SPOSÓB SŁUCHANIA MSZY ŚWIĘTEJ

strona główna 

 

SPOSÓB SŁUCHANIA MSZY ŚWIĘTEJ

z wykładem ceremonji tejże, według Najśw. Ofiary krwawej Pana Naszego

JezusaChrystusa na ołtarzu Krzyża świętego

(zachowano oryginalną pisownię)

 

    Gdy lud oczekuje Mszy św. znaczy, że świat cały i dusze Ojców Świętych w otchłaniach oczekiwały przyjścia obiecanego, i w proroctwach przepowiedzianego Mesjasza P. n. Jezusa Chr.

    Duchu Św. Boże, racz mię przygotować i wspierać skutecznie, abym wiernie odpowiedział łasce Bożej i uzyskał wszystkie pożytki ze Mszy św.

    Gdy kapłan wychodzi ze Mszą św. znaczy, Narodzenie P. Jezusa w Betlejem.

    Serce czyste stwórz we mnie, Boże!

I ducha prawego odnów we wnętrznościach moich. (Ps. 50).

    Gdy kapłan przystępuje do ołtarza i stawia na nim kielich okryty welonem, znaczy: cierpienia Pana Jezusa przy obrzezaniu, ucieczką do Egiptu i powrót do Nazaretu pod opieką N. Jego Matki i św. Józefa.

    Przebacz mi Boże, jeślim Cię kiedy obraził, skarżąc się na uciski życia, a uzbrój mię mocą do chętnego znoszenia przykrości mego stanu i wszelkich cierpień w życiu.

    Gdy kapłan mszał otwiera, znaczy: P. Jezus 12-letni naucza doktorów w kościele.

    Boże mój! Przez potęgę tej Najśw. Ofiary udziel mi łaski, abym doskonale spełnił świętą wolę Twoją. Mów do mnie Panie, bo słucha sługa Twój!

    Gdy kapłan zstępuje na najniższy stopień ołtarza, znaczy ukryte i posłuszne młodzieńcze życie P. Jezusa.

    Jezu  mój posłuszny aż do śmierci, spraw abym był posłuszny natchnieniom Ducha św. i chodził zawsze drogą prawdy i cnoty.

    Gdy kapłan się żegna, zaczynając ministranturę, znaczy P. Jezus opowiada Ewangelję, wjeżdża do Jeruzalem i wstępuje z uczniami do Ogrojca.

   

 

Przeżegnaj się i mów:

      Ojcze Przedwieczny! Oddal odemnie ten kielich, o którym Psalmista wspomina: że z niego będą pić wszyscy grzeszni na ziemi.

      Gdy kapłan schylony mówi Confiteor znaczy Chrystus Pan modli się na górze Oliwnej, pocąc się krwawym potem, na Twarz swoją upadając.

      O Boże! Wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy moje, z miłości ku Tobie bardzo za nie żałuję, postanawiam odprawić szczerą spowiedź, i poprawić się zupełnie. Ku czemu racz mi pobłogosławić, udzielić łaski skutecznej zbawienia i przebacz mi wszystko, o co proszę przez przyczynę N. Marji P. i wszystkich Świętych.

      Zbawicielu Najdroższy, za mnie w Ogrojcu krwawym potem oblany, obmyj mię nim, oblecz szatę godową, a ja z miłości ku Tobie przebaczam wszystko moim winowajcom.

      Misereatur, znaczy: P. Jezus upomina uczniów, mówiąc: Czuwajcie i módlcie się...

      O Jezu! Nie dopuszczaj na mnie nigdy takich pokus, o których wiesz, żebym nie zwalczył i racz mię obdarzyć łaską pobudzającą do dobrego, abym w uczynkach na chwałę Twoją nigdy nie zasypiał i drugich pobudzał do dobrego.

      Gdy kapłan ołtarz całuje, znaczy: Judasz Chrystusa Pana pocałunkiem żydom wydaje.

    O Jezu! Racz mię wspierać skutecznie, abym wiary Twej nigdy nie zdradził myślą, mową lub uczynkiem.

    Kapłan idzie na róg ołtarza i zaczyna Introit, znaczy: P. Jezus pojmany i do Annasza prowadzony.

    O Baranku! Na rzeź pojmany, nie podawaj mię w ręce moich nieprzyjaciół, i posiądź całkowicie moje serce.

    Gdy kapłan powtarza Kyrie elejson, znaczy: Piotr się zapiera Chrystusa Pana.

    Jezu mój, miłosierdzia!

    Odpust (Racc. 57) 100 dni za każdorazowe odmówienie tej modlitewki ze skruszonem sercem i pobożnie. (Pius IX. Deor. Św. Kongr. Odp. D. 24 września 1846).

