In de media

In deze rubriek vind je kerkelijk- en holebi-gerelateerd nieuws.

De artikels zijn hier gerangschikt naar actualiteit.
Via de zoekfunctie kan je nieuwsitems terugvinden.
 
 
 
 

Opnieuw reikt Franciscus holebiparen de hand

Geplaatst 24 okt. 2020 13:13 door Rik Renckens

 Paus Franciscus vindt dat holebiparen een wettelijk samenlevingscontract kunnen sluiten. Het is de eerste keer dat een paus zover gaat. Maar een huwelijk blijft uitgesloten.

Neen, een homohuwelijk is het zeker niet, maar paus Franciscus reikt opnieuw de hand naar de ­holebigemeenschap. In een documentaire van filmmaker Jevgeni Afinejevski, die gisteren in Rome in première ging, zegt hij dat het belangrijk is dat ook homoseksuele relaties een juridische bescherming krijgen. Homoparen moeten een samenlevingscontract kunnen sluiten.

Dat Franciscus hiervoor een lans breekt, is niet uitzonderlijk. Hij blijft bij het standpunt dat hij ook al verdedigde toen hij aartsbisschop van Buenos Aires was. Hij nam dat standpunt toen in omdat de Argentijnse regering het homohuwelijk wilde invoeren en dat was voor hem een brug te ver. Toch blijft het opmerkelijk dat hij dit nu ook als paus herhaalt. Geen enkele paus wilde eerder zover gaan.

‘Immorele relaties’

Met dit standpunt stuit hij zeker de conservatieve vleugel in de katholieke kerk tegen de borst. De Amerikaanse bisschop Thomas Tobin vroeg meteen om uitleg. ‘Deze uitspraak is immers duidelijk in tegenspraak met de officiële leer van kerk. De kerk kan niet toestaan dat im­morele relaties worden goedgekeurd.’

De uitspraak past wel in de meer open blik die Franciscus aanneemt ten aanzien van holebi’s. Toen hij pas verkozen was, zei hij al dat het niet aan hem toekwam om een oordeel uit te spreken over homoseksualiteit. ‘Als iemand homoseksueel is, op zoek is naar God en van goede wil is – wie ben ik dan om hem te veroordelen?’

In de documentaire komt ook een slachtoffer van seksueel misbruik in de kerk aan het woord, ­Juan Carlos Cruz. Hij zegt dat de paus hem heeft gezegd dat God hem als homo gemaakt heeft, en dat God van hem houdt zoals hij is.

Breuk met de traditie

Franciscus breekt in elk geval met een antihomoseksuele traditie die zeker in de hoogste kringen van het Vaticaan populair was. Paus Johannes Paulus II noemde homoseksualiteit ‘tegennatuurlijk’ en ‘een belediging voor de christelijke waarden’. Benedictus XVI vergeleek homo’s met het regenwoud: ook zij moesten ‘gered’ worden. In de officiële leer van de kerk wordt homoseksualiteit nog altijd als onnatuurlijk beschouwd. De kerk veroordeelt homo­seksualiteit niet, maar wel de homo­seksuele daden. Die zijn ‘ongeordend’.

Homohuwelijk & transgenders

Daarom blijft ook het homo­huwelijk een brug te ver. Dat sacrament blijft voorbehouden voor een man en een vrouw. In 2015 veroordeelde Franciscus in scherpe bewoordingen de erkenning van het homohuwelijk in Ierland.

De vraag is dan ook of de lgbtq-gemeenschap zo blij is met dit standpunt. Pas sinds 2016 kunnen in Italië homoparen wettelijk samenwonen. Dat het zolang geduurd heeft, kwam door het verzet van de machtige katholieke kerk. Het wettelijk samenwonen kon ze niet meer tegenhouden, maar ze slaagde er wel in het homohuwelijk af te blokken. Ook het adoptierecht voor homo’s werd, onder druk van het Vaticaan, niet opgenomen in de wet. Veel Italiaanse homoparen zijn daarom nog altijd boos op de kerk.

 Dominique Minten, De Standaard

Verschenen op donderdag 22 oktober 2020

Foto: IJD, Wereldjongerendagen 2019, Panama

Onterecht ontslag voor pastoor Valkering

Geplaatst 25 apr. 2020 03:16 door Rik Renckens

Eerder dit jaar stond De Gaykrant uitgebreid stil bij pastoor Valkering van de hoofdstedelijke Vredeskerk. Tijdens een mis ter ere van zijn 25-jarig jubileum kwam hij in de kerk uit de kast. Maandenlang beheerste hij hierna het nieuws. Bisschop Punt van Amsterdam-Haarlem was ‘not amused’, schorste hem eerst en ontsloeg hem later. Hiertegen ging pastoor Valkering in beroep. Met succes, vertelt hij ons opgetogen.

 

Dat hij praktiserend homo is, bleek ook uit zijn boek ‘Ontkleed maar niet naakt’. Hierin beschreef hij zijn wisselende seksuele contacten, bezoeken aan darkrooms en zijn pornoverslaving. Valkering vertelt dat de Congregatie voor de Clerus in Rome heeft geoordeeld dat bisschop Punt zijn besluit tot het ontslag van de pastoor van de Vredeskerk moet intrekken. Dit omdat er procedurefouten zijn gemaakt, er geen ‘hoor en wederhoor’ is toegepast, bewijzen niet genoemd worden en het delict (het zich niet houden aan het celibaat) niet is gedefinieerd. De congregatie houdt zich bezig met de diakens en de priesters die in dienst van een bisdom zijn. De uitslag van deze toetsing van de Signatura Apostolica in Rome kwam deze week. De bisschoppen kunnen decreten intrekken.

“Ik moet voor kerst beslissen of ik vrijwillig ontslag neem. Ik neem dit in overweging.”

 

Doorstart

De opgelegde bezinningsperiode van zes maanden, die bisschop Punt oplegde wordt verlengd tot een jaar. Wel kan de bisschop bij een positief psychologisch advies gedurende de bezinningsperiode de duur iets inkorten, en tot een doorstart als dienstdoend pastor binnen het bisdom besluiten. Ook lijkt het de Congregatie moeilijk dat pastor Valkering de pastorale verantwoordelijkheid voor de Vredesparochie herneemt. Zij geeft de bisschop in overweging de pastoor eerst nogmaals te vragen zichzelf als pastoor van de Vredeskerk-parochie de parochie terug te trekken, om niet opnieuw een verwijderingsprocedure te moeten aangaan. “Ik moet voor kerst beslissen of ik vrijwillig ontslag neem. Ik neem dit in overweging.” vertelt hij.

 

Noodgevallen

De suspensie wordt op advies van de Congregatie door de Bisschop opgeheven. De pastoor kan van nu af privé de eucharistie vieren of tijdens de bezinningsperiode in concelebratie binnen een religieuze gemeenschap. Ook is het hem toegestaan in noodgevallen het sacrament van de biecht weer te bedienen. Wel geeft de Congregatie aan dat hij zich verder van publiciteit dient te onthouden en ook niet mag preken. De Congregatie adviseert de bisschop om deze maatregelen in een nieuw afzonderlijk decreet vast te leggen. Over de details wordt nog overleg gevoerd tussen het bisdom en de pastoor.”

 

Tekst: Paul Hofman

Foto: Anita Muschner

Gaykrant.nl, 14 december 2020

 

Gay Pride: een schreeuw om aandacht?

