Ενδιαφέροντα

Βιντεοσκοπημένη η εκδήλωση "Η ζωή μετά το μνημόνιο!"

αναρτήθηκε στις 24 Μαΐ 2011, 9:49 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς

Παρακολουθήστε την εκδήλωση της δράσης που έλαβε χώρα στο Παυσίλυπο στις 8/5/2011 με θέμα "Η Ζωή μετά ... το Μνημόνιο! Ποια η διέξοδος για το λαό;" και ομιλιτές τους οικονομολόγους Δημήτρη Καζάκη και Δημήτρη Μάνο, η οποία αναρτήθηκε στο κανάλι της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ ΚΑΡΔΊΤΣΑΣ στο youtube.


Ευχαριστούμε θερμά την συνάδελφο Πιντζοπούλου Λένα για την λήψη και επεξεργασία του βίντεο.

Συνέντευξη Δημήτρη Καζάκη στο TV ΘΕΣΣΑΛΙΑ στις 8/5/2011

αναρτήθηκε στις 17 Μαΐ 2011, 10:02 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 5 Ιουν 2011, 12:23 π.μ. ]

Παρακολουθήστε την συνέντευξη που έδωσε ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης, αμέσως μετά την εκδήλωση της Κοινής Δράσης Εκπαιδευτικών Καρδίτσας στις 8/5/2011 στο Παυσίλυπο με θέμα "Η Ζωή μετά ... το Μνημόνιο! Ποια η διέξοδος για το λαό;",
στο κανάλι TV ΘΕΣΣΑΛΙΑ και στην εκπομπή ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ του δημοσιογράφου Γιάννη Κολλάτου, η οποία αναρτήθηκε στο κανάλι της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ ΚΑΡΔΊΤΣΑΣ στο youtube (ή στον σχετικό σύνδεσμο - 4 μέρη).


Ευχαριστούμε θερμά τον συνάδελφο Γκαραγκάνη Τάσο για την παροχή του σχετικού υλικού.

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

αναρτήθηκε στις 1 Μαΐ 2011, 12:45 μ.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 1 Μαΐ 2011, 12:51 μ.μ. ]


DEBTOCRACY

αναρτήθηκε στις 9 Απρ 2011, 12:08 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς

ΕΞΑΝΤΑΣ: ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ A & B

αναρτήθηκε στις 9 Απρ 2011, 12:05 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς


Δημήτρης Καζάκης: H καλύτερη οικονομοτεχνική ανάλυση που έγινε ποτέ για την Ελλάδα

αναρτήθηκε στις 9 Απρ 2011, 12:03 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς


ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ

αναρτήθηκε στις 19 Μαρ 2011, 6:04 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς


Τα πανεπιστήμια στα μέτρα της αγοράς

αναρτήθηκε στις 4 Φεβ 2011, 10:32 μ.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 16 Μαΐ 2011, 8:41 π.μ.από Στέφανος Παππάς ]

Γράφει ο Χρίστος Τσακαλάκης, ομότιμος καθηγητής Νεοελληνικής Γλώσσας ΑΠΘ

Οι μεγάλες χώρες του κόσμου (Αμερική, Ευρώπη, Ιαπωνία) έχουν περιέλθει σε έναν ξέφρενο οικονομικό και τεχνολογικό ανταγωνισμό, ώστε να προσανατολίζουν σ’ αυτόν τον νέο άνθρωπο από τη σχολική του ηλικία ακόμη. Τα μεγάλα κέντρα των χωρών αυτών χρησιμοποιούν το σχολείο στον οικονομικό και τεχνολογικό τους ανταγωνισμό. Πλήττεται, έτσι, το σχολείο ως κέντρο πνευματικής ανάπτυξης και ψυχικής καλλιέργειας και παιδείας. Μας το είπαν καθαρά στη διακήρυξη της Μπολόνιας το 1999 ότι τα πανεπιστήμια όλων των χωρών της Ευρώπης είναι ανάγκη ως το 2010 να αναδομηθούν έτσι ώστε να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς. Τα πανεπιστήμια στα μέτρα της αγοράς! Αυτό ενδιαφέρει. “Με μείωση του χρόνου σπουδών και ενδιάμεσα πτυχία θα δημιουργηθεί πολυπληθές εξειδικευμένο επιστημονικό δυναμικό που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας”, όπως είχαν πει οι δύο βασικοί σύμβουλοι της Οργάνωσης Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων (CRF), Guy Hang και Klaus Landfried. Αυτό σημαίνει ότι σκοπός της εκπαίδευσης είναι η “παραγωγή” και αναπαραγωγή ανθρώπων που θα υπηρετούν τα “αγοραία” βιομηχανικά και τα τεχνολογικά δρώμενα.