    Gdy się kapłan obróci do ludu i mówi lub śpiewa: ,,Dominus vobiscum’’ znaczy: Chrystus spojrzał na Piotra, który gorzko zapłakał.

    Wejrzyj na mnie Jezu okiem miłosierdzia Twego, i daj mi doskonałą skruchę przy każdej spowiedzi osobliwie w godzinę śmierci i chroń mię od złych okazji. O co Cię proszę przez przyczynę św. Piotra.

    Gdy kapłan znowu idzie na róg ołtarza i tam czyta modlitwy i Epistołę, znaczy: Jezus Chrystus prowadzony był do Heroda.

    O Jezu! Ty sam racz wynagrodzić com ja zaniedbał w miłości Bożej, i we wszystkich moich obowiązkach; przeto miłość, uwielbienie i chwałę, jaką składasz Majestatowi Bożemu, oraz doskonałość spraw Twoich, racz za mnie Bogu Ojcu ofiarować.

    Gdy kapłan idzie na drugą stronę ołtarza i czyta Ewangelją, zn.: Pan Jezus prowadzony był do Piłata.

    Racz mię wspomagać Boże, abym się nie wstydził wyznawać Cię przed światem, abym raczej był gotów ponieść męczeństwo, niż się zaprzeć wiary świętej.

    Daj mi o Panie! Doskonałą wiarę, nadzieję i miłość; oraz ciągłą pamięć na ostateczne rzeczy i na to, że: serca skruszonego i uniżonego Boże nie wzgardzisz. Że najszczęśliwszy, kto ma czyste sumienie, wolne od grzechów, od krzywdy ludzkiej; że: jałmużna od śmierci wybawia... że wielkich zasług nabędziesz, dając dobry przykład i chroniąc bliźnich od piekła. Że modlitwa jest kluczem do nieba, a ufność wszystko otrzymuje.

    Gdy kapłan rozbiera kielich, zn.: P. Jezusa z szat obnażają.

    O Jezu! Zawstydzony za moje grzechy, daj mi czystość duszy i ciała, i w niej wytrwanie do końca.

    Gdy kapłan chleb i wino ofiaruje, znaczy Chr. Pan Ciało swoje na biczowanie i mękę krzyżową za nas ofiarował.

    Panie! Nienawidzę grzechów, które popełniłem, czuję za nie żal i obrzydzenie najwyższe. Ofiaruję Ci na zadośćuczynienie za nie Boskiego Syna Twego, który się tu na ołtarzu ofiaruje, i błagam Cię przez Jego zasługi o przebaczenie, łaskę poprawy i wytrwania.

    Gdy kapłan nalewa wino w kielich, zn.: Z ubiczowanego P. Jezusa Krew się Najśw. Leje.

    Wiem o Panie! Że wiele jest biczów na grzesznika; owóż tu mię karz podlug miłosierdzia Swego, byłeś mi na wieki przebaczył. Proszę Cię Boże Ojcze o zbawienie nie dla tylu bliźnich, ile kropli Krwi Zbawiciel przelał; którą to Najśw. Krew zań i za siebie ofiaruję Tobie.

     Gdy kapłan nakrywa kielich, zn.: Chrystus Pan był cierniową koroną ukoronowany.

     Jezu mój! Przez to cierniem ukoronowanie proszę, nie oddalaj mię w godzinę śmierci od korony chwały niebieskiej; a przez Twoje milczenie wśród tylu zniewag, przepuść mi grzeszne słowa i spraw, abym odtąd daru mowy używał na chwałę Twoją, na zbawienie moje i bliźnich.

     Umywanie rąk, zn.: że Piłat chcąc się okazać niewinnym, umył ręce.

     Przebacz mi Boże, że nieraz sam zgrzeszywszy, składałem winę na drugich; zachowaj mię od niewolnictwa względów ludzkich, od obłudy, i od wszelkiego grzechu, na wieki!

     Gdy kapłan obraca się i mówi: ,,Orate fratres’’, znaczy: Piłat Chrystusa pokazał żydom, mówiąc: ,,Oto człowiek’’.

     Niechaj Pan raczy przyjąć z rąk twoich tę ofiarę na cześć i chwałę Imienia swojego, oraz na pożytek nasz i całego Kościoła Swojego. Amen.

     (Tu można jeszcze wymienić szczególną swoją intencję, w jakiej się głównie słucha Mszy św.).

     Gdy kapłan cicho się modli, czyli Sekretę mówi, zn.: tajemne i wewnętrzne boleści Jezusa.

