A New Church‎ > ‎

Evolutie in de Geloofsgemeenschappen


 Evolutie in de Geloofsgermeenschappen


1) Evolutie in de Katholieke Kerk van 1945 tot 1965

In deze periode van 20 jaar heeft de katholieke kerk een vooruitstrevende rol vervuld in de opmerkelijke evolutie en in de eruit volgende veranderingen die zich voorgedaan hebben binnen de katholieke geloofsgemeenschap, met als gevolg een nieuw godsbeeld bij een groot deel van de gelovigen en een nieuwe houding tegenover de kerk als onderwijzend instituut. Het is een klaarblijkelijk feit dat de houding van de gelovigen ten overstaan van de leidinggevende gezagsdragers in de katholieke geloofsgemeenschap radicale veranderingen heeft ondergaan in de voorbije jaren vooral sinds de tweede wereldoorlog.

Uit de ontwikkelingen in de voorbije 20 jaren in de houding van de gelovigen tot de gezagsdragers van de christelijke geloofsgemeenschappen kan worden afgeleid dat de radicale verandering die ontstaan is en die nog steeds onomkeerbaar voortduurt, is dat de gewone man/vrouw in het Westen een intellectueel peil bereikt heeft dat hen er toe beweegt vrij te willen zijn als individu en als groep om zelf op basis van hun persoonlijk geweten en globale kennis te oordelen over goed en kwaad.

a) Nieuwe Bijbel Interpretatie

Als een zeer belangrijk gevolg van deze ontwikkeling, die ook een grote invloed gehad heeft op de wereldwijde uitbreiding van de dialoog tussen de geloofsgemeenschappen, zien we in de katholieke kerk de toepassing in de oorlogsjaren 1940-45 van de nieuwe meer wetenschappelijk gefundeerde interpretatie van de Bijbel, zowel van het Oud als Nieuw Testament, in het theologisch onderricht in de bisschoppelijke seminaries en kloostergemeenschappen waarmee een begin werd gemaakt

b) Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965)

De tweede belangrijke stap was het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965), met zijn nieuwe houding van meer begrip en waardering voor de andere geloofsgemeenschappen, christelijke zowel als niet-christelijke, en met als één van de eerste concrete resultaten de wereldwijde omschakeling van het Latijn naar de volkstaal. De revolutie in de bijbel exegese van een letterlijke tot een meer beschrijvende en relativerende interpretatie, en de omschakeling van het Latijn naar de volkstaal, naast de oecumenische ontmoetingen tot meer éénheid en samenwerking tussen de christelijke geloofsgemeenschappen, betekenen samen een zeer waardevolle evolutie die de grond gereed gemaakt heeft voor de wereldwijde verspreiding van de interreligieuze dialoog ontmoetingen.

c) Negeren van vroegere voorschriften

Zon- en feestdag zult gij eren

Op boet- en vrijdag vlees ontberen

Houdt de vasten ongeschonden

Biecht minstens eens per jaar uw zonden

En nut rond Pasen ’t brood des Heren.

We hebben ook andere veranderingen zien gebeuren in de voorbije 60 jaren in de Katholieke Kerk bvb. tegenover ”De vijf geboden van de heilige kerk”,zoals het niet meer vasthouden aan de vroegere verplichtingen van het wekelijks bijwonen van de zondag eredienst, het vlees derven op vrijdag, de 40 daagse vasten waarbij het materiële vasten getransformeerd wordt tot een meer spirituele onthouding van allerlei gehechtheden, de biecht praktijk, de verplichting van minstens eens per jaar de communie te te ontvangen, en andere zoals het verbod van het gebruik van mechanische anticonceptie middelen, en nog zoveel meer. Vanop de ‘preekstoel’ wordt niet meer gesproken over de verschillende soorten van zonden en de afschrikwekkende straffen van hel en vagevuur, met tot gevolg dat ieder gelovige nu vrij en daadwerkelijk en ook zonder angst deelneemt in de Eucharistieviering.

d) Minder geloof in dogma’s

Er is ook minder geloof bij de gelovigen en zelfs bij priesters en theologen in een belangrijk deel van de dogma’s zoals ze tot nu toe door de Kerk geproclameerd zijn, zoals de onfeilbaarheid van de Paus, het exclusieve geloof in Christus als de “enige” redder van de mensheid, de onbevlekte ontvangenis van Maria, de lichamelijke hemelvaart van Jezus en Maria, het celibaat als verplichting bij het priesterschap, het niet deelnemen van vrouwen in de hiërarchische structuren van het Kerk instituut, en zoveel meer.

