Τραυματισμός νεύρων

αναρτήθηκε στις 13 Οκτ 2009, 12:58 π.μ. από το χρήστη I. X. Sioutis   [ ενημερώθηκε 6 Φεβ 2016, 8:07 π.μ. ]
Dr. Εμμανουήλ Γιούρης Νευρολόγος
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Γκαίττινγκεν Γερμανίας
Μέλος της American Association of Neuromuscular & Electrodiagnostic Medicine
e - mail: giuris@gmail.com
Πρόκειται για οξεία μηχανική προσβολή (συνήθως έλξη, σύνθλιψη, διατομή) περιφερικού νεύρου διάρκειας δευτερόλεπτων/λεπτών. Στον ορισμό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται οι διάρκειας ωρών ως ετών πιεστικές/παγιδευτικές βλάβες του μέσου νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα, του ωλενίου νεύρου στον αγκώνα, του κερκιδικού στο βραχίονα και του περονιαίου νεύρου στην κεφαλή της περόνης, οι οποίες είναι πολύ συχνότερες.

 Τραύματα νεύρων ως τώρα στο εργαστήριο 

(1996-2006)

βραχιόνιο πλέγμα

107

βραχιόνιο πλέγμα -μη μαιευτική παράλυση

85

βραχιόνιο πλέγμα -μαιευτική παράλυση

22

ωλένιο μόνο του

51

κερκιδικό

43

περονιαίο

41

μέσο μόνο του

25

ισχιακό

22

μέσο και ωλένιο

17

μασχαλιαίο

15

κνημιαίο

6

παραπληρωματικό

6

υπερπλάτιο

4

γαστροκνημιαίο

3

οσφυοϊερό πλέγμα

3

προσωπικό

2

έσω δερματικό του αντιβραχίου

1

μηριαίο

1

 

Τα στατιστικά στοιχεία του εργαστηρίου 1996-2006 μπορούν να συνοψισθούν ως εξής: Συχνή είναι η προσβολή του βραχιονίου πλέγματος σε τροχαίο ατύχημα, του κερκιδικού νεύρου σε κάταγμα βραχιονίου οστού και του μέσου/ωλενίου νεύρου σε τραυματισμό στο αντιβράχιο.

 

Ιστορία

Ήδη τον 3 ο αιώνα π.Χ. στην ελληνιστική Αλεξάνδρεια ήταν γνωστή η λειτουργία των περιφερικών νεύρων και ο διαχωρισμός τους σε κινητικά και αισθητικά. Ο Γαληνός (2ος αιώνας π.Χ.) γνώριζε την ανατομική/λειτουργική σχέση εγκεφάλου, νωτιαίου μυελού και περιφερικών νεύρων, θεωρούσε όμως ότι τα νεύρα ήταν σωληνάκια στα οποία έρρεε ένα ζωϊκό πνεύμα, το οποίο παραγόταν στις κοιλίες του εγκεφάλου. Ο Luigi Galvani ανακαλύπτει το 1791 ότι το ηλεκτρικό ρεύμα ερεθίζει μύες βατράχου. Ο Hermann von Helmhotz το 1850 μετρά αγωγιμότητα νεύρων για πρώτη φορά. Ο Antoine Danyu το 1851 εξετάζει παθολογοανατομικά το βραχιόνιο πλέγμα μετά από μαιευτική παράλυση. Ο Moritz Heinrich Romberg στο βιβλίο του "Εγχειρίδιο νευρολογικών παθήσεων" το 1840 προσπαθεί να συνδέσει κλινικά φαινόμενα με παθολογοανατομικά ευρήματα. Ο Silas Weir Mitchell συλλέγει μεγάλο αριθμό περιστατικών τραυματισμού περιφερικών νεύρων στον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1860. Στην εποχή αυτή ο Robert Remak μιλά για 'νευρίτιδα', δηλαδή προτείνει την φλεγμονώδη αιτιολογία για τις παθήσεις των περιφερικών νεύρων. Και σήμερα λέγεται -λανθασμένα - 'ωλένια νευρίτις', ή 'ριζίτις' ακόμα και όταν πρόκειται για πιεστική βλάβη και όχι για φλεγμονή ή λοίμωξη.

 

Ανατομία

Ένα περιφερικό νεύρο σχηματίζεται από συνδυασμούς δεσμίδων (fascicles) που προέρχονται από ρίζες (= νωτιαία νεύρα).

