Home

Nieuw boek over borstkanker

"EN DE HONDEN BLAFFEN, mijn strijd tegen borstkanker"

door Ingrid Kottmann
(292 blz.)
ISBN: 978 90 77751
Meer informatie en te bestellen door de titel van het boek in te typen op  www.uitgeverijeigenboek.nl
 
 
 
 
Inhoud  site:
- Introductie boek "En de honden blaffen"
- Februari 2008: Ruim twee jaar na de borstkankerdiagnose "Ik ben een berg"
Oktober 2008: hoe gaat het nu en wat is er gebeurt tussen oktober 2005 (diagnose) en oktober 2008
-   Januari 2009; start opleiding bergwandelleidster
Februari 2009 (engels stukje)
Maart 2009, overpijnzing "Loslaten en vasthouden"
April 2009; artikeltje FDA
- April 2009, 4-maandelijkse kankercontrole
- Oktober 2009
- November 2009
- Oktober 2010 - ik ben een "survivor"
- Februari 2012 - alles gaat goed en ben kankervrij.
Fotos (voor diagnose kanker, tijdens chemo en behandelingen, trouwdag nov 2006 (=6 maanden na laatste chemo), fotos 2008 en 2009
 
 
 
"Dit boek (januari 2008) leest als een trein en grijpt de lezer bij het nekvel:
"EN DE HONDEN BLAFFEN, mijn strijd tegen borstkanker", door Ingrid Kottmann (zelf borstkankerpatiente). Omdat Kottmann zo openlijk nadenkt en schrijft over wat écht telt in het leven, doet het ook andere mensen nadenken over wat belangrijk "lijkt" en wat belangrijk "is". Veel gezonde mensen hebben de neiging om daar weinig of nooit bij stil te staan, ze razen maar door en lopen zichzelf voorbij.
 
Een boek over borstkanker, wat het is om zelf borstkanker te hebben, wat het met jou en je familie en vrienden doet, maar ook over de kracht van bergen en meren, over liefde en vriendschap, over cultuur- en andere verschillen tussen Nederland en Zwitserland, en nog veel meer. Een zeer intrigerend, aangrijpend, en ook opbeurend boek, samengesteld uit emails, stukken tekst uit gedachten en gevoelens, en gedichten.
(Recensie redactie Belgisch tijdschrift "Leven")
 
Meer informatie en te bestellen door de titel van het boek in te typen op  www.uitgeverijeigenboek.nl
 
Dit boek is ook verkrijgbaar in de bibliotheken in Nederland. 

 

Citaat van de eerste bladzijde uit het boek "En de honden blaffen, mijn strijd tegen borstkanker".

 

Bij mij is in 2005 borstkanker geconstateerd. Net een paar maanden voor deze diagnose had ik mijn nieuwe – Zwitserse - partner leren kennen. Het jaar dat ik in dit boek beschrijf gaat niet alleen over kanker. Ik ben in dat jaar ook bezig geweest met het zoeken naar een huis in een ander deel van Zwitserland. Ook heb ik in dat jaar voorbereidingen getroffen – tussen de behandelingen door – voor mijn huwelijk. Het gaat ook over mijn integratie in Zwitserland door opeens een Zwitserse partner te hebben, in plaats van een Nederlander. Ik heb operatie, chemo en bestraling moeten hebben. Alles in een taal die niet mijn eigen is. Het gaat over het leren verwoorden van mijn klachten in het Duits. Was het Engels geweest dan was het makkelijker gegaan, want door mijn werk en mijn vele engelstalige vrienden is mijn Engels vloeiend, soms kan ik zelfs mijn gevoelens en gedachten beter in het Engels verwoorden dan in het Nederlands. Er staan in dit boek ook een paar stukken en gedichten in het Engels, omdat ik op dat moment alleen de juiste woorden in het Engels kon vinden voor wat ik wilde zeggen. Ik ben veel in de bergen geweest tijdens de therapiemaanden om energie te tanken die kanker en de zware behandelingen uit me weg zogen. Daar schrijf ik ook over. Over hoe die “bergkracht” overeenkomt met de kracht van een strandwandeling aan de Nederlandse kust. Over de intensiteit van de Zwitserse bergen en meren, de cultuurverschillen tussen Zwitserland en Nederland. Nederlanders die hier bij mij op bezoek komen en hoe die bezoeken zo anders zijn dan de Zwitserse mentaliteit en contacten. Over het Zwitserse en Nederlandse eten. De geografische afstand tussen Zwitserland en Nederland in een moeilijke situatie zoals deze wanneer familie of vrienden die ik al tientallen jaren ken niet zo even langs kunnen wippen voor een praatje of een knuffel. Ik heb vele e-mails en brieven mogen ontvangen die ik niet in dit boek geplaatst heb. De twee redenen hiervoor zijn, ten eerste dat die e-mails en brieven persoonlijk zijn en voor mij bestemd waren, en ten tweede omdat ik de lezer van dit boek zijn eigen reactie of mening wil laten vormen over wat ik geschreven heb.

