เสียงและรูปวรรณยุกต์

            เสียงวรรณยุกต์ คือ ระดับเสียงสูง ต่ำ ในภาษา เกิดจากความถี่ของเสียง  ถ้าความถี่ของเสียงสูงขณะออกเสียง  เสียงนั้นก็จะสูง  และถ้าความถี่ต่ำ  เสียงนั้นก็จะต่ำ  ภาษาพูดทุกภาษาย่อมมีเสียงสูงต่ำ  ระดับสูงต่ำของเสียง  ในบางภาษาไม่ทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนแปลงไป  เช่น  ภาษาอังกฤษ  ภาษาฝรั่งเศส  เป็นต้น  ภาษาเหล่านี้จัดเป็นภาษาไม่มีเสียงวรรณยุกต์  แต่ภาษาที่ระดับเสียงสูงต่ำของคำ ทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนแปลงไป  อย่างในภาษาไทย  เรียกภาษานั้นว่า  ภาษามีวรรณยุกต์   เช่น คำว่า  เสือ  เสื่อ  เสื่อ   เสียงที่ระดับสูง ต่ำ แปรเปลี่ยนไปทั้ง  ๓ คำนี้  มีผลทำให้ความหมายของคำแต่ละคำต่างกัน
            เสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทย
        เสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทยแบ่งออกเป็น  ๒  ประเภท คือ  วรรณยุกต์ระดับ หรือ วรรณยุกต์คงที่  (level tone)  กับวรรณยุกต์เปลี่ยนระดับ (Contour  tone)  รวม  ๕  เสียง  ดังนี้
    วรรณยุกต์ระดับหรือวรรณยุกต์คงที่  (level  tone)  หมายถึง  ระดับเสียงจะคงที่ตั้งแต่ต้นจนจบ  เสียงวรรณยุกต์ระดับหรือวรรณยุกต์คงที่ในภาษาไทย มี  ๓  เสียง  คือ
         ๑. เสียงวรรณยุกต์ต่ำ - ระดับ (low  tone)  คือ เสียงวรรณยุกต์เอก  เช่น  เก่ง  เข่ง  แข่ง   แบ่ง ต่าง
        ๒. เสียงวรรณยุกต์กลาง - ระดับ  (mid  tone)  คือ  เสียงวรรณยุกต์สามัญ  เช่น  กา  จาน  ตี  ปลา  ปลอม
        ๓.  เสียงวรรณยุกต์สูง - ระดับ  (high tone)  คือ  เสียงวรรณยุกต์ตรี  เช่น  ช้า  ท้า  ขึ้น  ค้ำ  ล้ำ  น้ำ
       วรรณยุกต์เปลี่ยนระดับ  (contour  tone)  หมายถึง  ระดับเสียงเปลี่ยนระดับจากจุดเริ่มต้น  ระดับเสียงอาจจะสูงขึ้นหรือลดต่ำลง  หรือต่ำลงแล้วสูงขึ้น  ภายในช่วงการเปล่งเสียงหนึ่งพยางค์  เป็นเสียงที่มีความถี่เปลี่ยนแปลงมากระหว่างต้นพยางค์กับท้ายพยางค์  ในภาษาไทยมีวรรณยุกต์เปลี่ยน  ๒  เสียง  คือ
        ๑. เสียงวรรณยุกต์ต่ำ - ขึ้น  (rising tone)  หรือเสียงต่ำเลื่อนสูง คือ  เสียงวรรณยุกต์จัดวา  เช่น  ฝา  หาร  สาน   ผลาญ
        ๒.  เสียงวรรณยุกต์สูง - ตก  (falling  tone)  คือ เสียงวรรณยุกต์โท  เสียงวรรณยุกต์โท  เช่น ก้าง  บ้าน พล่าน  ท่าน  วาด
        
                เสียงวรรณยุกต์ทั้ง  ๕  เสียง มีรูปใช้แทนเสียงเพียง  ๔  รูป  ทั้งนี้เพราะว่า เสียงสามัญไมมีรูปวรรณยุกต์   รูปวรรณยุกต์  ๔  รูป  มีดังนี้
                                  เรียกว่า ไม้เอก
                                 เรียกว่า  ไม้โท
                                 เรียกว่า  ไม้ตรี
                                   เรียกว่า  ไม้จัตวา
        การใช้รูปวรรณยุกต์ในภาษาไทย
            อักษรพยัญชนะไทยแบ่งเป็น  อักษรที่มีเสียงสูง อักษรที่มีเสียงกลางและอักษรที่มีเสียงต่ำ  มีผลต่อการใช้รูปวรรณยุกต์  ๒  ลักษณะ  คือ  เสียงกับรูปวรรณยุกต์ตรงกัน  และเสียงกับรูปวรรณยุกต์ไม่ตรงกัน  ดังนี้
   รูปวรรณยุตก์ เอก รูปวรรณยุกต์โท  รูปวรรณยุกต์ตรี  รูปวรรณยุกต์จัตวา 

วรรณยุกต์

ไม่มีรูป 

เสียงเอก 

 ไก่  ข่า  โอ่

เก่ง  เด่น  หั่น

ขุด  ขัด  ขาด  กะ  กัด  ปาก 
 เสียงโท  ค่า  คั่น

 เข้า  ถ้า  ห้า

กั้น  ได้  ฝ้าย

ชาติ  พาด

มาด  วาด 

 เสียงตรี  - ค้า  คั้น  ชั้น  กริ๊ง  จ๊ะ  คะ  ขัด  พัด 
 เสียงจัตวา  - - - กึ๋น  เจ๋ง  จ๋า  ฝา  ขัน  ผัน 
 
 
Comments