     Deze buitengewone veranderingen die zich nu aan het verspreiden zijn tenminste over de ganse westerse wereld hebben hun oorsprong in de nieuwe postmoderne theologische visie van katholieke en protestantse theologen zoals Edward Schillebeeckx, dominicaan, Jacques Dupuis, jezuïet, Hans Küng jezuïet, Roger Leenaers jezuïet (“De droom van Nebukadnezar’, 2001, ‘Uittocht uit oudchristelijke mythen’ 2003, ‘Al is er geen God-in-den-hoge’ 2009), de Anglicaanse theoloog John Hick, en zovele anderen, en tenslotte de theologen van de bevrijdingstheologie vooral deze van Zuid-Amerika. De veranderingen in de katholieke geloofsgemeenschap en de nieuwe naoorlogse bewegingen zoals de herwaardering van de natuur, de waardering en aanvaarding van de waarden van andere culturen en religies, de opkomst van de  ‘Groenen’, het streven naar milieuzorg en de ecologische visie op onze planeet aarde als ons aller bezit, een nieuwe positieve toenadering tussen religie en wetenschap, een groeiende samenwerking tussen de politieke wereld en de leiders van de geloofsgemeenschappen, zijn allemaal zonder twijfel op de een of andere manier verbonden met mekaar. Ieder van deze veranderingen ondergaat de invloed van de andere in deze onomkeerbare evolutie.

     Een andere niet minder belangrijke verandering vertoont zich in het voorstellingsbeeld van het Goddelijke bij de gewone gelovige waarbij de monotheïstische voorstelling nu gekleurd wordt door een pantheïstische inslag door een nieuw geloof en bewustzijn in de Alomtegenwoordigheid van God, niet alleen in de menselijke persoon maar in alle geschapen dingen, die daardoor hun oorsprong en hun uiteindelijke lotsbestemming vinden in de Goddelijke Realiteit. In de Katholieke Geloofsgemeenschap wordt het lichaam en de seksualiteit niet meer als zondig aanzien, zoals het gedurende eeuwen wel het geval geweest is. Er is wel nood aan een ‘uittocht uit de oudchristelijke mythen’ door een positieve en constructieve actievoering van voorgangers en pastorale werkers en werksters om werk te maken van een ‘hertaling’ van zovele ‘heteronome’ bewoordingen zowel in Bijbel en Evangelieteksten als in de liturgische bewoordingen bij de toepassing van de sacramenten en bij de eucharistieviering, die door de postmoderne mens niet meer beaamd worden.

  Om de Eucharistie en de eucharistieviering te herwaarderenn is er nood aan een hertaling van heel wat zaken die aan de basis liggen van het christelijk geloof, zoals erfzonde, de zonde al zodanig, heiligmakende genade, doopsel, biecht, enz. (zie mijn tekst 'Erfzonde, Verlossing en heiligmakende Genade') 

2) Evolutie in de Geloofsgemeenschappen in het algemeen

Van de vermelde veranderingen kan men verwachten dat vele ervan zonder twijfel ook vroeg of laat tot stand zullen komen in andere geloofsgemeenschappen, waarbij dan zeker een dergelijke evolutie in de islam van kapitaal belang is. Dit kan een voorname bijdrage betekenen tot echte interreligie dialoog in begrip en erkenning van de identiteit en van de waarden van de anderen, en zeker ook als een belangrijke stap naar globale wereldvrede. Al de vermelde veranderingen liggen ook aan de basis van een algemeen gevoelen van onstabiliteit en onzekerheid.

