09 Jouw verhaal

    "Pas geleden kwam-ie weer voorbij, “Ze kan er niets aan doen.” Alsof ik dat zèlf niet (al jaren!) weet. Denk je nu wèrkelijk dat je mij hiermee iets nieuws vertelt?? Intussen is er iets dat jíj blijkbaar nog niet zo in de gaten hebt: Ik kan er óók niets aan doen!!”



Deel je verhaal


Wil je jouw ervaringen, de hindernissen die je als gevolg van het autisme van je vader / moeder bent tegengekomen, en - vooral - de oplossingen die je hebt gevonden om daar mee om te gaan, delen met anderen? Dat kan via KAsper.

 

KAsper is er op gericht autisme op een positieve manier te benaderen, dat wil zeggen:
- erkenning van de als gevolg van autisme bestaande problemen
- en van daaruit werken aan oplossingen die er op gericht zijn zo goed, prettig en
  gezond mogelijk samen te leven.
Het is uitdrukkelijk de bedoeling van KAsper andere mensen NIET te kwetsen, op welke manier dan ook!
Bij het - eventueel - plaatsen van ervaringsverhalen zal toetsing aan deze criteria plaatsvinden.

 

KAsper heeft er geen bezwaar tegen als ervaringsverhalen worden aangeleverd onder een pseudoniem. Gebruik van de eigen naam wordt wel op prijs gesteld, maar is dus niet verplicht.
In geval van gebruik van een pseudoniem graag wel even vermelden dat niet de echte naam is gebruikt!

 

Wil je wel jouw verhaal delen met KAsper, maar wil je niet dat dit op de website geplaatst wordt? Geef dit dan duidelijk aan!
(bij twijfel zal KAsper NIET over gaan tot plaatsing, maar wees hier ter voorkoming van misverstanden s.v.p. zo duidelijk mogelijk over!)

 

Ervaringsverhalen kunnen naar KAsper worden gestuurd via e-mail: KAsper.nederland@gmail.com.
 
 
depressie verdwijnt niet door leuke dingen te doen
dingen worden leuk om te doen doordat depressie verdwijnt
 
 

Reacties: 

  • “Het loslaten van iemand met autisme, zonder dat er goede begeleiding voor in de plaats komt, voelt alsof je een blinde alleen de snelweg over laat steken. Dat wil je je moeder niet aandoen. Tegelijkertijd kan het zijn dat je niet anders kunt, omdat jij anders degene bent die onder een auto terechtkomt.
    Ik zoek nog steeds naar de ‘èn-èn’-situatie, een manier waarop het voor beiden goed is, maar als het om autisme gaat lijkt iedere ‘oplossing’ soms weer een (of méér dan één) ander probleem boven te brengen. Ik geloof in zijn algemeenheid in ‘win-win’-situaties, en in ‘èn’, in plaats van ‘òf’, maar in het geval van autisme kan ik de ‘win-win’-oplossing toch lang niet altijd vinden, en is het soms gewoon kiezen uit het minst kwade. Of voor mijzelf kiezen, òf voor de ander. Soms is het gewoon niet anders, en moet je voor jezelf kiezen, zoals je in een vliegtuig eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten en dan pas dat van de ander, zelfs al is die ander je eigen kind of ouder. Maar pijn doet het wel.”
     
    -------
     

    Als het mijn lichaam was ….

     

    Als het mijn lichaam was dat klappen kreeg

    Zou je me dan zeggen toch te gaan,

    Zou je me dan zeggen het maar te verdragen, al was het maar voor even?

     

    Waarom, mijn vriend,

    Vraag je me dan te gaan, het te verdragen

    Nu het mijn hart, mijn geest, mijn ziel zijn die de klappen krijgen?

     

    An.

     

    -------

     

    "Ik ben er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat ze het helemaal niet verkeerd bedoelen.

    Maar ja, als er iemand per ongeluk op je tenen gaat staan doet dat natuurlijk net zo goed pijn."

     

    -------

     

    Dat je weet dat iemand niet met opzet doet zoals hij doet maakt het alleen maar lastiger, want hoe moet je dan reageren?

    Boos worden zou een beetje hetzelfde zijn als boos worden op iemand die blind is en om die reden per ongeluk tegen je opbotst. Maar niet boos worden zou betekenen dat je je onder de voet laat lopen, en dat is dan weer niet goed voor jou. Bovendien, als je boos bent ben je boos, op zich is dat natuurlijk een hele gezonde reactie als iemand over jouw grenzen gaat, je laat schrikken, pijn doet of in gevaar brengt. En het niet uiten van die boosheid, terwijl die er wel is, is ook weer niet goed voor jezelf, dat begrijpt ook iedereen.

    Normaal gesproken kan je je boosheid uiten, en dan samen aan een oplossing werken, maar ja, dat zit er bij iemand met een a.s.s. dan vaak weer niet in. Hij of zij zal meestal weinig kunnen met jouw boosheid, helemaal als je boos bent vanwege zijn of haar gedrag.

    Dus?? Wie het weet ….

     

    -------

     

    "Nou ja, hoe je het ook wendt of keert, het komt er toch op neer dat de meeste kinderen - èn volwassenen - met autisme zelf ook weer een vader en/of een moeder met een autisme spectrum stoornis hebben."

     

    -------

     

    "Door kinderen te krijgen met iemand met autisme geef je je kind niet alleen per definitie een ouder met autisme, maar ook nog eens een sterk verhoogde kans dat het kind zelf een a.s.s. zal hebben. Maar ja, zie maar eens op tijd in de gaten te hebben dat iemand autisme heeft, het kan soms een hele tijd duren voor je dat in de gaten hebt ..."

