Početna 2017‎ > ‎Fitness i ostalo‎ > ‎

Borilački sportovi


Borilački sportovi

Aikido
Aikijujutsu
Airsoft
Bando
Bersilat
Boxing

Boks
Brazilski
JIU JITSU
Budokai
Bujinkan
Capoeira
Catch Wrestling
Chi Kung
Commando Krav
Dim Mak
Genbukan
Grappling
Hapkido
Haganah
Hsing-i Chuan
Hwa Rang Do
Iaido
Jiu Jitsu
Judo
Jeet Kune Do

KARATE        Kempo
Kendo
Kalaripayit
Kali
Kapap
Kuk Sool
Kenjutsu
Maga
Kettlebell

Kick boxing
Krav Maga

Kung fu
Lima Lama
Lua

Mačevanje
Mixed Martial Arts
Muay Thai
Nanbudo
Ninjutsu

Paintball
Pentjak Silat
Pa Kua Chang
Ratničke veštine
Rvanje
Reality-Based
Samoodbrana
Sambo
Savate-francuski boks
Self-Defense
Shootfighting
Shootwrestling
Shuai Chiao
Sumo
Systema
Shorin ji kenpo
Slobodna borba
Streličarstvo
Streljaštvo
Taekwondo
Tang Soo Do
Tai chi
Tai jutsu
Tajlandski boks
Wing chun
Wushu
XMA
DŽUDO

Judo je borilačka veština i olimpijski sport nastao kao skup probranih tehnika iz JuJutsua. JuJutsu je u to vrijeme u Japanu bilo zajedničko ime za sve borilačke vještine (udaračke i rvačke). Tada je osnivač Juda - Jigoro Kano, koji je savladao nekoliko stilova JuJutsua, odlučio uzeti ono najbolje od svakog stila i odbaciti nepotrebno.

Profesor Jigoro Kano (1860. - 1938.) se navršivši 18 godina počeo baviti borilačkim vještinama. No brzo je shvatio da mu je napredak otežan činjenicom da je fizički bio jako slab i krhko građen. Naime, većina JuJutsu stilova je uz tehniku zahtijevala i mnogo snage. 1882. godine. nakon što je stekao majstorsku titulu u nekoliko vrsti JuJutsua odlučio je razviti borlačku vještinu koja bi omogućavala slabijim osobama da pobijede mnogo veće protivnike.

Sa svojih 9 učenika osnovao je Kodokan institut i razvijao ono iz čega će nastati Judo (Na japanskom jeziku Nežni put). Judo je postao iznimno popularan već 1886. kada je policija grada Tokia organizirala turnir "Judo Vs JuJutsu". Ukupno se održalo 15 mečeva, a judo ekipa je uvjerljivo pobijedila. Judo je ubrzo postao dio Japanskog školskog obrazovanja a počeo se širiti i po cijelom svijetu.

Judo je ušao u program Olimpijskih igara na Igrama u Tokiju 1964. godine, i to samo za muškarce. Za žene je judo uveden tek na Igrama u Barceloni 1992.

Judoke su rangirani u skladu sa svojim znanjem i rezultatima postignutim u borbama. Postoji 6 učeničkih ("Kyu") i 10 majstorskih ("Dan") s pripadajućim obojanim pojasevima.

Tehnike 

Takmičarski judo se većinom bazira na tehnikama bacanjima (nage-waza), koje se dijele na ručne tehnike (te-waza), bacanja preko kuka (koshi-waza) i nožne tehnike (ashi-waza). Judo se sastoji i od tehnika u parteru (katame-waza) koje se dijele na držanja (osaekomi-waza), gušenja (shime-waza) i poluge na rukama (kansetsu-waza). Parter je prilično zanemaren u natjecateljskom Judu jer se, zbog atraktivnosti, borbe prekidaju vrlo brzo ako jedan od natjecatelja ne napravi značajan napredak.

