S  e  l  e  c  t  i  o  n

σ ύ ν θ ε σ η,   φ ό ρ μ α   κ α ι   φ ω ς

Photos: Pol. Katharakis 

     

    •     Ανέμελη, εντυπωσιακή, διασκεδαστική και δροσερή - αλλά και παραπλανητικά παιχνιδιάρικη - η συμπεριφορά των παιδιών σε μια έκρηξη χαράς μας επιστρέφει ένα μέρος από το αντίτιμο που πληρώσαμε όλοι μεγαλώνοντας και μας δίνει το δικαίωμα να συμμετάσχουμε - από απόσταση ασφαλείας - σε ένα τέτοιο παιχνίδι.

    • Carefree, impressive, fun and fresh – but at the same time deceptively playful – the behavior of children in a burst of joy pays us back a part of the price we’ve all paid as we grow up and  gives us the right to participate –from a safe distance – in such a game.

      




    • Μεταξύ ουρανού και γης, θάλασσας και θάλασσας, σαν ναυαγοί στη μέση του πουθενά, μια παρέα απολαμβάνει το καλοκαιρινό σούρουπο. Ξέροντας πως θησαυρίζει μοναδικές στιγμές (πάντα συντεταγμένες τόπου και χρόνου), προσδιορίζει το ίδιο το τοπίο και δίνει στο βράδι που έρχεται στη μοναχική, πια, παραλία μια ευδιάκριτη αύρα που διαρκεί μέχρι το επόμενο πρωί.

    • Between heaven and earth, sea and sea, like castaways in the middle of nowhere, a group of young people enjoy the summer twilight. Knowing they are treasuring unique moments (time and space co-ordinates), they determine the landscape itself and give the falling night on the lonely beach a discernible aura, which will last till the next morning.

     

      

    • Η ειρωνεία μπορεί να πάρει πολλές μορφές σε μια φωτογραφία. Ακόμη και στην ακραία μορφή της που παρουσιάζει αντιφατικά στοιχεία και τα συνδέει περιπαικτικά, ακόμη και τότε μας δείχνει με το δάχτυλο ποια είναι η "αληθινή" πραγματικότητα. Είναι σαν να κοιτούμε υπνωτισμένοι τη ζωή από το περιθώριο, ή να ξυπνούμε έχοντας αυτές τις λεπτομέρειες να παίζουν στα μάτια μας σαν παιδικές κουδουνίστρες.

    • Irony can take many forms in  a picture. Even in its extreme form, which presents contradictory elements and connects them mockingly,  even then it points to us the “actual” reality. It’s as if we are on the margins of life looking at it hypnotized and wake up having those details rattling in front of our eyes like children’s rattles.

      

     

    • Οι αντιθέσεις, τα σύμβολα, η αυστηρή γεωμετρία, λειτουργούν μερικές φορές επιμελώς αποστραγγίζοντας το συναίσθημα από μια εικόνα. Η μοναχική φιγούρα, η έλλειψη της τρίτης διάστασης και η αίσθηση της απομόνωσης σε ένα χώρο ασφυκτικό, διακόπτεται χιουμοριστικά από  τον έντονο χρωματικά συμβολισμό της ελπίδας. Ακόμη κι όταν ξέρουμε πως δεν υπάρχει, μπορούμε να πιστέψουμε σ' αυτή. Ένας υπαινιγμός στην αγωνία μας για το μέλλον, που ευχόμαστε να είναι καλύτερο από ό, τι περιμένουμε.
    • The contrasts, the symbols, the rigorous geometry sometimes work diligently to drain every feeling out of an image. The lonely figure, the lack of a third dimension and the sense of isolation in a suffocating place, is humorously interrupted by the vivid chromatic symbolism of hope. Even when we know it doesn’t exist,  we can believe in it. It’s an allusion to our anxiety for the future, which, we hope,  will be better than what we expect.

      

    • Το ασυνήθιστο, το απρόσμενο σε μια φωτογραφία, δεν είναι το εντυπωσιακό, το φανταχτερό ή το ελκυστικό, αλλά η άλλη άποψη του αναμενόμενου. Στην εικόνα αυτή, ένα άγαλμα, που είναι αδύνατο να ορθοποδήσει πλέον, εγκαταλείπει την εικόνα και καταδύεται πίσω στο παρελθόν. Το κάδρο απλά μεσολαβεί σ' αυτή την κίνηση κι ό, τι δε φαίνεται αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Εξάλλου, μια ιστορία είναι τόσο πιο δυνατή, όσο λιγότερα μας λέει.