     

    -------

     

    "Arme 'koelkastmoeders'; niemand die in de gaten had dat zij dezelfde handicap hadden als hun kind ..."

     

    -------

     

    Vind ik dat iemand met autisme kinderen zou moeten krijgen? Ik weet wel dat ik daar niet over ga, maar ik weet wel dat als iemand met autisme kinderen krijgt:

    - de kans levengroot is dat het kind ook een autisme spectrum stoornis zal hebben

    - een ouder met autisme niet goed in staat zal zijn aan te voelen wat het kind nodig heeft en (dus) ook niet goed in die behoeften zal kunnen voorzien

    - een ouder met autisme autistisch gedrag 'voorleeft', en niet goed in staat zal zijn het kind niet-autistische vaardigheden (die het kind wèl nodig heeft om in de maatschappij mee te kunnen draaien) aan te leren.

     

    -------

     

    "Ik heb nooit aan een volwassene kunnen vragen hoe ik ergens mee om moest gaan, of hoe ik iets op zou kunnen lossen. Als ik daar aan denk word ik nog steeds heel erg verdrietig … "

     

    -------

     

    “Met andere woorden: 
    Als ik iets doe wat zij vervelend vinden (en dat is best vaak) dan moet ik me aanpassen, en als zij iets doen wat ik vervelend vind (en ook dat gebeurt nogal eens) dan ben ik ook degene die zich moet aanpassen ...  
    Kan iemand mij vertellen waar / hoe / wanneer ik dan nog mijzelf kan zijn??”
    - Een dochter van een moeder met autisme + zus van twee broers met autisme.

    Aug. 2012

    ------- 


    “Zoals autisme bij de persoon zelf doorwerkt op alle levensgebieden is autisme van een ouder (dus) ook van invloed op alle levensgebieden van zijn of haar kind; 
    zoals bij iedere opvoeding worden ook in dit geval de ‘manco’s’ natuurlijk voor een groot deel ‘gewoon’ doorgegeven aan de volgende generatie!”

    An., aug. 2012

    ------- 

    “Autisme van een ouder levert natuurlijk per definitie een stuk emotionele verwaarlozing van het kind op …”

    KAsper, aug. 2012

    -------

    "Ik heb mijn verleden zin gegeven door de relatie met mijn moeder als erg complex te erkennen en ook de emotionele verwaarlozing te erkennen. 

    Ik neem veel tijd om aandacht aan mijn eigen gevoelens en gedachten te besteden en mijn behoeften te erkennen en zo veel mogelijk te vervullen."


    "Doordat haar deur dicht zit is er bij mij naar binnen toe een deur open gegaan en dat is de deur naar me Zelf. Ik kan altijd bij mezelf terecht en dat is het mooiste geschenk dat ik heb gekregen.”


    Een lezeres met een moeder met autisme, nov. 2012


    -------


    De Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) lijkt toch nog steeds vooral een vereniging van ouders van kinderen met autisme te zijn ...
    De mensen van PAS komen blijkbaar meer op voor zichzelf als volwassene met autisme.

    En KAsper is er dan weer vooral voor kinderen van ouders met autisme ... 
    Tja, het zal ook wel niet gemakkelijk zijn om dit allemaal met elkaar te combineren... 


    Lezeres website 'KAsper', dec. 2012


    -------

    Persoonlijk ben ik niet zo vóór autisme; daarvoor heb ik er tè veel last van gehad denk ik.

    Voor steun aan mensen met autisme ben ik (ondanks alles) dan weer wèl, maar da’s toch iets anders  ;-0 .

    -------

    De eerste schok kwam toen ik merkte dat mijn broer werkelijk géén idee heeft
    hoe het met zijn eigen, nota bene gewoon bij hem en zijn vrouw thuis wonende, kinderen gaat.

    Nóg shockerender vond ik het te ontdekken dat het hem ook helemaal niet leek te interesseren dat hij zó weinig van zijn eigen kinderen af wist! Ik heb hem gevraagd of hij het niet vervelend vond dat hij niet wist hoe het met de jongste op school ging (terwijl ik nota bene wèl wist dat het helemaal niet zo goed ging). Nee hoor, kon hem niet zo veel schelen ... 

    -------

    "Zelf ben ik ook kind van een niet gediagnostiseerde ouder en heb het nooit als erg ervaren omdat er genoeg niet auti personen om me heen waren" (…)
    “En  besef nu dat ik heeeel blij mag zijn met mijn ervaring als kind van auti ouder en het grote netwerk dat wij als familie hebben."

    'Een dochter van een moeder met autisme', febr. 2013 

    -------

    Het "niet" hebben gehad van een moeder, zoals een moeder zou ‘moeten’ zijn, is mijn grootste verdriet in mijn leven. Een slecht fundament noem ik het.

    Nov. 2012, van ‘een dochter’.

    -------

    Altijd


    De lichamelijke klap

       Is er altijd maar even

    De geestelijke klap

          Dreunt al veel langer na

    De verwaarlozing

       Is er altijd

        Iedere seconde van ieder uur van iedere dag,

    Jaar na jaar na jaar ….


    ‘KvA’, febr. 2013

    -------




    Zoon of dochter van een ouder met autisme? Van een vader met autisme of een moeder met autisme? Kind van een autistische ouder of beide ouders autistisch? 

    KAsper: voor - jonge en volwassen - kinderen van ouders met autisme.  ©  

    Comments