Σχολιάστε

...σχετικά με τη στάση πληρωμών και την έξοδο απ'το ευρώ

αναρτήθηκε στις 24 Μαΐ 2011, 7:33 π.μ. από το χρήστη Κοινή Δράση Εκπαιδευτικών Καρδίτσας   [ ενημερώθηκε 24 Μαΐ 2011, 10:14 π.μ.από Πάνος Παππάς ]

Όσον αφορά στη συζήτηση για την έξοδο απ'το ευρώ, τη στάση πληρωμών κτλ. πρέπει να δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα κάποια δεδομένα και τις πιθανές επιπτώσεις μίας τέτοιας επιλογής.

1) Το έλλειμμα και το χρέος της Ελλάδας δεν οφείλεται στο ευρώ. Θυμίζω ότι ο υπερδανεισμός ξεκίνησε όταν ήμουν μαθητής δημοτικού (επί Ανδ. Παπανδρέου) και το έλλειμμα κουκουλώθηκε επί Σημίτη ενώ και τα δύο διογκώθηκαν μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες.

2) το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό. Δεν υπάρχει κάποια συνωμοσία, όπως αρεσκόμαστε να πιστεύουμε πολλές φορές, εναντίον της χώρας μας. Δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι στην ίδια μοίρα βρίσκεται η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και σε λίγο η Ισπανία (ανεργία 22% αυτή τη στιγμή, υποβαθμίζεται συνεχώς) και ότι το πρόβλημα είναι η ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου (αγορές, αγγλοσαξωνικά χρηματοπιστωτικά κέντρα όπως θελουμε το λεμε μ εργαλεία τη σημερινή ηγεσία της Ε.Ε, το ΔΝΤ, την Τρόικα κτλ.) στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους σε όλη την Ευρώπη. Με πειραματόζωο την Ελλάδα που την βρήκαν μπόσικη (στην οικονομία αλλά και στην έλλειψη κοινωνικής συνοχής και συνείδησης)

3) Ποιος μας λέει ότι αν βγούμε από την ευρωζώνη δεν θα χειριστούν οι ίδιοι άνθρωποι/οικογένειες την χρεωκοπία μας και με ποιες προοπτικές ανάπτυξης κτλ. Ποιος μας λέει ότι θα αλλάξουν πχ. οι σχέσεις παραγωγής (όσο και να απομονωθείς από τον υπόλοιπο κόσμο) που είναι το ζητούμενο. Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο με τους υπάρχοντες πολιτικούς συσχετισμούς, δεδομένου μάλιστα ότι η κοινωνία μας δεν βρίσκεται σε καμία προεπαναστατική περίοδο (όπως πάνε τα πράγματα, δυστυχώς), 

4) είναι ανεύθυνο να στηρίζεις την έξοδο από το ευρώ (βλέπε Δ. Καζάκης) όταν δεν βλέπεις από πουθενά (από πουθενά όμως) καμία ένδειξη προοδευτικής αλλαγής της κοινωνίας, προς όφελος των εργαζομένων, από την έξοδο αυτή.

5) θα πρέπει να αναλογιστούμε αν θα ήταν καλύτερο για τους Έλληνες εργαζόμενους να αγωνίζονται και να αντιστέκονται στα πλαίσια της Ευρώπης, ενώνοντας τη φωνή τους με τους άλλους Ευρωπαίους εργαζόμενους ή απομονωμένοι σαν μια περιφερειακή ομάδα εργαζομένων της περιφερειακής-νότιας  Ευρώπης - βόρειας Μεσογείου κτλ.

6) για να εκδώσει/κόψει μια χώρα τοπικό νόμισμα (δραχμή ή οτιδήποτε άλλο) πρέπει να μεσολαβήσει ένα διάστημα τουλάχιστον 3 εβδομάδων. Σε αυτό το διάστημα θα επικρατήσει ΤΟ χάος στην οικονομία μας. Με μαζική, σε συνθήκες πανικού, απόσυρση των καταθέσεων με συνεχείς υποτιμήσεις στη συνέχεια και τεράστιο πληθωρισμό. Αυτό το μίγμα, σε συνθήκες απόλυτης ύφεσης της οικονομίας μας (κι εδώ διαφοροποιούμαστε από τον Ισημερινό και την Αργεντινή) θα είναι πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά ε-κ-ρ-η-κ -τ-ι-κ-ό.