     De vroegere stabiliteit in het geloofsleven die de christelijke wereld gekend heeft gedurende zoveel eeuwen is omgeslagen in een gevoel van onrust en onzekerheid, waarbij vele gelovigen op zoek zijn gegaan naar nieuwe wegen in de geloofsbeleving. Het geloof in een God met al zijn door de mens toegevoegde attributen wordt in vraag gesteld, terwijl bij velen de overtuiging veld wint dat er ergens en op de een of andere manier een Ultieme Spirituele Realiteit moet bestaan die aan de oorsprong ligt en ook het uiteindelijk doel moet zijn van het menselijk leven en van alles wat in dit heelal bestaat, ’t zij door een éénmalige opname erin bij de dood, ’t zij door een kringloop van wedergeboortes of reincarnaties.

     Niettegenstaande de onrust met en het verlies van vertrouwen in de Kerk als instituut, spreekt het vanzelf dat de Kerken als instituten blijvend moeten ondersteund worden als entiteiten die onvervangbaar zijn door gelijk welke andere organisatie. Hun taak blijft een noodzaak in het voorhouden van de essentie van de liefdeleer van Christus, het belang van de mens als persoon, en van het voorhouden ook van een globaal aanvaarbare ethiek zoals die sinds jaren voorgehouden wordt door de Duitse katholieke theoloog Hans Küng, die bij de eerste publieke verklaring ook erkend werd als een zeer aan te bevelen basis van het menselijk gedrag en ook als een basis tot vereniging in samenwerking tussen de geloofsgemeen-schappen, ter gelegenheid van het tweede interreligie dialoog congres van het Parlement van de Wereld Religies in 1993 te Chicago.

a) Toenadering tussen de wereld van de wetenschap en de religies

Ook hier vertoont zich een uitdrukkelijke verandering in een nieuwe erkenning van de wederzijdse waarden en in de nood aan samenwerking in plaats van confrontatie in het samen zoeken naar de Waarheid. Een kijk in de media toont duidelijk aan dat de inspanningen tot dit soort samenwerking een klaarblijkelijke trend zijn in de VS, de EU en waarschijnlijk ook in andere delen van de wereld.

b) Christelijk geïnspireerde Leken  Activiteiten

Nog een andere belangrijke evolutie is op gang gekomen in de industriële en financiële wereld. In de voorbije tien jaar hebben honderden bedrijven in Nederland en België, de handen in mekaar geslagen met regelmatige samenkomsten om iets te doen aan het noord-zuid probleem van armoede en analfabetisme, door het uitwerken van bank leningen en het uitzenden van technisch personeel als ondersteuning van kleinere bedrijven in de armere landen van Afrika en Zuid Amerika. Vanuit een christelijke geloofsbeleving voeren zij nu uit wat gedurende eeuwen de bevoorrechte taak geweest is van abdijen, kloosterorden en andere christelijke noodlenigende organisaties. Ook vele van de NGO’s vervullen wereld-wijd een gelijkende taak in onze wereld van vandaag.

c)   Samenwerking tussen de politieke en de religieuze wereld

Een andere evolutie die hier moet vermeld worden zijn de klaarblijkelijke tekens van belangstelling in een zoeken naar samenwerking tussen de politieke en de religieuze wereld. Het Verenigd Koninkrijk kan aanzien worden als een voorbeeld in dit zoeken naar samenwerking, waarvan de talrijke en regelmatige contacten en samenkomsten van politieke en religieuze leiders op lokaal zowel als op nationaal vlak getuigen in dit land. Het boekje “La République, les Religions, l’Espérance” van Nicolas Sarkozy, Minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk, uitgegeven in 2004, ligt volledig in de lijn van deze toenadering.