Αλλά αυτός ο εξαρτημένος άνθρωπος, ο άνθρωπος-“υπηρέτης” του λεγόμενου “κατεστημένου”, είναι ξένος προς κάθε έννοια παιδείας και αγωγής. Από αυτόν τον άνθρωπο που θεραπεύει κρατούσες καταστάσεις, χωρίς να θέλει ή να μπορεί να τις μεταβάλλει, όταν κακοφορμίζουν, δεν έχει να περιμένει τίποτε η ανθρωπότητα. Δεν έχει δικό του μέλλον αυτός και μαζί του δεν έχει μέλλον και η ζωή. Δεν είναι θεμιτό να εμπιστεύεται η κοινωνία το μέλλον της στον βιομηχανικό και τεχνολογικό εξοπλισμό, στην πολιτική προπαγάνδα, στον οικονομικό ιμπεριαλισμό, στις απροσχεδίαστες συστηματικές κοινωνικοποιήσεις, που υποκρύπτουν συνήθως πολιτικές ή και άλλες σκοπιμότητες.

Η “Φιλοσοφία της Παιδείας” το λέει με σαφήνεια: “Αν, λέει, εγκαταλείψουμε την παιδεία και περιοριστούμε αποκλειστικά στην επαγγελματική τεχνολογική εκπαίδευση, τότε σε λίγα χρόνια δεν θα έχουμε καινούρια τεχνολογία, διότι η τεχνολογική πρόοδος προϋποθέτει βασική επιστημονική έρευνα που επιδιώκεται χωρίς βραχυπρόθεσμους χρησιμοθηρικούς σκοπούς. Η επαγγελματική εκπαίδευση στενεύει τους ορίζοντές μας και μας κατευθύνει προς την εκτέλεση ενός συγκεκριμένου έργου, ενώ η παιδεία διανοίγει τους ορίζοντές μας και μας δίνει μια πλατειά, μακροπρόθεσμη προοπτική για τον κόσμο και τη ζωή μας. Δεν είναι τυχαία σύμπτωση ότι στις κλειστές, ασφυκτικές και καταπιεστικές κοινωνίες οι νέοι και οι νέες προετοιμάζονται για περιορισμένους και προκαθορισμένους ρόλους μέσα στην κοινωνία τους. Ο χαρακτήρας της κοινωνικής ζωής προδιαγράφεται από την επικρατούσα δογματική ιδεολογία και από τα συμφέροντα του κατεστημένου, οι επιλογές είναι περιορισμένες, η αμφισβήτηση και η κριτική αποθαρρύνονται. Οι κρατούντες έχουν καθορίσει και καθηλώσει τον πολιτισμό της κοινωνίας μας. Στις σημερινές καπιταλιστικές κοινωνίες ο φόβος να υποκατασταθεί η παιδεία από την επαγγελματική εκπαίδευση είναι ολοφάνερος”. (Τ. Καζεπίδης).

Σκοπός της εκπαίδευσης οφείλει να είναι η προσφορά παιδείας, δηλαδή καλλιέργειας, δηλαδή μόρφωσης. Και μορφωμένος δεν είναι ο άνθρωπος των γνώσεων, αλλά ο άνθρωπος του οποίου η σκέψη, ο χαρακτήρας, η ευαισθησία έχουν εκλεπτυνθεί, έχουν εμπλουτιστεί, έχουν διαμορφωθεί από τις γνώσεις, από τη γνώση, από την αισθητική, από την ηθική και από τα άλλα επιτεύγματα του πολιτισμού.

Προπάντων δεν πρέπει να μας διαφεύγει εμάς τους δασκάλους ότι το κεφάλι του παιδιού δεν είναι δοχείο, για να το γεμίζουμε με γνώσεις και ύστερα να το μετρούμε με τα περίφημα αξιολογικά test, παρά είναι, το κεφάλι του παιδιού, σπίρτο, εστία και φωτιά που περιμένει τον σπινθήρα, για να πυρακτωθεί.

Αυτό είναι το σχολείο που θέλουμε σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά εμείς οι δάσκαλοι, και δεν το θέλουν, βέβαια, οι βιομήχανοι και οι πολιτικοί, και όχι μόνον… αυτοί. Θέλουμε το σχολείο που διδάσκει στον νέο άνθρωπο τη γνώση, τη σκέψη, τον λόγο, την τέχνη, όχι για να γίνει πανεπιστήμων με τη γνώση, φιλόσοφος με τη σκέψη, λογοτέχνης με τον λόγο, καλλιτέχνης με την τέχνη, αλλά για να ολοκληρωθεί και να ελευθερωθεί, διότι η γνώση, η σκέψη, ο λόγος, η τέχνη ελευθερώνουν / ολοκληρώνουν. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός της εκπαίδευσης: ο ελεύθερος άνθρωπος. Αλλά τον ελεύθερο άνθρωπο μόνον ένας ελεύθερος δάσκαλος μπορεί να τον ετοιμάσει. Και βέβαια ο ελεύθερος δάσκαλος, δηλαδή ο υπεύθυνος δάσκαλος, ετοιμάζει τους ελεύθερους, δηλαδή τους υπεύθυνους ανθρώπους, που δεν θα υπηρετούν σκοπιμότητες, αλλά θα ανατρέφονται σύμφωνα με την ιδέα της ανθρωπότητας και τον καθολικό της προορισμό, ανθρώπους που θα παρεμβαίνουν διορθωτικά στην πορεία του κόσμου. Ένα τέτοιο σχολείο θα μπορούσε να έχει έμβλημά του έναν ελεύθερο άνθρωπο: τον Προμηθέα του Αισχύλου ή την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Έναν Έλληνα, έναν Τούρκο, έναν Ινδιάνο, έναν Κινέζο και έναν Αφρικανό που χτίζουν μαζί το μέλλον του κόσμου.

