In de media

In deze rubriek vind je kerkelijk- en holebi-gerelateerd nieuws.

De artikels zijn hier gerangschikt naar actualiteit.
Via de zoekfunctie kan je nieuwsitems terugvinden.
 
 
 
 

Bang? Vlucht niet in homonationalisme

Geplaatst 9 aug. 2016 02:17 door Rik Renckens   [ 9 aug. 2016 02:20 bijgewerkt ]

 

‘Join our freedom', is het motto van de twee weken durende Europride in Amsterdam, waar morgen de wereldberoemde Canal Parade door de grachten vaart. En een week na de botenparade vindt in Antwerpen de Pride Walk plaats. Het motto daar is: 'Pride, quo vadis?'

 

Bart Abeel, voorzitter van de Antwerp Pride verklaart op antwerppride.eu dat er met de komst van vluchtelingen (onder wie ook lgbt'ers) een spanningsveld bestaat. Hij benadrukt de luxepositie waarin wij in het Westen hierover kunnen praten en vraagt zich af: "We zijn terecht trots op onze verlichte samenleving, maar kiezen we een warm, gloedvol licht of koude neonlampen?"

Die lgbt-vrijheid (lesbian, gay, bisexual, transgender), op welke wijze koesteren we die? Wat gebeurt er met je politieke voorkeur als je als lgbt'er bang bent dat jouw vrijheden in het gedrang komen? Begin juli reisde een van ons, Lisa, met deze vraag naar Parijs om daar onderzoek te doen naar het stemgedrag van lgbt'ers in de metropool, in september zal Ayla hetzelfde doen in Boston en New York, waar de presidentsverkiezingen voor de deur staan.

De politieke voorkeur van sommigen binnen de lgbt-gemeenschap verschuift. Van progressief naar conservatief

Waarom we dit doen: de politieke voorkeur van sommigen binnen de lgbt-gemeenschap verschuift. Van progressief naar conservatief en daarmee richting homonationalisme. Volgens ons zal dit enkel leiden tot meer verdeling en de geleidelijke verdwijning van homo-emancipatie van de politieke agenda.

 

Zo kreeg op 20 juli Geert Wilders een warm welkom op een feestje van LGBTrump, een vereniging van homo's, lesbiennes en biseksuelen die de omstreden Republikeinse presidentskandidaat steunen. Tijdens de bijeenkomst in Cleveland zei Wilders onder meer: "Stop de islam in de VS." Homoseksuelen voor je winnen door hen te beschermen tegen islamisering is een tactiek van de partij. In 2014 kon zijn partij PVV volgens een peiling rekenen op 21 procent van de homoseksuele stemmers. Wilders verkondigde ook in Nederland meermaals dat moslims ons 'tolerante' land kapot maken en daarmee 'onze homo's' bedreigen. Hetzelfde gebeurt dus in de VS, waar Trump zegt lgbt'ers wel te willen beschermen indien ze slachtoffer zijn van terreur.

 

Pion in het politieke spel

 

In Frankrijk, in het liberale Parijs, stemde in december 2015 meer dan 30 procent van de gaykoppels op het FN. De Franse equivalent van de PVV streeft er onder het voorzitterschap van Le Pen naar de waarden van de natie te beschermen tegen de volgens hen oprukkende islamisering. Sommige Franse lgbt'ers kunnen zich vinden in die standpunten en willen dat Frankrijk hun land blijft. Deze vorm van stemmen draagt sinds 2007 de wetenschappelijk-theoretische naam die we net al noemden: homonationalisme.

Nederland (en België) zijn relatief veilige havens voor lgbt'ers. En dan komt er een stroom vluchtelingen richting jouw veilige omgeving; zij hebben in de meeste gevallen een geloofsovertuiging die ogenschijnlijk botst met jouw seksuele voorkeur. Deze ontwikkeling kan jou, terecht, bang maken. Misschien houd je die het liefst tegen, want jij wilt kunnen doen en laten wat je wilt. Degene die in die in deze situatie tevoorschijn komt als redder in nood is bijvoorbeeld de PVV.

PVV en FN capteren dat gevoel van angst in campagnes. Maar voor homo-emancipatie in het algemeen doen deze partijen weinig. Op de lange termijn, wanneer het echt benauwd zou kunnen worden, krijg je bij een conservatieve partij weinig terug voor je stem. De progressieve partijen die homo-emancipatie als een punt op hun agenda hebben en streven naar inclusiviteit, raken daarbij in het gedrang of laten te weinig van zich horen.

 

Wij ervaren deze homonationalistische tendens in ons land als een pijnlijke paradox. Een tendens die we in Vlaanderen minder horen in politieke uitingen. lgbt'ers worden er vooralsnog niet als pion gebruikt in het politieke spel. Ook een partij als N-VA hanteert bijvoorbeeld een redelijk inclusieve agenda ten aanzien van lgbt'ers.

Ondertussen willen in Nederland sommige lgbt'ers hun vrijheid beschermen met een conservatieve stem. Wij vragen ons af welke toekomst zij zien: een progressieve en verbindende, waar iedereen vrijheid geniet, of een conservatieve en xenofobe toekomst, waar een lgbt'er 'onze homo' is en er een muur om vrijheid heen staat.

In Amsterdam lees je: 'Join our freedom', en in België: 'What's next?' Bij dat laatste motto zou men meer moeten stilstaan, zowel als kiezer, politicus, lgbt'er, en als burger in het algemeen. Vraag je af voor welke vrijheid je staat en door wie je je wilt laten vertegenwoordigen.

 

Deze tekst kwam tot stand in het kader van een residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis de Buren in samenwerking met de stichting Biermans-Lapôtre.

 

Alya Schneiders en Lisa Weeda

Ayla Schneiders is politica voor de Nederlandse linksliberale partij D66. Lisa Weeda is schrijver.
Foto: Pride Amsterdam 2016, C: EPA

De Morgen, 05.08.2016

‘Homoseksuele priesters zijn fijngevoeliger’

Geplaatst 21 jan. 2016 07:34 door Rik Renckens

Nadat hij vorig jaar uit de kast kwam, werd de Poolse priester Krzysztof Charamsa (43) op staande voet ontslagen door het Vaticaan. ‘Ik ben gelukkiger dan ooit.’ Op 3 oktober 2015 raakte Krzysztof

Charamsa zowat alles kwijt: zijn baan in het Vaticaan – hij werkte voor de Congregatie voor de Geloofsleer, die waakt over de zuiverheid van het katholieke geloof –, zijn huis en zijn inkomen. Die ochtend verscheen er een groot interview met hem in een Italiaanse krant, waarin hij aankondigde dat hij homo was en een innige relatie met zijn vriend had. Toch heeft hij geen moment spijt gehad van zijn beslissing. ‘Ik ben gelukkiger dan ooit. Ik voel me bevrijd.’