Η λύση πρέπει να δοθεί (παν)ευρωπαϊκά και προϋποθέτει τον ξεσηκωμό όλων των ευρωπαίων εργαζομένων - αλληλέγγυων μεταξύ τους - αρνούμενοι το Ευρωμνημόνιο (συνταγματοποιεί τα μέτρα) και όλη τη λαίλαπα μέτρων που με πρόσχημα το χρέος εξαπολύεται καταργώντας δικαιώματα (όχι συμφέροντα) τριών γενεών). Και βέβαια χρειάζεται ΕΝΟΤΗΤΑ κι ΑΓΩΝΑΣ ανεξάρτητα με το αν είμαστε με το ευρώ ή τη δραχμή. Γιατί οι αντίπαλοι είναι μεγάλοι και ισχυροί και εμείς πολλοί και ασυντόνιστοι (ψάχνωντας, τονίζοντας μάλιστα με αγωνία τις διαφορές μας)!

Στέλιος Αναστασόπουλος
βιολόγος



Ο Θεός μου ο Αλλοδαπός

αναρτήθηκε στις 26 Δεκ 2010, 11:56 μ.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 4 Μαρ 2012, 12:44 π.μ.από Κοινή Δράση Εκπαιδευτικών Καρδίτσας ]

 «Καλά Χριστούγεννα» είναι η ευχή που προς το τέλος κάθε έτους λέγεται  εκατομμύρια φορές. Είναι απλό όμως. Έχετε σκεφτεί ότι «Χριστούγεννα» δεν σημαίνει παρά «Χριστού Γέννα» και ότι «Καλά Χριστούγεννα» σημαίνει να ’ναι έτσι τα πράγματα μέσα μας κι έξω μας ώστε να πραγματοποιηθεί δίχως προβλήματα η γέννηση του Χριστού;

Περίεργο Θεό έχω, μα την αλήθεια! Άν βέβαια μιλάμε για Ορθοδοξία, τότε θα πρέπει να μιλάμε για έναν Θεό που γυρεύει να γεννηθεί και φέτος σε κοινωνίες- σούπερ μάρκετ πόνου, πολέμου, αδικίας και σε καρδιές- πρακτορεία μοναξιάς, απελπισίας, ρατσισμού. Πώς θα μπορούσα, λοιπόν, να σκιαγραφήσω (μ’ όλη μου την αδεξιότητα κι έκπληξη) τον Θεό μου;

 

Ο Θεός μου ο μετανάστης

Ο Χριστός είναι Υιός Θεού, Θεός κι αυτός, που ξενιτεύεται από τους ουρανούς Του για να κατέλθει στη γη ωσάν σε ξένο τόπο. Και σ’ αυτόν τον ξένο τόπο έχει πολλή δουλειά να κάνει. Από βρέφος στη φάτνη μέχρι τη σταύρωση, την ανάστασή Του κ.ο.κ. Εργάτης λοιπόν σε ξένο τόπο (Ιω.5,17). Μα κι εκεί, ένας διαρκής μετανάστης υπήρξε: από την Παναγία συνελήφθη στη Ναζαρέτ, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, φυγαδεύτηκε στην Αίγυπτο, ανατράφηκε στη Ναζαρέτ, έζησε σε ασταμάτητη μετακίνηση (Ματθ.2-3,Λουκ.2,1-5, Πραξ. 10,38-39). Μήπως δεν το ’πε ο ίδιος; «Οι αλεπούδες έχουν καταφύγιο, και τα πουλιά έχουν φωλιές. Ο Υιός όμως του Ανθρώπου δεν έχει πού να γύρει το κεφάλι» (Ματθ. 8,20).