 

Je bent 41 jaar, woont in Zwitserland sinds tien jaar, en je hebt een goed leven.

Weliswaar twee keer gescheiden, maar je bent daar goed doorheen gekomen en misschien wat gehard in de strijd op verschillende niveaus.

 

Je bent negen jaar geleden geëmigreerd naar Zwitserland omdat je man daar een baan kreeg. Je bent begonnen in Nederland als doktersassistente, wordt daarna verpleegkundige. Tussendoor nog “even” een opleiding tot dierenartsassistente en een studie arbeids- en organisatiepsychologie. Dankzij flink stofbijten, weet je jezelf op te werken tot internationaal projectleider in de farmaceutische industrie. Een carrièreverandering waarbij je klinische studies met nieuwe geneesmiddelen leidt. Je moet eens per maand een paar dagen op reis voor je werk om ziekenhuizen te bezoeken of voor besprekingen omtrent de onderzoeken in allerlei steden in Europa en Amerika. Dit werk is heerlijk voor je ambities, maar niet zo goed voor het huwelijk, dat dan ook na een paar jaar strandt. Je krijgt een nieuwe vriend, maar dat blijkt al gauw een gecompliceerde relatie te zijn met veel narigheid. Vervolgens sta je tien maanden "op het droge", om opeens weer terecht te komen in een heerlijke, ontspannen, verliefde relatie. En dat nog steeds in dat prachtige Zwitserland, omringd door fijne vriendschappen van allerlei nationaliteiten, goede contacten met je familie en een aantal vriendinnen in Nederland, begeerd door een flink aantal mannen vanwege je openheid, je spontaniteit, je lach, je boezem, en je “knakkig” achterwerk (blijkbaar…), veel gezien van de wereld, alles wat je hartje begeert.

 

En dan sta je je op een zondagmorgen in oktober je lekker in te zepen onder de douche en opeens zit het daar: een knobbeltje in de linkerborst.

 

Gatver, dat kan toch niet waar zijn? Klaargedoucht naar beneden in mijn blootje en mijn vriend – Urs – vragen of hij even zo gewillig wil zijn om mijn borsten te betasten… nee, geen grapje. Ook hij voelt het meteen; boven in mijn borst, ongeveer vijf tot zes centimeter boven de tepel zit een knobbeltje. Het voelt als ongeveer één centimeter groot aan en het doet pijn als ik erop druk.

 

Ik had kunnen zeggen of denken dat het wel niets zou zijn, een melkklier die wat opgezwollen is, iets onschuldigs. En er wordt altijd overal gezegd en geschreven dat kwaadaardige knobbeltjes niet pijn doen. Dussss…. Geen zorgen zou je zeggen. Gewoon even nuchter blijven. Maar mijn hele lijf en alles in me schreeuwt “dit is foute boel”!!!
En het is inderdaad foute boel......
 
 
 
Een greep uit een paar gedichten die in het boek staan ....
 

Jij

Jij staat te koken

Ik voel me gebroken

 

Jij lacht je prachtige lach

Ik heb alleen maar ontzag

 

Jij doet zoveel voor mij

Dat helpt mij zwemmen in de hete brij

 

Jij laat me af en toe ook met rust

Totdat je me weer uit de chemo-roes kust

 

 

 

Stille Wateren

Ik zit hier aan het meer

De zon schittert in het water

De golfjes kabbelen op en neer

Achter mij hoor ik geschater

 

Rust komt in mij tevoor

Schijnt de zon tussen de bergen door

De bergen vormen een kom

Ik maak de som

De natuur heeft de rust en de kracht

Waarnaar ik zo smacht

Om weer gezond te zijn

Zonder kanker en pijn

 

Het antwoord ligt hier

Die deur staat op een kier

Het heeft maar een klein zetje nodig

En dan is kanker overbodig

Kabbelend verdwijnt het hopelijk in diepe gronden

Mij achterlatend met rust en helende wonden

 

Een traan verlaat mijn wang

Ik ben niet meer bang

 

 

Muisje

 

Weet je wel dat

Ingrid weg is uit haar huisje?

