je nog een wetsuit gebruiken. Die wetsuits zijn om je warm te houden, maar vooral ook uitgevonden voor mensen die niet kunnen zwemmen, zoals ik. Je blijft met een wetsuit namelijk drijven. Vooruitkomen wordt dan een stuk makkelijker. Je benen blijven bijvoorbeeld vanzelf vrij hoog.

Na een kleine 22 minuten borstcrawl , omringd door mensen die veelal schoolslag deden, rende ik nog best fris het water uit. Met die tijd was ik behoorlijk tevreden. Vooraf had ik gerekend op zo’n 25 minuten. Later bleek de afstand echter wat minder dan 1000 meter geweest te zijn. Het fietsen en lopen gingen vervolgens prima (fietsen: ruim 41 km à 39 km/h en lopen: 9,7 km (maar met 3x de Kardinger bult en in de warme zon) in 36 minuten). Dat het zwemmen  zowel in absolute als in relatieve zin nog mijn zwakst onderdeel was, blijkt wel uit de klasseringen: mijn zwemtijd was de 76e, bij fietsen+ lopen was ik de snelste. Overall werd ik 9e in 2.04 en nog wat.

Alsof mijn lichaam me duidelijk wilde maken dat de triathlon uiteindelijk toch geen sport voor mij is, werd ik direct in de nacht erna ziek. Niet heel erg ziek, maar flink keelpijn en ook wat koorts. De klachten trokken vrij snel weg, maar het virusje bleek hardnekkig. In de twee weken erna stak het nog tweemaal de kop op. De laatste keer vlak voor de triathlon van Holten waarin ik aan de Olympische afstand mee zou doen (is hetzelfde als de kwart, maar dan met 1500 meter ipv 1000 meter zwemmen). Die wedstrijd besloot ik dan ook te cancelen en te vervangen door de Olympische afstand bij de triathlon van Klazienaveen.

Na de twee kwakkelweken door het virusje heb ik wel weer twee goede trainingsweken gedraaid. Inclusief een aantal zwemtrainingen. Maar bij die zwemtrainingen merkte ik dat de motivatie die ik ondanks alle moeizame ervaringen lange tijd behouden had nu toch echt wel afgenomen was. En niet eens zozeer door het aanhouden van de moeizame ervaringen. Dat hoort bij de uitdaging van het iets nieuws leren. Nee, het kwam door het besef dat ik het gewoon niet leuk vind. Dat vond ik niet en dat ik vind ik nog steeds niet. Misschien zou ik het leuker vinden als ik het goed kon. Dat zou kunnen, maar eigenlijk kan ik me dat niet voorstellen (misschien komt dat omdat ik me niet kan voorstellen er goed in te zijn, maar toch).

Vandaag dan de Olympisch afstand in Klazienaveen. Zwemmen deden we in rechte lijn, in een kanaal van buiten het dorp tot in het centrum waar veel toeschouwers aanwezig waren. Qua beleving had het zeker wat, maar ik keek vooral uit naar het einde van het stuk, omdat het mijn afscheid van het zwemmen zou gaan zijn. Althans, in ieder geval voorlopig.

Het zwemmen deed ik voorzichtig aan. Vermoedelijk te voorzichtig, maar 1500 meter achter elkaar zwemmen zonder pauze had ik nooit eerder gedaan en ik zag het niet echt zitten om halverwege niet meer verder te kunnen. Dan heb je in het water wel een probleem. Zo kwam ik als 115e van de 125 mannen en vrouwen uit het water in een tijd van 37.22.

Bij het fietsen en lopen heb ik vervolgens nog 100 mensen ingehaald, of eigenlijk 101. Want tot mijn grote verbazing werd ik bij het fietsen al vrij in het begin zelf ingehaald. Niet dat ik de verwachting  had de snelste fietser te zijn (uiteindelijk had ik de vierde fietstijd), maar dat er een snellere fietser zou zijn bij de enkele ploeteraars die nog meer tijd nodig hadden voor het zwemmen dan ik was toch wel een verrassing. Achteraf bleek het te gaan om Lieuwe Westra, vrij recent nog Nederlands kampioen tijdrijden, maar vanwege mentale problemen dit jaar gestopt met professioneel wielrennen. De lol in sporten vindt hij nu weer terug bij dit soort wedstrijdjes. Veel aandacht aan de andere onderdelen besteed hij echter blijkbaar niet, getuige zijn inderdaad nog langzamere zwemtijd dan die van mij en zijn looptijd van tegen het uur (ik eindigde vandaag dan ook alsnog ruim voor hem).

Het fietsen ging goed. De omstandigheden waren wat minder ideaal dan in Groningen (wat wind en wat klinkerweggetjes), maar de gemiddelde snelheid was zelfs nog iets beter, 46,8 km in 1.11.18. De snelste tijd bij het lopen had ik dit keer niet (ook niet bij lopen+fietsen; in beide gevallen bleef Nils Pennekamp me voor, maar dat is dan ook de Nederlands kampioen duathlon, niet van een sullig leeftijdsklassetje, maar overall). De 38.33 over 10,7 km na toch best afgezien te hebben op de fiets stemde me echter alleszins tevreden. Overall werd ik 15e in 2.32.39.