     Eenzelfde zoeken speelt zich af binnenin de EU Commissie in de voorbije tien jaar door de activiteiten van het nog door Jacques Delors opgerichte onderdeel van de Commissie, nl. de Cel voor Prospectief Onderzoek, die sinds 2001 werkzaam is onder de naam Groep van Politiek Adviseurs. Eén van hun concentratie activiteiten omvat de “Dialoog met Religies en Humanismen”. Meer en meer politieke en industriële leiders delen nu de overtuiging dat alleen een handdruk met de leiders van de geloofsgemeenschappen kan leiden tot een wereld in meer vrede en gerechtigheid voor allen. Een verandering in de socio-economische structuren  die aan de oorsprong liggen van armoede en ongeleerdheid miljoenen mensen in landen zoals India en Zuid-Amerika kan alleen bewerkt worden door politieke druk van binnen en ook van buiten deze landen. Dit soort politieke druk kan alleen bekomen worden door een globale vereniging tot samenwerking van de wereld geloofsgemeenschappen.

     De groei naar politieke éénheid van de wereld staat nog in een beginstadium maar sinds het einde van WWII in volle groei door de oprichting en de activiteiten van internationale organisaties zoals hieronder:

  • Wereld Bank in 1944 met 184 lidstaten, 7.000 bedienden in het Washington hoofdkantoor en meer dan 3.000 in kantoren in andere landen.

  • Verenigde Naties Organisatie opgericht op 24.10.1945 met nu 192 lidstaten. De VNO werd voorafgegaan door de eerste internationale organisatie in onze wereld, de Volkenbond, ondertekend in 1919, ter gelegenheid van de Vredesconferentie na WWI., met 60 lidstaten, echter zonder de VS.

  • Internationaal Munt Fonds (IMF), opgericht in 1945 als een internationale organisatie met nu 184 lidstaten.

  • Noordatlantische Verdragsorganisatie in 1949 met 19 lidstaten.

  • Internationaal Strafhof opgericht als een gerechtsorgaan van de VNO, dat zijn werk begon in 1946 in het Vredespaleis in Den Haag in Nederland, als vervanging van het Permanente Hof van Justitite dat daar operationeel geweest was sinds 1922.

  • Wereld Handelsorganisatie (WTO) die tot stand kwam in 1995 als opvolger van de Wereldovereenkomst voor Tarieven (GATT) opgericht bij het ontstaan van WWII.

  • Europese Unie, gerealiseerd door het Verdrag van Maastricht in 1992, gevolgd door het opleggen van de Euro als gemeenschappelijke munt op 1 januari 2002, met 25 lidstaten vanaf 2004 en een bevolking van 455 miljoen.

  • Afrikaanse Unie van 53 Afrikaanse landen, opgericht op 9 juli 2002; Unie van Zuid-Amerikaanse Naties (UNASUR), getekend op 23 mei 2008; en een gelijkende ontwikkeling in Azië met ASEAN (Association of Southeast Asian Nations) opgericht op 8 augustus 1967 10 lidstaten.

  • Millennium Wereldvrede Summit van Religieuze en Spirituele Leiders in 2000 bijgewoond door meer dan duizend religieuze leiders van alle wereldgeloofsgemeenschappen, een wereld samenkomst die gedeeltelijk plaats had in de generale vergaderzaal van de VN te New York, maar uiteindelijk niet werd  bekrachtigd door de VN.

  • Wereld Sociaal Forum dat plaats had in 2003 in Porto Alegre, Brazilië, en bijgewoond werd door meer dan 100.000 deelnemers uit de hele wereld.

  • Naar een  Uniforme Eurobetaalruimte (Single Euro Payments Area (SEPA). SEPA houdt in dat de gebruikers hun betalingen kunnen uitvoeren doorheen de ganse Euro regio zo efficient en veilig als op nationaal gebied. In het Witpapier van mei 2002 hebben 42 Europese banken en de Europese creditsector verklaard dat een totale werking van SEPA zou gebeuren tegen einde 2010. Dit kan aanzien worden als één van de stappen die in de toekomst kan leiden tot een uniform wereld betalingssysteem.

  • Universele Verklaringen van de Rechten van de Mens in 1948, van Geweldloosheid in 1990, van een Globale Ethiek in 1993, en van de Verantwoordelijkheden van de Mens in 1995.