 

Ένα νεύρο είναι σαν ένα καλώδιο, μόνο που οι δεσμίδες δεν πορεύονται ακριβώς σε ευθεία γραμμή, αλλά περιελίσσονται μεταξύ τους. Επίσης οι δεσμίδες επικοινωνούν λίγο μεταξύ τους, σε περιοχές αυξημένης καταπόνησης μάλιστα σχηματίζονται πλέγματα. Το ωλένιο νεύρο στον αγκώνα δεν έχει τέτοιο πλέγμα και πιθανώς και γι' αυτό είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο.

Το γαστροκνημιαίο νεύρο έχει 10-15 δεσμίδες, το ισχιακό πάνω από 80. Το επινεύριο είναι συνδετικός ιστός, περιβάλλει το νεύρο, μέσα στο νεύρο γεμίζει το χώρο ανάμεσα στις δεσμίδες και φέρει τα μικρά αγγεία των νεύρων (vasa nervorum). Το επινεύριο γλιστρά, δεν είναι συνδεδεμένο σταθερά με τους γύρω ιστούς. Το περινεύριο περιβάλλει μια δεσμίδα, αποτελείται από μια στοιβάδα κυττάρων που συνδέονται μεταξύ τους με tight junctions και ενισχύονται από ελαστικές ίνες συνδετικού ιστού. Ο χώρος μέσα στο περινεύριο είναι το ενδονεύριο.

 

Εικόνα 2 1: δεσμίδα, 2: επινεύριο - συνδετικός ιστός, 3: αρτηρία, 4: φλέβα, 5: περινεύριο, 6: ενδονεύριο, 7: νευρικές ίνες, 8: τριχοειδές

Στο ενδονεύριο είναι οι εμμύελες και αμύελες νευρικές ίνες, τριχοειδή αγγεία, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, και του συνδετικού ιστού.

 

Εικόνα 3 (τομή δεσμίδας κοντά στο περινεύριο) 9: κύτταρα του περινευρίου, 10:  tight junctions, 13: εμμύελη και 14: αμύελη νευρική ίνα,  15: κύτταρο Schwann,  17: ενδοθηλιακό κύτταρο τριχοειδούς

Μια νευρική ίνα αποτελείται από τον άξονα και τα κύτταρα του Schwann, που τον περικλείουν. Ο άξονας είναι η μια επέκταση του νευρώνα (= νευρικού κυττάρου). Το σώμα ενός κινητικού και ενός αυτόνομου νευρώνα βρίσκεται στο πρόσθιο κέρας του νωτιαίου μυελού, ενός αισθητικού νευρώνα στο νωτιαίο γάγγλιο δίπλα στη σπονδυλική στήλη. Ο άξονας έχει μήκος μερικών mm ως 1 m και διάμετρο 50 nm ως 20 μιη. Πάντα υπάρχουν κύτταρα Schwann γύρω από τους άξονες. Στις εμμύελες ίνες (διάμετρος άξονα συνήθως >2 μιη, μεγάλη ταχύτητα αγωγής) ένα κύτταρο Schwann περικλείει ένα τμήμα ενός άξονα μήκους περίπου 1 mm. Δηλαδή κατά μήκος ενός άξονα υπάρχουν πάρα πολλά κύτταρα Schwann στη σειρά. Κάθε κύτταρο Schwann κάνει με τη μεμβράνη του ένα πολλαπλό περιτύλιγμα (10 ως 120 φορές ευθέως ανάλογα με τη διάμετρο του άξονα), χωρίς ενδιάμεσο υγρό, γύρω από τον άξονα και έτσι σχηματίζεται το έλυτρο της μυελίνης.

 

Εικόνα 4 1: νευράξονας, 2: κόμβος Ranvier, 3: έλυτρο μυελίνης, 4: κυτταρόπλασμα, 5: πυρήνας και 6: βασική μεμβράνη κυττάρου Schwann

Ανάμεσα σε δύο κύτταρα Schwann υπάρχει ένα τμήμα άξονα, μήκους περίπου 5 μιη, χωρίς μυελίνη (κόμβος Ranvier). Το ηλεκτροχημικό ερέθισμα μεταδίδεται με άλματα από τον ένα κόμβο στον άλλο και έτσι οι εμμύελες ίνες είναι ταχύτερες από τις αμύελες ίνες. Στις αμύελες ίνες (διάμετρος άξονα συνήθως <2 μη, μικρή ταχύτητα αγωγής) ένα κύτταρο Schwann περικλείει τμήματα ενός ως 15 αξόνων ταυτόχρονα χωρίς να κάνει περιτύλιγμα.

