ευρωεκλογές 2009

Επιφυλλίδες του Πάνου Θεοδωρίδη από την εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Θεσσαλονίκης.

8/6/2009

Μια νέα φυλή. Οι Αποχίτες. Θαρρείς και μια βόμβα διασποράς μοίρασε τη δύναμή της επί δικαίων και αδίκων. Επί ένα μήνα το βασικό σύνθημα ήταν «να πάτε να ψηφίσετε, κι ας είναι λευκό, κι ας είναι άκυρο». Και δεν πήγαν, κάπως λιγότεροι από τους μισούς. Βγάλτε και τους πεθαμένους, τους διπλογραμμένους, τους απόδημους, τους ανήμπορους, και θα βγάλετε άνετα το συμπέρασμα ότι από τους απέχοντες, το 40% το έπραξε συνειδητά. Αυτοί είναι οι Αποχίτες. Λιγότεροι από αυτούς είναι του ΠΑΣΟΚ, περισσότεροι νεοδημοκράτες. Αλλά κι από μόνο του αυτό το ποσοστό μειώνει την προσπάθεια πολλών που θέλουν να μιλήσουν για νίκες και ήττες και θριάμβους.

Επί ένα μήνα, το βασικό σύνθημα ήταν «να πάτε να ψηφίσετε, κι ας είναι λευκό, κι ας είναι άκυρο». Ποιον προσπάθησαν να κοροϊδέψουν; Ακούω τους νεοδημοκράτες. Λένε στα ΜΜΕ τα ίδια. Μας τιμώρησαν, δεν ήρθαν να ψηφίσουν, πήγαν και το έριξαν στο ΛΑΟΣ. Τα ίδια λένε όλοι. Που σημαίνει ότι δεν κατάλαβαν το πατατράκ. Δεν κατάλαβαν ότι έχουν ελπίδες μεν για ανανέωση, αλλά μόνο με συνεταίρο. Το ΛΑΟΣ. Η αποχή αποθαρρύνει, επιτέλους, τη θριαμβολογία.

Μη μου ανησυχείτε. Οι Αποχίτες δεν έχουν όλοι τα χρόνια μου. Δεν είναι όλοι για μπάτσες και για μελαγχολίες. Εχουν ελπίδες, αισιοδοξία, μέλλον. Θα γυρίσουν στο μαντρί, θα ψηφίσουν με βαριά καρδιά, βρίζοντας και βογγώντας, αλλά θα ψηφίσουν. Αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική η παρουσία τους. Σε μία πολύ σπουδαία τομή της Νεοελληνικής Ιστορίας. Η δεξιά πτέρυγα των εκλογέων έχει συνεταίρο, το ΛΑΟΣ. Δεν της αρκεί η χαλαρή διοίκηση της κλασικής λαϊκής Δεξιάς. Επιπλέον, πρόκειται για έναν απίστευτο εμφύλιο μεταξύ μητσοτακικών και καραμανλικών. Και λίγα έπαθαν. Δηλαδή τι έπαθαν; Εκχώρησαν το ένα τέταρτο της δύναμής τους στον Καρατζαφέρη. Και άφησαν πολλούς, έκθετους και άστεγους, που δεν άντεξαν τις τρίπλες της Βουλής και της Σήμενς, να λιάζονται στις παραλίες.

Και την ιστορία με τις παραλίες, παρακαλώ να την ξαναδείτε. Στην περιοχή που βρίσκομαι ο περισσότερος κόσμος έκανε μια βόλτα και πήγε πίσω, σπιτάκι του.

Απομένει να δούμε αν η μαζική ψήφος των νεοδημοκρατών προς το ΛΑΟΣ θα έχει την παροδικότητα των ψήφων προς την «Πολιτική Ανοιξη» ή αν η πολυκατοικία απέκτησε και τον οικοπεδούχο της. Την υπόλοιπη εβδομάδα θα αναλύσουμε του καθενός τις επιδόσεις.