Tehnike juda se na treningu uče radeći "u prazno", s partnerom koji se "pušta" i u laganom sparingu s partnerom (randori).

JUDO KATE

Kao i u svim istočnjačkim veštinama tako i u judu postoje kate. U Kodokan judu ima 7 kata iako postoje još nekoliko koje se prakticiraju. Ono što je u katama u judu drugačije od ostalih borilačkih vještina je to što se kate rade sa partnerom. Danas kada je judo popularan olimpijski šport i borilačka vještina, sve veća popularnost pridaje se upravo ovom drugom dijelu među kojim spadaju i kate. Naime vježbanjem juda kao vještine možemo se njime baviti bez dobnog ograničenja dok je športski dio faza koja ima svoje granice. Zato IJF(svjetska judo federacija), sa svojim članicama aktivno radi na promicanju judo kulture u svim segmentima koje judo sadrži. Kate su u biti zapisi određenih tehnika i principa na kojima su se tehnike izvodile i nastale.

Pravila sportskog džudoa

Judo meč se održava na mekanoj podlozi (Tatami), veličine u proseku 15x15 metara. 2 metra sa svake strane čine "sigurnu zonu", ograničenu crvenom linijom. Izvan crvene linije nije dozvoljeno izvoditi bacanja, no ako bacanje započne unutar tatamija, a bačeni takmičar  padne unutar sigurne zone, bacanje se smatra valjanim.

U meču se može pobediti:

  1. Bacanjem
  2. U parteru ( gušenjem, polugom i zahvatom držanja-duže od 25 sek. )
  3. Na bodove
  • Važno je napomenuti da je judo, unatoč svom olimpijskom statusu, naporan i opasan sport. U počecima se nerijetko znalo dogoditi da jedan od natjecatelja izgubi život na tatamiju. Sakujiro Yokoyama (jedan od prvih Kanovih učenika) je znao reći da je svaki put, prije nego bi krenuo na turnir, obavio sve poslove koje je trebao i pozdravio se s roditeljima.
  • Najviši rang judo znanja, 10. Dan, je do sada u povijesti dobilo svega 15 judoka, od kojih je danas samo 3 živuća!
  • Iako je najviši rang, 10. Dan, označen crvenom bojom pojasa, ponekad se majstori tog ranga odlučuju za beli pojas, čime naglašavaju životni ciklus i činjenicu da se uvek nešto novo može naučiti bez obzira na sadašnje znanje

RVANJE

Rvanje u užem smislu označava naziv za sportsku borbu između dvojice takmičara s ciljem da se protivnik obori s pomoću zahvata ruku i uopšte snagom mišića, a bez udaranja. Rvanje je jedan od najstarijih i najpopularnijih sportova. Od godine 708. p.n.e. postalo je deo drevnih olimpijskih igara. Stari Grci su fuzijom rvanja i boksa stvorili posebnu disciplinu zvanu pankration.

Rvanje se najčešće deli po stilovima:

  • grčko-rimski, u kome su zabranjeni zahvati ispod pojasa
  • slobodni, u kome su zahvati ispod pojasa dopušteni

Istorija



Rvanje je jedan od najstarijih vidova borenja golim rukama. Već za XI dinastije u Egiptu (2133-1922. godine stare ere) na fresci iz grobnice kneza Bakta u Beni Hasanu imamo doslovce priručnik o rvačkim zahvatima. Cenjene fizičke predispozicije rvača bile su natprosečno krupna i proporcionalna građa, kratak vrat, jake istaknute grudi, ravan i ne naročito jak stomak, malo povijena leđa i jake noge. 



Kao i današnji, rvači toga vremena važili su za natprosečno jake ljude. Mnoge tehnike primenjivane u rvanju imale su i svoje nazive: hamma (čvor), anchein (davljenje), trachelizen (hvat oko vrata), dialambanein (hvat oko struka), mesolabe (dizanje u vis) nakon koga slede rassein (bacanje) i drattein (valjanje). Omiljene tehnike bile su i anabastasai eis hypsos - hvat za ruku i bacanje preko ramena i akrocheirismos - lomljenje prstiju.