Geplaatst 12 aug. 2019 00:30 door Rik Renckens

Is de Gay Pride smakeloos en plat? Misschien, maar kerk en samenleving doen er toch goed aan te luisteren naar wat er écht gezegd wordt.

 

Binnenkort beleeft Amsterdam de jaarlijkse Gay Pride, vooral bekend van de Canal Parade. Mij bevreemdt het hele gebeuren, en niet mij alleen. Heel wat medemensen – al dan niet christen, en al dan niet hetero – zullen een zucht slaken als het journaal weer beelden toont van de over de grachten schuivende boten en de over de straten schuimende mensen.

En toch kriebelt er wat. Het hele gebeuren doet me denken aan mijn kleine neefje en nichtje in een obstinate bui, als ze staan te schreeuwen, hun kleren uittrekken, of weigeren te eten. Eerlijke ouders – en deze oom – weten dat er dan wat aan de hand is. Het kind vraagt aandacht voor een bepaalde kwestie, of voor zichzelf. Zou de Gay Pride zo’n soort schreeuw om aandacht zijn? Of om preciezer te zijn: een schreeuw om de aanvaarding die men niet vindt, onder andere in de kerk niet?

 

Begrip

In theorie is er in de katholieke kerk volop aanvaarding. De catechismus zegt dat homoseksualiteit een onduidelijke psychische oorsprong heeft (KKK 2357). Dat betekent bijvoorbeeld dat katholieken zich ver zouden moeten houden van de gedachte dat je homoseksuelen moet ‘heropvoeden’. Bovendien staat er dat men homoseksuelen moet behandelen ‘met respect, begrip en fijngevoeligheid’ (KKK 2358). Dat klinkt heel aanvaardend. De kerk die wel moeder genoemd wordt bemint haar homoseksuele kinderen nadrukkelijk op bepaalde voorwaarden

Maar er schuilt een grote adder onder het gras, en die adder heet gekwalificeerde aanvaarding. Wie homoseksueel is hoort altijd in dezelfde zin én aanvaarding én waarschuwing, acceptatie én voorbehoud. Bijvoorbeeld: je mag wel homoseksueel zijn, maar je mag niet samenwonen. Of ook: je mag wel homoseksueel zijn, maar je mag je liefde niet seksueel beleven. Dat is gekwalificeerde, voorwaardelijke liefde. De kerk die wel moeder genoemd wordt bemint haar homoseksuele kinderen nadrukkelijk op bepaalde voorwaarden.

 

Uitnodiging

Als ouders zo met hun kinderen omgaan, kun je voorspellen wat er gebeurt – juist ja, schreeuwen en kleren uittrekken en niet eten. De weg voorwaarts is in dat geval niet om nog nadrukkelijker te zeggen hoe de kinderen zich moeten gedragen. Nee, het kind moet eerst weer ‘voor rede vatbaar’ zijn, zoals dat mooi heet. Heel belangrijk daarbij is dat het kind zich bemind weet.

Zo geldt dat ook voor de schreeuwerige toestand van de Gay Pride en de blote basten van de Canal Parade. Het zou een uitnodiging kunnen zijn aan de katholieke kerk – haar gelovigen en haar leiding incluis – tot een houding van aanvaarding zonder allerlei voorwaarden of clausules. Zoals een goede moeder, die haar kinderen zonder meer aanvaardt. Wie weet kan er in die context van liefde ook dialoog groeien over menselijke en gelovige waarden.

 

Jos Moons, SJ, Ignis, webmagazine.nl, juli 2014.

 

Jos Moons SJ is pastor in de Universitaire Parochie van de KU Leuven en docent aan de faculteit theologie aldaar. Daarnaast doet hij aan de Tilburg School of Catholic Theology onderzoek op het gebied van de Heilige Geest, Vaticanum II en triniteit.

 

François (66) ging kapot aan het idee van een open relatie

Geplaatst 8 aug. 2019 07:33 door Rik Renckens

(Foto Carmen De Vos) (uit De Standaard)

 ‘Is er een slingerbeweging gaande van levenslange monogamie als norm naar allesverslindende liefde op welke manier dan ook?’, mailt François* me, naar aanleiding van een reeks getuigenissen over alternatieve relatievormen. De vraagtekens die hij bij deze evolutie plaatst, zijn niet van morele aard. Hij is homo en valt op jongere mannen. Hij oordeelt niet over andermans liefdes en relaties. Maar hij is een ‘overtuigde mono­gamist’, zo heeft hij in zijn vorige lange relatie heel hard moeten beseffen.

‘Mijn toenmalige vriend noemde zichzelf altijd een gezonde jongeman, hij had veel zin in seks. Ik vind dat altijd wat gek, dat mensen doen alsof seks een basisbehoefte is als eten, drinken, slapen en een dak boven je hoofd. Ik ben dol op seks, maar voor mij is het vooral de kers op de taart. Wij hadden best veel seks, zeker meerdere keren per week, maar na een paar jaar begon er bij hem iets te knagen. Hij was mij graag gaan zien, te graag, en kreeg last van vroegtijdige zaad­lozingen. Hij greep dat aan als een reden om een gesprek te openen over casual seks met andere mannen.’

‘Ik wist dat het belangrijk voor hem was, maar mijn eerste reactie was: dat kan nooit werken. Vroeg of laat kom je iemand tegen op wie je verliefd wordt. Ik was bang. Het ironische daarvan is dat ik het een blijk van liefde vind als je tegen je partners kunt zeggen: “Als je je kunt verbeteren, moet je het niet laten”. Daarmee geef je aan dat je vrij zeker bent dat hij zich niet kan verbeteren, en dat je zelfbeeld dus in orde is. Tegelijk zeg je dat je desnoods sterk genoeg bent om in je eentje verder te leven.’

‘Toen ik zijn massale overspel ontdekte, heb ik al zijn spullen in mijn auto geladen en naar zijn moeder gebracht’  

‘Daar stond ik dan met mijn principe. Ik wou het hem graag gunnen, maar alleen al het beeld van hem in de armen van een ander, maakte me misselijk. Als ik hem vroeg of hij het omgekeerde niet lastig zou vinden, beweerde hij van niet. Waarop ik me dan weer afvroeg of hij me wel echt graag zag. Ik vond het ook zwak van mezelf. Het voelde als een nederlaag, alsof ik te egoïstisch was, te jaloers, te onzeker om een open relatie aan te kunnen. Ik ben naar een psycholoog gestapt, met de vraag om me te helpen om het wel te kunnen. Die man vond dat een heel vreemde vraag. Hij zei al snel: als dat is wat je voelt, dan is dat deel van je persoonlijkheid, en van de manier waarop je je relaties wilt beleven.’

Een grens

‘Uren, dagen, maanden heb ik erover nagedacht, over hoe ik mijn weerstand tegen een open relatie kon overwinnen. Vaak heb ik gedacht: als ik nu zeker zou weten dat het alleen maar gaat om de penetratie, dan zou ik het misschien kunnen. Maar begint niet bijna alle seks met de eeuwenoude gebaren die symbool staan voor genegenheid en geborgenheid? Het strelen, het kussen, het masseren: ik ging kapot als ik eraan dacht.’