Ένα βρέφος -μετανάστη- λοιπόν είχε βάλει στο μάτι ο φονιάς Ηρώδης. Σας θυμίζει αυτό τίποτα; Μήπως στις μέρες μας ο Ηρώδης άφησε το παλιομοδίτικο σπαθί του και άδραξε τη σβάστικα; Και τι θα πει άραγε «μετανάστης» στις μέρες μας; Πακιστανός στην Αγγλία; Έλληνας στη Γερμανία; Μήπως Αλβανός στην Ελλάδα; Ασήμαντα ανθρωπάκια σε ξένο τόπο, θα πείτε. Έλα, όμως, που ο παράξενος Θεός μου ταύτισε τον Εαυτό Του μαζί τους; «Ήμουνα ξένος... Όποιος περιθάλπει έναν απ’ αυτούς τους άσημους αδελφούς μου, περιθάλπει εμένα» (πρβλ. Ματθ. 25, 31-46).

 

Ο Θεός μου ο αναξιοπρεπής

Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Γέννηση, δηλαδή σε παλάτι, σε κάστρο, σε έπαυλη, σε κότερο κλπ. Φυσικά και θα μπορούσε ο παντοδύναμος Θεός να τα κανονίσει έτσι. Τότε όμως δεν θα επρόκειτο για τον Θεό του Χριστιανισμού. Διότι αυτός ο Θεός επέλεξε τη φάτνη. Διότι αυτός ο Θεός είναι βαθύτατα ερωτευμένος όχι με το κύρος Του, αλλά με τον άνθρωπο. Κι αν τα σημερινά συστήματα τρέφουν (και τρέφονται από) τον καθωσπρεπισμό που κλείνει κάθε άνθρωπο σε ένα αεροστεγές σάβανο κύρους, εξουσίας και ακοινωνησίας, ο Θεός μου «πήρε μορφή δούλου κι έγινε άνθρωπος» (Φιλιπ. 2,7), διότι «δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του» (Ματθ. 20,28).

 

Ο Θεός μου ο ταραξίας

Ο Χριστός δεν ήρθε για πνευματικό τουρισμό. Δεν ήρθε για να ευλογήσει τη σήψη, τον θάνατο, την εκμετάλλευση. Με τη Γέννησή Του «οι άνθρωποι που κατοικούν στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως για χάρη τους» (Ματθ. 4,16). Τόπε ο ίδιος; Στάλθηκα για «να αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους τσακισμένους ψυχικά. Στους αιχμαλώτους να κηρύξω λευτεριά και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους. Να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους, να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό του» (Λουκ. 4,18-19).

Με τη γέννησή Του εισέβαλε στην ιστορία η Αγάπη με σάρκα και οστά και έκτοτε πασχίζει να μπολιάσει τα πάντα. Η Αγάπη δεν είναι γλυκανάλατο αίσθημα, δεν είναι αποφυγή ευθύνης, δεν είναι ανοχή και ουδετερότητα. Είναι ο μόνος αυθεντικός τρόπος ζωής και, γι’ αυτό, ρήξη με κάθε ανέραστη τάξη πραγμάτων. Έτσι, στα μάτια του κάθε κατεστημένου οι Χριστιανοί (οφείλουν να) είναι «αυτοί που αναστάτωσαν την οικουμένη» (Πραξ. 17,6).

Άραγε, πόσο αληθινά μπορεί να είναι τα «Καλά Χριστούγεννα» που θα ευχηθούν όσοι από μας δηλώνουν Χριστιανοί, αλλά έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον κομματικό αφέντη τους ή δίνουν κολοβό μεροκάματο στον Φιλιππινέζο εργάτη τους ή απλώς στέλνουν το παιδί τους σε κολλέγιο όταν άλλοι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους όπου τους επιτρέπει το επίδομα ανεργίας;

 

Ο Θεός μου, αντι-Σταχτοπούτα

Θυμόσαστε το «κλου» στο παραμύθι της Σταχτοπούτας. Το γοβάκι που προβάρισε ήταν το δικό της! Κι όλα πήγαν μια χαρά για όλους και βεβαίως για το πόδι της κοπελιάς που είχε υπόδηση στο νούμερό της.