Σε κάθε νεύρο υπάρχει ένα δίκτυο μικρών αγγείων που γενικά πορεύονται παράλληλα με το νεύρο και που φθάνουν ως μέσα στο ενδονεύριο. Η ομοιόσταση του ενδονευρίου διασφαλίζεται από τον αιματονευρικό φραγμό (ενδοθήλιο και βασική μεμβράνη των ενδοδεσμιδικών τριχοειδών) και το περινεύριο.

 

Ιστοπαθολογία της νευρικής προσβολής

Σε διατομή νεύρου συμβαίνει βέβαια λύση συνέχειας του άξονα και του ελύτρου της μυελίνης. Γενικά τα περιφερικά νεύρα είναι πολύ ανθεκτικά σε σύνθλιψη και έλξη. Πιθανότατα η βλάβη του νεύρου σε σύνθλιψη ή έλξη οφείλεται σε διαταραχή της αιμάτωσης και της ομοιόστασης του νεύρου και λιγότερο σε άμεση μηχανική διαταραχή του άξονα. Συνήθως πρώτα βλάπτεται το έλυτρο της μυελίνης και μετά ο άξονας. Σε εντοπισμένη διαταραχή του ελύτρου της μυελίνης έχουμε ελάττωση της ταχύτητας και αποκλεισμό αγωγής του ερεθίσματος σε μέρος ή στο σύνολο των νευρικών ινών. Στην επαναμυελίνωση έχουμε μικρότερου μήκους τμήματα άξονα με μυελίνη και μικρότερου πάχους μυελίνη. Σε επανειλημμένη απομυελίνωση/ επαναμυελίνωση έχουμε πολλές στρώσεις μυελίνης με αύξηση του συνδετικού ιστού και το νεύρο φαίνεται τοπικά υπερτροφικό. Σε διατομή του νεύρου η ορθόδρομη εκφύλιση του περιφερικού της βλάβης τμήματος του νεύρου αρχίζει με καθυστέρηση 1-2 ημερών και με ταχύτητα 25-50 mm/ημέρα. Συνήθως η εκφύλιση αυτή, που λέγεται βαλλεριανή λόγω του φυσιολόγου Augustus Waller (στα μέσα του 19ου αιώνα) ολοκληρώνεται σε 4-7 ημέρες. Η μυελίνη και ο άξονας καταστρέφονται, τα κύτταρα Schwann όμως πολλαπλασιάζονται και σχηματίζουν μια ταινία Bungner κατά μήκος της νευρικής ίνας που εκφυλίσθηκε. Αυτή η ταινία είναι απαραίτητη για να καθοδηγήσει σωστά τους νέους άξονες που ξεκινούν από το εγγύς της βλάβης τμήμα του νεύρου. Συμβαίνει και μια εκφύλιση στο εγγύς της βλάβης τμήμα του νεύρου για λίγα mm. Επίσης, μια μειοψηφία των νευρώνων, των οποίων οι άξονες τραυματίσθηκαν, πεθαίνει.

 

Εικόνα 5   1: σώμα νευρικού κυττάρου, 2, άξονας, 3: κύτταρο Schwann, 9: ταινία Bungner, 11: ίνωση, 12: νευρίνωμα a: 1-4 ημέρες μετά από διατομή. Βαλλεριανή εκφύλιση περιφερικά της διατομής, ελάχιστη εκφύλιση εγγύς της διατομής, πολλαπλασιασμός κυττάρων Schwann. b: 10-21 ημέρες μετά από διατομή. H μυϊκή ατροφία άρχισε. Σχηματίζεται ταινία Bungner. Αλλοιώσεις στο σώμα του νευρικού κυττάρου. c: πολλοί μήνες μετά από διατομή. Νέοι άξονες αναπτύσσονται στην ταινία Bungner, αλλά δεν έχουν φθάσει στον μυ. Το σώμα του νευρικού κυττάρου είναι καλύτερα. d: επανεννεύρωση του μυός. Ένας άξονας έφθασε τον μυ, ο μυς αυξάνει σε όγκο, οι άλλοι άξονες που δεν έφθασαν στο στόχο τους εκφυλίζονται. e: νευρίνωμα. Οι άξονες δεν έχουν βρει το στόχο τους. Ο μυς μετά από 2 χρόνια εκφυλίζεται.