‘Om mijn angsten te bedwingen, ben ik aan een onderzoek begonnen. Ik ben gaan praten met zestien homokoppels in een open relatie. En gesprek na gesprek zag ik hetzelfde patroon. Het begon altijd met: “Hij mag doen wat hij wil”. En dan stelde ik heel simpele vragen over hoe het in zijn werk ging. En bijna keer op keer werd een van de twee ineens emotioneel. Voor bijna iedereen was er een grens aan de vrijheid. De ene wou absoluut geen details horen over wat zijn vriend met andere mannen deed. De andere wou dat hij elke keer thuis kwam slapen. Nog een andere wou dat hij nooit meer dan één keer met een vreemde man het bed zou delen. Er waren maar heel weinig koppels die allebei evenzeer op hun gemak waren met het open arrangement. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat er doorgaans één partij was die veel meer overtuigd was van de openheid van de relatie dan de andere. Als ik dat allemaal hoorde, vond ik mezelf niet meer zo dwaas omdat ik het idee niet aankon.’

Een mail

‘Ik ben naar een psycholoog gestapt, met de vraag om me te helpen om wel een open relatie aan te kunnen. Die man vond dat een heel vreemde vraag’

‘In de jaren na die initiële vraag van mijn vriend heeft hij me de vraag nog herhaaldelijk gesteld. Nooit had ik het gevoel dat ik met het idee in het reine was. Het gaf me vertrouwen dat het gesprek gaande bleef, ik was ervan overtuigd dat het gezond was. En ik wist: als de nood voor hem echt te hoog werd, zou ik het een kans geven, alleen maar om hem niet kwijt te raken. Hij heeft me die kans niet gegund. Op een dag nam ik zijn iPad, om een webpagina te bekijken die hij net op mijn vraag had opgezocht, en er sprong een mail op. Met een afspraak voor de dag nadien, een afspraak met een heel duidelijk doel – mijn vriend had zelfs gevraagd of hij nadien bij die andere man kon douchen. In zijn agenda zag ik dat hij het al jaren deed, meerdere keren per week, met telkens andere mannen.’

‘Ik heb niet meteen iets gezegd. We zijn naar een tentoonstelling gegaan, zoals gepland. In de loop van de avond vroeg ik hem een paar keer of alles in de relatie oké was voor hem. Hij zei dat hij perfect gelukkig was met mij. De ochtend nadien gaf hij ’s ochtends een kus en vertrok naar zijn werk. Ik heb al zijn spullen in mijn auto geladen en naar zijn moeder gebracht. Een paar uur later stuurde hij me een sms, om te zeggen dat we nog eens met elkaar moesten spreken. Nog wat uren later sms’te hij me: “Geen antwoord?” Toen heb ik gestuurd dat hij het antwoord aan zijn moeder moest gaan vragen. Ik heb hem nooit meer gezien.’

Een verleden

‘Zeker een jaar lang heb ik intens liefdesverdriet gehad. Ik miste hem, beschouwde het hele verhaal als een mislukking. Ik was ook boos op mezelf, omdat ik de gouden regel had genegeerd: je kunt een mens niet veranderen. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik de echte Frederik* nog moest ontdekken. Hij was een man met een verleden van misbruik, en ik schreef al zijn afstandelijkheid daaraan toe. Ik was ervan overtuigd dat ik, als ik maar genoeg liefde in hem pompte, de muur zou slopen, en dat dan de zorgzame, liefdevolle, monogame, eerlijke Frederik als een sfinx zou oprijzen. Dat was niet zo. Frederik was niet beter of niet slechter als mens dan ik. Hij had alleen andere noden en behoeften, en sommige daarvan kon ik niet invullen, zoals hij mijn behoefte aan een teder gebaar op tijd en stond niet kon invullen. Ik kon leven met mijn niet-ingevulde behoefte, hij niet. Hij heeft zijn behoefte aan casual seks achter mijn rug ingevuld, omdat hij mij niet kwijt wou. Maar eigenlijk hadden we moeten inzien: als je zulke verschillende dingen wil, dan houdt het op.’

‘Toen de ergste pijn achter de rug was, hebben we per telefoon en per mail nog wel contact gehad. Ik had heel erg het gevoel dat hij alsnog wou proberen om in schoonheid af te sluiten. Maar al snel kregen we weer ruzie over wat er nu juist mis­gegaan was. Pas zeven jaar na de feiten hebben we elkaar per mail oprecht het beste gewenst.’

‘Intussen is er al vijf jaar een nieuwe man in mijn leven. Net toen ik bedacht had dat het leven als single me goed beviel, zag ik hem op een datingsite, die ik nota bene had geopend om mijn profiel af te sluiten. Hij is 39 jaar jonger dan ik. Hij was 22 toen ik hem leerde kennen, ik was 61. Onze eerste date was meteen volmaakt, we begrepen elkaar, de aantrekkingskracht was enorm. Maar zelfs ik, met al mijn liefde voor jongere mannen, dacht dat het onmogelijk was. Van bij het begin hebben we het gehad over hoe we de relatie in schoonheid zouden afsluiten. Maar hij bleef. Ik heb hem beloofd dat ik zijn jeugd nooit in de weg zou staan. Dat hij zonder gezeur van mij alles kan doen wat een man van zijn leeftijd doet, of dat nu uitgaan is, naar het voetbal gaan, veel sporten of met zijn smartphone bezig zijn. Seks met andere mannen interesseert hem niet. Als we op weekend gaan en we komen thuis, zegt hij: “Het was heerlijk, maar het allermooiste aan dit weekendje weg, is dat ik nadien weer met jou naar huis mag.” Ik vertrouw hem volledig, ik zie de liefde in zijn ogen. Het enige waar ik me zorgen over maak, is hoe het met hem verder moet als ik er niet meer ben. Daarom ga ik binnenkort op dieet, om zo lang mogelijk bij hem te kunnen blijven.’

*De namen in dit stuk zijn veranderd op verzoek van de geïnterviewde

Eva Berghmans, De Standaard, 8 augustus 2019

 

'Ramen en deuren wijd open'

Geplaatst 25 apr. 2019 05:12 door Rik Renckens


Door Jan Goossensen, www.kerkindenhaag.nl, 19 april 2019

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. ‘Ik droom van een kerk die niemand uitsluit op grond van geaardheid of sekse’. Aldus de Haagse pastoor Dolf Langerhuizen. Hij roept op tot ‘vrijmoedig spreken’, ook over heikele onderwerpen als vrouwelijke priesters en homoseksualiteit.

Op bezoek bij Dolf Langerhuizen, pastoor van de Haagse parochie Maria Sterre der Zee, Den Haag-Noord. Het treft, want net de dag ervoor was hij aanwezig op een druk bezocht symposium van het Werkverband van Katholieke Homopastores, belegd voor allerlei geïnteresseerden. Ook bisschop De Korte was aanwezig, evenals pastoraal werker Jan Eijken uit Den Haag. Thema was ‘De kracht van vrijmoedig spreken’.

‘Zwijgen en toedekken was pijnlijk en benauwend’

Met zo’n onderwerp is de actualiteit nooit ver weg. Niet alleen misbruikschandalen zorgen nog steeds voor nieuws. Ook het boek Sodoma (2019) van de Franse socioloog Frédéric Martel over ‘homofiele homofoben’ in het Vaticaan heeft een flinke steen in de vijver gegooid. Ten slotte verscheen onlangs een boek van de Amsterdamse priester Pierre Valkering, die op het feest van zijn priesterjubileum als homoseksuele man uit de kast kwam en een openhartig boek over zijn leven presenteerde.

