Tarwegras

Als je tarwegras opzoekt bij Google, moet je haast wel geloven dat het om een wonderproduct gaat. Het zou 'levend voedsel' zijn, dat bol staat van de 'bio-energie' oftewel levenskracht. Dat zou onze cellen jong houden en zorgen voor een goed evenwicht tussen zuren en basen. Het klinkt allemaal nogal overdrijven.

Superfood?
Tarwegras is al mijn hele levenbekend als superfood, als potentieel gezondheidsbevorderend gewas. Al in de jaren '30 van de vorige eeuw werd er met zowel tarwe- als roggegras geëxperimenteerd. Het poedertje dat daaruit voortkwam, vond enkele jaren later al gretig aftrek als voedingssupplement.
Tarwegras moet volgens deskundigen worden geoogst vóór het gewas stengels ontwikkelt, zodat het zijn maximale voedingswaarde heeft. Daarbij gaat het volgens de kenners vooral om het chlorofyl of bladgroen, waaraan tal van goede eigenschappen worden toegeschreven. Sommige mensen beweren zelfs dat 100 gram tarwegras evenveel voedingsstoffen bevat als 2,3 kilogram groenten.

Sapcocktails
Al snel omarmden de rawfoodies tarwegras. In de VS is tarwegras inmiddels vrijwel doorgedrongen tot de mainstream. Het is niet alleen meer verkrijgbaar via de gespecialiseerde kanalen, maar ook in de verschillende juice-bars kunnen inmiddels op vrij grote schaal sapcocktails op basis van tarwegras worden besteld.

Claims en werkelijkheid
Inmiddels is tarwegras uitgebreid getest en blijft er van de beweringen over de voedingswaarde weinig overeind. Tarwegras blijkt qua voedingsstoffen vergelijkbaar met spinazie: het bevat wat meer vitamine E en wat meer fosfor, maar aanzienlijk minder bèta-caroteen, vitamine C, magnesium, calcium en kalium.
Blijft de kwestie van vitamine B12. Rawfoodies, die niet zelden veganisten zijn, beweren dat tarwegras het enige plantaardige voedsel is dat deze micronutriënt bevat. Inderdaad zijn bij sommige analyses minuscule sporen B12 in tarwegras aangetroffen —in de orde van iets meer dan 1 microgram per 100 gram. Verdere analyse toonde echter aan dat het ging om een stof die werd afgescheiden door dierlijke micro-organismen die in het gewas leefden. Op basis van eigen tests heeft het Amerikaanse Ministerie van Landbouw officieel verklaard dat zuiver tarwegras géén vitamine B12 bevat.

Tarwegras is zeker geen ongezond product. De bijzondere eigenschappen die aanhangers eraan toeschrijven, worden echter door weinig wetenschappelijke studie ondersteund. Beweringen over bio-energie of levenskracht zijn eerder religieus dan wetenschappelijk van aard. Dit neemt niet weg dat het voor mensen die niet voldoende groente en fruit binnenkrijgen in hun normale eetpatroon een welkome - en makkelijke - aanvuling op de voeding kan zijn.

Wanneer kun je tarwegras beter niet gebruiken?
Tarwegras kan een wisselwerking hebben met sommige geneesmiddelen, dit komt met name door het hoge gehalte vitamine K, dat van invloed kan zijn op de bloedstolling. Gebruik wordt afgeraden wanneer iemand antistollingsmiddelen (bloedverdunners) of statines slikt.