 

Toen u uit de kast kwam, omschreef u uw werkomgeving in het Vaticaan als homofoob. Wat bedoelde u daar precies mee?

KRZYSZTOF CHARAMSA: Homo’s worden er als inferieur beschouwd, als mensen van de tweede categorie. In de ogen van de kerk zijn homoseksuelen alleen maar op zoek naar seksueel genot.

U zegt dat minstens de helft van de priesters homoseksueel is. Wat hebben die te zoeken in een kerk die hen, zoals u stelt, als inferieur beschouwt?

CHARAMSA: In de kerk kunnen homoseksuelen zich verborgen houden en zich tegelijkertijd ontplooien omdat er heel veel priesters met dezelfde seksuele geaardheid zijn. De beste priesters die ik gekend heb, waren allemaal homoseksueel. Ze hebben een fijngevoeligheid voor mensen en hun problemen die heteroseksuele priesters vaak niet hebben.

Paus Franciscus lijkt een andere toon aan te slaan. Hij zei: ‘Als iemand homo is, naar God zoekt en goede intenties heeft, wie ben ik dan om hem te veroordelen?’ Bent u blij met hem?

CHARAMSA: Wat hij daar zei, gaf mij hoop. Niet dat er meteen van alles ging veranderen, maar hij nam tenminste het woord ‘homo’ in de mond. Dat had voor hem nog geen enkele paus gedaan! Zo

liet Franciscus weten dat we bestaan, dat hij ons serieus neemt. Ik dacht: nu gaat mijn congregatie eindelijk eens homoseksualiteit serieus onderzoeken. Maar dat onderzoek kwam er helaas niet.

Heeft hij u teleurgesteld?

CHARAMSA: Hij heeft me vooral verdrietig gemaakt. Ik vrees dat zijn woorden slechts marketing waren. In zijn boek zegt hij dat je homo’s ‘tactvol’ moet bejegenen. Alsof wij verstandelijk gehandicapt zijn. Hij praat over homoseksuelen zoals zijn moeder en oma dat deden.

Wat moet de rooms-katholieke kerk concreet veranderen om homoseksuelen tegemoet te komen?

CHARAMSA: De kerkleiders moeten de homofobie in de kerk erkennen als een serieus probleem. Verder moeten ze een studie uitvoeren naar de menselijke seksualiteit in het algemeen, zonder

vooroordelen en rekening houdend met recent wetenschappelijk onderzoek. En ze moet de moeite doen om homoseksuelen écht te leren kennen. Sommigen weten niet eens het verschil tussen een

travestiet en een homoseksueel.

Welke boodschap wilt u meegeven aan homoseksuele priesters?

CHARAMSA: Dat ze het aan de kerk verplicht zijn om uit de kast te komen. Dat geldt ook voor

heteroseksuele priesters die een relatie met een vrouw hebben. Als homoseksuele priesters blijven zwijgen, blijft de rooms-katholieke kerk een homofoob instituut.

 

Stijn Fens/Trouw (uit Knack van 20 januari 2016)

Gelovigen, kom uit de kast ! - Kolet Janssen

Geplaatst 7 jan. 2016 12:59 door Rik Renckens

Iedereen mag het. Holebi’s en transgenders. Travestieten en sadomasochisten. Mensen met de meest uiteenlopende handicaps. Te dikke of te magere mensen. Kansarmen. Mensen met rare hobby’s. Mensen die geworsteld hebben met een verslaving en mensen die in de gevangenis een straf hebben uitgezeten. Mensen zonder vlees en mensen zonder groente. Iedereen mag vrijmoedig uitkomen voor zijn of haar persoonlijke voorkeur of levensgeschiedenis.

Behalve als het over geloof gaat.

Er was een tijd, waarin alles wat anders was dan het brave gemiddelde, zich binnenskamers moest afspelen. In de privésfeer dus. Je zweeg erover tegen de buitenwereld en viel er niemand mee lastig. Mentaal gehandicapte kinderen, psychisch zieke of demente familieleden, zwarte schapen en werkonbekwamen, je hield ze uit het blikveld. Die tijd is gelukkig min of meer voorbij. Iedereen mag erbij horen, op zijn of haar heel eigen manier.

We ervaren het allemaal als een rijkdom: er zijn zo veel manieren waarop je volop mens kunt zijn. En ook al zijn er soms strubbelingen en hinderpalen op de weg naar volledige inclusie, het is een onomkeerbaar traject.

Hoe jammer dat er bij een brede laag van onze bevolking niet dezelfde openheid van geest heerst als het over geloof gaat. Draag je als jong meisje een rok tot over je knie? Dan ben je vast geïndoctrineerd. Kies je fier en zelfbewust voor een hoofddoek? Dan word je ongetwijfeld onderdrukt. Volg je in eer en geweten de ramadan? Dan wekt dat irritatie. Staat er ergens de term ‘halal’ op een bordje in de etalage van een pittazaak, dan voelen sommige Belgen zich aangevallen.

Is het u opgevallen dat mijn voorbeelden allemaal uit dezelfde godsdienst komen? Dat komt omdat de kleine groep bewuste christenen zo timide zijn geworden, dat ze inderdaad alles binnenskamers houden. Dat ze op de vraag ‘Kom je zondagochtend om 11 uur?’ aarzelen om te antwoorden ‘Nee, dan ga ik naar de mis’. Om alvast elke kritiek of spottende blik voor te zijn. Op dat vlak kunnen christenen nog iets leren van hun moslimbroeders en –zusters.

In het verdomhokje

Ik pleit niet voor de afschaffing van de scheiding tussen kerk en staat. Het is fijn en noodzakelijk dat officiële dingen neutraal kunnen geregeld worden en dat de staat geen partij kiest. Maar ik vind het veel te kort door de bocht om elke uiting of publieke beleving van geloof te verbieden en te bestempelen als een vorm van achterlijkheid, onwetendheid, onderdrukking of bijgeloof.

Mensen die zich vanuit hun christelijke inspiratie engageren voor asielzoekers of een project in het zuiden mogen daar onbezorgd voor uitkomen. Mensen die regelmatig bidden en zo de kracht vinden om waarden als vergeving en mededogen in de praktijk te brengen, hoeven dat niet te verzwijgen. Waarom zou dit zich allemaal binnenskamers moeten afspelen? Waarom kan een sacramentsprocessie op minder begrip rekenen dan de Gay Pride? Ook al heb je er zelf niks mee, een open samenleving dient een plaats te geven aan vogels van diverse pluimage. Waar blijft anders dat actief pluralisme?