Het ideale plaatje

‘Vrijmoedig spreken.’ Deze woorden zijn pastoor Langerhuizen uit het hart gegrepen. Of het nu om de positie van vrouwen of homoseksuelen gaat, het wordt volgens hem hoog tijd dat de ramen en deuren in de catholica wijd open gaan. Hij zegt: ‘De rooms-katholieke kerk heeft lange tijd een zwijgcultuur gekend. Lastige onderwerpen, daar liep je met een boog omheen. De traditie lag vast, was de heersende opvatting. Daar hoefde je niet over te discussiëren. We beoordeelden gedrag van mensen vanuit het zogenaamde ideale plaatje. Maar gelukkig zit er nu beweging in. De traditie is geen versteend pakket opvattingen, realiseren we ons nu steeds beter. Het is geen hete aardappel die je met een angstig gezicht moet doorgeven. Traditie is een levend iets, traditie gaat altijd een wisselwerking aan met de cultuur. Daarom is het veel beter om uit te gaan van de praktijk, van alles wat we in het leven tegen komen. In de meeste parochies gebeurt dat trouwens allang. Ook in mijn pastorale werk van alledag.’

‘Protestanten hebben het gemakkelijker’

De katholieke traditie van ‘zwijgen en toedekken’ noemt Langerhuizen ‘pijnlijk’ en ‘benauwend’ voor alle betrokkenen. ‘Vergeet ook niet dat de zwijgcultuur een vorm van macht vertegenwoordigde.’ Hij zal blij zijn als een andere koers wordt ingeslagen, al is er nog een lange weg te gaan. Van belang is in ieder geval dat in de kerk vrijmoedig gesproken moet kunnen worden, ‘zonder daarop te worden afgerekend’.

Opmerkelijk is dat de bastions waartegen velen nu te hoop lopen, regelrechte erfenissen zijn van het lange pontificaat – van 1978 tot 2005 – van paus Johannes Paulus II, de Poolse paus. Wat het open stellen van het priesterambt voor vrouwen betreft, vaardigde hij zelfs een discussieverbod af. Die uitspraak resoneert nog na, aldus Langerhuizen. Maar hier en daar proberen sommigen, onder wie ook bisschoppen, gelukkig de discussie te heropenen, te beginnen met het diakenambt dat voor vrouwen toegankelijk zou moeten zijn. ‘Ik hoop op nieuw onderzoek, op nog meer draagvlak, en wie zal het zeggen, als eindpunt vrouwelijke priesters. De anglicanen en oud-katholieken hebben ze al. Maar ik denk niet dat ik dat nog meemaak.’

Ongemakkelijke waarheid

Wat het homostandpunt in de catholica betreft, heeft Martels goed gedocumenteerde boek wereldwijd voor verbijstering gezorgd. ‘Het laat een zeer ongemakkelijke waarheid zien.’ Vanaf de jaren zeventig hebben homo-kardinalen in het Vaticaan voor een rigide anti-homobeleid gezorgd. De nieuwe tijd, met meer openheid, werd niet blij verwelkomd, maar als bedreiging van hun eigen tot dan toe verborgen en comfortabele leven gezien. Kernpunt werd de nieuwe bepaling dat homoseksualiteit ‘intrinsiek ongeordend gedrag’ is. Daar moeten katholieken het tot nog toe mee doen – althans officieel. Ook hier is het leven vaak sterker dan de leer. En ook op dit vlak hoopt Langerhuizen op nieuw beleid.

Hij zegt: ‘Ik droom van een kerk die niemand uitsluit op grond van geaardheid of sekse. En al helemaal geen kerk met sektarische trekjes. Ten diepste gaat het om het evangelie, waartoe Christus alle mensen roept’.

Moeilijkheid is dat de rooms-katholieke kerk een wereldkerk is die bovendien in eeuwen denkt. Dan hebben protestanten het gemakkelijker. Ze zijn plaatselijk of landelijk georganiseerd en kunnen zich daardoor sneller aanpassen. Zo was Langerhuizen onlangs te gast bij het afscheid van Frederik van Harten, predikant van de orthodoxe protestantse Prinses Julianakerk in Duindorp. Niet alleen mocht de pastoor in ambtsgewaad in het cortège van voorgangers meelopen – ‘dat was twintig jaar geleden ondenkbaar’ – hij ontwaarde ook vrouwelijke ambtsdragers. ‘Ook dat was daar tot voor kort onmogelijk.’

Ander nuttig werk

Eén kanttekening bij Langerhuizens vooruitgangsgeloof. Niet alle vrouwen zitten er op te wachten dat het diaken- of priesterschap wordt opengesteld voor vrouwen. Een van hen is Angela van der Toorn, ook uit Scheveningen. Zij verwoordt het klassieke standpunt. Alleen mannen priester? Geen enkele moeite mee. ‘Als Jezus anders had gewild, had hij wel vrouwelijke discipelen geroepen. Bovendien kunnen vrouwen op andere plaatsen in de kerk nuttig werk doen.’ Het mooiste voorbeeld volgens haar: Maria – de naamgeefster van de Mariamaand. Ze verheugt zich er al op.

Tekst: Jan Goossensen

Bang? Vlucht niet in homonationalisme

Geplaatst 9 aug. 2016 02:17 door Rik Renckens   [ 9 aug. 2016 02:20 bijgewerkt ]

 

‘Join our freedom', is het motto van de twee weken durende Europride in Amsterdam, waar morgen de wereldberoemde Canal Parade door de grachten vaart. En een week na de botenparade vindt in Antwerpen de Pride Walk plaats. Het motto daar is: 'Pride, quo vadis?'

 

Bart Abeel, voorzitter van de Antwerp Pride verklaart op antwerppride.eu dat er met de komst van vluchtelingen (onder wie ook lgbt'ers) een spanningsveld bestaat. Hij benadrukt de luxepositie waarin wij in het Westen hierover kunnen praten en vraagt zich af: "We zijn terecht trots op onze verlichte samenleving, maar kiezen we een warm, gloedvol licht of koude neonlampen?"

Die lgbt-vrijheid (lesbian, gay, bisexual, transgender), op welke wijze koesteren we die? Wat gebeurt er met je politieke voorkeur als je als lgbt'er bang bent dat jouw vrijheden in het gedrang komen? Begin juli reisde een van ons, Lisa, met deze vraag naar Parijs om daar onderzoek te doen naar het stemgedrag van lgbt'ers in de metropool, in september zal Ayla hetzelfde doen in Boston en New York, waar de presidentsverkiezingen voor de deur staan.

De politieke voorkeur van sommigen binnen de lgbt-gemeenschap verschuift. Van progressief naar conservatief

Waarom we dit doen: de politieke voorkeur van sommigen binnen de lgbt-gemeenschap verschuift. Van progressief naar conservatief en daarmee richting homonationalisme. Volgens ons zal dit enkel leiden tot meer verdeling en de geleidelijke verdwijning van homo-emancipatie van de politieke agenda.