Er zijn wel enkele wetenschappelijke onderzoeken verricht naar tarwegrassap bij mensen en tenminste drie studies naar tarwegrastabletten bij mensen.
In het eerste onderzoek kregen 23 mensen met zwerende ontstekingen aan de endeldarm een maand lang dagelijks 100 ml vers tarwegras te drinken of een placebodrankje dat er op leek. Er werd gekeken naar frequentie van de ontlasting, bloedverlies, dagboeken van de patiënten, beoordeling door de arts en een scopie om de darm te bekijken. Tarwegras liet in deze kleine Israëlische studie een duidelijk gunstig effect zien, minder ontstekingen, minder bloedverlies, zonder bijwerkingen.
In een tweede studie kregen 14 Koreaanse vrouwen dagelijks eveneens 100 ml tarwegrassap te drinken. Jonge vrouwen kunnen minder vruchtbaar zijn door blootstelling aan zogenaamde hormoon verstorende stoffen, waarvan Bisphenol-A (BPA) de meest bekende is. Gedurende twee weken zag men dat tarwegrassap de uitscheiding van BPA bevorderde en geleidelijk was er minder schade door BPA te meten. Tarwegrassap heeft dus mogelijk echt detox-effecten en ook in diverse studies met proefdieren is aangetoond dat tarwegrassap diverse kankerverwekkende stoffen minder schadelijk kan maken.
In de derde studie kregen 60 Italiaanse vrouwen met borstkanker, tijdens de chemokuur 60 ml tarwegrassap te drinken en dit bleek hun beenmerg deels te beschermen tegen de bijwerkingen van de chemo (FAC-kuur), de afweer was beter zonder dat de chemotherapie minder effectief werd.
De drie studies met de tarwegrastabletten gaan allen over vermindering van de bloedtransfusie behoefte bij mensen met bloedarmoede door thalassemie. De oudste en de nieuwste studie laten zien dat er minder transfusies nodig waren, mensen konden makkelijker zelf rode bloedcellen aanmaken. De andere studie kon dit helaas niet bevestigen. Mogelijk zorgen de anti-oxidanten in het gras en de chlorofyl voor een langere levensduur en betere aanmaak van rode bloedcellen.


Scientific Wheatgrass Research

There is lots of theoretical benefit to be had from wheatgrass, but where is the evidence that it actually works? This is a new page on the site, but hopefully one that will grow as more research is conducted. This page is an exhaustive summary of wheatgrass research I found via PubMed and Medline. There has been depressingly little medical investigation into wheatgrass juice and it's benefits. If you know of any other or indeed if you are conducting some, please get in touch. I would love to add it to this page. One thing is absolutely clear: we need more wheatgrass research.

Wheatgrass Juice and Ulcerative Colitis
Scandinavian Journal of Gastroenterology, Vol 37:4, 1 April 2002 , pp. 444-449
Wheatgrass Juice and Ulcerative Colitis Web ReferenceWeb Reference 21 patient Israeli single centre study suggests that 100ml/day (about 3 shots) of freshly juiced wheatgrass for one month significantly reduced the severity of ulcerative colitis symptoms. The authors report a 4-fold reduction in symptoms as compared with placebo. There were no adverse effects.
At first glance it seems like a reasonable well designed study for its size: double-blind, placebo controlled. There were a couple of problems. There was a loss to follow up and the analysis was based on participants completing the study rather than those intended to treat. The outcome measures: symptom scale and colonoscopy appearance, seem reasonable. The nature of the placebo was not discussed. I wonder how well the study could have been blinded, wheatgrass has a very distinctive flavour. Overall this study is promising. I would love to see a bigger follow up trial.

Wheatgrass Juice and Thalassemia Major. Indian Pediatrics, Vol 41, 17 July 2004 , pp. 716-720
Wheatgrass Juice and Thalassemia research paper PDFDownload PDF This study in the journal 'Indian Pediatrics' (yes that is the way they spell it) took 38 young patients with Thalasemia Major and gave them 100ml/day of fresh wheatgrass juice. That is equivalent to just over 3 shots of wheatgrass juice the way we serve it. They followed up the patients after 1 year and found that there was a dramatic reduction in the need for blood transfusion (50% of patients) compared with the proceeding year.
The sad news is that in addition to the small size, the study had some profound methodological floors. There was no blinding and there was no comparison with placebo. There was a high drop out rate: only 16 of the 38 patients made it to follow up. Children that needed spleinectomy were excluded from the results. There is no valid justification for the exclusion and the result would have been a strong positive bias. There are more faults. Unfortunately, I don't think we can conclude anything from this study. Take a look for yourself and make up your own mind.