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/8/2009&page=0

*

9/6/2009

Αφήνω στην άκρη την κοινή λογική, τα αναπόδραστα συμπεράσματα, τη λέξη «νίκη», τη λέξη «ήττα». Ξεκινώ ολίγη μπακαλική, διότι δε μας σώζει, κατά την εκτίμησή μου, τίποτε άλλο. Πήρα και διάβασα τα εκλογικά αποτελέσματα των εκλογών του 2007. Οχι, δε μ' ένοιαξαν οι ευρωεκλογές του 2004. Δε στάθηκα στα μπάνια και στο Αγιο Πνεύμα, στη θεά Αποχή που προσκύνησαν οι Νεοέλληνες, αντί να δεχτούν να τυλιχτούν στη θεά Απόχη. Σκέφτηκα ότι, αφού όλος ο κόσμος λέει ότι νίκησε ή νικήθηκε, και ότι τζα! Εμφανίστηκε ένα πρόκριμα των κανονικών εκλογών, ποιος κέρδισε πραγματικά και ποιος μαζεύει τα κομμάτια του.

Λοιπόν, χαιρετίσματα ότι σε σχέση με τις εκλογές του 2007 η Νέα Δημοκρατία πήρε 1,35 εκατομμύρια λιγότερα ψηφαλάκια. Οπως το ακούτε, όπως το διαβάζετε. Το ΠΑΣΟΚ, που νίκησε, πήρε οκτακόσιες χιλιάδες λιγότερα ψηφοδέλτια. Μάλιστα. Κι ας βγήκε πρώτο. Το ΚΚΕ το ψήφισαν προχτές 150 χιλιάδες λιγότεροι Νεοέλληνες. Τελειώσαμε; Τελειώσαμε. Οι τρεις πρώτοι των ευρωεκλογών δε συγκράτησαν καθόλου τις εκλογικές τους, αναντίρρητες δυνάμεις. Τις έχασαν στα μπάνια ή κάτι άλλο έγινε.

Ας πάμε τώρα στους «κερδισμένους». Ως προς το 2007 λοιπόν, ο ΛΑΟΣ τσίμπησε τρεις-χιλιάδες-κουκιά. Τρεις. Μόνον. Μόνον τρεις. Μισό Παλέ ντε Σπορ. Το ποσοστό του αυξήθηκε, όχι η δύναμή του. Ο Συνασπισμός, που βιάστηκε να φορέσει πλερέζες ή μάλλον υπό την ασίγαστη αισιοδοξία των μπαχαλάκηδων, πήρε 32 χιλιάδες νέες ψήφους. Και οι Οικολόγοι Πράσινοι, παρά τον Κεμάλ και το Αμπετσεντάρ, 103 χιλιάδες νέες εισόδους. Στις πολιτικές εκλογές ήταν με 75 χιλιάδες.

Συμπέρασμα: Ο μπακάλης ήξερε. Ο μπακάλης δεν άνοιξε όλες τις φαναριέρες και τα τσουβάλια επειδή οι πελάτες που μπήκαν στο μαγαζί ήθελαν απλώς μπισκοτολούκουμα και σκοινιά σιζάλ.

Ο μπακάλης ξέρει ότι ακόμη και αν ο Καραμανλής επιχειρούσε διπλές εκλογές, πάλι θα υπήρχε κάπως μεγαλύτερη αποχή, αλλά όχι τόση. Και ότι θα έχανε πάλι μεγαλοπρεπώς από το ΠΑΣΟΚ. Οχι, βέβαια, με μεγάλη διαφορά, αλλά μεγαλοπρεπώς. Προτίμησε να αποξενωθεί προσωρινά από 1,35 εκατομμύρια ψηφοφόρων του, ελπίζοντας ότι έχασε μονίμως μόνον το ένα τέταρτο ή το ένα τρίτο από αυτούς. Αν του γυρίσουν οι πονεμένοι, επειδή λατρεύουν τον Γιακουμάτο και θεωρούν τον Πολύδωρα κουλτουριάρη, ο καιρός θα δείξει.

Μη φύγετε, που λένε και οι τηλεορασάνθρωποι. Αύριο έχουμε ΠΑΣΟΚ.