 

Zo kreeg op 20 juli Geert Wilders een warm welkom op een feestje van LGBTrump, een vereniging van homo's, lesbiennes en biseksuelen die de omstreden Republikeinse presidentskandidaat steunen. Tijdens de bijeenkomst in Cleveland zei Wilders onder meer: "Stop de islam in de VS." Homoseksuelen voor je winnen door hen te beschermen tegen islamisering is een tactiek van de partij. In 2014 kon zijn partij PVV volgens een peiling rekenen op 21 procent van de homoseksuele stemmers. Wilders verkondigde ook in Nederland meermaals dat moslims ons 'tolerante' land kapot maken en daarmee 'onze homo's' bedreigen. Hetzelfde gebeurt dus in de VS, waar Trump zegt lgbt'ers wel te willen beschermen indien ze slachtoffer zijn van terreur.

 

Pion in het politieke spel

 

In Frankrijk, in het liberale Parijs, stemde in december 2015 meer dan 30 procent van de gaykoppels op het FN. De Franse equivalent van de PVV streeft er onder het voorzitterschap van Le Pen naar de waarden van de natie te beschermen tegen de volgens hen oprukkende islamisering. Sommige Franse lgbt'ers kunnen zich vinden in die standpunten en willen dat Frankrijk hun land blijft. Deze vorm van stemmen draagt sinds 2007 de wetenschappelijk-theoretische naam die we net al noemden: homonationalisme.

Nederland (en België) zijn relatief veilige havens voor lgbt'ers. En dan komt er een stroom vluchtelingen richting jouw veilige omgeving; zij hebben in de meeste gevallen een geloofsovertuiging die ogenschijnlijk botst met jouw seksuele voorkeur. Deze ontwikkeling kan jou, terecht, bang maken. Misschien houd je die het liefst tegen, want jij wilt kunnen doen en laten wat je wilt. Degene die in die in deze situatie tevoorschijn komt als redder in nood is bijvoorbeeld de PVV.

PVV en FN capteren dat gevoel van angst in campagnes. Maar voor homo-emancipatie in het algemeen doen deze partijen weinig. Op de lange termijn, wanneer het echt benauwd zou kunnen worden, krijg je bij een conservatieve partij weinig terug voor je stem. De progressieve partijen die homo-emancipatie als een punt op hun agenda hebben en streven naar inclusiviteit, raken daarbij in het gedrang of laten te weinig van zich horen.

 

Wij ervaren deze homonationalistische tendens in ons land als een pijnlijke paradox. Een tendens die we in Vlaanderen minder horen in politieke uitingen. lgbt'ers worden er vooralsnog niet als pion gebruikt in het politieke spel. Ook een partij als N-VA hanteert bijvoorbeeld een redelijk inclusieve agenda ten aanzien van lgbt'ers.

Ondertussen willen in Nederland sommige lgbt'ers hun vrijheid beschermen met een conservatieve stem. Wij vragen ons af welke toekomst zij zien: een progressieve en verbindende, waar iedereen vrijheid geniet, of een conservatieve en xenofobe toekomst, waar een lgbt'er 'onze homo' is en er een muur om vrijheid heen staat.

In Amsterdam lees je: 'Join our freedom', en in België: 'What's next?' Bij dat laatste motto zou men meer moeten stilstaan, zowel als kiezer, politicus, lgbt'er, en als burger in het algemeen. Vraag je af voor welke vrijheid je staat en door wie je je wilt laten vertegenwoordigen.

 

Deze tekst kwam tot stand in het kader van een residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis de Buren in samenwerking met de stichting Biermans-Lapôtre.

 

Alya Schneiders en Lisa Weeda

Ayla Schneiders is politica voor de Nederlandse linksliberale partij D66. Lisa Weeda is schrijver.
Foto: Pride Amsterdam 2016, C: EPA

De Morgen, 05.08.2016

‘Homoseksuele priesters zijn fijngevoeliger’

Geplaatst 21 jan. 2016 07:34 door Rik Renckens

Nadat hij vorig jaar uit de kast kwam, werd de Poolse priester Krzysztof Charamsa (43) op staande voet ontslagen door het Vaticaan. ‘Ik ben gelukkiger dan ooit.’ Op 3 oktober 2015 raakte Krzysztof

Charamsa zowat alles kwijt: zijn baan in het Vaticaan – hij werkte voor de Congregatie voor de Geloofsleer, die waakt over de zuiverheid van het katholieke geloof –, zijn huis en zijn inkomen. Die ochtend verscheen er een groot interview met hem in een Italiaanse krant, waarin hij aankondigde dat hij homo was en een innige relatie met zijn vriend had. Toch heeft hij geen moment spijt gehad van zijn beslissing. ‘Ik ben gelukkiger dan ooit. Ik voel me bevrijd.’

 

Toen u uit de kast kwam, omschreef u uw werkomgeving in het Vaticaan als homofoob. Wat bedoelde u daar precies mee?

KRZYSZTOF CHARAMSA: Homo’s worden er als inferieur beschouwd, als mensen van de tweede categorie. In de ogen van de kerk zijn homoseksuelen alleen maar op zoek naar seksueel genot.

U zegt dat minstens de helft van de priesters homoseksueel is. Wat hebben die te zoeken in een kerk die hen, zoals u stelt, als inferieur beschouwt?

CHARAMSA: In de kerk kunnen homoseksuelen zich verborgen houden en zich tegelijkertijd ontplooien omdat er heel veel priesters met dezelfde seksuele geaardheid zijn. De beste priesters die ik gekend heb, waren allemaal homoseksueel. Ze hebben een fijngevoeligheid voor mensen en hun problemen die heteroseksuele priesters vaak niet hebben.

Paus Franciscus lijkt een andere toon aan te slaan. Hij zei: ‘Als iemand homo is, naar God zoekt en goede intenties heeft, wie ben ik dan om hem te veroordelen?’ Bent u blij met hem?

CHARAMSA: Wat hij daar zei, gaf mij hoop. Niet dat er meteen van alles ging veranderen, maar hij nam tenminste het woord ‘homo’ in de mond. Dat had voor hem nog geen enkele paus gedaan! Zo

liet Franciscus weten dat we bestaan, dat hij ons serieus neemt. Ik dacht: nu gaat mijn congregatie eindelijk eens homoseksualiteit serieus onderzoeken. Maar dat onderzoek kwam er helaas niet.

Heeft hij u teleurgesteld?

CHARAMSA: Hij heeft me vooral verdrietig gemaakt. Ik vrees dat zijn woorden slechts marketing waren. In zijn boek zegt hij dat je homo’s ‘tactvol’ moet bejegenen. Alsof wij verstandelijk gehandicapt zijn. Hij praat over homoseksuelen zoals zijn moeder en oma dat deden.

Wat moet de rooms-katholieke kerk concreet veranderen om homoseksuelen tegemoet te komen?

CHARAMSA: De kerkleiders moeten de homofobie in de kerk erkennen als een serieus probleem. Verder moeten ze een studie uitvoeren naar de menselijke seksualiteit in het algemeen, zonder

vooroordelen en rekening houdend met recent wetenschappelijk onderzoek. En ze moet de moeite doen om homoseksuelen écht te leren kennen. Sommigen weten niet eens het verschil tussen een

travestiet en een homoseksueel.

Welke boodschap wilt u meegeven aan homoseksuele priesters?

CHARAMSA: Dat ze het aan de kerk verplicht zijn om uit de kast te komen. Dat geldt ook voor

heteroseksuele priesters die een relatie met een vrouw hebben. Als homoseksuele priesters blijven zwijgen, blijft de rooms-katholieke kerk een homofoob instituut.

