03 Autisme - wat doet het?

    "Wat ik zeg is niet dat we mensen met autisme zouden moeten, mogen of kunnen verbieden kinderen te krijgen.

Wat ik wèl wil zeggen is dat het goed zou zijn als iemand die overweegt kinderen te krijgen met iemand met een autisme spectrum stoornis zich

er heel goed van bewust is:

  1. dát de persoon waarmee hij/zij overweegt kinderen te krijgen een autisme spectrum stoornis heeft,
  2. wat het voor het kind zou betekenen een (déze) vader of moeder met autisme te hebben,
  3. hoe groot de kans zou zijn dat het kind ook een autisme spectrum stoornis zal hebben (erven), en wat dát dan voor het kind betekent,
  4. wat het voor hem/haar zelf zou betekenen een kind te hebben met een partner of ex-partner met een autisme spectrum stoornis,
  5. wat het voor hem/haarzelf zou betekenen (met een partner of ex-partner met een autisme spectrum stoornis) een kind te hebben met een eventuele autisme spectrum stoornis,
  6. wat het voor de overige gezinsleden (niet in de laatste plaats de ouder met autisme) en voor het gezin als geheel zou betekenen als er een kind, mogelijk een kind met autisme, bij zou komen.

Helaas gaat het vaak al mis bij het eerste punt …"

 

Gevolgen voor jou als ‘kind van’

Ook al zijn er weinig mensen die zien of begrijpen wat er aan de hand is, en misschien ook wel juist daardoor, toch kan (zal) autisme grote gevolgen hebben. Die gevolgen zijn er voor degene die zelf autisme heeft, maar ook voor de mensen in zijn of haar directe omgeving.

Als je vader en/of je moeder (een vorm van) autisme heeft heeft dat invloed op jou. Op je opvoeding, op de relatie met je vader en/of je moeder, en op allerlei andere aspecten van je leven. Als kind, maar ook later, als volwassene.
Het kan zijn dat je daar last van hebt, bijvoorbeeld omdat het leidt tot depressieve klachten, burn-out, een dwangstoornis (eetstoornis, smetvrees etc.) en/of andere klachten.

 

Geen inleving

Voor je vader of je moeder met autisme is het moeilijk, misschien zelfs wel onmogelijk, zich in jou in te leven. Je wordt als het ware niet écht gezien en niet écht gehoord, ook al kijken en luistert hij of zij misschien wel (maar misschien ook niet) naar je. Doordat hij/zij zich niet goed in jou kan verplaatsen kan het zijn dat er niet genoeg aan jouw behoeften tegemoet gekomen wordt. Of dat je leert dat jouw gevoelens, behoeften en mening er eigenlijk niet toe doen. En daardoor kan het weer zijn dat je niet goed leert voor jezelf op te komen. Dat je niet goed leert er voor te zorgen dat je datgene krijgt wat jij nodig hebt om goed, gelukkig en gezond te kunnen leven. Of juist om ‘nee’ te kunnen zeggen tegen dingen die niet goed voor je zijn.

 

Emotionele verwaarlozing

Juist van je vader en je moeder wil je weten dat ze onvoorwaardelijk van je houden, en dat ze je zullen steunen en troosten als je dat nodig hebt. Dus als hij/zij niet goed met gevoelens en emoties, en al helemaal die van iemand anders, om kan gaan kan jij behoorlijk in de kou staan. Ook in je latere leven kan dat tot gevolg hebben dat jij, als je troost of steun nodig hebt, niet weet dát, of hoe, je dat bij anderen kunt vinden.

 

Kritiek, weinig zichtbare affectie (geen troost, geen knuffels …. )

Het feit dat iemand anders, in dit geval je vader en/of je moeder, een aantal dingen niet met opzet doet (of juist niet doet) wil niet zeggen dat dat jou geen pijn zou kunnen doen. Juist omdat iemand met autisme vaak heel eerlijk is kunnen sommige opmerkingen of gedragingen - of juist de afwezigheid daarvan - heel hard aankomen. Dat het daarbij juist om je vader of je moeder gaat maakt het natuurlijk des te pijnlijker.