Όπως μόλις αναφέρθηκε, από το εγγύς τμήμα του νεύρου ξεκινούν νέοι άξονες. Αν οι άξονες αυτοί συναντήσουν κύτταρα Schwann από το περιφερικό τμήμα του νεύρου τα ακολουθούν και έτσι φθάνουν στο στόχο τους (π.χ. στο μυ που πρέπει να νευρώσουν.) Η ταχύτητα ανάπτυξης των νέων αξόνων υπολογίζεται στην κλινική πράξη συντηρητικά ως 1 mm/ημέρα (= 3 cm/μήνα), αλλά μπορεί να φθάσει ως 5 mm/ημέρα. Παράγοντες για την ανάπτυξη των νέων αξόνων: καλό περιβάλλον γύρω από το νεύρο (καλή αιμάτωση, όχι μηχανικά εμπόδια), ηλικία και υγεία ασθενούς, τύπος του νεύρου. Δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμα κάποιο φάρμακο σε κλινική χρήση που μπορεί να αυξήσει την ταχύτητα ανάπτυξης των αξόνων. Αν οι νέοι άξονες δεν συναντήσουν κύτταρα Schwann από το περιφερικό τμήμα του νεύρου ή χειρουργικά τοποθετημένο μόσχευμα νεύρου, αναπτύσσονται άτακτα σε διάφορες κατευθύνσεις και σχηματίζουν ένα κουβάρι, που μπορεί να είναι ιδιαίτερα επώδυνο. Τοποθετώντας το εγγύς τμήμα του νεύρου, όταν δεν πρόκειται να συρραφεί, μέσα σε μυ, οστούν ή λιπώδη ιστό, ελαττώνεται η τάση των αξόνων να αναπτύσσονται.

 

Κλινική εικόνα

Αναφέρονται επιγραμματικά τα κλινικά χαρακτηριστικά προσβολής  ενός περιφερικού νεύρου  με κινητικές, αισθητικές   και   αυτόνομες   ίνες,   όπως   είναι   τα περισσότερα μεγάλα νεύρα.

Η βαριά αξονική βλάβη προκαλεί:

1.  σοβαρή έκπτωση ισχύος, καθώς και ατροφία μυών

2.  υπαισθησία, αναισθησία, δυσαισθησία, άλγος

3.  ανιδρωσία, τροφικές διαταραχές δέρματος και ονύχων

4.  κατάργηση μυοτατικών αντανακλαστικών

Η μερική - μέτρια αξονική βλάβη προκαλεί:

1.  έκπτωση ισχύος, μικρή ως μέτρια, καθώς και κάποια ατροφία μυών

2.  υπαισθησία, δυσαισθησία, άλγος

3.  μάλλον όχι ανιδρωσία, μάλλον όχι τροφικές διαταραχές δέρματος και ονύχων

4.  ελάττωση μυοτατικών αντανακλαστικών

Η προσβολή του ελύτρου μυελίνης (ή νευραπραξία) προκαλεί:

1.    έκπτωση ισχύος, μικρή ως βαριά, συνήθως με

διατήρηση της τροφικότητας των μυών

2.  υπαισθησία, αναισθησία, δυσαισθησία, άλγος

3.  μάλλον όχι ανιδρωσία, μάλλον όχι τροφικές διαταραχές δέρματος και ονύχων

4.    ελάττωση ως κατάργηση μυοτατικών αντανακλα-

στικών

Η πλήρης παράλυση ενός μυός δεν σημαίνει ότι έχουμε απαραίτητα αξονική  βλάβη,  καθώς η νευραπραξία προκαλεί μικρή ως βαριά έκπτωση ισχύος. Η νευραπραξία γενικά δεν προκαλεί τροφική διαταραχή μυών, δέρματος, ονύχων.

