14 Tips zoeken / vinden therapeut

    “Ik ben al heel erg jong opgehouden dingen aan mijn moeder te vragen. Niet alleen omdat de kans dat ik een antwoord krijg waar ik iets aan heb niet zo groot is, maar ook omdat de kans dat de informatie die je op je meest kwetsbare momenten met iemand met autisme deelt later op een sociaal onhandige manier terug op je bord komt véél te groot is. 
Helaas betekent dat wèl dat veel van mijn vragen uit mijn kindertijd (te) lang onbeantwoord zijn gebleven, en daarnaast dat ik het nu nog steeds moeilijk vind de juiste mensen in vertrouwen te nemen op de momenten waarop dat eigenlijk wèl goed voor me zou zijn….”


Tips bij het zoeken naar / vinden van een geschikte therapeut (en het weg gaan bij een misschien niet zo heel geschikte therapeut) (oktober 2011)

 
 
KAsper ontvangt de laatste tijd regelmatig - vanuit het hele land - vragen naar geschikte therapeuten voor (meestal volwassen) kinderen van ouders met autisme, terwijl er aan de andere kant tot nu toe nog geen enkele melding is ontvangen van een dergelijke therapeut.

Om toch enigszins behulpzaam te zijn bij het vinden van een geschikte therapeut geeft KAsper onderstaand een aantal tips die mogelijk kunnen helpen bij het zoeken naar, en het vinden van een geschikte therapeut.

Heb je zelf nog tips, ideeën en/of weet je een geschikte therapeut? Laat dit s.v.p. weten via KAsper.nederland@gmail.com.

 

Tip 1. Stel jezelf de volgende vragen:

  1. Begrijpt de hulpverlener ècht waar jij als naaste van iemand met een autisme spectrum stoornis mee te maken hebt?
    Valkuil: veel hulpverleners hebben geen goed beeld van hoe autisme er in het dagelijks leven uitziet, laat staan welke gevolgen het autisme van een naaste heeft voor jou en jouw leven; je loopt al gauw het risico dat je – opnieuw – niet begrepen wordt, waardoor je nog verder van huis raakt, en zelfs dat je (in jouw pogingen eindelijk begrip te krijgen) op kosten van de ziektekostenverzekering en/of jezelf jouw hulpverlener aan het bijscholen bent, in plaats van dat je de nodige en gewenste hulp ontvangt.
  2. Helpt de hulpverlener jou ‘jezelf’ te kunnen zijn c.q. te worden?
    Valkuil: nog steeds gebeurt het maar al te vaak dat de omgeving, waaronder ook hulpverleners, een (te) groot beroep doen op de naasten om vooral maar tegemoet te komen aan de behoeften van de persoon met autisme; in zo’n geval wordt opnieuw van jou gevraagd een (of meer dan één) stap opzij te doen ten behoeve van die ander, waardoor je eveneens een groot risico loopt nog verder van huis te raken.
    Let op: De hulpverlener die jou vooral wil vertellen waar iemand met een a.s.s. behoefte aan heeft is zeer waarschijnlijk niet de juiste hulpverlener voor jou (waarschijnlijk weet jij – bewust of onbewust – al lang als geen ander hoe je de persoon met autisme tegemoet komt)! De juiste hulpverlener voor jou is veel eerder diegene die jou helpt uit te vinden waar jij behoefte aan hebt, en hoe je er voor kunt zorgen dat er in die behoefte(n) voorzien wordt (liefst met op zijn minst énig begrip van de hindernissen die jij hierbij ondervindt als gevolg van het autisme van je vader, je moeder en/of andere naasten en niet-naasten)!

Tip 2. Als je niet het idee hebt dat de aangeboden hulp goed aansluit bij jouw wensen en behoeften geef dit dan eerlijk (en liefst zo snel mogelijk) aan; als de situatie daarna niet snel verandert zoek dan verder naar iemand die wèl de juiste, bij jou passende hulp biedt.

Toelichting: Zowel voor de hulpverlener als voor jou is het niet prettig als jullie langs elkaar heen werken, en over en weer tijd wordt gestoken in iets waarmee niet de gewenste resultaten worden bereikt. Daarnaast kan het jouw problematiek verergeren opnieuw ‘in gesprek’ te zijn met iemand die jou niet begrijpt, en die, hoe goedbedoelend ook, niet tegemoet komt aan datgene waar jij behoefte aan hebt.

Tip 2a. Door aan te geven dat je je hier niet op je plek voelt val je niet je hulpverlener aan (of af) maar geef je ‘slechts’ aan dat jouw hulpbehoefte en de aangeboden hulp niet op elkaar aansluiten; je geeft hiermee dus expliciet niets aan over de kwaliteiten van de hulpverlener, zodat hij/zij zich ook niet aangevallen hoeft te voelen!