 

Stijn Fens/Trouw (uit Knack van 20 januari 2016)

Gelovigen, kom uit de kast ! - Kolet Janssen

Geplaatst 7 jan. 2016 12:59 door Rik Renckens

Iedereen mag het. Holebi’s en transgenders. Travestieten en sadomasochisten. Mensen met de meest uiteenlopende handicaps. Te dikke of te magere mensen. Kansarmen. Mensen met rare hobby’s. Mensen die geworsteld hebben met een verslaving en mensen die in de gevangenis een straf hebben uitgezeten. Mensen zonder vlees en mensen zonder groente. Iedereen mag vrijmoedig uitkomen voor zijn of haar persoonlijke voorkeur of levensgeschiedenis.

Behalve als het over geloof gaat.

Er was een tijd, waarin alles wat anders was dan het brave gemiddelde, zich binnenskamers moest afspelen. In de privésfeer dus. Je zweeg erover tegen de buitenwereld en viel er niemand mee lastig. Mentaal gehandicapte kinderen, psychisch zieke of demente familieleden, zwarte schapen en werkonbekwamen, je hield ze uit het blikveld. Die tijd is gelukkig min of meer voorbij. Iedereen mag erbij horen, op zijn of haar heel eigen manier.

We ervaren het allemaal als een rijkdom: er zijn zo veel manieren waarop je volop mens kunt zijn. En ook al zijn er soms strubbelingen en hinderpalen op de weg naar volledige inclusie, het is een onomkeerbaar traject.

Hoe jammer dat er bij een brede laag van onze bevolking niet dezelfde openheid van geest heerst als het over geloof gaat. Draag je als jong meisje een rok tot over je knie? Dan ben je vast geïndoctrineerd. Kies je fier en zelfbewust voor een hoofddoek? Dan word je ongetwijfeld onderdrukt. Volg je in eer en geweten de ramadan? Dan wekt dat irritatie. Staat er ergens de term ‘halal’ op een bordje in de etalage van een pittazaak, dan voelen sommige Belgen zich aangevallen.

Is het u opgevallen dat mijn voorbeelden allemaal uit dezelfde godsdienst komen? Dat komt omdat de kleine groep bewuste christenen zo timide zijn geworden, dat ze inderdaad alles binnenskamers houden. Dat ze op de vraag ‘Kom je zondagochtend om 11 uur?’ aarzelen om te antwoorden ‘Nee, dan ga ik naar de mis’. Om alvast elke kritiek of spottende blik voor te zijn. Op dat vlak kunnen christenen nog iets leren van hun moslimbroeders en –zusters.

In het verdomhokje

Ik pleit niet voor de afschaffing van de scheiding tussen kerk en staat. Het is fijn en noodzakelijk dat officiële dingen neutraal kunnen geregeld worden en dat de staat geen partij kiest. Maar ik vind het veel te kort door de bocht om elke uiting of publieke beleving van geloof te verbieden en te bestempelen als een vorm van achterlijkheid, onwetendheid, onderdrukking of bijgeloof.

Mensen die zich vanuit hun christelijke inspiratie engageren voor asielzoekers of een project in het zuiden mogen daar onbezorgd voor uitkomen. Mensen die regelmatig bidden en zo de kracht vinden om waarden als vergeving en mededogen in de praktijk te brengen, hoeven dat niet te verzwijgen. Waarom zou dit zich allemaal binnenskamers moeten afspelen? Waarom kan een sacramentsprocessie op minder begrip rekenen dan de Gay Pride? Ook al heb je er zelf niks mee, een open samenleving dient een plaats te geven aan vogels van diverse pluimage. Waar blijft anders dat actief pluralisme?

Een stuk van het leven

Ik hoef geen holebi of kansarme te zijn om met hen te kunnen samenwerken en samenleven. Ik vind het bijvoorbeeld fijn dat mannen in ons land ongestoord hand in hand kunnen lopen. Ik maak op de bus met plezier plaats voor iemand in een rolstoel. Maar af en toe wil ik dan graag mezelf ook als gelovige kunnen outen zonder dat ik daarvoor scheef bekeken of belachelijk gemaakt word.

Misschien wordt het tijd dat er ook wat christenen uit de kast komen. Niet op een agressieve of fanatieke manier, maar gewoon omdat ze zichzelf zijn en omdat ze doen wat ze graag doen. Omdat hun geloof een stuk van hun leven is, dat zich ook buitenshuis afspeelt. Onze samenleving kan er alleen maar kleurrijker door worden.

(Kolet Janssen is auteur, oud-lerares, (pleeg)moeder en oma.)

(Bron: deredactie 04.07.2014)
 

Bedreiging of nieuwe kans?

Geplaatst 19 jun. 2015 00:28 door Rik Renckens   [ 22 jun. 2015 07:50 bijgewerkt ]

”Op 22 mei stemden de Ieren per referendum in met de openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht. Daarmee is Ierland het negentiende land in de wereld dat het zogenaamde homohuwelijk – eigenlijk een foutief woord – invoert. In de media werd dit geduid als een nederlaag voor de Kerk, maar is dat de enige manier waarop katholieken naar dat thema kunnen kijken?

Vooreerst iets opmerkelijks: veel van de landen waar holebi’s kunnen huwen, hebben een katholieke achtergrond, zoals Spanje, Portugal, Argentinië en uiteraard ook België. Moeten we concluderen dat die landen nu afrekenen met hun katholieke verleden, of is de katholieke gedachte dat alle mensen gelijk(waardig) zijn hier juist diep in de samenleving doorgedrongen? Ligt het katholieke gedachtengoed eigenlijk aan de basis van die evolutie? Die vragen zijn best een sociologische studie waard.

Ons land was het tweede – na Nederland – om het huwelijk open te stellen voor mensen van hetzelfde geslacht. Dat gebeurde al in 2003, met een zeer brede meerderheid, van links over centrum tot rechts, van gelovige tot ongelovige politici, zelfs over de grenzen van meerderheid en oppositie. We kunnen zonder overdrijven zeggen dat het hele proces rimpelloos verliep. Ook in de samenleving was nergens sprake van groot protest, zelfs de Kerk roerde zich nauwelijks.

Sindsdien treden in ons land jaarlijks zo’n duizend koppels van hetzelfde geslacht in het huwelijk. Dat is vooralsnog slechts een fractie van het totale aantal huwelijken, ongeveer 40.000 per jaar. Opmerkelijk: tot dusver zijn er procentueel minder echtscheidingen bij holebi’s dan bij hetero’s. Het wordt interessant om te zien of dat zo blijft. Wie lang heeft moeten knokken om te mogen trouwen, is misschien meer aan het huwelijk gehecht?

Onder katholieken blijft het onderwerp desalniettemin gevoelig. Bisschoppen die openingen creëren, krijgen ook tegenwind, zoals mgr. Johan Bonny mocht ondervinden, of gaan zeer omzichtig te werk, zoals mgr. Jean-Pierre Delville (zie het artikel hiernaast). Veel gelovigen vinden ondertussen het homohuwelijk de normaalste zaak van de wereld, maar net zo goed zijn er anderen die er een ondermijning van het instituut huwelijk in zien. In een gezonde democratie moeten beide meningen overigens een plaats hebben, met respect voor elkaar en zonder onderlinge verwijten.