BOKS


Boks, ili plemenita veština (omiljeno ime među njegovim ljubiteljima), je sport i borilačka vešina u kojem dva učesnika slične težine udaraju jedan drugog svojim pesnicama u toku serije trominutnih intervala koji se zovu "runde". I u amaterskom i u profesionalnom boksu takmičari, koji se nazivaju "bokseri" ili borci, izbegavaju udarce svoga protivnika, istovremeno pokušvajući da oni njemu zadaju udarac. Bodovi se dobijaju za čist, čvrst udarac (spoljnom stranom skupljene šake) u dozvoljenu oblast prednje strane protivnikovog tela iznad pojasa, pri čemu se udarci u glavu i torzo posebno vrednuju i cene. Borac koji dobije viš bodova posle predviđenog broja rundi proglašva se pobednikom. Pobeda se takođe može steći ako se protivnik obori na pod ringa i ne uspe da se podigne dok sudija u ringu ne izbroji do deset (nokaut ili KO) ili ako je protivnik isuviš povređen da bi nastavio borbu (tehnički nokaut ili TKO). Pri beleženju postignutih rezultata u karijeri tehnički nokauti se broje kao nokauti i ubrajaju u ukupan broj nokauta koje je neki bokser postigao. Tehnički nokaut može da se desi u bilo kojem trenutku meča.

Istorija  boksa


Kroz istoriju su borbe dvoje ljudi pesnicama radi dokazivanja madmoći i snage poznate od samih početaka civilizacije. Pravila su se pri tome bitno menjala, od načina i trajanja borbe, korišćenja rukavica, načina suđenja itd. Često su te borbe bile brutalne pa čak i smrtonosne. Jošdaleke 688 god. p.n.e. uveden je u takmičenje na Olimpijskim igrama u okviru pankrationa (mešavine rvanja i boksa). Kod starih Rimljana pesničenje ili šakanje bila je jedna od disciplina u gladijatorskim borbama  U srednjem veku spominje se kao vešina samoodbrane. U novije doba pojavljuje se u Engleskoj, a za osnivača se smatra Džems Flag 1719 godine. Borbe golim rukama vođene su sve do 1889,.Posle su uvedene borbe samo u rukavicama. Međunarodni bokserski savez za profesionalce osnovan je 1911 godine a za amatere 1920. Prva bokserska pravila novijeg doba potiču iz Londona, gde je su u 18. veku zabeležena pravila koja su definisala prostor za borbu, zabranjivala udarce glavom, udarce ispod pojasa i sl.

Godine 1867. je IX. Markiz od Kvinsberija objavio sistematizovana pravila borbe po ugledu na ta Londonska pravila, te se danas ta 'Kvinsberi' pravila smatraju prvim službenim bokserskim pravilima. Ta su pravila propisala trajanja runde od tri minute, propisala veličinu ringa, zabranila udarce ispod pojasa i druge nesportske udarce, donela glavninu pravila koja važe i danas u bokserskom svetu. Danas razlikujemo dva osnovna pravca boksa: amaterski (često nazivan i olimpijski) boks koji se praktikuje na olimpijskim igrama, i profesionalni boks, kojim upravlja nekoliko različitih bokserskih federacija. Svaka federacija postavlja svoja specifična pravila vezana uz rangiranje boksera i načine osvajanja titule prvaka, iako su sama bokserska pravila u osnovi vrlo slična ili čak identična.