Tip 2b. Door eventueel vooraf te bespreken dat je op zoek bent naar specifiek bij jou en jouw situatie passende hulp, en dat je graag wilt proberen of deze hulpverlener de persoon is die jou deze hulp kan bieden, creëer je voor jezelf een stuk - extra - vrijheid om ook daadwerkelijk op te stappen als je het idee / gevoel hebt dat je met deze hulp niet of niet voldoende gebaat bent.

Tip 2c. Het kan zijn dat een hulpverlener je voor een groot deel op weg kan helpen (er zullen maar weinig therapeuten zijn die jou voor de volle 100% datgene kunnen bieden wat jij nodig hebt) en dat je voor het resterende stuk (parallel) een beroep kunt doen op aanvullende ondersteuning. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk een therapeut in Nederland te bezoeken en, als jouw financiën en taalvaardigheden het toelaten, daarnaast een paar keer per jaar een telefonisch consult bij (iemand als) Maxine Aston te vragen. Daarnaast kan ook lotgenotencontact, mits met de juiste personen en in de juiste vorm, een waardevolle aanvulling bieden.

 

Tip 3. Jouw hulpvraag c.q. hulpbehoefte kan in de loop van de tijd wijzigen; het kan zijn dat jouw hulpverlener je goed heeft kunnen helpen in een bepaald stadium en dat er later een moment komt om uit te zien naar iemand die jou weer beter kan helpen met het vervolg.

Als zich dit voordoet bespreek ook dit. Kijk verder en vraag eventueel aan jouw hulpverlener of hij / zij iemand kan aanbevelen voor het vervolg. Bij een correcte houding zal jouw hulpverlener met jou nagaan waar jij het beste op je plek bent en je ook aanbieden dat je in de toekomst terug mag komen als je daar behoefte aan hebt.

! Je hebt geen enkele verplichting om voor de hele duur van jouw hulpvraag bij dezelfde hulpverlener te blijven; de hulpverlener is er (als het goed is) voor jou, niet omgekeerd!

 

Tip 4. Let op!! “Baadt het niet schaadt het niet” gaat niet op!!

De hulpverlener die jou niet daadwerkelijk hoort / begrijpt / serieus neemt kan je nog verder van huis brengen! Denk dus niet te makkelijk: ‘baadt het niet schaadt het niet’!
Toelichting: Het niet daadwerkelijk gehoord / gezien / begrepen en/of erkend worden is nu juist de basis van de problematiek waarvoor jij bij een hulpverlener terecht komt; de hulpverlener die, om welke reden dan ook, niet tegemoet komt aan datgene waar jij behoefte aan hebt zal dus eerder meewerken aan verergering van de problematiek dan aan het verminderen c.q. oplossen ervan!

Nb: Bij KAsper is in ieder geval één situatie bekend waarin een 'KAsperkind' terecht kwam bij een psychotherapeut(e) met – naar alle waarschijnlijkheid – een (niet officieel gediagnosticeerde) autisme spectrum stoornis! In het bij KAsper bekende geval heeft dit bijna tot desastreuze gevolgen geleid!! (Nb: Het is KAsper uit eigen ervaring bekend dat ook in de geestelijke gezondheidszorg diverse mensen (KAsper signaleerde vooral vrouwen) met een autisme spectrum stoornis werkzaam zijn; het spreekt voor zich dat dit doorgaans niet de personen zijn die jou in dit geval verder kunnen helpen!)

 

Tenslotte: Let in alle gevallen op de drie V’s: Veiligheid, Vertrouwen en Vooruitgang.
Oftewel: als je je niet veilig voelt, geen vertrouwen hebt in de betreffende hulpverlener en/of niet vooruitgaat in jouw (!) proces (dus niet dat van jouw hulpverlener!) ben je waarschijnlijk niet op de juiste plek! Het kan zijn dat één
en ander even tijd nodig heeft en als het ware moet groeien, maar hou het in de gaten en stel desnoods een limiet (bijvoorbeeld als ik na 5 x nog geen serieuze verbetering merk ga ik op zoek naar een andere hulpverlener).
 
Kiezen voor de juiste hulp is kiezen voor de enige persoon waar het in dit geval om dient te gaan: jezelf!
 

KAsper, 17 oktober 2011





Zoon of dochter van een ouder met autisme? Van een vader met autisme of een moeder met autisme? Kind van een autistische ouder of beide ouders autistisch

KAsper: voor - jonge en volwassen - kinderen van ouders met autisme.  © 
Comments