Een stuk van het leven

Ik hoef geen holebi of kansarme te zijn om met hen te kunnen samenwerken en samenleven. Ik vind het bijvoorbeeld fijn dat mannen in ons land ongestoord hand in hand kunnen lopen. Ik maak op de bus met plezier plaats voor iemand in een rolstoel. Maar af en toe wil ik dan graag mezelf ook als gelovige kunnen outen zonder dat ik daarvoor scheef bekeken of belachelijk gemaakt word.

Misschien wordt het tijd dat er ook wat christenen uit de kast komen. Niet op een agressieve of fanatieke manier, maar gewoon omdat ze zichzelf zijn en omdat ze doen wat ze graag doen. Omdat hun geloof een stuk van hun leven is, dat zich ook buitenshuis afspeelt. Onze samenleving kan er alleen maar kleurrijker door worden.

(Kolet Janssen is auteur, oud-lerares, (pleeg)moeder en oma.)

(Bron: deredactie 04.07.2014)
 

Bedreiging of nieuwe kans?

Geplaatst 19 jun. 2015 00:28 door Rik Renckens   [ 22 jun. 2015 07:50 bijgewerkt ]

”Op 22 mei stemden de Ieren per referendum in met de openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht. Daarmee is Ierland het negentiende land in de wereld dat het zogenaamde homohuwelijk – eigenlijk een foutief woord – invoert. In de media werd dit geduid als een nederlaag voor de Kerk, maar is dat de enige manier waarop katholieken naar dat thema kunnen kijken?

Vooreerst iets opmerkelijks: veel van de landen waar holebi’s kunnen huwen, hebben een katholieke achtergrond, zoals Spanje, Portugal, Argentinië en uiteraard ook België. Moeten we concluderen dat die landen nu afrekenen met hun katholieke verleden, of is de katholieke gedachte dat alle mensen gelijk(waardig) zijn hier juist diep in de samenleving doorgedrongen? Ligt het katholieke gedachtengoed eigenlijk aan de basis van die evolutie? Die vragen zijn best een sociologische studie waard.

Ons land was het tweede – na Nederland – om het huwelijk open te stellen voor mensen van hetzelfde geslacht. Dat gebeurde al in 2003, met een zeer brede meerderheid, van links over centrum tot rechts, van gelovige tot ongelovige politici, zelfs over de grenzen van meerderheid en oppositie. We kunnen zonder overdrijven zeggen dat het hele proces rimpelloos verliep. Ook in de samenleving was nergens sprake van groot protest, zelfs de Kerk roerde zich nauwelijks.

Sindsdien treden in ons land jaarlijks zo’n duizend koppels van hetzelfde geslacht in het huwelijk. Dat is vooralsnog slechts een fractie van het totale aantal huwelijken, ongeveer 40.000 per jaar. Opmerkelijk: tot dusver zijn er procentueel minder echtscheidingen bij holebi’s dan bij hetero’s. Het wordt interessant om te zien of dat zo blijft. Wie lang heeft moeten knokken om te mogen trouwen, is misschien meer aan het huwelijk gehecht?

Onder katholieken blijft het onderwerp desalniettemin gevoelig. Bisschoppen die openingen creëren, krijgen ook tegenwind, zoals mgr. Johan Bonny mocht ondervinden, of gaan zeer omzichtig te werk, zoals mgr. Jean-Pierre Delville (zie het artikel hiernaast). Veel gelovigen vinden ondertussen het homohuwelijk de normaalste zaak van de wereld, maar net zo goed zijn er anderen die er een ondermijning van het instituut huwelijk in zien. In een gezonde democratie moeten beide meningen overigens een plaats hebben, met respect voor elkaar en zonder onderlinge verwijten.

Het wettelijke homohuwelijk is intussen in ons land al twaalf jaar een feit. En steeds meer landen zullen volgen. Voor mensen die het daar moeilijk mee hebben, kan het nuttig zijn om eens op een andere manier naar het fenomeen te kijken. Kunnen we huwelijken tussen mensen van hetzelfde geslacht niet beter als een nieuwe kans zien, in plaats van als een bedreiging? Want de invoering ervan toont juist aan dat regeringen en parlementen het huwelijk niet beschouwen als een voorbijgestreefd instituut, maar nog steeds als iets waardevols, waarin ze blijven investeren. Op die manier bekeken, is die nieuwe evolutie goed nieuws voor al wie het huwelijk genegen is.

En uiteindelijk blijft de essentie van het huwelijk toch dat twee mensen bewust en – in principe – levenslang voor elkaar kiezen. Dat ze zich publiek engageren om elkaar een leven lang bij te staan, in mooie en moeilijke momenten? Als holebi’s het recht op huwen opeisen, moeten we hen dan niet zien als bondgenoten in de strijd voor duurzame relaties?

Een openstelling van het kerkelijke huwelijk voor holebi’s zit er nog lang niet aan te komen, dat ligt veel te moeilijk in andere werelddelen. Maar de Europese Kerk kan vooroplopen door vernieuwend na te denken over de diverse soorten relaties van vandaag en hun plaats in de geloofsgemeenschap. Misschien moeten de Europese bisschoppen aan het Vaticaan vragen om ons continent wat meer regionale vrijheid te gunnen in het debat daarover?”

 

Luk Vanmaercke (Kerk en Leven 17 juni 2015)
(Foto: Belga image: Huwelijk van de Luxemburgse premier Bettel)

 

 

Heeft Kerk nood aan ‘reality check’?

 Los van Iers referendum, beweegt er wat in de kerkelijke visie op homoseksualiteit.

 Ook katholieke Ieren keuren homohuwelijk goed / Studiedag wil thema in Kerk bespreekbaar maken / Wat met inzegening homorelaties?

(Erik De Smet)
Bijna twee derde van de Ieren stemde tijdens een volksraadpleging voor het homohuwelijk. Opmerkelijk in een land dat nog steeds bij de meest katholieke in de westerse wereld wordt gerekend en waar de bisschoppen zich verzetten tegen de invoering ervan. De Vaticaanse 
staatssecretaris Pietro Parolin bestempelde de uitslag als een „nederlaag voor de mensheid”.
De Ierse aartsbisschop Diar-muid Martin verklaarde daarentegen dat de Ierse Kerk nood heeft aan een reality check. Om opnieuw aansluiting te vinden bij jongeren, moet ze de werkelijkheid onder ogen durven te zien.
Er beweegt wat onder katholieken. Het feit dat uitgerekend heel wat van oudsher katholieke landen de eersten waren om het burgerlijke huwelijk open te stellen voor paren van hetzelfde geslacht, zet kerkleiders aan het denken.