     Chcąc Tobie Przenajśw. Trójco oddać cześć i chwałę należną Twemu Majestatowi, korzę się przed Tobą, i co czyni Jezus, ja to czynić pragnę, ofiaruję Ci Jego uwielbienia i tę Mszę św. przez ręce kapłana; i proszę Cię Boże Ojcze przez tę miłość, z jaką Jezus poniósł za nas mękę i z jaką się Tobie co dzień we Mszach św. ofiaruje, przebacz mnie i moim bliźnim wszystkie grzechy i daj nam łaskę ostateczną zbawienia.

      Prefacja, zn.: niesienie krzyża przez Chrystusa Pana.

      O Jezu! Spraw abym sobie nie wybierał krzyżów, lecz przyjmował chętnie jakie mi zsyłasz i szedł rączo w ślady Twoje. Przebacz mi wszystkie uskarżenia się i niecierpliwości.

      Sanctus, znaczy potrójny upadek P. Jezusa pod krzyżem.

      Święty, Święty, Święty Pan Bóg Zastępów, pełna jest ziemia majestatu chwały Twojej. Chwała Ojcu, chwała Synowi, chwała Duchowi Świętemu.

      Odpusty (Racc. 3) 100 dni raz na dzień, za odmówienie tego Trisagium anielskiego ze skruszonem sercem i  nabożnie. 2) 100 dni, trzy razy na dzień: w niedziele, w uroczystość św. Trójcy i przez oktawę tego święta. 3) Odp. zup. raz w miesiąc w dniu do wyboru, gdy kto odmawia to pienie anielskie codzień przez miesiąc. Warunki: Spowiedź, Komunja św., modlitwa przez czas jakiś na intencję Ojca św. (Klem. XIV. Dekr. Św. Kongr. Odp. d. 26 czerwca 1770).

   Memento, czyli wspomnienie za żywych, zn.: wielkie boleści P. Jezusa na górze Kalwarji.

   Przeszyj Jezu serce moje strzałami miłości Twojej, abym Cię ukochał bez granic na wieki; abym zbawiennie rozpamiętywał mękę Twoją i wraz z moimi krewnymi i znajomymi błogosławił Cię w niebie.

   Gdy kapłan czyni trzykroć nad kielichem krzyże, zn.: przybicie P. Jezusa trzeba gwoździami do krzyża.

   Zbawicielu mój, przez tę boleść zniesioną, gdy Cię przybijano do krzyża, przebacz mi, żem Cię ranił w osobie moich bliźnich zemstą, gniewem i zazdrością. Uczyń mię wyrozumiałym na błędy drugich, a surowym dla siebie. Spraw, abym krzyżował pokutą moje ciało, i pozbył się wszystkich wad.

 zn.: jako Chrystus Gdy kapłan poświęca Hostję i przemienioną w Ciało Pańskie, oraz z winem przemienionem w N. Krew P. Jezusa,Pan z krzyżem był podniesiony, wylewając Krew z Ran na odkupienie świata.

    Pan mój i Bóg mój.

    Najdroższy mój Zbawicielu! cześć, uwielbienia, hołd, stokrotne podzięki i błogosławieństwa, składam Ci od siebie i w imieniu wszystkich stworzeń, za dzieło odkupienia ludzi. Racz się za moich i za mnie ofiarować Bogu Ojcu, ubogacać nas Twemi zasługami, namaść N. Krwią, którąś przelał co do kropelki, uświęć nas i zbaw na wieki.   

   Memento, czyli wspomnienie za umarłych, zn.: Chrystus modlił się za nieprzyjaciół swoich i grzeszników, mówiąc: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą co czynią.

     Trójco Przenajśw. ofiaruję Ci tę Mszę św. przenajdroższą Krew, mękę, zasługi i całego Jezusa, oraz skarb Kościoła św. na zadośćuczynienie za moje grzechy i wszystkich ludzi; na wynagrodzenie Ci wszystkich zniewag, bluźnierstw i świętokradztw; na podziękowanie za wszystkie dobrodziejstwa mnie i całemu światu udzielone; oraz na wyjednanie łask potrzebnych a skutecznych, osobliwie łaski ostatecznej zbawienia dla mnie i dla wszystkich ludzi; a duszom w czyśćcu jak najprędszego oswobodzenia. O Jezu! poleć mnie Matce Swojej.

     Gdy kapłan bije się w piersi, mówiąc: ,,Nobis quoque’’, znaczy: Chrystus odpuszcza nawróconemu łotrowi.

     Panie! nie jestem zdolny złożyć Ci dzięk należnych, lecz ofiaruję Ci Krew Jezusa Chr., która płynie na ołtarzu podczas tej Ofiary i wszystkich Mszy św., które się w tej chwili na całym świecie odprawiają.