Oprema
Osnovna bokserska oprema su bokserske rukavice i bandaže za ruke. Bandaže su zavoji kojima se oblažu šake da se učvrste kosti i spreči ozleda prilikom udaraca, a rukavice delom amortizuju udarac i sprečavaju ozlede kao što su ogrebotine i sl. Rukavice imaju propisanu težinu za takmičenja po pravilima pojedine bokserske federacije. Borba se odvija u ograđenom ringu, propisane veličine zavisno o federaciji. Bokseri u amaterskom boksu moraju biti odeveni u sportski dres, i nositi boksersku zaštitnu kacigu, koja ima funkciju sprečavanja jačih ozleda. Ipak, kaciga ne štiti od činjenice da je prilikom udarca mozak udarenog boksera izložen kontuziji, odnosno udaranju o kosti lobanje zbog potresa glave. Takođe, kaciga ne štiti bradu boksera koja je isto izložena direktnim udarcima. Bokseri u profesionalnom boksu ne nose kacige, niti moraju imati dres na gornjem delu tela, već su najčešće iznad pojasa goli.



TAEKWON-DO

       Taekwondo je vrsta borbe bez oružja koja vodi poreklo iz drevne Koreje. "Tae" znaci noga, udariti nogom ili uništiti nogom, "Kwon" je ruka, udariti rukom ili uništiti rukom ili pesnicom, a "Do" znaci put ili metod.

Taekwondo je samoodbrambena tehnika borbe bez oružja koja uključuje primenu udaraca nogama i rukama (sa zemlje i iz skoka), blokove, eskivaže, itd. To je mnogo više od obične fizičke borilačke veštine. Taekwondo je sistem treninga tela i uma u kome je naglasak stavljen na razvijanje moralnog karaktera.

Taekwondo je borilačka veština nastala kombinovanjem različitih borilačkih stilova koji su tokom proteklih 2000 godina postojali u Koreji, kao i u nekim zemljama koje je okružuju (Kina, Japan, itd.).

Prva Taekwondo škola (Kwan) osnovana je u Yong Chunu, u Seulu, u Koreji, 1945. godine. Na Olimpijskim Igrama u Sidneju 2000. godine, Taekwondo je postao zvanićni olimpijski sport. (DEMONSTRACIONI 1988. U SEULU).

Od nastanka savremenog Taekwondoa 11. aprila 1955. godine, njegov razvoj bio je veoma brz. Danas više od 30 miliona ljudi trenira Taekwondo u preko 156 zemalja širom sveta.

U Srbiji se tekvondo vežba od 1983. godine. Tekvondo savez Srbije osnovan je 1985. godine, prvi predsednik je bio Dragan Petrović, a generalni sekretar dr Boris Krivokapić.Danas se savez zove Tekvondo asocijacija Srbije, njen predsednik je Dalibor Vidaković, a generalni sekretar Zoran Ćendić.

Taekwondo pojasevi

Učenikov rang u Taekwondou obeležava se bojom pojasa. Svakom pojasu osim belog (i to do crnog pojasa) odgovara jedan Geup (8. - 1.). Žuti pojas označava da učenik ima osmi Geup, zeleni pojas - šesti Geup, itd. Samim početkom vežbanja i uclanjenjem u klub, stiče se pravo na nošenje belog pojasa. Za njega nije potrebno polaganje. Na svakom sledećem testiranju, učenik ima pravo da polaže za sledeći viši pojas.

Prvi stepen sa crnim pojasem je prvi DAN. Na ovom nivou, ime nosioca pojasa i jedna zlatna traka mogu biti izveženi na pojasu. Svaki sledeći stepen (DAN) označava se dodatnom zlatnom trakom.

Tehnike

Tekvondo se deli na pet sastavnih delova:

Forme (Poomsae) / Samoodbrana (Hosinsul ) / Lomljenje (Kyokpa) / Borba (Kyorugi)

Osnovne tehnike  tekvondoa dele se na:

  • stavove (npr. jahaći stav - juchun seogi, prednji stav - ap kubi ili zadnji stav - dwit kubi),
  • blokade (npr. gornja blokada - olgul makki ili donja blokada - arae makki),
  • udarce rukom (npr. udarac šakom - jumok jirugi ili udarac spoljnom ivicom dlana - sonnal chigi), te
  • udarce nogom (npr. kružni udarac - dollyo chagi ili bočni udarac - yop chagi).