„We moeten onze ogen openen, dat wil zeggen ons oor te luisteren leggen bij homoseksuele mensen”, verklaarde de Franse kardinaal Phillipe Barbarin. „We moeten niet enkel zeggen dat ook zij door God worden bemind, de Kerk moet ook hun eigen waarde erkennen.”
De catechismus erkent weliswaar een „diepgewortelde homoseksuele neiging”, maar houdt voor dat homoseksuelen tot kuisheid zijn geroepen. Wat moet de Kerk dan doen voor mensen van hetzelfde geslacht die als (echt)paar samenleven?
Onlangs vond in het bisdom Luik een studiedag plaats met de bedoeling homoseksualiteit in de Kerk bespreekbaar te maken. Heel wat gezinnen weten zich geconfronteerd met vragen over homoseksuele gezinsleden, vrienden, kennissen. Tal van jongeren worstelen met hun geaardheid, terwijl het risico op zelfdoding bij homoseksuelen groter is. En dan is er nog de realiteit van homofoob geweld.
Mgr. Jean-Pierre Delville, de bisschop van Luik, woonde de studiedag bij, zij het zonder zelf een inbreng te doen. Wel schreef de bisschop het voorwoord van een boek van de Waalse jezuïet José Davin. Daarin stelt hij vast dat er vandaag positiever naar homoseksuele relaties 
wordt gekeken, ook al verschillen die van heteroseksuele omdat ze niet de natuurlijke mogelijkheid hebben kinderen voort te brengen.
„Dat mensen van hetzelfde geslacht een paar vormen, bevraagt en hindert ons, omdat dat de indruk kan wekken dat het oneerlijke concurrentie is van het huwelijk. Het gaat hier echter niet om paarvorming van hetzelfde type als in een huwelijk, maar om een verbond tussen mensen dat een engagement van trouw en verantwoordelijkheid vraagt”, schrijft mgr. Delville. „Dergelijke relaties bevrijden het concept homoseksualiteit van de ongebreide vrijheid waarmee het vaak vereenzelvigd wordt. Ook al kunnen die  relaties geen kinderen voortbrengen, toch kunnen ze anderszins vruchtbaar zijn.”
Als we dat lezen, lijkt het wel dat althans sommigen in de Kerk anders naar homoseksualiteit gaan kijken. Pater Davin stelt tevreden vast dat de vragenlijst voor de bisschoppensynode relaties van mensen van hetzelfde geslacht als een bestaand feit erkent. „Het celibaat als enige mogelijkheid voor homoseksuelen naar voren schuiven, is hun menselijkheid ontkennen en verwerpen dat ook zij een liefdesleven hebben”, schrijft hij.
Wat dan met het kerkelijk inzegenen van die relaties? Daarvoor werden al priesters op het matje geroepen. Kardinaal Barbarin liet in de krant La Croix noteren dat hij wel homo’s zegent, maar niet hun samenlevingsverband. Is dat niet wat flauw? Pater Davin pleit voor een 
eigen soort gebedsviering waarin een dergelijk verbond gezegend wordt, maar dan wel duidelijk onderscheiden van het kerkelijke huwelijk.  Dergelijke viering staat los van het burgerlijk huwelijk, waarbij eender welke twee partners dezelfde huwelijksrechten genieten.

Op 7 oktober vieren de Vlaamse Werkgroep van Holebi-Pastores en haar 
Nederlandse evenknie in Roosendaal hun 35-jarig bestaan met een 
symposium over de vraag welke rol geloofsgemeenschappen
kunnen spelen in de beleving van homoseksualiteit. Meer info op www.holebipastores.be
of via holebipastores@hotmail.com

 (Kerk en Leven 17 juni 2015)
 

Ook 'Kerk & leven' zegt ja

 

Barbara Debusschere

 

'Als holebi's het recht op huwen opeisen,

moeten we hen dan niet zien als bondgenoten

in de strijd voor duurzame relaties?' Luk Vanmaercke, hoofdredacteur 'Kerk & leven'

 

"Ierland heeft als negentiende land ter wereld het homohuwelijk goedgekeurd. In de media is dat geduid als een nederlaag voor de kerk. Maar is dat de enige manier waarop katholieken naar dit thema kunnen kijken? (...) Als holebi's het recht op huwen opeisen, moeten we hen dan niet zien als bondgenoten in de strijd voor duurzame relaties? Wie lang heeft moeten

knokken om te mogen trouwen, is misschien meer aan het huwelijk gehecht?"

 

Met dat als kernidee van zijn edito duwt Luk Vanmaercke, kersvers hoofdredacteur van Kerk & leven, de discussie over het holebihuwelijk in katholieke middens een versnelling hoger. Hij wijst er ook fijntjes op dat holebihuwelijken duurzamer blijken dan heterohuwelijken. Er zijn minder scheidingen. 

 

En Vanmaercke koppelt een concreet voorstel aan zijn standpunt: "Een openstelling van het kerkelijke huwelijk voor holebi's zit er nog lang niet aan te komen; dat ligt veel te moeilijk in andere werelddelen. Maar de Europese kerk kan voorlopen. (...) Misschien moeten de Europese bisschoppen aan het Vaticaan vragen om ons continent wat meer regionale vrijheid te gunnen in het debat hierover?"

 

Bij Cavaria, de belangenverdediger voor holebi's en transgenders, zijn ze 'blij verrast'. "Het is mooi dat het holebihuwelijk wordt beschouwd als een waardevolle variatie op de klassieke duurzame heterorelatie die zij bepleit en niet enkel als iets wat de moderne kerk noodgedwongen gedoogt", zegt woordvoerder Jeroen Borghs.

 

Revolutionair? "Dat nu ook weer niet", meent Vanmaercke. "Veel katholieken, zowel aan de basis als in de top van het instituut denken nu in die richting." Kardinaal Danneels reageerde bijvoorbeeld positief op de goedkeuring van het homohuwelijk in ons land in 2003. Met die nuance dat het voor de kerk geen huwelijk in kerkelijke zin is en er dus een ander woord nodig is.

 

Eind vorig jaar ging de Antwerpse bisschop Johan Bonny verder met een pleidooi voor een kerkelijke erkenning voor holebirelaties. In het voorwoord van een recent boek breekt ook de bisschop van Luik Jean-Pierre Delville een lans voor meer begrip. "Ook al kunnen die relaties geen kinderen voortbrengen, ze kunnen wel op een andere manier vruchtbaar zijn."

 

Want, zoals ook Vanmaercke benadrukt, komen verschillende elementen uit het kerkelijk huwelijk duidelijk terug in de holebiversie: zorg, verantwoordelijkheid, trouw. "Wie die principes verdedigt - van holebi's zelf tot regeringen die holebihuwelijken toelaten - vindt het huwelijk geen achterhaald instituut en verdedigt waar de katholieke kerk voor ijvert: duurzame relaties", zegt Vanmaercke.