Το σημερινό, όμως, σχολείο είναι διαφορετικό. Το ξέρουμε όλοι μας. Είναι σχολειό, θα μας πει ο Gianni Rodari, καταναλωτικό. Αντιγράφει την καταναλωτική κοινωνία που το γέννησε και το συντηρεί. Γι’ αυτό και έχει αποτύχει. “Είναι νεκρό σχολειό. Θα μπορούσε έξοχα να έχει έμβλημά του έναν κερδοσκόπο επιχειρηματία που αξιολογεί μικρόψυχα κάθε μέρα τις επιδόσεις των υπαλλήλων του, για να αυξήσει τα κέρδη του, ή έναν από αυτούς που με τη δύναμη των όπλων ή της πληροφόρησης και τον νόμο της ζούγκλας οδηγούν τον άνθρωπο στον νεοβαρβαρισμό”.

Είναι σαφές ότι οι σχεδιαστές αυτών των κόσμων χρησιμοποιούν την εκπαίδευση, για να υπηρετήσουν αλλότριες, δικές τους, αν θέλετε, σκοπιμότητες.

Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με μια θύελλα η οποία ξεριζώνει το δέντρο της παιδείας από την εκπαίδευση, από τα σχολεία του κόσμου. Μας χρειάζεται μια άλλη θύελλα που θα εξουδετερώσει την πρώτη. Μας χρειάζεται η συστράτευση των δασκάλων όλου του κόσμου, των δασκάλων που πιστεύουν ακόμη στον άνθρωπο, που πιστεύουν ότι ο κύριος σκοπός του σχολείου είναι η μόρφωση / καλλιέργεια του νέου και ότι όλα τα άλλα, χωρίς να αγνοούνται (βέβαια), έρχονται (όμως) δεύτερα. Μας χρειάζεται η συστράτευση αυτών των δασκάλων (και των μαθητών, φυσικά, και των γονέων) που θα υπερβούν τους φραγμούς του επαγγελματισμού και θα επαναφέρουν τη διωγμένη / κατατρεγμένη παιδεία στην προτέρα της θέση. Μας χρειάζονται οι “Δάσκαλοι Χωρίς Σύνορα”, οι σεμνοί και οι οραματιστές, που θα θρυμματίσουν τα κάθε είδους στεγανά που τους χωρίζουν και θα δώσουν τα χέρια στους άλλους δασκάλους στο όνομα της νεότητας και της παιδείας που τους ενώνουν. Μας χρειάζονται για το μέλλον της οικουμένης οι ελεύθεροι δάσκαλοι, δηλαδή οι υπεύθυνοι δάσκαλοι.

Είναι ανάγκη και ώρα είναι να ορθρίσουν, και ένας να είναι ο όρθρος τους: η παιδεία στους δασκάλους και όχι στους εργοδότες. Αυτός είναι ο όρθρος της παιδείας. Μας το είπε, άλλωστε, ένας μεγάλος φιλόλογος και Δάσκαλος του αιώνα που πέρασε, ο Γιάννης Κακριδής, μας είπε ότι η παιδεία είναι όρθρος πνευμάτων και μέσα στο φως.

Αναδημοσίευση από την  εφημερίδα Μακεδονία

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΘΥΣ ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΜΕΝΩΝ

αναρτήθηκε στις 4 Φεβ 2011, 10:30 μ.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 4 Φεβ 2011, 10:35 μ.μ. ]

τού Noam Chomsky

 

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Noam Chomsky συνέταξε μια λίστα 

με τις 10 στρατηγικές πολιτικής χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.

 

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο τού κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής που έγκειται στην εκτροπή τής προσοχής τού κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω τής τεχνικής τού κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική τής απόσπασης τής προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς τής επιστήμης, τής οικονομίας, τής ψυχολογίας, τής νευροβιολογίας και τής κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή τού κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

 

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος τής ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση τών κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση τών δημόσιων υπηρεσιών.

 

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά  τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

 

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

 

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα τών διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο τής φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια τής αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω τής υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

 

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη τών ατόμων. Από την άλλη, η χρήση τών συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

 

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ τών κατώτερων και τών ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. "Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους").

 

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

 

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας τής ανεπάρκειας τής νοημοσύνης τους, τών ικανοτήτων ή τών προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, τής οποίας απόρροια είναι η αναστολή τής δράσης. Και όπως γνωρίζουμε χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

 

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος τής επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ τών γνώσεων τού κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση τών ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.


15χρονοι μαθητές αντιστέκονται στη Νέα Τάξη

αναρτήθηκε στις 22 Δεκ 2010, 5:33 π.μ. από το χρήστη Πάνος Παππάς   [ ενημερώθηκε 22 Δεκ 2010, 5:35 π.μ. ]


1-10 of 12