Cilj učenja osnova je razvijanje pravilne tehnike, korišćenje celog tela, i očuvanje tradicije tekvondoa.


Taekwondo forme

Forma je borba protiv zamišljenog protivnika, koja se sastoji od 16-30 pokreta. Pokreti se sastoje od određenih udaraca i blokada rukom i nogom. Učenje formi je pravi temelj svake borilačke veštine pa tako i tekvondoa. Forme pomažu u usavršavanju kretanja i tehnike. Forme se još nazivaju poomse ili hjong.

Pravila za izvođenje formi:

  • Pre izvođenja forme obavezan je naklon i izgovaranje tačnog naziva forme na korejskom
  • Forma počinje i završava se u istoj tački
  • Pravilni (ispravni) stav mora biti zadržan sve vreme izvođenja forme
  • Mišići moraju biti stegnuti ili opušteni u kritičnim tačkama vežbe
  • Kijap (uzvik) mora se raditi na naznačenim mestima u formi
  • Forma se izvodi ritmično i bez krutosti
  • Treba znati svrhu svakog pokreta
  • Svaki pokret treba izvoditi realistično

Samoodbrana

Dok se sportska borba temelji na takmičenju s pravilima, tehnike samoodbrane se koriste u situacijama kada ne postoji dovoljna distanca ili su standardne tehnike tekvondoa (udarci rukama i nogama) nepraktične: napad oružjem, napadi s leđa te situacije kad napadač ima kontrolu kroz gušenje ili držanje žrtve.

Samoodbrana se sastoji od udaraca rukama, nogama, laktovima, kolenima, zahvata i poluga na rukama i nogama, gušenja, bacanja, itd. Za razliku od ostalih delova tekvondoa, samoodbrana nije standardizovana i zavisi od instruktora.

Lomljenje

Demonstracije lomljenja su provera snage i preciznosti. Tačno plasiranim udarcima, vežbač nastoji da slomi predmete poput dasaka, crepova, cigla ili bejzbol palica. Demonstracije lomljenja se uglavnom izvode kao deo prezentacija tekvondoa i prilikom polaganja za više pojaseve.

Borba

Zadnji i po mnogima najvažniji deo taekvondoa je borba. Ovu kategoriju grubo možemo podeliti na dogovorenu borbu (borba na jedan, dva ili tri koraka, kao i borbene vežbe sa ili bez štitnika i slobodnu borbu (sa ili bez štitnika). U borbama tekvondoa koriste se ručne i nožne udaračke tehnike, ali ne i hosinsul bacanja, čišćenja ili gušenja.


Najpopularniji aspekt tekvondoa je sigurno slobodna borba. U slučaju olimpijske borbe po WTF pravilima, radi se o borbi po pravilima ful-kontakta, sa štitnicima i o međunarodnom sportu koji je predstavljen na olimpijskim igrama. Međunarodna federacija tekvondoa (ITF) ima svoja pravila, s kontrolisanim kontaktom, bez štitnika, ali i s većim brojem dozvoljenih tehnika.

Pravila borenja

Borba po pravilima WTF-a sastoji se od 3 runde od 2 minuta, po pravilima full contacta. Borba se završava nokautom, predajom, diskvalifikacijom ili prebrojavanjem bodova na kraju meča. U slučaju nerešenog rezultata, održava se dodatna runda po principu zlatnog boda. Ako je rezultat na kraju dodatne runde još uvek izjednačen, sudija određuje pobednika odlukom o superiornosti.

Dozvoljene tehnike su udarci šakom u telo, kao i udarci nogama iznad pojasa. Udarac u telo vredi jedan bod, udarac u glavu dva boda.

Za nedozvoljene radnje dobija se opomena (kyonggo), dve opomene predstavljaju  negativan bod (gamjeom). U slučaju težih prekršaja, sudija može automatski dodeliti negativan bod. Četiri negativna boda donose diskvalifikaciju.






Comments