 

  

Druppelsgewijs

 

"Twintig jaar geleden had Kerk & leven dit niet kunnen maken, vandaag houdt dit steek", reageert kerkjurist en KU Leuven-rector Rik Torfs. "De evolutie is duidelijk. Zo zie je dat homohuwelijken eerst nog in parochiezalen, maar nu zelfs steeds vaker in kerken gezegend worden. Een tweede stap is een inhoudelijk positieve benadering. Die komt er nu druppelsgewijs, al blijft het een zeer delicaat thema."

 

Dat zegt ook theoloog Hans Geybels: "Rome erkent holebirelaties niet en hoewel er ook daar progressieve geesten zijn, zal het nog lang duren voor de top overstag gaat."

 

Vanmaercke valt het wel op dat net Bonny voor België naar de gezinssynode in oktober in Rome trekt. "Dat de Belgische bisschoppen hem naar voor schuiven en het Vaticaan dat goedkeurt terwijl iedereen zijn progressieve standpunt kent, is toch een impliciet signaal dat misschien niet in de letter van de leer maar wel in de geesten iets verandert."

 

Een voortrekkersrol voor de Europese afdelingen, zoals Vanmaercke voorstelt, achten de experts wel realistisch.  Vanmaercke: "Het zou al heel wat zijn mochten zij breken met het negatieve discours over holebi's."

 

De Morgen 18 juni 2015

Paus ontvangt Amerikaanse katholieke homorechtengroep in Vaticaan

Geplaatst 16 jun. 2015 14:04 door Rik Renckens

Een prominente Amerikaanse katholieke homorechtengroep is woensdag in het Vaticaan op audiëntie geweest bij paus Franciscus.

Dat meldt Reuters woensdag. De bijzondere verwelkoming wordt gezien als een duidelijke handreiking van de katholieke kerk richting de homogemeenschap.

De New Ways Ministry is een groep van priesters die bepleiten dat homoseksuelen en lesbiennes geaccepteerd moeten worden door de katholieke kerk.

De groep was al eerder in Rome op bezoek geweest toen Franciscus' voorgangers Johannes Paulus II en Benedictus de kerk leidden. Maar zij wilden de New Ways Ministry toen niet ontvangen.

Veranderingen

"Dit is een bewijs dat Franciscus veranderingen voorstaat", stelde zuster Jeannine Gramick van de New Ways Ministry. Tijdens de audiëntie zong de Amerikaanse afvaardiging voor de paus het lied All Are Welcome, dat symbool staat voor de behoefte aan meer acceptatie van homoseksuelen, lesbiennes en transgenders binnen de katholieke gemeenschap.

Paus Franciscus deed de afgelopen tijd al meer handreikingen richting andersgeaarden. Zo maakte de kerkvader publiekelijk de opmerking dat hij homoseksuelen die van goede wil zijn en God in hun leven zoeken, niet kan veroordelen.

Ook een aantal bisschoppen heeft de laatste maanden laten weten op dit punt een progressiever beleid te wensen.

Door: NU.nl

De Standaard, 18 februari 2015
Foto, AP (Pasen 2015, uit De Standaard)

 

Gay Catholic group gets VIP treatment at Vatican for first time

By Philip Pullella

VATICAN CITY Wed Feb 18, 2015 8:31am EST

 

Feb 18 (Reuters) - A prominent American Catholic gay rights group was given VIP treatment for the first time at an audience with Pope Francis on Wednesday, a move members saw as a sign of change in the Roman Catholic Church.

"This is a sign of movement that's due to the Francis effect," said Sister Jeannine Gramick, co-founder of New Ways Ministry, which ministers to homosexual Catholics and promotes gay rights in the 1.2 billion-member Church.

Gramick and executive director Francis DeBernardo led a pilgrimage of 50 homosexual Catholics to the audience in St. Peter's Square.

They told Reuters in an interview afterwards that when the group came to Rome on Catholic pilgrimages during the papacies of Francis's predecessors John Paul and Benedict, "they just ignored us".

This time, a U.S. bishop and a top Vatican official backed their request and they sat in a front section with dignitaries and special Catholic groups. As the pope passed, they sang "All Are Welcome," a hymn symbolising their desire for a more inclusive Church.

A list of participants released by the Vatican listed "a group of lay people accompanied by a sister" but did not mention that they were a gay rights organisation.

"What this says is that there is movement in our Church, movement to welcome people from the outside closer to the inside," Gramick said in St. Peter's Square.

Several months after his election, Francis made his now-famous remark about how he could not judge gay people who are have good will and are seeking God.

But he so far shown no sign the Church will change its teaching that while homosexuality is not sinful, homosexual acts are.

Last October, bishops from around the world meeting in Rome to debate questions concerning family issued an interim report calling for greater acceptance of gays in the Church.

That passage was watered down in the final version of the report after conservative bishops complained. A second and final meeting on family issues is scheduled for October.

DeBernardo said Catholic gay and lesbian couples and other non-traditional families should be invited to the meeting, known as a synod, to speak to the bishops about their faith and their sexuality. (Reporting by Philip Pullella; Editing by Tom Heneghan)

 

‘Een domper, maar we rekenen op de paus’

Geplaatst 16 jun. 2015 12:59 door Rik Renckens

 

De Vlaamse priester Rik Beckers (foto) keek met bijzondere verwachting uit naar het resultaat van de synode over gezin en familie. Hij is de drijvende kracht achter de vereniging Holebi-pastores.
Had u meer verwacht?
 

‘We waren vooral hoopvol na de bijzonder moedige brief van bisschop Johan Bonny. Het wekte de verwachting dat de rol van holebi’s in de kerk eindelijk ook tot in het Vaticaan gewaardeerd zou worden. Daar wachten we al lang op. De uitkomst van de synode zet daar een beetje een domper op.’

Meer dan de helft van de bisschoppen had er nochtans geen moeite mee. Biedt dat hoop voor een volgende synode?

‘Ja, dat is verheugend. Het is niet vanzelfsprekend als je kijkt naar de diversiteit van dat gezelschap. Die bisschoppen komen van alle landen en hebben de meest verscheiden culturele achtergrond. Ik hoop dat de paus de moed heeft om door te zetten. Dat hij moedig is, daar twijfel ik niet aan.’

Verandert het iets aan de plaats van de holebi in de kerk in Vlaanderen?

‘Holebi’s en transgenders nemen ook vandaag al deel aan het kerkgebeuren. Ze zijn hier aanvaard. Daar verandert de uitkomst van de synode niet veel aan. Maar het zou wel een mooie erkenning geweest zijn van een nieuwe wind die in onze kerken al een feit is.’
De Standaard, 20 oktober 2014 | filip rogiers (gecorrigeerd morgenkrantartikel)

De deur van Christus staat toch op een kier / Homo’s in de kerk: ‘pastorale aardbeving’ blijft uit

Geplaatst 16 jun. 2015 12:54 door Rik Renckens

Twee weken vergaderden 119 bisschoppen in Rome over de vraag of de kerk zich niet barmhartiger moet tonen voor homo’s en gescheiden mensen. Het bleek een brug te ver. ‘Maar de deur is niet gesloten’, klinkt het. ‘De synode adviseert, de paus beslist. En hij is vastberaden.’