     Gdy kapłan mówi lub śpiewa: Pater noster, zn.: Chrystus mówił siedm słów na krzyżu.

      Zmów:

      ,,Ojcze nasz’’... Jezu Najdr. Konający, zmiłuj się nad konającymi w tej chwili i w tej dobie mającymi skonać, nawróć ich i zbaw! A racz i mnie przybyć na ratunek w chwili skonu, uświęć mię i weź do nieba; o co Cię proszę przez siedm boleści N. Marji P. Pragnąc ci osłodzić gorzki skon, ofiaruje Jej serce i moje, oraz miłość wszystkich Świętych.

     Gdy kapłan wpuszcza cząstkę Hostji do kielicha, zn.: Longin otwiera bok P. Jezusa, a dusza Chrystusa wstąpiła do otchłani.

     Wodą z boku Twojego obmyj mię P. Jezu; daj mi najczystszą intencję we wszystkich sprawach. Wszystkie też w dzisiejszej dobie, moje dobre i obojętne myśli, pragnienia, słowa i uczynki, wraz z Twoją Panie męką i zasługami, ofiaruję Trójcy Przenajśw. na te wszystkie intencje, na jakie się modliłem podczas tej Mszy św. i na... (tu jeszcze można dodać jaką intencję szczególną). Racz je, Zbawicielu, we mnie sprawować, udoskonalać i kierować mną.

    Położona na patynie przełamana Hostja, zn.: że ciało P. Jezusa zostało złożone na łono N. Matki Jego.

    O Matko bolesna! spółbolejąc nad Tobą, stokrotne Ci dzięki składam, żeś nam dała Boskiego Twego Syna na okup świata, i za to, coś z Nim współcierpiała. Proszę Cię przez Jego Rany, racz mnie i moich zawsze otaczać swą opieką, wyjednać łaski potrzebne, uświęcenie i zbawienie wieczne.

    Gdy kapłan bije się w piersi, mówiąc: ,,Domine non sum dignus’’, znaczy, że wiele ludzi przy śmierci Jezusowej w piersi się bili.

    P. Jezu, korzę się u stóp Twoich i nieskończone Tobie dzięki składam za dokonane dzieło odkupienia. Wierzę w Ciebie i we wszystko, co Kościół św. do wierzenia podaje, gdyż Tyś tak objawił, nieomylna Prawdo. Ufam, że mię zbawisz, boś najmiłosierniejszy, a wszystko możesz. Kocham Cię, boś najwyższe Dobro.

    Komunja kapłańska znaczy: Złożenie Ciała Chrystusowego do grobu.

    Jezu utajony w Przen. Sakramencie, bądź mi przez całe życie posiłkiem, któryby mię w Ciebie przemienił. Spraw, abym Cię w godzinę śmierci przyjął czystem sercem, jako zasiłek na drogę szczęśliwej wieczności.

    Ablucja, czyli popłukanie kielicha, zn.: obmycie i wonnemi maściami namaszczenie Ciała Chrystusowego.

    Zbawicielu mój, udziel mi łaski skutecznej, abym wiernie z nią współdziałając, postępem w cnotach, roztaczał wonność miłą i zbawienną dla bliźnich.

    Gdy kapłan potem idzie do mszału, znaczy: Zmartwychwstanie Chrystusowe.

    Zwycięzco śmierci, daj mnie, moim i tu obecnym, zwycięstwo i tryumf wiekuisty, abyśmy kiedyś chwalebnie zmartwychwstali.

    Gdy kapłan obraca się do ludu, mówiąc: ,,Dominus vobiscum’’, znaczy: Chrystus ukazuje się Magdalenie i uczniom swoim.

   

Pokaż mi Jezu, Oblicze Twoje w królestwie niebieskiem, abym z oglądania Twej chwały, cieszył się z Świętymi wiecznie.

    Gdy kapłan mówi modlitwy, zn.: Chrystus swe łaski udziela, Tomasza i uczniów w wierze utwierdza.

    Przyjdź Duchu Św., napełnij duszę moją; racz mię obdarzyć siedmiu Twymi darami. Zachowaj mnie i moich od błędów niedowiarstwa; daj powstanie ze złego, a wytrwanie w dobrem.

    Ostatnie ,,Dominus vobiscum’’, zn.: P. Jezus nad Kościołem zwierzchnictwo powierza Piotrowi, mówiąc: ,,Paś baranki moje, paś owieczki moje’’.

    O Jezu spraw, abym jaknajdoskonalej spełniał obowiązki moje i Tobie jaknajwięcej dusz pozyskał.