En nu?

Voorlopig dus even geen zwemmen meer. Het was een leuk experiment, ik heb het zwemmen deze drie maanden echt een kans gegeven, maar de lol erin is niet gekomen. Nu eerst vakantie (lopen en colletjes beklimmen) en daarna Winschoten en een paar Run Bike Runs (o.a mijn Nederlandse titel bij de M40 verdedigen, waarbij ik het wel een mooi doel vindt om ook geen M45 sneller te laten zijn, maar dat zal best lastig worden). In de winter keer ik dan vermoedelijk terug in de moederschoot van het hardlopen. Eens kijken of ik bij het NK in Schoorl iets kan betekenen in het motiveren van onze dan kersverse 40-plusser Arjan.

Ergens blijven de triathlonkriebels echter wel, dus misschien volgend jaar….

Mathijs

Onstwedderomloop

Geplaatst 9 jul. 2017 15:06 door Arjan Marchand

De motivatie is een beetje minder, waardoor ik wat minder kilometers maak de laatste tijd, maar op zich ben ik nog wel in orde. Daarom afgelopen maandag naar Onstwedde gegaan, het dorp waar ik mijn eerste 4 levensjaren heb doorgebracht, voor de Onstwedderomloop; een loop waaraan ik al twee keer had meegedaan, maar die ik nog nooit had gewonnen. Het was wat te warm naar mijn zin, maar niet zo dat het strijdplan aanpassing behoefde. Na de start liepen we met zijn vieren: ik, Freek, Djurre en Gerard. Ik wou snel een beslissing forceren - als je eenmaal alleen op kop loopt, zet je wel door, ook al voel je je wat minder - en heb daarom de eerste ronde van 2,5 km behoorlijk lopen sleuren: even aanzetten in elk bochtje, vooral op het stukje waar we over een grindpad moesten. Da's niet lekker als je daar achteraan moet, is mijn ervaring: dan heb je voortdurend het gevoel dat je minder bent omdat je steeds een klein gaatje moet dichtlopen. En dat was natuurlijk de bedoeling. Bij de eerste doorkomst (8.03) had ik een heel klein gaatje dat ik in de tweede ronde kon uitbouwen. Vanaf kilometer 6 was de winst wel binnen, maar ik vind dat ik het dan weer aan mijn stand verplicht ben een 32'er te lopen. Behoorlijk doorgestampt dus en tevreden met de eindtijd, maar ook weer niet helemaal naar de vaantjes na afloop.
Nu vakantie en daarna 6 weken voorbereiden op de 4 mijl en een snelle 10 in de weken daarna.

10 km Bovensmilde

Geplaatst 8 jul. 2017 12:09 door Karel-Jan Lensen

Vandaag 10 km Bovensmilde. Ondanks de heerlijke appeltaart achteraf van moeke Veenstra toch een bittere smaak overgehouden. Tijd dus om dit weg te spoelen. Afgelopen weken wel redelijk veel km's gemaakt en ook relatief veel diensten in avond en nacht, dus het was nog wel de vraag hoe de vorm vandaag was. Afgelopen 2 dagen in ieder geval niets gedaan en de benen leken tijdens het inlopen dan ook redelijk uitgerust. Ik had mezelf voorgenomen de eerste km's niet op mijn horloge te kijken en puur op gevoel te lopen. Dit leidde tot km's van 3.17, 3.14 en 3.21. Ik werd hier wel door verrast, omdat het erg makkelijk aanvoelde. Desondanks toch het gevoel dat dit wel iets te veel van het goede was voor dit moment. Bij verder ontbreken van concurrentie/steun de volgende km's toch iets rustiger aan gedaan. Vanaf de 6e km begon het dan toch inderdaad wel wat zwaarder te worden en de 7e  t/m de 9e km tegen de wind in deden mij voelen dat de eerste km's inderdaad wat aan de snelle kant waren geweest. Gelukkig had ik de laatste km nog wel wat over en kon ik uiteindelijk nog iets versnellen om net onder mijn pr te duiken (officieus 33 min 44, handgeschreven op papiertje van de wedstrijdleiding stond 33 min 42). Al met al zeer tevreden omdat ik hoopte op een lage 34'er (de taart smaakte derhalve extra zoet, maar dat kan ook door de berg slagroom komen ;) ). Dit geeft voor deze fase van de voorbereiding voor Amsterdam veel vertrouwen. Hoop in oktober dan ook mijn pr nog een keer te kunnen verbeteren en dan daadwerkelijk richting een lage 33'er/hoge 32'er.
Helaas komende week weer niet bij groepstraining vanwege andere verplichtingen.
Tot de volgende keer in ieder geval
KJ

1-10 of 545