 

Zoals de commerciële, industriële en financiële wereld groeit in éénwording, zouden de inspanningen die moeten leiden naar de gewenste vereniging in samenwerking tussen de geloofsgemeenschappen moeten uitmonden in de oprichting van een Wereldforum van de Religies, een Verenigde Geloofsgemeen-schappen Organisatie, als een waardige partner voor de Verenigde Naties Organisatie, idee dat voor het eerst gelanceerd werd door de episcopaalse bisschop van California, Mgr. William Swing, in 1995, en dat de medewerking verdient van allen die zich wereldwijd wijden aan de interreligieuze dialoog. (zie ook Marcus Braybrooke’s text op mijn website “Een Wereld organisatie voor de Wereld Religies”)

d) Geloofsgemeenschappen zonder geboden en verboden

Van het boeddhisme leren we dat een geloofsgemeenschap zonder geboden en verboden een echte levenswijze is voor de boeddhistische gelovigen wereldwijd. Het boeddhisme heeft een schat aan leerstellingen maar kent geen dogma’s. Het is een mystieke religie die boven het denken en redeneren uit leidt tot de stilte van “transcendentale wijsheid”. De Dalai Lama, die door zo velen bewonderd en zelfs vereerd wordt, spreekt nooit ‘ex cathedra’ of vanuit een onderwijzende houding, hij gebiedt of verbiedt nooit. In de plaats daarvan worden zijn raadgevingen en aansporingen meer en meer bewonderd en nageleefd als emanaties van universele diep-mystieke wijsheid. Het merendeel van de spirituele bewegingen, zoals o.a. de Brahma Kumaris, de inheemse geloofsgemeenschappen en velen onder de humanisten/ vrijmetselaars hebben reeds deze niet-gebiedende maar leidinggevende en aansporende houding tot de hunne gemaakt als een basis houding van hun volgelingen en sympathisanten. In het Boeddhisme en het Hindoeïsme, zowel in Japan als in India zijn het de jaarlijkse tempelfeesten en diepingewortelde religieuze tradities die de samenhorigheid van de gelovigen en hun manier van leven bevorderen en ondersteunen.

     Zou het mogelijk zijn dat de interreligie dialoog ontmoetingen tussen christelijke en boeddhistische geloofsgemeenschappen, toegegeven in een nog verwijderde toekomst, kunnen leiden tot religies zonder geboden en verboden? Zouden de katholieke kerk en de andere christelijke kerken zonder deze “Gaat en Onderwijst” houding hun gezag kunnen handhaven in de morele en spirituele leiding van hun gelovigen en als dusdanig van de mensheid in haar geheel ? Het beeld van de Katholieke Kerk en andere Christelijke Kerken als instituten is in deze context het voorwerp van radicale veranderingen in geloofspunten die tot nu toe als onveranderbaar beschouwd en aanvaard werden. Men kan nu reeds de opmerkelijke verandering waarnemen in de vroegere “Gaat en Onderwijst” houding naar een “Gaat en Leert van de anderen” houding, een aansporende leidinggevende houding in plaats van verplichtingen, van getuigenis afleggen in plaats van bekeringswedijver. Om slechts één voorbeeld aan te halen van deze “Gaat en Leert” houding: er valt heel wat te leren van de moslim gemeenschappen en hun manier van leven. Om slechts één voorbeel aan te halen: de zedigheid in klederdracht in de moslim landen en ook in Japan en de andere landen van het Oosten zou een voorbeeld en een aansporing moeten zijn om na te denken en zich vragen te stellen over de ten toon spreiding van al te veel verleidelijke vrouwelijke vormen op het Europese en Amerikaanse continent, terwijl de moslim gelovigen kunnen leren van landen zoals Japan en de andere landen in het Oosten dat zedigheid ook mogelijk is zonder het lichaam volledig te omhullen in zwarte “chador” of “burka” mantelkledij.

e) Behoren tot meer dan één religie (double belonging)