Η ατροφία μυών είναι δύσκολο να εκτιμηθεί οπτικά ή ψηλαφητικά σε παχυσαρκία (οι περισσότεροι ασθενείς είναι παχύσαρκοι), σε συνολικά μικρή μυϊκή μάζα και σε μεγάλη ηλικία με χαλαρότητα δέρματος. Σε σπάνιες περιπτώσεις προσβολής νεύρων με συνεχή παθολογική αυτόματη δραστηριότητα έχουμε υπερτροφία μυών του νεύρου. Η πιο γνωστή τέτοιου τύπου υπερτροφία αφορά το γαστροκνήμιο μυ σε προσβολή της Ι1 ρίζας. Η εξέταση των μυοτατικών αντανακλαστικών βοηθά όταν πρόκειται για νεύρα που νευρώνουν μύες, οι οποίοι είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για ένα αντανακλαστικό. Το αντανακλαστικό του δικεφάλου είναι ταυτόχρονα αντανακλαστικό του δικεφάλου μυός (μυοδερματικό νεύρο) και του βραχιονοκερκιδικού μυός (κερκιδικό νεύρο), του τρικεφάλου είναι μόνο του κερκιδικού νεύρου, αλλά είναι χρήσιμο σε πολύ εγγύς προσβολή (σπάνια) του νεύρου. Το επιγονάτιο αντανακλαστικό είναι πραγματικά του μηριαίου νεύρου και το αχίλλειο του κνημιαίου νεύρου.

Η ανιδρωσία ψηλαφάται. Σύρουμε το στεγνό δάχτυλό μας στο δέρμα του ασθενούς. Στη ολότελα στεγνή περιοχή γλιστρά, στη φυσιολογική περιοχή με ιδρώτα νιώθουμε αντίσταση. Εξετάζοντας τη μυϊκή ισχύ πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι το άλγος εμποδίζει την προσπάθεια.

Χαμηλό εύρος σημαίνει αξονική βλάβη, ελάττωση ταχύτητας σημαίνει βλάβη μυελίνης.


 

Εικόνα 6

Α: φυσιολογική κατάσταση 1 : φυσιολογικό ηλεκτρομυογραφικό διάγραμμα σε πλήρη προσπάθεια, 2: φυσιολογικές μυϊκές ίνες, 3: φυσιολογικά δυναμικά κινητικών μονάδων σε μικρή προσπάθεια  4: λίγες νευρικές ίνες νευρώνουν φυσιολογικά πολλές μυϊκές ίνες

Β: βλάβη νευρικών ινών 5: αραιό ηλεκτρομυογραφικό διάγραμμα σε πλήρη προσπάθεια, 6: πολλές μυϊκές ίνες έχουν ατροφήσει, 7: παθολογικά δυναμικά κινητικών μονάδων σε μικρή προσπάθεια, 8: νευρικές ίνες έχουν καταστραφεί και αυτές που έμειναν προσπαθούν να αναλάβουν τις ορφανές μυϊκές ίνες

Εξετάζουμε το παθητικό εύρος κίνησης. Δεν αρκεί να δούμε ότι ο άκρος πους δεν κάνει ικανοποιητική ραχιαία κάμψη, πρέπει να ελέγξουμε αν εμείς μπορούμε να τον φέρουμε σε ραχιαία κάμψη, πριν πούμε ότι έχουμε πτώση άκρου ποδός.

Πολλές κινήσεις γίνονται από μύες διαφορετικών νεύρων είτε ήδη σε φυσιολογικές συνθήκες είτε σε προσπάθεια αναπλήρωσης αδύναμων μυών.

Μια γρήγορη επισκόπηση της απαγωγής του βραχίονα μπορεί να μας πει λανθασμένα ότι κάτι λειτουργεί στο δελτοειδή (μασχαλιαίο νεύρο) ενώ η κίνηση που βλέπουμε να είναι αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας από τον υπερακάνθιο (υπερπλάτιο νεύρο), τον τραπεζοειδή (παραπληρωματικό νεύρο) και τον μείζονα θωρακικό (θωρακικά νεύρα).

Μια γρήγορη επισκόπηση της έκτασης δακτύλων χειρός μπορεί να μας πει λανθασμένα ότι το κερκιδικό νεύρο (κοινός εκτείνων δακτύλων μυς) λειτουργεί τουλάχιστον εν μέρει. Πρέπει να κοιτάξουμε την έκταση ειδικά στις μετακαρποφαλαγγικές αρθρώσεις (κοινός εκτείνων δακτύλων μυς - κερκιδικό νεύρο) διότι η έκταση στις μεσοφαλαγγικές αρθρώσεις γίνεται από τους μικρούς μύες της χειρός (κυρίως ωλένιο και λιγότερο μέσο νεύρο).