Het wettelijke homohuwelijk is intussen in ons land al twaalf jaar een feit. En steeds meer landen zullen volgen. Voor mensen die het daar moeilijk mee hebben, kan het nuttig zijn om eens op een andere manier naar het fenomeen te kijken. Kunnen we huwelijken tussen mensen van hetzelfde geslacht niet beter als een nieuwe kans zien, in plaats van als een bedreiging? Want de invoering ervan toont juist aan dat regeringen en parlementen het huwelijk niet beschouwen als een voorbijgestreefd instituut, maar nog steeds als iets waardevols, waarin ze blijven investeren. Op die manier bekeken, is die nieuwe evolutie goed nieuws voor al wie het huwelijk genegen is.

En uiteindelijk blijft de essentie van het huwelijk toch dat twee mensen bewust en – in principe – levenslang voor elkaar kiezen. Dat ze zich publiek engageren om elkaar een leven lang bij te staan, in mooie en moeilijke momenten? Als holebi’s het recht op huwen opeisen, moeten we hen dan niet zien als bondgenoten in de strijd voor duurzame relaties?

Een openstelling van het kerkelijke huwelijk voor holebi’s zit er nog lang niet aan te komen, dat ligt veel te moeilijk in andere werelddelen. Maar de Europese Kerk kan vooroplopen door vernieuwend na te denken over de diverse soorten relaties van vandaag en hun plaats in de geloofsgemeenschap. Misschien moeten de Europese bisschoppen aan het Vaticaan vragen om ons continent wat meer regionale vrijheid te gunnen in het debat daarover?”

 

Luk Vanmaercke (Kerk en Leven 17 juni 2015)
(Foto: Belga image: Huwelijk van de Luxemburgse premier Bettel)

 

 

Heeft Kerk nood aan ‘reality check’?

 Los van Iers referendum, beweegt er wat in de kerkelijke visie op homoseksualiteit.

 Ook katholieke Ieren keuren homohuwelijk goed / Studiedag wil thema in Kerk bespreekbaar maken / Wat met inzegening homorelaties?

(Erik De Smet)
Bijna twee derde van de Ieren stemde tijdens een volksraadpleging voor het homohuwelijk. Opmerkelijk in een land dat nog steeds bij de meest katholieke in de westerse wereld wordt gerekend en waar de bisschoppen zich verzetten tegen de invoering ervan. De Vaticaanse 
staatssecretaris Pietro Parolin bestempelde de uitslag als een „nederlaag voor de mensheid”.
De Ierse aartsbisschop Diar-muid Martin verklaarde daarentegen dat de Ierse Kerk nood heeft aan een reality check. Om opnieuw aansluiting te vinden bij jongeren, moet ze de werkelijkheid onder ogen durven te zien.
Er beweegt wat onder katholieken. Het feit dat uitgerekend heel wat van oudsher katholieke landen de eersten waren om het burgerlijke huwelijk open te stellen voor paren van hetzelfde geslacht, zet kerkleiders aan het denken.

„We moeten onze ogen openen, dat wil zeggen ons oor te luisteren leggen bij homoseksuele mensen”, verklaarde de Franse kardinaal Phillipe Barbarin. „We moeten niet enkel zeggen dat ook zij door God worden bemind, de Kerk moet ook hun eigen waarde erkennen.”
De catechismus erkent weliswaar een „diepgewortelde homoseksuele neiging”, maar houdt voor dat homoseksuelen tot kuisheid zijn geroepen. Wat moet de Kerk dan doen voor mensen van hetzelfde geslacht die als (echt)paar samenleven?
Onlangs vond in het bisdom Luik een studiedag plaats met de bedoeling homoseksualiteit in de Kerk bespreekbaar te maken. Heel wat gezinnen weten zich geconfronteerd met vragen over homoseksuele gezinsleden, vrienden, kennissen. Tal van jongeren worstelen met hun geaardheid, terwijl het risico op zelfdoding bij homoseksuelen groter is. En dan is er nog de realiteit van homofoob geweld.
Mgr. Jean-Pierre Delville, de bisschop van Luik, woonde de studiedag bij, zij het zonder zelf een inbreng te doen. Wel schreef de bisschop het voorwoord van een boek van de Waalse jezuïet José Davin. Daarin stelt hij vast dat er vandaag positiever naar homoseksuele relaties 
wordt gekeken, ook al verschillen die van heteroseksuele omdat ze niet de natuurlijke mogelijkheid hebben kinderen voort te brengen.
„Dat mensen van hetzelfde geslacht een paar vormen, bevraagt en hindert ons, omdat dat de indruk kan wekken dat het oneerlijke concurrentie is van het huwelijk. Het gaat hier echter niet om paarvorming van hetzelfde type als in een huwelijk, maar om een verbond tussen mensen dat een engagement van trouw en verantwoordelijkheid vraagt”, schrijft mgr. Delville. „Dergelijke relaties bevrijden het concept homoseksualiteit van de ongebreide vrijheid waarmee het vaak vereenzelvigd wordt. Ook al kunnen die  relaties geen kinderen voortbrengen, toch kunnen ze anderszins vruchtbaar zijn.”
Als we dat lezen, lijkt het wel dat althans sommigen in de Kerk anders naar homoseksualiteit gaan kijken. Pater Davin stelt tevreden vast dat de vragenlijst voor de bisschoppensynode relaties van mensen van hetzelfde geslacht als een bestaand feit erkent. „Het celibaat als enige mogelijkheid voor homoseksuelen naar voren schuiven, is hun menselijkheid ontkennen en verwerpen dat ook zij een liefdesleven hebben”, schrijft hij.
Wat dan met het kerkelijk inzegenen van die relaties? Daarvoor werden al priesters op het matje geroepen. Kardinaal Barbarin liet in de krant La Croix noteren dat hij wel homo’s zegent, maar niet hun samenlevingsverband. Is dat niet wat flauw? Pater Davin pleit voor een 
eigen soort gebedsviering waarin een dergelijk verbond gezegend wordt, maar dan wel duidelijk onderscheiden van het kerkelijke huwelijk.  Dergelijke viering staat los van het burgerlijk huwelijk, waarbij eender welke twee partners dezelfde huwelijksrechten genieten.

Op 7 oktober vieren de Vlaamse Werkgroep van Holebi-Pastores en haar 
Nederlandse evenknie in Roosendaal hun 35-jarig bestaan met een 
symposium over de vraag welke rol geloofsgemeenschappen
kunnen spelen in de beleving van homoseksualiteit. Meer info op www.holebipastores.be
of via holebipastores@hotmail.com

 (Kerk en Leven 17 juni 2015)
 

Ook 'Kerk & leven' zegt ja

 

Barbara Debusschere

 

'Als holebi's het recht op huwen opeisen,

moeten we hen dan niet zien als bondgenoten

in de strijd voor duurzame relaties?' Luk Vanmaercke, hoofdredacteur 'Kerk & leven'

 

"Ierland heeft als negentiende land ter wereld het homohuwelijk goedgekeurd. In de media is dat geduid als een nederlaag voor de kerk. Maar is dat de enige manier waarop katholieken naar dit thema kunnen kijken? (...) Als holebi's het recht op huwen opeisen, moeten we hen dan niet zien als bondgenoten in de strijd voor duurzame relaties? Wie lang heeft moeten

knokken om te mogen trouwen, is misschien meer aan het huwelijk gehecht?"