Onder al deze nieuw inspanningen om het katholiek geloof opnieuw te identificeren is het behoren tot meer dan één religie tot een ander geloof zoals bvb. katholieken en andere christenen die de boeddhistische Zen meditatie beoefenen, een wijdvespreide trend in de religieuze wereld van de Europese Unie en de Verendige Staten. Een aanrader is het boekje ‘Many Mansions? Multiple Religious Belonging and Christian Identity’ uitgegeven door Catherine Corneille, Orbis Books, Maryknoll, NY, 2002, waarin artikels van de auteur, en van Jan Van Bragt cicm, John B. Cobb Jr., Joseph S. O'Leary, Francis Clooney sj., Jacques Dupuis sj., Elisabeth J. Harris, Claude Gefré op., Werner G. Jeanrond en Ramon Panikkar.

f) Veranderend Godsbeeld

Dionysius de Areopagiet (First Century CE) wordt genoemd als de grondlegger van de zogenaamde negatieve theologie en was van grote betekenis voor de mystici. Hij benadrukte dat God altijd oneindig groter is dan alles wat we over Hem kunnen denken of zeggen.

We vinden in de achtergrond van de vermelde aanbevelingswaardige evolutie een groeiende aanvaarding van het onvermogen van het menselijk verstand in zijn huidige capaciteit om de Ultieme Spirituele Werkelijkheid te doorgronden of te begrijpen. Meer en meer wordt ook aanvaard dat alle menselijke woorden die proberen deze Werkelijkheid te omschrijven uiterst beperkt zijn en onderhevig aan de noodzaak tot periodieke aanpassingen in overeen-komst met diepere wetenschappelijke en zelfs mystieke inzichten in de eigen-schappen van de materiële als wel van de spirituele wereld. Dit houdt  in dat de ‘revelaties’ van de stichters van de geloofsgemeenschappen niet meer zouden mogen geproclameerd worden als onfeilbare dogma’s, omdat elk van deze ‘revelaties’ slechts een klein deeltje openbaren van de Ultieme Spirituele Werkelijkheid, en in woorden die beïnvloed en gevormd zijn door de culturele en religieuze omgeving van hun tijd.

     Daaruit volgt dat de geloofsgemeenschappen in hun heilige geschriften slechts een gedeelte van de uiteindelijke waarheid weergeven en erin afhankelijk zijn van de kennis, gebruiken en tradities van de tijd waarin ze ontstaan zijn. Dit betekent ook dat de ‘openbaringen’ aan de stichters van de geloofs-gemeenschappen niet kunnen verkondigd worden als onveranderlijke waarheden of dogma’s, omdat elk van hen in hun beperkte bewoordingen beïnvloed en gevormd zijn door de culturele en religieuze omgeving van hun tijd en daarom slechts een gedeelte van de waarheid kunnen bevatten..

     Mijn Interreligie Dialoog Richtlijnen geven het in punt 4) als volgt weer:

Wij geloven dat de leer van alle wereld religies en andere geloofstradities hun oorsprong hebben in de cultuur waaruit ze ontstaan zijn, dat ze zich ontwikkeld hebben, elk met hun eigen waardevolle identiteit, vanuit de filosofische en morele verworvenheden van die cultuur en dat zij het goddelijk mysterie benaderd en voorgedragen hebben in vergankelijke bewoordingen en ceremonieën eigen aan de cultuur waartoe zij behoorden. Als pelgrims op weg naar steeds nieuw ontdekkingen en onderhevig aan verandering, kunnen de volgelingen van gelijk welke godsdienst of traditie geen aanspraak maken op exclusiviteit van de Waarheid of van superioriteit tegenover anderen.”

    Aanvaarding van deze nieuwe manier van denken zou de geloofsgemeenschappen en ook alle organisaties die zich toegewijd hebben aan interreligie dialoog dichter bij mekaar moeten brengen in een vereniging in samenwerking en in een verrijking van de waarden van de eigen identiteit.