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/9/2009&page=0

*

10/6/2009

Οπως σας υποσχέθηκα, ασχολούμαι σήμερα με το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να του ετοίμαζαν χοντρή ψυχρολουσία στις ευρωεκλογές, και θα σας εξηγήσω το πώς, αλλά απέδειξε το βράδυ των αποτελεσμάτων ότι διαθέτει πλέον σε επάρκεια έναν ικανό αριθμό από γατόνια. Ηταν στη βούβα και στο χαμόγελο ατέλειωτες ώρες, είτε ακούγοντας ότι έχει χτυπήσει έξι και εφτά μονάδες τη Νέα Δημοκρατία, είτε μιλώντας για μεγάλη νίκη και λοιπά και λοιπά. Στην ουσία, ποτέ το ΠΑΣΟΚ δεν τιμήθηκε σε ευρωεκλογές «μόνον» από 1,8 εκατομμύρια κόσμο. Η χειρότερή του επίδοση, ώς την Κυριακή, ήταν το 2004 με 2,083 εκατομμύρια.

Οι δημοσκοπικές εταιρίες είτε την είχαν φυλαγμένη του ΓΑΠ, για να ξεσπάσει εν θριάμβω, όπως την είχε πάθει ο Σπηλιωτόπουλος το 2000, είτε επειδή διέγνωσαν το νικητή πήγαν να του υπερτονίσουν τα κουκιά για να έχουν την εύνοιά του. Αλλά κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει, όταν άκουσα, σε ένα από αυτά τα πληκτικά πάνελ των καναλιών, τον άκρως καραμανλικό βουλευτή Μανώλη να ρίχνει σε έναν πασοκά την εξής ατάκα: «Κοίτα τους! Ακόμη δεν ολοκληρώθηκε η διαδικασία και τους έπιασε η οίηση της νίκης» ή κάτι τέτοιο. Συμπαθάτε με, αλλά αυτή είναι μια ατάκα κειμενογράφου από αυτές που τις βάζουν τελευταία στιγμή στην μπουτονιέρα ενός ρήτορα, για να καταπλήξει τα πλήθη. Εξάλλου, η οίηση αναδείχτηκε μάλλον από τον έως σήμερα σεμνό κ. Τρεμόπουλο, αλλά κάθε πράμα στον καιρό του.

Κάποιος στο ΠΑΣΟΚ έχει εφαρμόσει την παλιά και δοκιμασμένη στρατηγική «σφράγιση του ρήγματος και επίθεση». Πάει πια ο καιρός που διέρρεαν τα πάντα από την Τρικούπη, ακόμη και σε αφτιά που δεν ήθελαν να ακούσουν κανένα άπλυτο. Πάει ο καιρός που οι πράσινοι, έχοντας την αίσθηση του εντός έδρας αγώνα, υπερέβαλαν, κι όχι λίγο, στις εκτιμήσεις τους. Ευχαριστημένες φάτσες, αλλά στη βούβα. Και πολύ σωστά. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί επ' άπειρον να υποστηρίζει ότι θα βγάλει παγανιά τους Κένταυρους και θα γεμίσει γαλάζιες σημαιούλες τις πλαζ της επικράτειας. Ο Βορίδης βγαίνει στα πάνελ, άνθρωπος έμπειρος και κουμανταδόρος. Για δυο μέρες δεν είδα γραφικό του ΛΑΟΣ. Οχι ότι δε θα ξαναφανούν! Αυτά τα δύο βήτα, Βορίδης και Βελόπουλος, θα αναλάβουν τώρα να πήξουν το τσιμέντο στη νέα επέκταση. Και τι ρόλο παίζει το ΠΑΣΟΚ σε αυτά;

Μεγάλο. Από άλλη σωλήνωση. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να γιγαντωθεί αριθμητικά και το 2009, αλλά δε θέλει. Φαίνεται από τις κομματικές του οργανώσεις που είναι, για να το θέσω ήπια, εξαιρετικά ιδιότυπες. Για την ώρα, παίζει μπάλα το γατόνι που επιβάλλει «σιωπή» και έχει τα συγχαρητήριά μου, αν και δεν τον/την ξέρω…