 

Met dat als kernidee van zijn edito duwt Luk Vanmaercke, kersvers hoofdredacteur van Kerk & leven, de discussie over het holebihuwelijk in katholieke middens een versnelling hoger. Hij wijst er ook fijntjes op dat holebihuwelijken duurzamer blijken dan heterohuwelijken. Er zijn minder scheidingen. 

 

En Vanmaercke koppelt een concreet voorstel aan zijn standpunt: "Een openstelling van het kerkelijke huwelijk voor holebi's zit er nog lang niet aan te komen; dat ligt veel te moeilijk in andere werelddelen. Maar de Europese kerk kan voorlopen. (...) Misschien moeten de Europese bisschoppen aan het Vaticaan vragen om ons continent wat meer regionale vrijheid te gunnen in het debat hierover?"

 

Bij Cavaria, de belangenverdediger voor holebi's en transgenders, zijn ze 'blij verrast'. "Het is mooi dat het holebihuwelijk wordt beschouwd als een waardevolle variatie op de klassieke duurzame heterorelatie die zij bepleit en niet enkel als iets wat de moderne kerk noodgedwongen gedoogt", zegt woordvoerder Jeroen Borghs.

 

Revolutionair? "Dat nu ook weer niet", meent Vanmaercke. "Veel katholieken, zowel aan de basis als in de top van het instituut denken nu in die richting." Kardinaal Danneels reageerde bijvoorbeeld positief op de goedkeuring van het homohuwelijk in ons land in 2003. Met die nuance dat het voor de kerk geen huwelijk in kerkelijke zin is en er dus een ander woord nodig is.

 

Eind vorig jaar ging de Antwerpse bisschop Johan Bonny verder met een pleidooi voor een kerkelijke erkenning voor holebirelaties. In het voorwoord van een recent boek breekt ook de bisschop van Luik Jean-Pierre Delville een lans voor meer begrip. "Ook al kunnen die relaties geen kinderen voortbrengen, ze kunnen wel op een andere manier vruchtbaar zijn."

 

Want, zoals ook Vanmaercke benadrukt, komen verschillende elementen uit het kerkelijk huwelijk duidelijk terug in de holebiversie: zorg, verantwoordelijkheid, trouw. "Wie die principes verdedigt - van holebi's zelf tot regeringen die holebihuwelijken toelaten - vindt het huwelijk geen achterhaald instituut en verdedigt waar de katholieke kerk voor ijvert: duurzame relaties", zegt Vanmaercke.

 

  

Druppelsgewijs

 

"Twintig jaar geleden had Kerk & leven dit niet kunnen maken, vandaag houdt dit steek", reageert kerkjurist en KU Leuven-rector Rik Torfs. "De evolutie is duidelijk. Zo zie je dat homohuwelijken eerst nog in parochiezalen, maar nu zelfs steeds vaker in kerken gezegend worden. Een tweede stap is een inhoudelijk positieve benadering. Die komt er nu druppelsgewijs, al blijft het een zeer delicaat thema."

 

Dat zegt ook theoloog Hans Geybels: "Rome erkent holebirelaties niet en hoewel er ook daar progressieve geesten zijn, zal het nog lang duren voor de top overstag gaat."

 

Vanmaercke valt het wel op dat net Bonny voor België naar de gezinssynode in oktober in Rome trekt. "Dat de Belgische bisschoppen hem naar voor schuiven en het Vaticaan dat goedkeurt terwijl iedereen zijn progressieve standpunt kent, is toch een impliciet signaal dat misschien niet in de letter van de leer maar wel in de geesten iets verandert."

 

Een voortrekkersrol voor de Europese afdelingen, zoals Vanmaercke voorstelt, achten de experts wel realistisch.  Vanmaercke: "Het zou al heel wat zijn mochten zij breken met het negatieve discours over holebi's."

 

De Morgen 18 juni 2015

Paus ontvangt Amerikaanse katholieke homorechtengroep in Vaticaan

Geplaatst 16 jun. 2015 14:04 door Rik Renckens

Een prominente Amerikaanse katholieke homorechtengroep is woensdag in het Vaticaan op audiëntie geweest bij paus Franciscus.

Dat meldt Reuters woensdag. De bijzondere verwelkoming wordt gezien als een duidelijke handreiking van de katholieke kerk richting de homogemeenschap.

De New Ways Ministry is een groep van priesters die bepleiten dat homoseksuelen en lesbiennes geaccepteerd moeten worden door de katholieke kerk.

De groep was al eerder in Rome op bezoek geweest toen Franciscus' voorgangers Johannes Paulus II en Benedictus de kerk leidden. Maar zij wilden de New Ways Ministry toen niet ontvangen.

Veranderingen

"Dit is een bewijs dat Franciscus veranderingen voorstaat", stelde zuster Jeannine Gramick van de New Ways Ministry. Tijdens de audiëntie zong de Amerikaanse afvaardiging voor de paus het lied All Are Welcome, dat symbool staat voor de behoefte aan meer acceptatie van homoseksuelen, lesbiennes en transgenders binnen de katholieke gemeenschap.

Paus Franciscus deed de afgelopen tijd al meer handreikingen richting andersgeaarden. Zo maakte de kerkvader publiekelijk de opmerking dat hij homoseksuelen die van goede wil zijn en God in hun leven zoeken, niet kan veroordelen.

Ook een aantal bisschoppen heeft de laatste maanden laten weten op dit punt een progressiever beleid te wensen.

Door: NU.nl

De Standaard, 18 februari 2015
Foto, AP (Pasen 2015, uit De Standaard)

 

Gay Catholic group gets VIP treatment at Vatican for first time

By Philip Pullella

VATICAN CITY Wed Feb 18, 2015 8:31am EST

 

Feb 18 (Reuters) - A prominent American Catholic gay rights group was given VIP treatment for the first time at an audience with Pope Francis on Wednesday, a move members saw as a sign of change in the Roman Catholic Church.

"This is a sign of movement that's due to the Francis effect," said Sister Jeannine Gramick, co-founder of New Ways Ministry, which ministers to homosexual Catholics and promotes gay rights in the 1.2 billion-member Church.

Gramick and executive director Francis DeBernardo led a pilgrimage of 50 homosexual Catholics to the audience in St. Peter's Square.

They told Reuters in an interview afterwards that when the group came to Rome on Catholic pilgrimages during the papacies of Francis's predecessors John Paul and Benedict, "they just ignored us".

This time, a U.S. bishop and a top Vatican official backed their request and they sat in a front section with dignitaries and special Catholic groups. As the pope passed, they sang "All Are Welcome," a hymn symbolising their desire for a more inclusive Church.

A list of participants released by the Vatican listed "a group of lay people accompanied by a sister" but did not mention that they were a gay rights organisation.

"What this says is that there is movement in our Church, movement to welcome people from the outside closer to the inside," Gramick said in St. Peter's Square.

Several months after his election, Francis made his now-famous remark about how he could not judge gay people who are have good will and are seeking God.

But he so far shown no sign the Church will change its teaching that while homosexuality is not sinful, homosexual acts are.

Last October, bishops from around the world meeting in Rome to debate questions concerning family issued an interim report calling for greater acceptance of gays in the Church.

That passage was watered down in the final version of the report after conservative bishops complained. A second and final meeting on family issues is scheduled for October.

DeBernardo said Catholic gay and lesbian couples and other non-traditional families should be invited to the meeting, known as a synod, to speak to the bishops about their faith and their sexuality. (Reporting by Philip Pullella; Editing by Tom Heneghan)

 

1-10 of 61