     Dat de interreligie dialoog organisaties hierin een belangrijke rol kunnen en moeten spelen staat buiten twijfel Om dit echter te verwezenlijken is er dringend nood aan nationale en continentale overkoepelende organisaties. Een eerste stap in deze richting is de recente oprichting in maart 2003 van de Europese Raad van Religieuze Leiders, opgericht door de Wereld Conferentie voor Religie en Vrede (World Conference for Religion and Peace, WCRP) waarin 30 vertegenwoordigers zetelen van de geloofsgemeenschappen actief in de EU, waaronder ook Z.E. Kardinaal Danneels van België.

Het is klaar dat het niet in de bedoeling ligt van het oprichten van deze vereniging van religieuze leiders om te komen tot één religie, maar wel tot een vereniging in samen-werking waarbij iedere geloofsgemeenschap zijn eigen identiteit blijft behouden maar in wederzijds respect en in erkenning van de waarden bij de anderen.

Andere nieuwe Zienswijzen:

De Verklaring van de Verantwoordelijkheden van de Mens

Deze verklaring werd publiek gemaakt op 1 september 1997 te Tokio door de InterAction Raad als een emanatie van de Japanse en Oosterse manier van leven. Ze zijn een weerspiegeling van de waarden van Oosterse beschavingen die voorrang geven aan plichten en verantwoordelijkheden boven rechten met ook voorrang aan het algemeen welzijn. Deze verklaring betekent ook een zeer opportune en noodzakelijke toevoeging en zelfs een bekroning van de verklaring van de rechten van de mens als een andere morele basis voor de economische, culturele en religieuze globalisatie die nu onze wereld beroert. Hun website www.interact@asiawide.or.jp kan ook geraadpleegd worden in de Engelse taal, en ook op mijn website hierover.

Een monotheïstische interpretatie van het boeddhisme en hindoeïsme

Uit studies van de Indische heilige schriften is het nu wel klaar dat men er een algemene aanvaarding aantreft van het bestaan van een Ultieme Spirituele Werkelijkheid in een drieéénheid van Brahma, Vishnu en Krishna, en waarvan de menigte van ‘goden’ (heiligen) een uitdrukking of een emanatie zijn in hun velerlei vormen. Dit betekent dat het hindoeïsme nu kan beschouwd worden niet zozeer als een pantheïstische of henotheïstische, zoals Max Müller het genoemd  heeft, religie wat het ook in zekere zin is, maar nu ook kan ondergebracht worden onder de monotheïstische religies. Het sikhisme, een andere godsdienst ontstaan in India, is reeds erkend als een monotheïstische religie. Ook het zoroastrianisme wordt beschouwd als een monotheïstische religie, en volgens sommige uniforme eurobetaalruimtespecialisten in Egyptologie kan hetzelfde ook gezegd worden van de oude Egyptische geloofsbeleving onder de Pharao’s.

     Dit geldt ook voor het boeddhisme waar ook hun heilige schriften eenzelfde algemene aanvaarding vertonen van het geloof in een Ultieme Spirituele Werkelijkheid als de oorsprong en de finale bestemming van alle mensen en zelfs van alle levende wezens en materiële dingen. Ook hier kunnen de talrijke goden en bodhisathvas, meestal historische diep religieuze gelovigen, beschouwd worden als heiligen die wel vereerd maar niet als ‘God’ aanbeden worden. Daarom kan ook het boeddhisme ondergebracht worden onder de monotheïstische religies.

Voor ondersteunende teksten in de Engelse taal uit de heilige schriften van beide religies, zie mijn website “Buddhism and Hinduism monotheistic”.


*    *    *    *

Lucien Cosijns, Binnensteenweg 240/A26, 2530 Boechout, Belgium
Tel. +32 3 455.6880  lfc.cosijns@gmail.com
www.interfaithdialoguebasics.info

 

Hoofding Symbolen

Boeddhisme, Baha'i, Inheemse Tradities, Christendom, Hindoeïsme, Islam, Jaïnisme, Judaïsme, Shintō, Zoroastrianisme, Taoïsme, Sikhisme.

 

Comments