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/10/2009&page=0

*

11/6/2009

Το μοναδικό κόμμα που διδάσκει την ανυπακοή και αρχίζει να πιάνει ο λόγος του, κυρίως πάνω στους «σφαγμένους» της κρίσης, είναι το ΚΚΕ. Δεν καταλαβαίνω πολλές τακτικές του κινήσεις, αλλά δε νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Ωστόσο, το ΚΚΕ παραμένει κόμμα. Με δύο «μι». Ασκεί τέτοια επίδραση στα άλλα κόμματα, ώστε καταφέρνουν αυτό και το ιδιότυπο ΑΚΕΛ να διατηρούνται χωρίς απώλειες δυνάμεων σε εποχές όπου οι αντίθετοι ιδεολογικά μηχανισμοί είναι στις απλοχωριές τους.

Φέτος για το ΚΚΕ ήταν χρονιά συγκρούσεων, πράγμα που δεν το συνηθίζει. Ξαλαφρωμένο που ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο τούνελ της αυτοκτονίας χωρίς να τον σπρώξει και κανένας, περιορίστηκε ως προς τη Δεξιά, Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ σε οξείες, αλλά κάπως συμβολικές και συμβατικές, αψιμαχίες, ενώ τα βέλη του αντιμετώπισαν δυο προσφιλείς του αντίπαλοι: το ΠΑΣΟΚ και οι Οικολόγοι. Για τους Οικολόγους, μάλιστα, νομίζω ότι συνέβαλε πολύ στην απομείωσή τους, κι ας φάνηκε ότι οι Οικολόγοι δεν κέρδισαν τις εντυπώσεις, επειδή κακόπεσαν στο ύφος του επικεφαλής τους. Στην ουσία, ας μην ξεχνάμε ότι ο πασοκάς που θα το 'ριχνε στους Οικολόγους, ή και ο Σύριζας λίγη σημασία δίνουν στα πολυπολιτισμικά, όπως τα βλέπουν από τα πράσινα, γενικώς, λιβάδια.

Σοβαρή ήταν η κόντρα του Πάγκαλου με το ΚΚΕ, επειδή είχε όλα τα στοιχεία του προφορικού λίβελου, και εκεί το ΚΚΕ μου φάνηκε μαγκωμένο και υπερβολικά σεμνό στην αντίδρασή του.

Η ατάκα της χρονιάς, όμως, ειπώθηκε από την ίδια την Παπαρήγα: «Δεν είμαστε εναντίον της Ευρώπης, αλλά εναντίον της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Μια νέα εκδοχή της Ευρώπης των εργαζομένων, που έχει ξανακουστεί, αλλά στις φετινές ευρωεκλογές είχε τη σημασία της. Οι κομμουνιστές δεν είναι μια ομάδα τρελαμένων με τον Στάλιν που έχασαν τα συγκαλά τους. Νέες εκδοχές μπορούν να χτιστούν εδώ. Στη φιλοαμερικανική ανατολική Ευρώπη μπορεί να ξεμυτίσει η Ρωσία και άλλες γείτονες χώρες, που θεωρούνται Ευρώπη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, αλλά συχνά οι Ευρωπαίοι το ξεχνάνε για να μη δαιμονίσουν τους Πολωνούς και τους Βαλτικούς.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα νομίζω ότι η μεγαλύτερη αγωνία του ΚΚΕ ήταν μη φορτωθεί πολλούς απελπισμένους από άλλους χώρους. Ακόμη και η ΕΕ που δε γουστάρει, κινδυνεύει να τα τινάξει με Τσέχους, Πολωνούς και ολίγους έξτρα Βαλκανίους. Φαντάζεστε το ΚΚΕ με νέους οπαδούς από τους οικοαυτόνομους, μερικούς ξέμπαρκους προεδρικούς του ΠΑΣΟΚ και μια ομάδα έξαλλων αντιπάλων του Μητσοτάκη που διψούν γενικώς για τιμωρίες;

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/11/2009&page=0

*

12/6/2009

Το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός έχουν πολλές διαφορές, αλλά μια απρόσμενη ομοιότητα: τελείως ανεξάρτητα από τα ποσοστά με τα οποία εμφανίζονται, στις ευρωεκλογές αυτές έχουν σχεδόν τον ίδιο αριθμό ψηφοφόρων που το κάθε κόμμα είχε συγκεντρώσει στις πολιτικές εκλογές του 2004! Κι αυτά, ενώ μεσολάβησε η λαμπρή περίοδος του 2007, όπου και οι δύο αντίμαχοι κόντεψαν να συγκεντρώσουν ένα εκατομμύριο ψήφων μαζί.

