Er ligt een blok in de open haard

en de vlammen dansen er lustig op los.

Het liefst zit ik dan in mijn luie stoel

ontspannen starend naar dat vuur.

Op die momenten probeer ik

alleen maar te zijn, zonder veel besef.

 

Vanavond liep dat heel anders,

want tijdens dat vredig staren

besefte ik plotseling heel goed,

wat zich daar in die haard afspeelde.

 

In het begin, toen het blok

nog maar net aangestoken was,

kwamen er een paar voorzichtige vlammetjes.

Ze waren heel klein, wispelturig

en alles behalve regelmatig.

 

Het duurde een hele tijd,

totdat de vlammetjes het hele blok bespeelden.

Af en toe kwamen er nu links en rechts

enorme uitschieters recht omhoog.

Weer later waren de vlammetjes

echte vlammen geworden.

Grillig vechtend, om te zien

wie er nou echt het hoogst kon komen.

 

Hierna werden de vlammen

meer eensgezind.

Samen vormden zij

een muur van vuur.

Krachtig en vol gloed,

hielden zij het blok in hun greep.

 

Het blok werd steeds kleiner

en geleidelijk de vlammen ook.

Af en toe schoot er nog eentje omhoog,

maar leek direct weer terug te keren

naar de rest van de vlammen.

 

Op het laatst waren er alleen nog maar

een paar voorzichtige vlammetjes.

Ze waren heel klein, wispelturig

en alles behalve regelmatig.

Uiteindelijk doofde ook het laatste vlammetje

en nu ligt er alleen nog maar een hoopje as in de haard.

 

Dit was een heel vreemde gewaarwording,

vanavond zag ik het verloop van mijn leven,

van begin tot het eind...