Mini Rev Med Chem. 2015;15(12):1002-10. The Medical Use of Wheatgrass: Review of the Gap Between Basic and Clinical Applications.
Bar-Sela G1, Cohen M, Ben-Arye E, Epelbaum R.
A wide range of health benefits have been attributed to wheatgrass, the young grass of the common wheat plant Triticum aestivum. Its components include chlorophyll, flavonoids, and vitamins C and E. Forms of wheatgrass include fresh juice, frozen juice, tablets, and powders, with compositions varying according to their production processes, as well as to the growing conditions of the wheatgrass. Laboratory in vitro studies, mostly using the fermented wheat germ extract, have demonstrated anti-cancer potential and have identified apoptosis as a possible mechanism. In animal experiments, wheatgrass demonstrated benefits in cancer prevention and as an adjunct to cancer treatment, as well as benefits to immunological activity and oxidative stress. Clinical trials show that wheatgrass may induce synergistic benefits to chemotherapy and may attenuate chemotherapy-related side effects, as well as benefit rheumatoid arthritis, ulcerative colitis, hematological diseases, diabetes, obesity, and oxidative stress. However, all the trials were small and a number of methodological problems arose. No adverse events of wheatgrass have been reported, although some forms pose problems of tolerability. The popularity of wheatgrass continues to grow. Nevertheless, 
 the advantages seen in the clinical trials need to be proved in larger studies before clinical recommendations for the public can be given.



we have evolved brains that pay attention to anecdotes because false positives (believing there is a connection between A and B when there is not) are usually harmless, whereas false negatives (believing there is no connection between A and B when there is) may take you out of the gene pool. Our brains are belief engines that employ association learning to seek and find patterns. Superstition and belief in magic are millions of years old, whereas science, with its methods of controlling for intervening variables to circumvent false positives, is only a few hundred years old. So it is that any medical huckster promising that A will cure B has only to advertise a handful of successful anecdotes in the form of testimonials.

Take wheatgrass juice … if you can stomach it. The claims for its curative powers bottomless. According to the Natural Medicines Comprehensive Database (the “bible” of natural medicines), wheatgrass is “used therapeutically for increasing hemoglobin production, improving blood sugar disorders such as diabetes, preventing tooth decay, improving wound healing, and preventing bacterial infections.” And that’s not all. “It is also used orally for common cold, cough and bronchitis, fever and colds, inflammation of mouth and pharynx, tendency to infection, gout, liver disorders, ulcerative colitis, cancer, rheumatic pain, and chronic skin problems.”

The alleged salubrious effects of wheatgrass were promoted in the 1940s by a Lithuanian immigrant to Boston named Ann Wigmore, a holistic health practitioner who was inspired by the biblical story of King Nebuchadnezzar, recounted in Daniel 4:33, in which “he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws.” Wigmore also noted that dogs and cats eat grass when they are ill and feel better after regurgitation, which gave her the idea of the wheatgrass detox. Because we have fewer stomachs than cows do, she hatched the idea of blending freshly cut wheatgrass into juice form for easier digestion — through either orifice — a practice still employed today. She believed that the enzymes and chlorophyll in wheatgrass constitute its healing powers.

According to William T. Jarvis, a retired professor of public health at the Loma Linda University School of Medicine and founder of the National Council against Health Fraud, this is all baloney: “Enzymes are complex protein molecules produced by living organisms exclusively for their own use in promoting chemical reactions. Orally ingested enzymes are digested in the stomach and have no enzymatic activity in the eater.” Jarvis adds, “The fact that grass-eating animals are not spared from cancer, despite their large intake of fresh chlorophyll, seems to have been lost on Wigmore. In fact, chlorophyll cannot ‘detoxify the body’ because it is not absorbed.”



Comments