Φυσικά, αναφέρομαι στο Συνασπισμό σε σχέση με το ΚΚΕ, επειδή είναι δύσκολο για κάποιον που έζησε γεγονότα πριν από το 1968 να έχει την αίσθηση ότι όλα έχουν τελεσιδίκως τελειώσει, ότι υπάρχουν ανεξάρτητοι δρόμοι, ενίοτε αντικρουόμενοι. Στην ηλικία μου λειτουργεί πάντοτε ένα άσημο εγκεφαλικό τμήμα που ελπίζει στα θαύματα. Συγγνώμη γι' αυτό.

Τώρα, ο Συνασπισμός δικαίωσε απόλυτα τους φόβους του μεγάλου κοινού ότι δε θα φιλοξενούσε τις στρατιές των πασοκέων που κατέφευγαν σε αυτόν μετά την ήττα Βενιζέλου. Στην ουσία, αυτός ο πληθυσμός έκτοτε δε συμμετέχει ενεργά στις πολιτικές διαδικασίες. Χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι περιμένει τον Βενιζέλο πλέον, είναι δεδομένο ότι πλησιάζει οποιονδήποτε κατευθύνεται, έστω και άτσαλα, σε έναν ακτιβισμό. Ο Συνασπισμός, ορθότατα για τα στελέχη του, βλακωδώς για τους απέξω, φαίνεται να κατάλαβε ότι θα άλλαζε δραστικά αν επιχειρούσε μια ενοποίηση ενός κύματος διαμαρτυρίας. Διότι τα κόμματα εξουσίας έχουν μερικά χαρακτηριστικά που πολλοί θεωρούν προνομιακά, αλλά είναι απλώς μπάφοι. Παράδειγμα: η εκάστοτε κυβέρνηση συστηματικά αποκρύπτει τις «ζόρικες» εκλογικές περιφέρειες για τα ξημερώματα, ώστε ο ηττημένος ή νικητής αρχηγός να έχει καλύτερα στάμινα στην πρώτη του ομιλία. Αλλά το ίδιο συνέβη από τους παπανδρεϊκούς κατά τις εσωτερικές εκλογές του 2007, πράγμα που δείχνει ότι το χούι δε φεύγει με τίποτε. Αυτό το χούι, έχει πλάκα που το μνημονεύω, δεν το φοβήθηκε μόνον ο Συνασπισμός, αλλά το διατηρεί αλώβητο και το σημερινό ΠΑΣΟΚ, του οποίου επιφανείς αντιπρόσωποι ακούστηκαν να λένε: «Αν είναι να μας ξανακαθήσει στο σβέρκο κανένας Σημίτης, μη σώσουμε και δούμε εξουσία». Αυτή η τρυφερή εσωτερική σχέση ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού είναι σίγουρο ότι θα δώσει ωραία λογοτεχνικά ρομάντζα στον 22ο αιώνα, αλλά οι μπαχαλάκηδες, οι Δεκεμβριστές και το παιχνίδι που έστησαν στον Τσίπρα, επειδή έχει κάπως χαλαρή συνοχή σκέψεων, και μια μαγκιά στη χροιά της φωνής του, θα παραμείνουν αλησμόνητα, για πολλά χρόνια.