Λιγότερο τυχερός μου φαίνεται ο Θεός μου. Συχνά κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον χωρέσουμε ντε και καλά στα δικά μας, ατομικά παπούτσια, που άλλοτε τον στενεύουν οδυνηρά κι άλλοτε του «κολυμπάνε» ανυπόφορα. Το μόνο που επιθυμούμε είναι να επιβάλουμε το νούμερό μας στον άλλον, ακόμα και σ΄αυτόν που λεκτικά αναγνωρίζουμε ως Θεό μας. Κι έτσι ο «θεός» που θα κατασκευάσουμε πάνω στο δικό μας νούμερο, μπορεί να είναι ένας «θεός» αφιλάνθρωπος, πρόθυμος να κάψει όσους θεωρούμε εχθρούς μας, ένας «θεός» άρειος, ένας «θεός», κοντολογής, που κάποτε δεν βρέθηκε στη Βηθλεέμ. Ένας ά-χριστος και αντί-χριστος.

 

Είναι «μου» επειδή είναι «μας»

Εν τέλει, είμαι παιδί μιας πολύτεκνης (μάλλον υπερπολύτεκνης) οικογένειας. Δεν είναι ανόητο, ένα από τα αδέρφια μου να αρχίσει να πιστεύει ότι ο πατέρας μας είναι μονάχα δικός του; Γι’ αυτό, όταν του απευθυνόμαστε, δεν του λέμε «Πάτερ μου», αλλά «Πάτερ ημών»- πατέρα ολονών μας. Κι επειδή είναι «Πατήρ ημών», γι’ αυτό όλοι μας είμαστε αδέρφια, από το ίδιο «υλικό» πλασμένα. «Όλοι σας είσαστε παιδιά του Θεού αφού πιστεύετε στον Ιησού Χριστό... Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και Έλληνας, δούλος κι ελεύθερος, αρσενικό και θηλυκό. Όλοι σας είσαστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό» (Γαλ. 3, 26-28). Ο Θεός μου είναι και δικός μου πατέρας, ακριβώς επειδή είναι πατέρας κάθε ανθρώπου που έρχεται στον κόσμο, κι όχι επειδή είναι καταδικός μου. Αν είναι καταδικός μου, είναι κατάδικός μου.

Η Γέννηση του Χριστού σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία ενώθηκε ο Θεός και ο άνθρωπος. Ο Υιός του Θεού ενανθρώπησε, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση (πήρε πραγματικό ανθρώπινο σώμα και ψυχή). Αυτό το σώμα που πρωτοαντικρίζουμε στη φάτνη είναι το πρώτο ανθρώπινο σώμα που, μπολιασμένο στη ζωογόνο θεότητα, έφτασε τελικά στην Ανάσταση, νίκησε τη φθορά και το θάνατο. Αλλά αυτό δεν αποτελεί παρελθόν. Και μόνο το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που τελείται σε κάθε εκκλησία να συλλογιστεί κανείς, θα το νιώσει ότι ο Χριστός δεν ανακάλεσε τον εαυτό Του από τη γη, αλλά μας τον άφησε ως Σώμα Του, για να μπορεί κάθε άνθρωπος να γίνεται μέλος Του, σύσσωμος του Σώματος του Θεανθρώπου.

Καλά Χριστούγεννα, αδέρφια, και ας θυμόμαστε: Αν ο Χριστός δεν σαρκώθηκε για τον τελευταίο «γύφτο» (όπως δυστυχώς οι νεοέλληνες αρέσκονται να αποκαλούν όποιον δεν τους αρέσει), τότε δεν σαρκώθηκε για κανέναν μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Θανάση Παπαθανασίου

«Ο Θεός μου ο Αλλοδαπός» εκδ. ΠΑΡΟΥΣΙΑ     

Για την αντιγραφή Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ

αναρτήθηκε στις 24 Ιουν 2010, 7:23 π.μ. από το χρήστη Αλέξης Φυτσιλής

Σεβαστή κ. Άννα,                                                    Καρδίτσα 15/06/10

 

Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από τότε που ήμασταν μαζί, στην Δ΄τάξη.