Er was een ‘pastorale aardbeving’ voorspeld. De synode over het gezin die de afgelopen twee weken in Vaticaanstad plaatsvond, zou een streep trekken onder een lange geschiedenis van afwijzing en veroordeling door de kerk van homoseksuelen en gescheiden mensen. In ons land nam bisschop Johan Bonny het voortouw met een pleidooi voor ‘meer respect en een meer genuanceerd oordeel dan uit de taal van bepaalde kerkelijke documenten mag blijken’.

Overwinningsnederlaag

Maar de lat lag te hoog voor de 119 deelnemers van de synode. Van de 17 pagina’s tellende slottekst haalden de drie cruciale paragrafen die voor de trendbreuk moesten zorgen uiteindelijk niet de benodigde tweederdemeerderheid. Ze waren in de loop van twee weken overleg nochtans al onder druk van de conservatieve vleugel binnen de kerk afgezwakt. Alleen al de frase ‘homoseksuelen welkom heten’ bleek er te veel aan.

Paus Franciscus lijdt hiermee een overwinningsnederlaag. Hij stak zijn nek ver uit om, zoals het heet, de deur open te gooien voor mensen wier levenswandel vloekt met de gestrenge leer van de kerk.

Hij trachtte zaterdag zelfs tot vlak voor de stemming de geesten nog te keren, zo getuigt Tommy Scholtes, woordvoerder van de Belgische bisschoppen. ‘In zijn slotwoord, een uur voor de stemming, herhaalde de paus nogmaals dat hij zich dicht bij het evangelie van Christus voelt. ‘Ik klop aan de deur en ik vraag dat de deur voor iedereen geopend zou worden’, zei hij. Dat blijft de eindboodschap, die wordt niet in vraag gesteld.’

Afrikaanse bisschoppen

Dat de synode niet verder kwam, wordt toegeschreven aan de invloed van de conservatieve vleugel binnen de kerk, aangevoerd door de Amerikaanse kardinaal Jonathan Burke en de Duitse curiekardinaal Gerhard Müller. Maar minstens zo beslissend was in de discussie de rol van de Afrikaanse bisschoppen. Die verzetten zich eerder al tegen wat ze ‘een soort van ideologische dictatuur’ van de Verenigde Naties noemen inzake onder andere homohuwelijk, contraceptie en abortus.

‘In menig Afrikaans land waar homoseksualiteit zelfs bij wet verboden is, is de tijd inderdaad niet rijp om verder te gaan’, bevestigt Tommy Scholtes.

Het resultaat is een tekst die de kool en de geit spaart, zegt Hans Geybels, theoloog en gewezen woordvoerder van kardinaal Danneels. ‘Het is een document dat de eenheid probeert te bewaren, zoals dat ook op het Tweede Vaticaanse Concilie is gebeurd. Wat moet primeren: de regel of de barmhartigheid? Die kwestie blijft open. Wat nu voorligt is voor conservatieven te progressief en omgekeerd. De beide partijen kunnen ermee aan de slag.’

Vastberaden Franciscus

Toch is de kwestie hiermee volgens menig kerkelijk waarnemer niet terug naar af. Meer dan de helft van de bisschoppen gaf uiteindelijk wél zijn goedkeuring aan de bewuste passussen. ‘Ik zie de uitkomst van de synode niet als een overwinning of een nederlaag, maar als iets dat moet rijpen’, zegt Scholtes. ‘Er is per slot van rekening een royale meerderheid voor meer openheid. Dit is maar een opstapje naar de synode van volgend jaar.’

Het wordt daarbij uitkijken naar de demarches die paus Franciscus zelf tot die tijd zal ondernemen. Het finale woord ligt bij hem. ‘De synode is geen parlement, maar een consultatie’, zegt Scholtes. ‘Niet de synode beslist, maar de paus. En hij lijkt erg vastberaden.’

Er wacht hem na dit weekend evenwel een bepaald delicate evenwichtsoefening. ‘Paus Franciscus heeft eerder al bewezen dat hij zaken kan veranderen die niemand voor mogelijk hield’, zegt Hans Geybels. ‘Denk maar aan het uitzuiveren van de curie. Ik sluit niet uit dat hij iedereen zal verrassen na de synode volgend jaar. Maar de tegenwind zal groot zijn. Er zal druk gelobbyd worden en de conservatieven zullen hameren op de eenheid van de kerk.’
 
De Standaard, 20 oktober 2014 | Van onze redacteur Filip Rogiers
Bij de foto: Paus Franciscus stak zijn nek ver uit. Hij trachtte zaterdag zelfs tot vlak voor de stemming de geesten nog te keren. Alessandro Di Meo/epa

Vaticaan: ‘Geen akkoord over holebi’s en echtscheidingen’

Geplaatst 16 jun. 2015 12:46 door Rik Renckens

In Rome is de bisschoppensynode over het gezin afgelopen en de deelnemers zijn er niet in geslaagd om tot een consensus te komen over hoe de kerk moet omgaan met homoseksuelen of mensen die gescheiden zijn en opnieuw trouwen. Dat meldt het Vaticaan.

De 119 deelnemers aan de synode moesten een 17 pagina’s lang slotdocument goedkeuren met een tweederdemeerderheid. Ze moesten op elk hoofdstuk apart stemmen. De drie hoofdstukken die gaan over homoseksuelen en mensen die gescheiden zijn en hertrouwen, haalden slechts een gewone meerderheid, dus die drie hoofdstukken werden niet formeel goedgekeurd, aldus het Vaticaan. ‘Dat betekent dat we aan die thema’s moeten blijven werken’, aldus woordvoerder Federico Lombardi. Het slotdocument zal daarna aan paus Franciscus worden overgemaakt. Hij beslist over de eventuele publicatie van het eindverslag.

 
De synode over het gezin vond de afgelopen twee weken in Vaticaanstad plaats. De bisschoppen roepen de regeringen en de internationale organisaties op de rechten van het gezin te promoten met het oog op het algemene welzijn. Zij herinneren er ook aan dat Christus gewild heeft dat zijn Kerk 'een huis is met een deur die steeds open staat, zonder iemand uit te sluiten'. Maar over hoe de Kerk tegenover holebi's staat, geraakten de deelnemers het niet eens.
De Standaard, 18/10/2014 door llo | Bron: RED/BELGA / Foto: AP

World Out Games Antwerpen: stemmige en unieke bezinning

Geplaatst 12 aug. 2013 06:44 door Rik Renckens

De worldOutgames in Antwerpen kennen ook een stevig cultureel luik, waarin heel wat aandacht is voor spiritualiteit. Gisterenavond beleefden een 70-tal aanwezigen tijdens een interlevensbeschouwelijke viering een moment van verbondenheid.