Μια γρήγορη επισκόπηση της πελματιαίας κάμψης του ποδός μπορεί να μας πει λανθασμένα ότι το κνημιαίο νεύρο λειτουργεί κάπως. Πρέπει να ψηλαφήσουμε το γαστροκνήμιο μυ (κνημιαίο νεύρο) και τον μακρό περονιαίο μυ (περονιαίο νεύρο), καθώς μερικές φορές σε βαριά βλάβη του κνημιαίου και παράλυση του γαστροκνήμιου και υποκνημιδίου μυός ο μακρός περονιαίος υπερτροφεί και κάνει μια εντυπωσιακή πελματιαία κάμψη.

Από τις διαγνωστικά δυσκολότερες προσβολές νεύρων είναι αυτή του παραπληρωματικού νεύρου. Ο ασθενής παραπονείται για πόνο και για ασαφή δυσκολία στην κίνηση στον ώμο. Η εξέταση της κίνησης της ωμοπλάτης με γυμνό κορμό είναι πολύ χρήσιμη (βλ. Φύλλο 20).

 

Νευροφυσιολογική εικόνα

Ας συνοψίσουμε βασικά στοιχεία της κλινικής νευροφυσιολογίας: Η μυϊκή σύσπαση προκαλεί ηλεκτρική δραστηριότητα. Ο μυς που δεν συσπάται δεν παράγει σχεδόν καθόλου ηλεκτρική δραστηριότητα. Βάζουμε την ηλεκτρομυογραφική βελόνα σε ένα μυ. Παρατηρούμε την ηλεκτρική δραστηριόητα σε ηρεμία, μικρή και μεγάλη προσπάθεια. Έτσι μπορούμε να αναγνωρίσουμε αν ο μυς είναι φυσιολογικός ή αν έχει οξεία ή χρόνια βλάβη της εννεύρωσής του. Όταν ερεθίζουμε ηλεκτρικά ένα κινητικό νεύρο καταγράφουμε με ηλεκτρόδια επιφανείας την απάντηση από ένα μυ του νεύρου αυτού. Χαμηλό εύρος σε ερεθισμό περιφερικά της βλάβης σημαίνει αξονική βλάβη καθώς έχουν χαθεί νευράξονες. Φυσιολογικό εύρος σε ερεθισμό περιφερικά της βλάβης με ταυτόχρονα χαμηλό εύρος σε ερεθισμό κεντρικά της βλάβης σημαίνει αποκλεισμό αγωγής ( = βλάβη μυελίνης = νευραπραξία) καθώς δεν άγεται καλά το ερέθισμα δια μέσου της βλάβης. Ελάττωση ταχύτητας σημαίνει ήπια/μέτρια βλάβη μυελίνης.

Όταν ερεθίζουμε ένα αισθητικό νεύρο καταγράφουμε από ένα άλλο σημείο του νεύρου αυτού με ηλεκτρόδια επιφανείας.

Σε προσβολή ρίζας ή του κεντρικού νευρικού συστήματος έχουμε υπαισθησία με φυσιολογικά αισθητικά δυναμικά. Ένας μυς μπορεί να συσπάται τόσο λίγο που δεν βλέπουμε ούτε κίνηση, ούτε σύσπαση. Τοποθετώντας την ηλεκτρομυογραφική βελόνα μέσα στον μυ ευτυχώς μπορούμε να καταγράψουμε τη σύσπαση αυτή, που, εφόσον δεν έχουμε παραλλαγή εννεύρωσης, αποδεικνύει, ότι κάποιοι άξονες του εξεταζόμενου νεύρου λειτουργούν ακόμα.

Ερεθίζοντας ηλεκτρικά το προσβεβλημένο νεύρο και καταγράφοντας με βελόνα από ένα μυ του νεύρου αυτού μπορούμε να πούμε αν πραγματικά ένα ερέθισμα από το νεύρο αυτό μπορεί να φθάσει στο συγκεκριμένο μυ.

Τελειώνοντας

Η   κλινική   νευρολογία   και   νευροφυσιολογία   σε τραυματισμούς νεύρων είναι συναρπαστική. Οι ασθενείς με τραυματισμό νεύρων ωφελούνται από μια εξαντλητική κλινική νευρολογική και νευροφυσιολογική εξέταση.

Όλες οι εικόνες είναι από το βιβλίο Läsionen peripherer Nerven und radikulärer Syndrome Mumenthaler M., Stöhr M, Müller-Vahl H., Thieme Verlag, Stuttgart 2003