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/12/2009&page=0

*

14/6/2009

Η πράσινη νοοτροπία ή θρησκεία ή επιμονή (δυσκολεύομαι να την αποκαλέσω «κόμμα» συμπληρώνει παραπάνω από μια γενιά ακτιβισμού. Οταν το 1979 κλήθηκα να επισκεφτώ τον εναλλακτικό τόπο του Μάκινλεθ στην Ουαλία, όπου ομάδες και οικογένειες μερικών καλόκαρδων τυπάδων ζούσαν σε μια πλαγιά τριγυρισμένοι από μύλους, ανεμογεννήτριες, ωραίες ιδέες που ήθελαν μηδαμινή ενέργεια, αλλά ζούσαν πουλώντας φλιτζάνια και μπλουζάκια, ο δυτικός κόσμος ήταν κατάσπαρτος από τη λογική τους. Σήμερα, είναι όλα πολύ διαφορετικά. Εξακολουθούν να μην είναι πολιτικά. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, διαδίδοντας ότι αποτελούν εναλλακτική λύση στο πολιτικό μπάχαλο της μεταπολίτευσης, χτυπάνε διάνα. Για την ώρα, τα άλλα κόμματα διαδίδουν ότι «και αυτοί είναι οικολόγοι», το κάθε κόμμα με τον τρόπο του. Είτε με την πράσινη ανάπτυξη Παπανδρέου είτε με τις περιβαλλοντικές καταγραφές Σουφλιά. Ωστόσο, οι Οικολόγοι Πράσινοι, που χρησιμοποιήθηκαν βάναυσα από τους πολιτικάντηδες για να αντικαταστήσουν στη συλλογική Φοβία το αποτυχημένο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ (που απέτυχε επειδή μπερδεύτηκε με τους Δεκεμβριστές), χωρίς ποτέ να ξεπεράσουν στην ουσία ένα 4% ή 5%, κλήθηκαν να διαχειριστούν τη βεβαιότητα ότι βρίσκονται στα πρόθυρα του 10%. Ποτέ δεν ήταν σε αυτά τα πρόθυρα. Ο Τρεμόπουλος το έλεγε. Αλλά ο Τρεμόπουλος, χρόνια συζητητής και οργανωτής ομάδων ποικίλων τάσεων, δέχτηκε τη βίαιη επίθεση του ΛΑΟΣ και πλησιόχωρων ιστολογίων, συν κάποιων πατριωτικών αριστερών ομάδων, για τη στάση του απέναντι στους γείτονες του βορρά, τους καλουμένους και Φυρομίτες, προς επίρρωση της πανελλήνιας σύγχυσης. Η απάντησή του ήταν τυπική ενός ατόμου που δεν κατάλαβε σε ποιο λάκκο ζήτησε να μπει: την τελευταία μέρα των εκλογών, οι Οικολόγοι Πράσινοι έστειλαν ψηφιακά επιχειρήματα στο ότι επί Μεταξά παίνευαν τον Κεμάλ, και παρόμοια. Κανένας δε νοιάζεται στην ουσία για τις απόψεις Τρεμόπουλου. Τον χτύπησαν ως πρώτο υποψήφιο ευρωβουλευτή. Και πέτυχαν να στείλουν κόσμο στο ΛΑΟΣ -δεν ξέρω αν συγκράτησαν κάποιον δυνητικό ψηφοφόρο στους Πράσινους. Και μόνο το ότι 1/4 των οικολογικών ψήφων πέρασε προς αυτούς την ημέρα της ψηφοφορίας, δείχνει ότι δε λειτούργησε απόλυτα αυτό το πολιτικό φράγμα.

Το μόνο που με ξένισε, και μάλιστα πολύ, ήταν η αντίδραση Τρεμόπουλου προς τηλεοπτικούς συνομιλητές του, που του φέρονται επιθετικά, με την απάντηση: «Είμαι τώρα ευρωβουλευτής και έχω θεσμικό ρόλο». Αν θυμάμαι καλά, ένας παλαιός πολιτικός αντίπαλος του Τρεμόπουλου, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, συχνά λέει προς τους συνομιλητές του «σας μιλάει ο εκλεγμένος νομάρχης και να τον σέβεστε». Αυτή ήταν μια παράδοξη σύζευξη απόψεων, που είναι καλό να αποσυνδεθεί. Αλλά αυτά είναι ψιλοπράματα.

Οσο η οικολογία θα γίνεται κινηματικό και συστημικό εξάρτημα του συστήματος, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να πεθάνω την ώρα που θα βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη...

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/14/2009&page=0

*