    • The unusual, the unexpected in a picture is not the impressive, the fascinating or the attractive but the other side of the expected. In this photo, a statue no longer capable to stand on its feet, seems to dive back into the past. This frame intervenes in this action and what's left out becomes more important. After all, the shorter a story is, the stronger it becomes.

     

     

     

    • Ένα πορτρέτο με τη μορφή μιας φωτογραφίας μέσα σε φωτογραφία, δίνει από τη μια την εντύπωση της πολυδιάστατης εικόνας κι από την άλλη συνθέτει ένα πίνακα δύο διαστάσεων: Δε μας δίνει καμιά δυνατότητα διαφυγής μέσα από την τρίτη διάσταση.  Και το μοντέλο, ένας άντρας δέσμιος της διασημότητάς του, δίνει τη δική του ερμηνεία με την αμφιλεγόμενη κίνηση των χεριών: Ζητά άραγε να τον ελευθερώσουμε από τη σκοτεινή φυλακή του, ή μήπως μας απαγορεύει να εισχωρήσουμε στον απόκρυφο κόσμο του; 

      • A portrait in the form of  a photo in another photo gives the impression of a multi-dimensional image but on the other hand constructs a flat picture: It doesn't give a way out via a third dimension. And the model, a man prisoner in his own celebrity, gives his explanation by the doubtful placing of his hands: Does he asks us to set him free out of his dark prison or is it a sign to prohibit the entering in his mystic and forbidden world?

     

    • Ένα ταξίδι προϋποθέτει χρόνο, εισιτήρια, αποσκευές και χρήματα. Αυτά για εμάς τους 'κοινούς θνητούς'. Γιατί η Alma Libre το μόνο που χρειάζεται είναι η μουσική. Είναι ελεύθερη από οτιδήποτε εμείς θεωρούμε απαραίτητο και το ταξίδι της είναι μαγευτικό, όπως και το υπερατλαντικό της βλέμμα.
    • Traveling requires free time, tickets, some luggage and money. All these are necessary for us, the mere mortals. But not for Alma Libre, she just needs music. Free from  what we consider essential, her travel is magical, just like that trans-atlantic look in her eyes.

     

     

     

     

    • Το λευκό χρώμα του δέρματος, το μαύρο και η ανάμιξη αυτών, τα χέρια που σφίγγουν, χαϊδεύουν, κινούνται, η τρυφερότητα, το παιχνίδι, το συναίσθημα, η αμοιβαιότητα. Μια εντύπωση ισορροπίας. Η αίσθηση μπορεί να μην είναι πάντα αποτέλεσμα της αλήθειας, όμως το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αίσθησης είναι πάντα αληθινό.
    • The white skin color, the black skin, their mixture, the tighten ones, the caress, hands that move, they give tenderness, sentiment, the reciprocity. An impression of balance. Sometimes a sense  is not a result of truth, however the result of such sense is always genuine,  always true.

     

     

     

     

     

    • Η φωτογραφία πρέπει πρώτα από όλα να αποτελεί μέσο καταγραφής κι όχι κατασκευής εικόνων. Ακόμη κι η επιθυμία για ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα τελικά υποχωρεί, όταν η εικόνα παραδίδει το δικό της μήνυμα, σημαντικότερο της δικής μας αρχικής πρόθεσης: Ο αμείλικτος χρόνος. Τα σημάδια που αφήνει στα άψυχα και τα έμψυχα δίνουν την εντύπωση της αποπομπής του παρελθόντος μέσα από το θάνατο των αντικειμένων που το συμβολίζουν. Όμως, αυτό που πραγματικά φανερώνουν είναι το τέλος της αθωότητάς, μαζί με τις κρυφές μας ενοχές για τις επιθυμίες που είχαμε και ποτέ δεν καταφέραμε να εκπληρώσουμε.

    • The primary purpose of photography is to record and not to construct images. Even the desire for a specific result eventually subsides, when the photo delivers its own message, actually more important than our original intention: The Ruthless time. The scars that it leaves on animate and inanimate objects suggest the dismissal of the past through the death of objects that symbolize it. But what they really bring to light is the end of our innocence along with the hidden guilt for the wishes we had never managed to deliver.