Χθες βρέθηκα με τον Βασίλη και σε θυμηθήκαμε. Το Γυμνάσιο δεν είναι σαν το Δημοτικό. Φαντάσου, δεν προλαβαίναμε να γίνουμε «άτακτοι» στο Δημοτικό! Τώρα...Τρέχουμε από δω κι από εκεί και μας λένε πως πρέπει να προλάβουμε κι άλλα.

Θυμηθήκαμε ένα πρόγραμμα που κάναμε για τα «παραδοσιακά παιχνίδια και τον ελεύθερο χρόνο», αλλά πέρα από εκείνο το δίωρο που αφιερώσαμε στο σχολείο δεν προλάβαμε να τα «ξανασυναντήσουμε», ούτε τότε ούτε τώρα.

Θυμηθήκαμε ακόμα τότε που μας είπες πως έγινες «κλέφτρα». Πως έκλεβες ώρες όταν μπορούσες, για να κουβεντιάζουμε πιο άνετα το μάθημα. Και μεις λέγαμε: μπράβο η κυρία, και κλέφτρα; Μας άρεσε όμως.

Με τους άλλους βρισκόμαστε καμιά φορά στην «κεντρική», ανάμεσα στα φροντιστήρια. Θα σου στείλω και ένα βιντεάκι γιατί μας δώσαν υπολογιστές, αλλά δεν τους παίρνουμε στο σχολείο. Λίγο μας μπερδεύουν, λίγο μας καθυστερούν στο μάθημα, ξέρω και γω;

Φέτος στην Α΄ έχουμε πολλούς καθηγητές. Όμως δεν έχουμε τον δικό μας, όπως τότε. Παρηγοριόμαστε όμως γιατί  ούτε στο Δημοτικό πλέον θα έχουν τον δικό τους (θυμάσαι που μας έλεγες να βάζουμε το ν στο τον γιατί είναι εύηχο;)

Με τα μαθήματα δεν τα πάω και άσχημα. Στη γραμματική και το συντακτικό βοηθιέμαι γιατί τα έχω κάνει στα Αγγλικά, στο φροντιστήριο. Με τα Γερμανικά δυσκολεύομαι λίγο, αλλά μου λένε πως θα με βοηθήσουν στα Αρχαία. Θα δούμε.

Αυτή η Γεωγραφία, ρε κυρία, δεν παίζεται! Όσο την διαβάζω τόσο μπερδεύομαι. Ευτυχώς ο κύριος μας τα γράφει μερικές φορές στον πίνακα. Αυτό που με ξεκουράζει είναι τα θρησκευτικά, γιατί κλείνουμε τα βιβλία και ανοίγουμε τις καρδιές μας. Αλλά οι εξετάσεις, εξετάσεις.

Οι καθηγητές μας ευτυχώς είναι καλοί, αλλά μας φαίνονται λίγο μεγάλοι. Σκέφτεστε κυρία, να έχουμε τόσους παππούδες από το Δημοτικό!!! Αφήστε που ακούσαμε πως θα μένουμε ως τις 4 ,όπως και τα μικρά στο δημοτικό. Πότε θα προλάβουμε να διαβάσουμε για την άλλη μέρα; Πότε θα ξεκουραστούμε;

Μας λένε, λένε, λένε. Ακούμε, ακούμε, ακούμε. Τελικά τι τα θέλουμε όλα αυτά;

Κυρία, σπάω το κεφάλι μου, ποιο ήταν εκείνο το μάθημα που έλεγε: «σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί...».

Κυρία, θέλω να βρεθούμε, να μου συνεχίσεις εκείνη την κουβέντα για την παιδική ηλικία. Πότε τελικά θα έρθει;

 

Σ’ αγαπώ κυρία.

Η μαθήτριά σου

Λυδία

Λες και ήταν χτες

αναρτήθηκε στις 24 Ιουν 2010, 3:50 π.μ. από το χρήστη michail papantonis

Η δημόσια διοίκηση εδώ και 50 χρόνια λύνει προβλήματα. Νέος Αγών Καρδίτσας, 26 Ιουλίου 1956.


1-4 of 4

Comments