 

De Sint-Pauluskerk wordt omschreven als "een barok juweel in een gotisch schrijn met prachtige barokaltaren, subliem meubilair, een belangrijk orgel, meer dan 200 beelden en meer dan 50 schilderijen", waaronder werken van Jordaens, Rubens en Van Dyck. In deze uitgelezen locatie vond gisteren een interlevensbeschouwelijke viering plaats. Dat is behoorlijk uniek: zowel religies als andere levensbeschouwingen waren vertegenwoordigd. Katholieken, protestanten, boeddhisten en humanisten verenigden zich onder de noemer 'Love united'. De heteroman die namens de humanisten sprak, merkte dan ook op dat hij deze ervaring niet licht zou vergeten.

 

'Love united' is ook het motto van deze worldOutgames en een ideaal thema voor zo'n viering: liefde is wat alle mensen bindt en staat centraal in elk van de levensbeschouwingen. De viering bestond uit treffende teksten, opgewekte liederen gebracht door het Regenboogk

 

oor uit Kapellen (ook voor hen wellicht een unieke ervaring, temeer daar ze niet tot de holebigemeenschap behoren) en ook een persoonlijk moment waarin de voorgangers een zegen uitspraken. Zegenen geeft bevestiging: "Je bent goed zoals je bent!" Bij het slot van de viering verbond elk zijn/haar stukje touw, symbool voor de liefde in hem/haar, met dat van zijn/haar buur. Zo ontstond een grote cirkel, het symbool van de trouwring: "We verbinden ons met elkaar want liefde verenigt" (zie foto). Na dit sterke gebaar ging elk dan de stad weer in, om de liefde en het innerlijk vuur door te geven.

Bron: Eigen verslaggeving, www.zizo.be

Auteur: David Schoenmaekers - beeld: David Schoenmaekers - 08/08/2013

 

 

‘Wie ben ik om homo’s te veroordelen?’

Geplaatst 11 aug. 2013 13:54 door Rik Renckens

Allereerste interview van Paus is meteen raak

De stijlbreuk met zijn voorganger is nu echt compleet. ‘We hebben het over een man die erin geslaagd is om het strand van Copacabana om te toveren tot Popecabana.’

Dit is een nieuwe stijl: op het vliegtuig terug van Rio beantwoordde paus Franciscus een uur en een kwartier lang alle vragen van journalisten. reuters

 

Paus Franciscus heeft niet alleen in Rio de Janeiro indruk gemaakt. Op zijn terugvlucht naar Rome antwoordde hij een uur en twintig minuten lang op de vragen van de journalisten die met hem meereisden. ‘Hij liet ons met open mond achter’, schrijft de correspondent van de Spaanse krant El Mundo. ‘De paus maakte grapjes. Alle vragen mochten gesteld worden en niets moest op voorhand voorgelegd worden.’ Dat was onder zijn voorganger Benedictus wel anders.

Of hij cansado (moe in het Spaans) was, vroeg iemand. Casado? (getrouwd in het Spaans), repliceerde hij met een woordspelletje. ‘Ik ben niet getrouwd. Ik ben single!’

Maar de opmerkelijkste uitspraak deed Franciscus ongetwijfeld over homo’s. ‘Wie ben ik om hen te veroordelen?’, zei hij. Hij reageerde daarmee in de eerste plaats op een vraag naar de beruchte homolobby binnen het Vaticaan. Homo’s zijn niet het probleem, lobby’s zijn het probleem, aldus de paus. Waarna hij de bewuste journalist ‘heel erg dankte dat hij die vraag stelde’.

‘De uitspraak kan moeilijk overschat worden’, vindt de bekende Vaticaan-watcher van de National Catholic Reporter John Allen, die mee op de vlucht zat. ‘Niet omdat wat hij zegt op zich revolutionair is. De officiële lijn van de Kerk is altijd verzoening en respect geweest. Alleen voelen veel homo’s en lesbiennes zich al jaren door de Kerk met de vinger gewezen. In dat opzicht is zijn uitspraak erg belangrijk.’

Welkom

Rik Torfs, de kerkjurist en nieuwe rector van de KU Leuven, beaamt dat. Toch gaan de woorden van Franciscus volgens hem heel wat verder dan het symbolische. ‘De uitspraak druist in tegen een instructie die dateert uit 2005, toen Benedictus nog paus was. Daarin werd gezegd dat homoseksuelen voortaan geen priester meer konden worden. Op zich hoeft een instructie niet veel te betekenen, het is een beetje zoals een rondzendbrief. Maar de impact in de praktijk was wel groot’, zegt Torfs.

‘Priesterkandidaten kon de deur gewezen worden wegens hun geaardheid.Er zijn een aantal gevallen in de Verenigde Staten bekend waar kandidaten om die reden afgewezen werden. Dat leidde tot bizarre toestanden. De seminariepresidenten waren soms immers zelf homoseksueel.’

Franciscus sprak ook over zijn voorganger Benedictus. ‘Het is als een opa in huis hebben. Een wijze dan. Als ik iets niet begrijp, kan ik het hem altijd vragen. Toen ik met hem over dat grote probleem van Vatileaks ging praten, legde hij het me allemaal heel eenvoudig uit.’ Vatileaks is de affaire waarin financiële en morele wantoestanden binnen het Vaticaan aan het licht gebracht werden.

Hij geeft ook toe dat hij niet weet hoe de problemen bij het Instituut voor Religieuze Werken, beter bekend als de bank van het Vaticaan, opgelost zullen worden. ‘Ik was van plan om mij er pas volgend jaar mee bezig te houden, maar omstandigheden die jullie kennen, hebben daar anders over beslist.’ Er loopt een onderzoek naar de bank voor witwaspraktijken. Over de problemen binnen zijn curie zegt hij dan weer dat het ‘niet allemaal heiligen zijn en dat bomen die vallen nu eenmaal meer lawaai maken dan een heel bos’.

Zwijgen

Tegelijk weet de nieuwe paus ook waarover hij moet zwijgen. Vragen over abortus of het homohuwelijk deed hij af met de dooddoener ‘dat de Kerk zich daar al heel duidelijk over uitgesproken heeft’.

Ook de rol van vrouwen binnen de Kerk ziet hij niet meteen veranderen. ‘Hij bleef voorzichtig over vrouwelijke priesters. Voor mij is dat nochtans onvermijdelijk in de toekomst. Daar zal hij nog een tandje moeten bij steken’, vindt Torfs.