    Gdy kapłan mówi: ,,Ite Missa est’’, znaczy: Pan Jezus przed swojem Wniebowstąpieniem Apostołów na opowiadanie Ewangelji wysyła.

    Nawróć, o Boże, zaślepionych i niedowiarków, a mnie racz dać wytrwanie w świętej wierze. Racz spojrzyć na świat, że żniwo wielkie, i daj nam nowych robotników gorliwych, i nowych Świętych.

    Gdy kapłan daje błogosławieństwo, zn.: Pan Jezus wstępuje do nieba dawszy błogosławieństwo.

    Błogosław mi Jezu! jakoś błogosławił Swej Matce i Apostołom przy wniebowstąpieniu, niech się to błogosławieństwo stanie źródłem łask, które mi są potrzebne, oraz rękojmią ostatniego błogosławieństwa, jakie dasz swoim wybranym, gdy ich powołasz do posiadania wiecznej szczęśliwości.

    Gdy kapłan czyta ostatnią Ewangelją, zn.: Zesłanie Ducha Świętego.

    Dzięki Ci Duchu, Przenajśw. za dzieło odrodzenia, za tę Mszę świętą, za każdy z osobna dar i łaskę otrzymaną od Ciebie.

    Gdy kapłan odchodzi od ołtarza, znaczy: Apostołowie Święci rozchodzą się na opowiadanie Ewangelji Pana naszego Jezusa Chrystusa.

    Spraw o Boże! aby moje życie stało się żywą Ewangelja i abym się co dzień pomnażał w zasługach. Amen.

 

 

MODLITWA

 

w której dusza staje się uczestniczką wszystkich ofiar Mszy św., które się odprawiają po całym świecie.

   

Przyjmij, Ojcze Święty Wszechmogący, wieczny Boże, wszystkie niepokalane ofiary Ciała i Krwi Syna Twego Jezusa Chrystusa, które Tobie dnia dzisiejszego niezliczeni kapłani na całym świecie ofiarują i ofiarować będą aż do skończenia świata, którą też i ja sam (a), niegodny (a) sługa Twój (a) oddaję Tobie, Bogu mojemu żywemu i prawdziwemu, ofiarując z Chrystusem i całym Kościołem św. za niezliczone grzechy moje i niedbalstwa w służbie Twojej świętej, oraz i za wszystkich ludzi, za potrzeby duchowne i doczesne powinnych moich, za podwyższenie Kościoła św., za Ojca św. ze wszystkiem Duchowieństwem, za przyjaciół i nieprzyjaciół naszych, żywych i zmarłych, za tych wszystkich, którzy dziś po całym świecie bez Chrztu św., jednak w pragnieniu przyjęcia go, umierać będą. Przyjmij ich Panie do Siebie, żeby nie poginęli; ofiaruję Ci jeszcze za dusze Rodziców moich i za wszystkie dusze zmarłych, osobliwie za dusze N. N., którym winny (a) jestem  szczególniejszą wdzięczność i pamięć w moich niegodnych modlitwach.

    Przy tych ofiarach Przenajśw. Sakramentu oddaję CI, o Boże, duszę, serce i ciało moje, wszystkie siły moje, rozum, pamięć, wolę moją, wszystkie utrapienia moje, oraz i boleści konania mego, które łączę z zasługami życia, męki i śmierci Jednorodzonego Syna Twego. Rzucam wszystkie nieprawości moje w przepaść nieprzebranego Miłosierdzia Twego, proszę Cię, abyś mnie nie według wielkości grzechów moich, ale według wielkiego miłosierdzia karał, któryś nas tak umiłował, żeś Jedynego Syna Twego na śmierć okrutną wydał, za co niech Ci będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.

    O Jezu! modlitwy moje, prace, zajęcia, cierpienia, nic nie warte same przez się, ale je łączę z zasługami bolesnej Męki i Śmierci Twojej. Skrapiam je łzami i Krwią Twoją, aby one w oczach Twoich były miłe i wdzięczne, mnie zaś i tym, za które je ofiaruję, aby były pożyteczne i zbawienne. Amen. 

 

NIHIL OBSTAT Die Martii 1921  Adalbertus  Siedlecki Cenzor librorum.

Pozwalamy drukować Z Książęco - Metropolitalnej Kurji Kraków, dnia 31 marca 1921

  † Adam Stefan,  Władysław Miś. kanclerz

 Pozwalamy drukować Z Książęco - Metropolitalnej Kurji Kraków, dnia 26 września 1927

 † Adam Stefan,  ks. A.Obrubański kanclerz s. 70-88.