Als de verhouding tussen kritiek en waardering niet in balans is, als je als kind al weinig affectie, liefde en genegenheid van (een van) je ouders ervaart kan dat tot gevolg hebben dat jij - misschien onbewust - het gevoel hebt dat je eigenlijk ‘niet goed genoeg’ bent zoals je bent. Dat je niet de moeite waard bent om van gehouden te worden ...
Dat alles kan weer gevoelens van waardeloosheid en permanent ‘op de toppen van je tenen moeten lopen’ tot gevolg hebben, met alle gevolgen van dien ….

 

Spiegelen en ‘voorleven’

Als kind heb je het nodig ‘gespiegeld’ te worden. Niet alleen van je ouders te horen wat je ‘verkeerd’ doet, maar ook wat je volgens hen juist goed doet, wat ze in jou waarderen. Zodat jij later als volwassene de wereld in kan met die wetenschap, de kennis over wie en wat jij bent, met ‘positieve’ en ‘negatieve’ kanten, en dat je goed bent zoals je bent. Dat vormt de basis van jouw zelfvertrouwen, van het ‘jezelf kunnen zijn’.
En je hebt het nodig dat je ouders jou leren - ook door voordoen en ‘voorleven’ - hoe je in je leven met wat er zoal op je af kan komen om kunt gaan. Zij zijn in principe jouw belangrijkste voorbeelden.
Ook op deze gebieden kan er het nodige ontbreken als je vader of moeder autisme heeft.
 
Niet aanleren c.q. afleren ‘rechten van de mens’
Als gevolg van de patronen die gemakkelijk optreden in een relatie waarin autisme een rol speelt kan het ook zijn dat je niet aanleert (of zelfs juist afleert) dat:
- je het recht hebt met respect behandeld te worden, als een gelijkwaardig mens
- je het recht hebt iets niet te weten of te begrijpen
- je het recht hebt fouten te maken of je te vergissen
- je het recht hebt van gedachten te veranderen
- je je niet altijd hoeft te verdedigen of het hoeft uit te leggen als je iets ànders wilt,
  of als je iets níet wilt
- je je niet verantwoordelijk hoeft te voelen voor de problemen van iemand anders
- je het recht hebt jezelf te zijn!

 

Invloed op jou
De manier waarop je ouders hun leven leven heeft invloed op de manier waarop jij dingen doet en denkt. In principe zijn zij jouw voorbeeld. Hun gedrag beïnvloedt jouw gedrag, hun doen en laten beïnvloedt jouw denken. Ook als je opgroeit met, en wordt opgevoed door (een) ouder(s) met autisme gaat het ‘inkleuren’ van jouw gedrag en jouw gedachten heel onbewust, en tegelijkertijd heel ‘structureel’ en 'fundamenteel'.
Het voorbeeldgedrag van je ouder(s) met autisme kan ook jouw gedrag worden. Of je kunt je, als verzet, juist precies tegenovergesteld gaan gedragen.
Daarnaast kan (zal) het autistisch gedrag van je vader of je moeder invloed hebben op jouw (onbewuste) gedachten. Op basis van dat gedrag trek jij als kind al je eigen conclusies. Je kunt bijvoorbeeld - onbewust - gaan denken dat je geen fouten mag maken, dat jouw mening, gevoelens en behoeften er niet toe doen, dat je eigenlijk niet genoeg weet of kunt, of zelfs dat jij niet de moeite waard bent om van gehouden te worden ...  En alles wat jij in jouw leven doet is natuurlijk ook weer gebaseerd op deze onbewuste gedachtepatronen ...
Bij dit alles zal ook een rol spelen of het gaat om je vader of je moeder (in principe is voor een zoon de vader het belangrijkste rolmodel, voor een dochter de moeder), en of je broers en/of zussen hebt, of die broers/zussen ouder of jonger zijn dan jij, en natuurlijk in hoeverre die broers/zussen mogelijk ook autisme hebben.




Zoon of dochter van een ouder met autisme? Van een vader met autisme of een moeder met autisme? Kind van een autistische ouder of beide ouders autistisch?
 
KAsper: voor - jonge en volwassen - kinderen van ouders met autisme.  © 
Comments