Maar de conclusie is duidelijk: Franciscus heeft in amper enkele maanden tijd zijn stempel gedrukt. De stijlbreuk is compleet. ‘Inhoudelijk zet hij kleine stapjes, maar die zijn vaak duurzamer.’

En zo besluit Vaticaan-watcher Allen: ‘We hebben het over een man die erin geslaagd is het strand van Copacabana om te toveren in Popecabana. Het is hem gelukt de gesprekken over de Kerk drastisch te veranderen. Jarenlang ging het over schandalen. Nu praten we over de charismatische figuur die Franciscus is. In het vliegtuig kwam hij heel open en gewoon over. Hij wil praten zoals echte mensen. Toch is hij een ster.’

DS:  Annelien De Greef, 30.07.13
 

het interview - rudy borremans over paus Franciscus

‘Dit is ongezien’

30/07/2013 | (LVV, foto photo news)

‘Als iemand homo is, naar God zoekt en goede intenties heeft, wie ben ik dan om hem te veroordelen?’ Die uitspraak van paus Franciscus was gisteren wereldnieuws. Een paus die holebi’s aanvaardt? Ook in Diest, waar ‘homopriester’ Rudy Borremans intussen hulppriester is, maakte ze indruk. ‘Dat was een erg moedige uitspraak’.
 
Wat dacht en voelde u, die toch de eerste openlijke homopriester van Vlaanderen was?

‘Ik was verrast. Oké, deze paus heeft al wel meer opvallende dingen gedaan, maar dit was toch een erg moedige uitspraak. Hij maakte nog eens duidelijk dat er een nieuwe wind door het Vaticaan waait, en dat hij een andere stijl wil dan zijn voorgangers. Dat hij meer openheid wil vooral. Moedig vond ik dat, net omdat hij breekt met de traditie in de Kerk.’

Hij wil het anders doen dan zijn voorganger Benedictus?

‘Absoluut. De manier waarop hij dat zei ook, zo persoonlijk. Hoe hij eraan toevoegde: “Wie ben ik om hem te veroordelen?” Die “wie ben ik” getuigt van zo’n nederigheid en bescheidenheid. Mooi. En ongezien. Ik weet niet of hij zich ervan bewust is hoeveel gewicht hij daarmee precies in de schaal legt.’

Toch gaat hij niet tot het uiterste. Hij aanvaardt de homoseksuele geaardheid, maar raakt niet aan het standpunt van de Kerk, die homoseksuele handelingen een zonde noemt.

‘Hij houdt inderdaad vast aan de moraal van de Kerk, maar dat belet hem niet om er iets persoonlijks over te zeggen. Dat wordt volgens mij enorm geapprecieerd.’

Omdat de tijdsgeest er rijp voor is?

‘Ja, dat denk ik inderdaad. De samenleving heeft homoseksualiteit aanvaard. Of ook binnen de Kerk even enthousiast gereageerd zal worden, dat weet ik niet. Dat is iets anders. Er zijn nu eenmaal verschillende stromingen, en ook heel conservatieve.’

Heeft u als homopriester het gevoel dat homoseksualiteit nog een issue is?

‘Ik heb de kans gekregen om me weer te engageren in de Kerk, en dat op zich is al heel positief. Ik heb veel krediet gekregen. Dat ik als openlijke homo weer actief kan zijn als priester, dagelijks in contact kom met parochianen, en dat daar geen problemen mee en rond zijn, dat wil toch zeggen dat er in zestien jaar – zo lang is het geleden dat ik me heb geout – toch wel al wat veranderd is.’

Hoe relevant is zo’n uitspraak van de paus voor de holebigemeenschap?

‘Ze is heel belangrijk. Door duidelijk te maken dat de Kerk hen niet uitsluit, zorgt de paus ervoor dat de holebigemeenschap meer voeling zal krijgen met de Kerk. En dat is belangrijk, zeker als de Kerk zich op die manier verder ontwikkelt.’

Samenvattend: een kleine stap voor de holebi’s, een grote stap voor de Kerk? Of omgekeerd?

‘Het is voor allebei een grote stap.’

(LVV, foto photo news)

Paus Franciscus: “Homo’s mogen niet veroordeeld of gemarginaliseerd worden.” –  op Zizo-online

“Wie ben ik om homo’s te veroordelen?” zei paus Franciscus op zijn terugvlucht na een bezoek aan Brazilië. Volgens Vaticaankenners is het de eerste keer dat een paus homo’s verdedigt. Hij bevestigde wel het kerkelijke standpunt dat homoseksuele handelingen zondig zijn.

De paus bracht in Brazilië miljoenen mensen op de been. Tijdens zijn terugvlucht naar Rome sprak hij met journalisten over de zogenaamde ‘homolobby’ in het Vaticaan. Zijn probleem is niet het hebben van een homoseksuele oriëntatie maar het lobbyen volgens deze oriëntatie.

Deze uitspraken zijn een duidelijke stijlbreuk met zijn voorganger paus Benedictus XVI. Benedictus omschreef homoseksualiteit als een obstakel voor het priesterlijk celibaat. Seminaries voor priesters in opleiding gaf hij instructies om homoseksuele priesterkandidaten te weren.

“Dit is oude wijn in nieuwe zakken”, zegt Jeroen Borghs, woordvoerder van çavaria. “Paus Franciscus zegt dat niet de homo maar wel de homoseksuele handelingen zondig zijn. Gelijkaardige uitspraken hoorden we ook bij paus Benedictus en bij de Belgische aartsbisschop Léonard. Toegegeven, paus Franciscus brengt zijn boodschap wel op een positievere manier”, aldus Borghs.

Toch lijken de uitspraken van de nieuwe paus wel effect te hebben. In Kameroen nam aartsbisschop Simon-Victor Tonyé Bakot ontslag omdat hij zich niet kan verzoenen met het nieuwe geluid dat uit het Vaticaan komt. Volgens Alice N'kom, vooraanstaande mensenrechtenactiviste uit Kameroen die momenteel in ons land is voor de WorldOutgames, is Bakot één van de belangrijkste gangmakers voor de homo- en transfobe campagnes in haar land. “Dit geeft nieuwe hoop aan de holebi’s en transgenders in Kameroen”, aldus N'kom.

Over vrouwelijke priesters in de Kerk is de paus echter categoriek. “Die deur is gesloten”. Spreken van een Argentijnse lente in het Vaticaan is misschien wat voorbarig.

Bron: Eigen verslaggeving, De Standaard, Wall Street Journal

Auteur: Auteur: Jeroen Borghs - beeld: Photo News - 30/07/2013

 

 

1-10 of 56