 

Er voor in de plaats

Is een bang en onzeker muisje

 

 

Loekie

 

Je ligt hier naast mij

Buik-aan-buik

Zij-aan-zij

Met je grote ogen kijk je me aan

Alsof je weet wat ik allemaal moet doorstaan

Jij bent lui en ik ben moe

En je knipoogt me af en toe liefjes toe

Luid spinnen of kopjes geven

Je doet zo je best je vrouwtje een beetje troost te geven

Klein harig monstertje, wat ben ik blij dat je er bent

Ook al ben je een poes Loekie, ’t is net alsof je me kent

 

 

Straks

Zachtjes ontwaak ik

Uit mijn lekker-slapen

Heerlijk, uitgebreid

Eventjes lekker gapen

 

Ik draai me

Nog eventjes weer om

Ik sla het warme dekbedje om mijn blote schouders

En duik met m’n rug gekromd

Weer weg in een diepe roes

 

In mijn buikholte een spinnende poes

Zachtjes zak ik

Weg in een lekker-slapen

Straks - sta ik wel op maar eventjes nog niet want ik geniet

van de lekkere dommelaardij

in een roes van dromerij

straks - ja, straks -

 

 

Gedachten

 

Soms wil ik dood

Weg van die pijn en dat kankergekloot

Jij vindt dat een egoÏstische gedachte

Maar soms ben ik niet bij machte

het licht van duisternis te onderscheiden

en kan ik zulke zwarte gedachten niet vermijden

Ze komen gewoon af en toe

Ik probeer een weg te vinden hoe

ik die gedachten

met rust kan betrachten

 

Ik kan dit proces niet met jou delen

Want jij bent nog niet aan het helen

Jij sluit kanker uit en af

Dat heb ik ook geprobeerd

Maar dat maakt me bekaf

Kanker zal net als alle andere dingen

Zich een plaatsje in mijn hart en ziel afdwingen

Niet weggestopt in een vergeten hoekje

Maar bespreekbaar als een open boekje

 

Pas dan zullen wij er samen over kunnen praten

Zonder dat je mij om zulke gedachten zult haten

 

 

 
Privilege
 
ik zeg geen dingen die je zou "moeten" voelen
ik sla alleen eenvoudig mijn armen om je heen
alleen die weten wat jij en ik bedoelen
die weten dat ik het uit heel mijn hart meen
 
het is goed dat je je gevoelens naar me schrijft
ik vind het zelfs fijn dat je dat doet
ik voel hoe alles je nu tot wanhoop drijft
maar ook dat je straks weer vertrouwen ontmoet
 
ik zeg niet tegen je dat je sterk moet zijn
je kracht is er altijd, dwars door alles heen
ook al voel je je nu bang, kwetsbaar en klein
jouw kracht laat jou nooit echt alleen
 
het leven is een privilege, wellicht is dat waar
we hebben het gekregen, niet gekozen
 we genieten er beiden van, zonder en met elkaar
maar soms gaat het over doornen in plaats van over rozen
 
nu jij jouw doornen voelt wil je schreeuwen, huilen
gooi het er maar uit, zuiver je hart en geest
en ook al kan je lijfelijk niet bij mij schuilen
ik ben je nog nooit zo nabij geweest
 
kom dus maar even in mijn verre armen
huil maar, schuil maar, je hoeft nu niet sterk te zijn
het kleine meisje in jou wil ik zachtjes omarmen
samen met jou verjaag ik de doornenpijn
 
 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
Divers:
Mijn site betreffende wandelingen die organiseer in de Zwitserse bergen:
 
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:16
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:12
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:12
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:13
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:13
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:12
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:13
ċ
Ingrid Loehr,
27 mrt. 2009 08:19
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:18
ċ
Ingrid Loehr,
11 mrt. 2009 10:31
ċ
Ingrid Loehr,
11 mrt. 2009 10:32
ċ
Ingrid Loehr,
20 jun. 2009 08:42
ċ
Ingrid Loehr,
26 mei 2009 00:16
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:22
ċ
Ingrid Loehr,
2 jun. 2009 21:59
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:21
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:19
ċ
Ingrid Loehr,
25 mrt. 2009 10:15